jadjong schreef op woensdag 12 februari 2025 @ 21:49:
[...]
Als je arbeid verricht in ruil voor geld heb je recht op
een arbeidscontract met daarbij
een werkgever die plichten heeft om jouw rechten na te leven. Dat is regel 1 van het arbeidsrecht en daar ontkom je niet aan omdat het dwingend recht is. Ooit bedacht om er voor te zorgen dat werkgevers hun personeel niet uitbuiten. Als DGA'er is er niemand waar je verantwoording aan af hoeft te leggen en ook niemand die je aan kan spreken wanneer het even tegen zit. Dat is onderdeel van het risico en de vrijheid van
een ondernemer, maar de overheid vindt dan ook dat je daadwerkelijk moet ondernemen en niet bij
een 'concurrent' c.q. de klant dagelijkse werkzaamheden verrichten. Je bent op deze manier
een directe concurrent voor de werknemer in vaste dienst die wel recht heeft op
een vast contract en doorbetaling bij ziekte,
een rustige periode of ouderschapsverlof. Als we langzaam allemaal zenstandig ondernemer worden schuift de arbeidsmarkt naar het Amerikaanse systeem toe waar je om half tien nog werk hebt en om half elf het pand mag verlaten. De werkgever is hierin de lachende derde.
Niet de werknemer uithangen maar je daadwerkelijk gedragen als leverancier/externe partij is de oplossing voor elke rechtsvorm.
Dat is mijninsziens ontzettend situatie afhankelijk. Ten eerste zou ik zeggen dat er zeker
een threshold is qua compensatie waar die risicos acceptabel moeten zijn. Ten tweede gaat dit geheel voorbij aan situaties waar je je bij
een groep voegt om samen iets nieuws te ontwikkelen en mee te delen in de winst. Dat valt mijnsinsziens juist onder ondernemen en innoveren. Daar gaat het vaak wel om specifiek jou als persoon die ze erbij willen hebben, dus moet jij jouw werk doen. Daar ben je niet noodzakelijk degene die de ultieme beslissingskracht heeft ook al heb je wel inspraak, dus echt vrij ben je ook niet, en ook al kun je uren vaak zelf indelen zijn er toch verwachtingen qua inzet en beschikbaarheid. Daar heb je vaak wel
een relatie van meerdere jaren, want je bent samen iets aan het creeeren. Daar kan de vergoeding lager zijn dan normaal omdat dat het risico is
wat je neemt (je pakt later nl winst op aandelen) of hoger omdat je investeerders hebt. Daar heb je vaak niet echt risico bij (kort) ziekteverzuim, omdat jij zelf belangrijk bent (maw, kort verzuim wordt waarschijnlijk niet gerapporteerd, lang verzuim via AOV). Daar heb je van tevoren g
een exacte afspraak
wat je gaat opleveren, maar
een set verantwoordelijkheden. Daar ga je je al helemaal niet druk maken om het opbouwen van naamsbekendheid van je eigen BV, of meer opdrachten binnenhalen, want opdrachten zijn niet jouw business. Dit druist compleet in tegen het gros van de Deliveroo criteria.
Als je dit niet ondernemen vind maar gewoon
een arbeidsrelatie, dan is praktische elke werkmaatschappij met meerdere holdings daarboven gewoon nat, want zo werkt in de praktijk vrijwel elke werkmaatschappij die niet bestaat uit louter regelneven maar uit mensen die daadwerkelijk iets kunnen. Dat dat op papier netjes anders staat in
een managementover
eenkomst is gewoon
een wassen neus. Dus zouden dat allemaal arbeidsrelaties moeten zijn, maar dat gaat niet want dan krijg je zoiets nooit opgezet, tenzij
een specifieke persoon al het risico moet nemen en de rest in dienst neemt. Internationaal werkt dit al helemaal niet omdat de intentionele vaagheid die vereist is bij
een managementover
eenkomst natuurlijk nooit bij internationale partners door de beugel kan.
Dit gaat toch gewoon nergens over? Dit zijn relieken uit
een verleden waar all
een rijkelui die all
een maar konden lullen met hun bankiersconnecties de enige waren die geld mochten maken.