De twee vorige animatieminiseries van de Italiaanse striptekenaar Zerocalcare,
Strappare lungo i bordi (2021) en
Questo mondo non mi renderà cattivo horen voor mij bij de allerbeste dingen die Netflix ooit heeft uitgbracht. En ik ben niet de enige:
Strappare... scoort gemiddeld een 4,4/5 op Letterboxd en een 8,5 op IMDb en voor
Questo mondo... is dat respectievelijk een 4,2 en 8,0 (die vond ik inderdaad net iets minder.) Ik was dan ook blij verrast toen ik uit het niets ineens een aankondiging zag voor een nieuwe serie,
Due Spicci. En ja, hij flikt het gewoon weer: op met moment van schrijven precies dezelfde waarderingen als voor
Strappare... op Letterboxd en IMDb. De man is gewoon een moderne Fellini.
Het zijn op zich drie op zichzelf staande, afgeronde verhalen, maar ze volgen elkaar wel chronologisch op en hebben dezelfde karakters, dus het is raadzaam bij het begin te beginnen. Het wordt gepresenteerd als in ieder geval semiautobiografisch - de eeuwig in een Punisher t-shirt rondlopende hoofdpersoon heet ook Zerocalcare en is striptekenaar - maar ik heb niet gecheckt hoe zeer dat zo is.
De serie wordt grotendeels verteld als een
stream of consciousness monoloog van Zerocalcare, die op een razend tempo met een sterk Romeins accent (niet dat ik dat hoor, wel dat het niet klinkt als standaard-Italiaans) met zijsprong op zijsprong vertelt hoe zijn vriend Everzwijn in de problemen komt met de maffia. Af en toe gaat hij in discussie met zijn alter ego, Gordeldier (Valerio Mastandrea), het enige karakter van wie de stem van een andere acteur is. De zijpaden gaan over popcultuur, politiek, jeugdherinneringen, maar vaak ook over de frustraties en neuroses van Zero, zoals zijn zijn ouder-jongere zijn tegen wil en dank en zijn relaties. Of eigenlijk, zijn niet-relaties, want Zero is een afhouder, iets dat hier meer een focus krijgt dan in de vorige twee reeksen (leeftijd en zo.)
Dit alles op dus op een werkelijk enorme snelheid en altijd met veel humor, hoewel de emotionele momenten er ook enorm inhakken. De vergelijking met die andere Netflix-parel,
BoJack Horseman, ligt daarbij voor de hand, ook omdat ook Zerocalcares wereld gemengd door mensen en menselijke dieren wordt bewoond. Persoonlijk kan ik me (te?) goed vinden in de manier van denken en de problemen van de hoofdpersoon, want de impact nog verhoogt.
Goed dat Netflix hier in gelooft en deze kwaliteitsreeks nu eens niet heeft geannuleerd. In overeenstemming met de linkse idealen van Zerocalcare (kunstenaar, hè) lijkt de serie helemaal in Italië zelf geanimeerd en ook op de soundtrack is niet bespaard, met needle drops van onder meer Queens of the Stone Age, R.E.M., The Cure en Simon & Garfunkel (
"Hello darkness, my old friend...")
(Gezien op Netflix)