Weer een goed overzicht van het politicologen blog:
Een ‘boodschappenlijst van autocratische acties’: Wat aspirant-autocraten doen om de democratie te ondermijnen (geen paywall)
In deze blog onderzoeken we democratische erosie: autocratisering in democratieën. Op basis van ons onderzoek geven we een uitgebreid overzicht van alle specifieke acties die bijdragen aan autocratisering (wij noemen die acties de ‘autocratische acties’), zodat we autocratisering in een vroeg stadium kunnen herkennen en potentieel schadelijke voorstellen kunnen bekritiseren op basis van hun gevolgen voor de democratie.
Democratische erosie door democratisch gekozen aspirant-autocraten is de moeilijkste vorm van autocratisering om te herkennen, juist omdat een meerderheid van de kiezers de aspirant-autocraat heeft gesteund in verkiezingen, en de regering daarmee een zekere mate van democratische legitimiteit heeft. Daarnaast houden veel aspirant-autocraten zich aan ‘de regels van het spel’ door democratie ondermijnende maatregelen in te voeren via stemmingen in het parlement (waar zij de meerderheid hebben). En ze rechtvaardigen autocratische acties vaak als noodzakelijk om prangende beleidsproblemen op te lossen, of zelfs om de democratie te versterken.
In de interactie tussen aspirant-autocraten en democratische verdedigers is er daarmee sprake van ‘tergende ambiguïteit’ (vexing ambiguity): welke acties zijn legitiem en welke zijn (potentieel) gevaarlijk voor de democratie; wat is oprechte democratische verdediging en wat is een politiek spelletje voor eigen gewin van de oppositie; wie is de anti-democraat en wie is de pro-democraat? Aspirant-autocraten maken misbruik van deze ambiguïteit, en pogen haar vaak bewust te vergroten, om daarmee hun democratie ondermijnende acties te kunnen doorzetten.
Dit is inderdaad imho een erg goede observatie uit het onderzoek en je ziet ook dat we daar in Nederland erg veel moeite mee hebben. Autoritaire politici gebruiken in Nederland de taal en de symbolen van democratisch instituties en vallen andere democratische partijen aan op het schijnbare gebrek aan democratisch vermogen/handelen.
Het is daarom belangrijk om die ambiguïteit op te helderen. In ons onderzoek brengen we autocratische acties in kaart voor alle landen waar sinds 1990 democratische erosie door aspirant-autocraten heeft plaatsgevonden. We geven een volledig overzicht van alle verschillende acties en voorstellen, de ‘autocratische acties’, die in deze landen zijn genomen om de democratie te ondermijnen. Met deze ‘boodschappenlijst van autocratische acties’ is het makkelijker om voorstellen en uitspraken die nu gedaan worden, bijvoorbeeld in Nederland, te vergelijken met autocratische acties in andere landen. Dat maakt het makkelijker om autocratische acties te herkennen in een vroeg stadium.
Strategieën gericht op democratische instituties
Ontwijking is het proces waarbij al-bestaande regels herinterpreteerd worden of ondermijnd worden met als doel om democratische controle, verantwoording en oppositie te omzeilen. De ‘regels van het spel’ blijven dan formeel gezien hetzelfde, en het lijkt alsof de regels ook gevolgd worden – in ieder geval naar de letter, wellicht niet naar de geest.
Manipulatie gaat over het actief veranderen van de regels en procedures om de zittende macht te helpen. Dit gebeurt opnieuw vaak volgens bestaande regels, maar heeft als uitkomst dat het speelveld ongelijk en oneerlijk is. Zo is het verlengen van het aantal termijnen dat een president mag aanblijven een veel voorkomende actie
Infiltratie gebeurt als aspirant-autocraten mensen die loyaal aan hen zijn benoemen op plekken in instituties die neutraal, kritisch, en onafhankelijk zouden moeten zijn. Infiltratie is redelijk ambigu, omdat veel landen dit soort politieke benoemingen juist toestaan – ook bij rechters of ombudspersonen. Maar als een patroon ontstaat waarbij benoemingen de kritische tegenspraak inperken, of als de persoon die net benoemd is volledig onder controle staat van de aspirant-autocraat, dan is het duidelijker hoe infiltratie de democratie kan schaden.
Duplicatie, als vierde, is het kopiëren van al bestaande instituties. Het ‘origineel’ krijgt daarna geen budget meer, wordt ontmanteld, of simpelweg genegeerd, terwijl de kopie wordt neergezet als de nieuwe, legitieme, ‘echte’ institutie. Dit gebeurt op het nationale politieke niveau, maar ook in het maatschappelijk middenveld.
Strategieën gericht op democratisch gedrag
Restrictie gebeurt als een aspirant-autocraat probeert om de ‘kosten’ van democratisch gedrag hoger te maken, zonder het expliciet te verbieden. Dit kan bijvoorbeeld door intimidatie: journalisten die voor de rechter gedaagd worden als ze kritisch publiceren over de overheid (Niger in 2017) of universiteiten (India in 2018) of NGOs (Sri Lanka in de jaren-2000) die deels de mond gesnoerd worden als subsidies moeilijker te verkrijgen zijn. Kritisch geluid is dan niet verboden, maar brengt wel grotere risico’s met zich mee.
Verboden, daarentegen, zijn formele beperkingen op democratisch gedrag, soms via het strafrecht. Dit varieert van het grotendeels verbieden van demonstraties (Malawi in 2002) tot het intrekken van media licenties (Venezuela in 2007) of het uitsluiten van de verkiezingen van kritische partijen en politici (Peru in 2016).
Strategieën gericht op democratische waarden
De laatste strategie van aspirant-autocraten, delegitimering, is gericht op democratische waarden. Door de democratische mores en geloofwaardigheid van de oppositie in twijfel te trekken, proberen aspirant-autocraten die oppositie uit te sluiten van het debat. Ze noemen hen dan illegitiem, vals, verraderlijk, of crimineel. Elke kritiek die de oppositie dan geeft op acties van de aspirant-autocraat kunnen vervolgens ook als illegitiem en verdacht worden weggezet.
Aan dit onderzoek, maar ook in vele andere onderzoeken/berichtgeving/etc, is de analyse over de methodiek van autoritaire politici vrij uitgebreid en goed onderzocht, maar wat vaak ontbreekt is onderzoek naar wat nu concretere actiepunten zijn om het tij de keren. Autoritaire partijen zorgen ervoor dat ze een actieve handelende kracht zijn, terwijl democratische partijen in de verdediging worden gedrukt. Maar verdediging alleen is niet genoeg, je moet juist ook actief handelen, wat verdedig je nu precies en hoe?
Ik denk dat brede kennis aan effectieve strategie ter voorkoming ontbreekt, terwijl autocratische partijen zeer gemotiveerd zijn en kennis uitwisselen om effectieve strategieën te ontwikkelen ter afbraak. Dat wordt zo vanzelf een ongelijke strijd.
"When I am weaker than you I ask you for freedom because that is according to your principles; when I am stronger than you I take away your freedom because that is according to my principles"- Frank Herbert