Ik ga ‘t ‘n keer proberen met wat klassiek. Als ‘t niet interessant is doe ik ‘t niet meer. Zo wel, laat ‘t dan ff weten.
Het betreft hier slechts een zeer kleine greep uit mijn collectie waarbij ik me beperk tot wat ‘t laatste jaar is uitgekomen en absoluut audiofiele opnamen zijn.
Een groot verschil met (de meeste) pop opnamen is dat het altijd akoestische opnamen zijn. Het audiofiele bestaat er juist uit dat er in de door mij genoemde opnamen een stem, instrument of instrumenten-groep altijd goed in de ruimte staat, los van andere instrumenten maar ook de “kleur” van het orkest waarbij je de akoestiek “hoort” (of je kunt die waarnemen) van de zaal/ ruimte waarin de opname plaatsvindt.
Bach: sonates en partitas voor viool solo - Isabelle Faust, viool

Het 2e deel, het eerste kwam in 2010 uit waarmee nu de opnamen van de sonates en partitas compleet zijn.
De viool staat mooi los in de ruimte zonder dat het geluid “zweeft” (zoals je dat bij veel opnamen hoort) zodat je als het ware om de viool heen kunt lopen. De soundstage is niet al te groot omdat het instrument vrij direct is opgenomen waardoor je het hele spectrum aan kleuren goed hoort wat bijdraagt aan de mooie warme klank van de viool.
Faust bouwt de muziek laag voor laag op, met een grote natuurlijkheid die de innerlijke kracht van deze muziek volledig blootlegt.
Zij is een van de (weinige) violisten die niet zelf op de voorgrond wil staan met haar virtuoze spel maar de muziek voor zich laat spreken. Dat is 1 van de redenen dat ik elke nieuwe uitgave met haar direct in huis haal.
Wellicht heb ik haar, ook vorig jaar uitgekomen cd met het onaards mooie vioolconcert van Alban Berg en het vioolconcert van Beethoven nog grijzer gedraaid, een schitterende symbiose met dirigent Claudio Abbado met de viool ingebed in het orkest zoals de bescheiden violiste dat in al haar concert-opnamen doet.
Wagner - Tristan und isolde
Rundfunk Sinfonieorchester Berlin o.l.v. Marek Janowski

Mijn eerste Wagner opera die ik hoorde, Das Rheingold (1e opera uit Der Ring des Nibelungen) was onder Janowski. Hij nam in de jaren 80 als eerste de complete Ring digitaal op. Momenteel is hij bezig met een hernieuwde Ring in het kader van de Wagner viering omdat het dit jaar 200 jaar geleden is dat Wagner werd geboren (1813-1883) Hiermee heeft Janowsk tussen 2010 en 2013 alle grote Wagner operas opgenomen in concertante live uitvoeringen.
De opname van de (live) uitvoering van Die Meistersinger von Nurnberg in 2011 heb ik mee mogen maken en ook die van Siegfried van 1 maart jongstleden. Helaas kon ik niet alle uitvoeringen bijwonen want alle kaarten waren (in 2009 al) zeer snel uitverkocht. Ik heb dus wel een lichte voorkeur voor Janowski maar dat wil niet zeggen dat bijvoorbeeld deze Tristan ook de beste uitvoering is die ik ken ondanks zijn enorme drive en urgentie. Dat is namelijk nog altijd die verschroeiende opname uit Bayreuth uit 1966 onder Karl Bohm. Qua klank is de huidige opnamen uiteraard veel beter met het opvallend “lichte” en “doorzichtige” dirigeren met een perfecte balans in het orkest waarbij de klank nooit dichtslibt zodat de enorme structuur van Leidmotieven inzichtelijk wordt. Elke instrumenten groep is als het ware los van elkaar te onderscheiden en te beluisteren waardoor elke her-beluistering weer een intrigerende onderneming is wat in de eerste plaats de verdienste van Wagner is. Op het gebied van orkestreren was hij tenslotte een tovenaar.
Dit is zeker niet de eerste opera om kennis te maken met Wagner. Echter is de muziek zo diep doordringend en vooral het enorme liefdesduet in de 2e akte zo gepassioneerd en intens dat wanneer je deze opera in het theater bijwoont je voorgoed en definitief een ander persoon bent.
Verdi - The operas - Georg Solti

Verdi is in het zelfde jaar als Wagner geboren dus dit jaar wordt ook hij gevierd.
Een doosje met 16 cd’s met de Verdi operas die Solti tussen 1960 en 1994 opnam. Ik heb ze nog niet allemaal gedraaid want ik heb ‘t pas ‘n paar dagen in huis. Ik heb ze echter wel eerder gehoord omdat ze nog uit het gramofoon tijdperk zijn. Mijn allereerste Aida die ik hoorde zit in dit doosje.
Dit zijn geen audiofiele opnamen zoals we dat tegenwoordig gewend zijn maar waren dat in de tijd waarin ze zijn opgenomen wel degelijk. De opname van bijvoorbeeld Un Ballo in Maschera is in 1960 opgenomen, de gouden Decca tijdperk waarin fantastische gramofoon opnamen zijn gemaakt van onder meer de allereerste studio opname van de complete Ring van Wagner onder Solti die overigens iedere liefhebber in de kast heeft staan.
De leeftijd wordt echter verraden door de aanwezige ruis en de hier en daar wat dunne strijkers en vervorming bij tuttis. Toch klinken deze opnamen heel natuurlijk en staat het orkest mooi in de ruimte wat ze zelfs beter maken dan veel huidige opnamen van bijvoorbeeld Naxos.
John Adams - Harmonielehre + Short ride in a fast machine
San Francisco Symphony o.l.v. Michael Tilson Thomas

Adams is min of meer ontdekt door onze eigen Edo de Waart die chef-dirigent was van het SFS. Hij heeft sinds de jaren 80 verschillende werken van Adams ten doop gehouden en opgenomen. Adams is dus diep verbonden met dit orkest en Tilson Thomas, de opvolger van de Waart en dit is te horen in deze fenomenale live registraties. Ze spelen deze muziek met twee vingers in hun neus. Met 47 minuten wel een beetje korte cd. Er had best nog wel bijvoorbeeld zijn vioolconcert of Harmonium bij gekund om het feest compleet te maken.
Alle (in eigen beheer) gemaakte opnamen van dit orkest zijn zo’n beetje de mooist denkbare. De zaal (Davies Symphony Hall) heeft een mooie akkoestiek en het orkest een eigen klank. Je hebt altijd mooi “zicht” op het orkest waar je “omheen” en “tussendoor” kunt kijken, de soundstage is 3D. De incidentele slagen op de grote trom bij Short ride in a fast machine doen je opveren van je stoel. Geweldig.
Ook de complete Mahler cyclus van deze dirigent en orkest kan ik, al dan niet als secundaire cyclus, zonder voorbehoud aanraden.
Bruckner: symfonie nr. 9
Berliner Philharmoniker o.l.v. Simon Rattle

De eerste overtuigende uitvoering van de complete 9e van Bruckner. Bruckner heeft van de 9e tijdens zijn leven slechts de eerste 3 delen kunnen voltooien. Hij heeft het 4e deel, de finale, weliswaar vrijwel volledig op papier kunnen zetten maar de coda en de instrumentatie niet. De finale is gereconstrueerd, gecompleteerd en geïnstrumenteerd door musicologen. Wellicht niet de allerbeste opname van de eerste 3 delen, toch zijn de climaxen en zeker die in het derde deel verpletterend.
Het Berlijnse orkest laat hier horen dat het wellicht het mooiste Bruckner orkest is want ze spelen Bruckners gouden harmonieen met een ongelofelijke schoonheid. De klank niet op de laatste plaats mede gerealiseerd door de fraaie akoestiek van hun eigen concertzaal. Een mooie 3D soundstage waarbij je op een van de voorste rijen zit.
Mahler: symfonie nr. 9
Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks o.l.v. Bernard Haitink

Waar de Berlijners een “zilveren” klank hebben, heeft dit radio orkest een “bronzen” klank waarmee ik de warmte van hun klank bedoel waarmee dit orkest voor mij een van de mooiste orkesten is.
Na een eerste beluistering niet de allerbeste of allermooiste 9e Mahler maar een uitvoering die zijn geheimen pas prijsgeeft bij herhaaldelijk luisteren zoals bij de meeste uitvoeringen onder Haitink. Ook hier een mooie 3D soundstage waardoor je bij deze opname je op de eerste rang waant waarbij je bijna om elke instrumentengroep heen kunt lopen met die mooie akoestiek van de zaal in München.
Het betreft hier slechts een zeer kleine greep uit mijn collectie waarbij ik me beperk tot wat ‘t laatste jaar is uitgekomen en absoluut audiofiele opnamen zijn.
Een groot verschil met (de meeste) pop opnamen is dat het altijd akoestische opnamen zijn. Het audiofiele bestaat er juist uit dat er in de door mij genoemde opnamen een stem, instrument of instrumenten-groep altijd goed in de ruimte staat, los van andere instrumenten maar ook de “kleur” van het orkest waarbij je de akoestiek “hoort” (of je kunt die waarnemen) van de zaal/ ruimte waarin de opname plaatsvindt.
Bach: sonates en partitas voor viool solo - Isabelle Faust, viool

Het 2e deel, het eerste kwam in 2010 uit waarmee nu de opnamen van de sonates en partitas compleet zijn.
De viool staat mooi los in de ruimte zonder dat het geluid “zweeft” (zoals je dat bij veel opnamen hoort) zodat je als het ware om de viool heen kunt lopen. De soundstage is niet al te groot omdat het instrument vrij direct is opgenomen waardoor je het hele spectrum aan kleuren goed hoort wat bijdraagt aan de mooie warme klank van de viool.
Faust bouwt de muziek laag voor laag op, met een grote natuurlijkheid die de innerlijke kracht van deze muziek volledig blootlegt.
Zij is een van de (weinige) violisten die niet zelf op de voorgrond wil staan met haar virtuoze spel maar de muziek voor zich laat spreken. Dat is 1 van de redenen dat ik elke nieuwe uitgave met haar direct in huis haal.
Wellicht heb ik haar, ook vorig jaar uitgekomen cd met het onaards mooie vioolconcert van Alban Berg en het vioolconcert van Beethoven nog grijzer gedraaid, een schitterende symbiose met dirigent Claudio Abbado met de viool ingebed in het orkest zoals de bescheiden violiste dat in al haar concert-opnamen doet.
Wagner - Tristan und isolde
Rundfunk Sinfonieorchester Berlin o.l.v. Marek Janowski

Mijn eerste Wagner opera die ik hoorde, Das Rheingold (1e opera uit Der Ring des Nibelungen) was onder Janowski. Hij nam in de jaren 80 als eerste de complete Ring digitaal op. Momenteel is hij bezig met een hernieuwde Ring in het kader van de Wagner viering omdat het dit jaar 200 jaar geleden is dat Wagner werd geboren (1813-1883) Hiermee heeft Janowsk tussen 2010 en 2013 alle grote Wagner operas opgenomen in concertante live uitvoeringen.
De opname van de (live) uitvoering van Die Meistersinger von Nurnberg in 2011 heb ik mee mogen maken en ook die van Siegfried van 1 maart jongstleden. Helaas kon ik niet alle uitvoeringen bijwonen want alle kaarten waren (in 2009 al) zeer snel uitverkocht. Ik heb dus wel een lichte voorkeur voor Janowski maar dat wil niet zeggen dat bijvoorbeeld deze Tristan ook de beste uitvoering is die ik ken ondanks zijn enorme drive en urgentie. Dat is namelijk nog altijd die verschroeiende opname uit Bayreuth uit 1966 onder Karl Bohm. Qua klank is de huidige opnamen uiteraard veel beter met het opvallend “lichte” en “doorzichtige” dirigeren met een perfecte balans in het orkest waarbij de klank nooit dichtslibt zodat de enorme structuur van Leidmotieven inzichtelijk wordt. Elke instrumenten groep is als het ware los van elkaar te onderscheiden en te beluisteren waardoor elke her-beluistering weer een intrigerende onderneming is wat in de eerste plaats de verdienste van Wagner is. Op het gebied van orkestreren was hij tenslotte een tovenaar.
Dit is zeker niet de eerste opera om kennis te maken met Wagner. Echter is de muziek zo diep doordringend en vooral het enorme liefdesduet in de 2e akte zo gepassioneerd en intens dat wanneer je deze opera in het theater bijwoont je voorgoed en definitief een ander persoon bent.
Verdi - The operas - Georg Solti

Verdi is in het zelfde jaar als Wagner geboren dus dit jaar wordt ook hij gevierd.
Een doosje met 16 cd’s met de Verdi operas die Solti tussen 1960 en 1994 opnam. Ik heb ze nog niet allemaal gedraaid want ik heb ‘t pas ‘n paar dagen in huis. Ik heb ze echter wel eerder gehoord omdat ze nog uit het gramofoon tijdperk zijn. Mijn allereerste Aida die ik hoorde zit in dit doosje.
Dit zijn geen audiofiele opnamen zoals we dat tegenwoordig gewend zijn maar waren dat in de tijd waarin ze zijn opgenomen wel degelijk. De opname van bijvoorbeeld Un Ballo in Maschera is in 1960 opgenomen, de gouden Decca tijdperk waarin fantastische gramofoon opnamen zijn gemaakt van onder meer de allereerste studio opname van de complete Ring van Wagner onder Solti die overigens iedere liefhebber in de kast heeft staan.
De leeftijd wordt echter verraden door de aanwezige ruis en de hier en daar wat dunne strijkers en vervorming bij tuttis. Toch klinken deze opnamen heel natuurlijk en staat het orkest mooi in de ruimte wat ze zelfs beter maken dan veel huidige opnamen van bijvoorbeeld Naxos.
John Adams - Harmonielehre + Short ride in a fast machine
San Francisco Symphony o.l.v. Michael Tilson Thomas

Adams is min of meer ontdekt door onze eigen Edo de Waart die chef-dirigent was van het SFS. Hij heeft sinds de jaren 80 verschillende werken van Adams ten doop gehouden en opgenomen. Adams is dus diep verbonden met dit orkest en Tilson Thomas, de opvolger van de Waart en dit is te horen in deze fenomenale live registraties. Ze spelen deze muziek met twee vingers in hun neus. Met 47 minuten wel een beetje korte cd. Er had best nog wel bijvoorbeeld zijn vioolconcert of Harmonium bij gekund om het feest compleet te maken.
Alle (in eigen beheer) gemaakte opnamen van dit orkest zijn zo’n beetje de mooist denkbare. De zaal (Davies Symphony Hall) heeft een mooie akkoestiek en het orkest een eigen klank. Je hebt altijd mooi “zicht” op het orkest waar je “omheen” en “tussendoor” kunt kijken, de soundstage is 3D. De incidentele slagen op de grote trom bij Short ride in a fast machine doen je opveren van je stoel. Geweldig.
Ook de complete Mahler cyclus van deze dirigent en orkest kan ik, al dan niet als secundaire cyclus, zonder voorbehoud aanraden.
Bruckner: symfonie nr. 9
Berliner Philharmoniker o.l.v. Simon Rattle

De eerste overtuigende uitvoering van de complete 9e van Bruckner. Bruckner heeft van de 9e tijdens zijn leven slechts de eerste 3 delen kunnen voltooien. Hij heeft het 4e deel, de finale, weliswaar vrijwel volledig op papier kunnen zetten maar de coda en de instrumentatie niet. De finale is gereconstrueerd, gecompleteerd en geïnstrumenteerd door musicologen. Wellicht niet de allerbeste opname van de eerste 3 delen, toch zijn de climaxen en zeker die in het derde deel verpletterend.
Het Berlijnse orkest laat hier horen dat het wellicht het mooiste Bruckner orkest is want ze spelen Bruckners gouden harmonieen met een ongelofelijke schoonheid. De klank niet op de laatste plaats mede gerealiseerd door de fraaie akoestiek van hun eigen concertzaal. Een mooie 3D soundstage waarbij je op een van de voorste rijen zit.
Mahler: symfonie nr. 9
Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks o.l.v. Bernard Haitink

Waar de Berlijners een “zilveren” klank hebben, heeft dit radio orkest een “bronzen” klank waarmee ik de warmte van hun klank bedoel waarmee dit orkest voor mij een van de mooiste orkesten is.
Na een eerste beluistering niet de allerbeste of allermooiste 9e Mahler maar een uitvoering die zijn geheimen pas prijsgeeft bij herhaaldelijk luisteren zoals bij de meeste uitvoeringen onder Haitink. Ook hier een mooie 3D soundstage waardoor je bij deze opname je op de eerste rang waant waarbij je bijna om elke instrumentengroep heen kunt lopen met die mooie akoestiek van de zaal in München.
