Vorig jaar heb ik een flashback beleefd door deze serie na meer dan 20 jaar weer vanaf het begin op te zetten. Het ging gepaard met een reis in het echte leven naar de locatie waar het eiland waar Oceanic Flight 815 zich ongeveer zou moeten bevinden na de crash in de serie: schijnbaar ergens
rond Bali. Al wordt dit nooit echt duidelijk en ziet het er meer uit als
Hawaii, waar het echt is opgenomen. Een palmboom is een palmboom, zou je zeggen.
We vliegen 20 jaar terug in de tijd, een tijd waarin men nog naar TV-series op zware CRT-monitoren keek. Je had series zoals Buffy, Firefly en Dead Like Me met het meisje dat door een vallende toiletpot werd vermoord. Daarnaast was er natuurlijk nog 24 met Jack "Dammit" Bauer. Maar het aantal series met écht doorlopende verhaallijnen was beperkt. Meestal was het toch een variant op de beruchte case-of-the-week. Ja, zelfs Buffy.
De pilot begint direct goed: een vliegtuig is neergestort op een strand van een onbewoond eiland en de camera zoomt uit op het gezicht van één van de hoofdrolspelers die ergens in de bosjes geworpen ligt: Jack. In de sequentie die volgt gaan we in een vloeiende beweging mee met Jack die opstaat en verdwaast naar het naastgelegen strand strompelt om zijn gecrashte mede-passagiers te helpen terwijl er vliegtuigmotoren in brand vliegen. Je ziet als kijker voor het eerst de ernst van de situatie en weet net zoveel van wat er aan de hand is als Jack: niets.
Wat altijd een van de mooie punten aan Lost was is de ultrakorte intro. Eigenlijk is er niet eens een echte intro; je ziet een zwart scherm, het inzoomende woord "Lost" en dat is het. Op naar de volgende scenes: een schokkende ontdekking wordt gedaan zodra men ontdekt dat er 's nachts iets onbekends in de jungle lijkt rond te gaan. Het maakt mechanische dinosaurusgeluiden. Oké, you've got me. Ik weet niet wat er gaande is, maar ik zal dit blijven kijken tot aan het bittere einde. Op deze manier ontstond er een cultstatus rond een show waarvan de makers als een van de eersten het toen nog (voor de gewone medemens) relatief nieuwe wereldwijde web erbij wisten te trekken met geheimzinnige sites en promotiestunts. Het zat goed in elkaar.
Op de afdeling met de gastacteurs is er een leuk aantal optredens te bespeuren. Een jonge Aaron Paul, Clancy Brown, Lando uit Star Wars, DJ Qualls, Brett Cullen, Lance Reddick, Allison Janney en zelfs Nathan Fillion omdat de makers en Fillion
fan van elkaars werk waren.
Muzikaal gezien zat het ook dik in orde: de toen nog minder bekende Michael Giacchino werd na Alias nogmaals ingevlogen om zijn talenten te vervullen. Als er iets is wat Lost ver tegenover de concurrentie plaatste dan is het zeker wel de sfeervolle muziek van hem die na Lost nog vaker zijn kunsten mocht vertonen voor onder andere Fringe. Hier ontving hij welverdiende Emmy's voor als opkomende .
Zo geweldig als seizoen 1 was, zo matig werden de latere seizoenen door o.a.
het oprekken van de seizoenen. Darn you, ABC. De vreemde gebeurtenissen werden steeds vreemder en op een gegeven moment wordt het timey wimey wibbly wobbly en denk je vaker dan eens: who? what? where?
Mooi aan de serie is wel dat het niet alleen een box of mysteries is. Je begint echt mee te leven met de karakters. Sommige acteurs zijn niet de beste: "Walt! Waaalt!!" Soms is niet duidelijk waar het script begint en het talent van de acteur eindigt. Misschien toch een indicatie dat het wel goed zit.
Als je Lost niet hebt gezien, dan heb je niet geleefd. Lost maakte deel uit van een begin in TV-series zoals we die vandaag de dag kennen: een rode draad ("story based"), niet per se iedere week een freak of the week, speciale effecten en zelfs een planning om naar een einde toe te werken. ABC gooide helaas roet in het eten door meer te willen, maar ondanks de vele fouten blijft het een bijzondere serie die je jaren later nog steeds met veel plezier kan kijken.
Zonder Lost waren er misschien geen The Leftovers of andere goede series geweest. Je wil vast niet weten hoe het leven als verwoed seriekijker er dan misschien uit had kunnen zien als je niet iedere week een groundhog day wil beleven. Daarom ondanks de minpunten toch een dikke 8.
[...]