Imho is het kernprobleem van de huidige democratische inrichting in veel westerse landen dat er er zowel weinig historisch besef is alsmede er nauwelijks debat en verantwoordelijkheid wordt afgelegd over structureel ideologisch beleid en ideeën Elke keer naar verkiezingen werken politici en journalistiek toe naar een reset, terwijl politiek en samenleving een continuerend geheel zijn.
Je krijgt zo een soort reactieve politiek waarin niemand van de gevestigde politieke en journalistieke midden zich afvraagt hoe we toch zo diep in de problemen zijn en daarin een debat over voert. En juist in reactieve politiek gedijen autoritaire partijen juist het beste, voor elke probleem hebben zij de oplossing al kant-en-klaar.
En de geschiedenis geeft juist een duidelijk inzicht in hoe dit soort processen verlopen, de parallellen met Weimar maar ook met Roosevelt in de VS zijn groot.
- Een land beland in een crisis door externe omstandigheden of door uitwerkingen van beleid zoals het neoliberalisme/globalisering/etc.
- Traditionele linkse partijen zien een collectieve oplossing met de nadruk op kapitaal, traditionele rechtse partijen zijn hier totaal op tegen.
- Autoritaire partijen staan op die inhaken op de crisis en zich bedienen van zondebok politiek.
In Weimar zag je dat de rechtse partijen doodsbang waren om hun macht en positie te verliezen en hierdoor de kant kozen van de nazi's, ook hier weer met de gedachte dat het mogelijk zou zijn om van de situatie te profiteren zonder negatieve consequenties. De rest is geschiedenis.
In de VS zag je Roosevelt het tegenovergestelde doen met de New Deal, het kapitaal werd ingedamd ten gunste van de optuiging van sociale zekerheid en publieke werken. Het probleem voor de VS is dat democraten later zijn gaan geloven in het neoliberalisme/globalisering en hierdoor de deur weer openzetten naar een nieuwe crisis. Er is daarna geen nieuwe Roosevelt opgestaan, dus kreeg men daar alsnog het tegenovergestelde effect van Weimar.
Je zag het in Nederland eigenlijk al misgaan met Fortuyn, het is opvallend dat debat en politieke richting in record tempo richting migranten en minderheden ging en het economische beleid werd ingezet als zijnde rechts, terwijl als je kijkt naar de initiële aanklagt van Fortuyn tegen de neoliberale jaren 90.
Kijk je bijvoorbeeld naar het beroemde boek wat hij heeft geschreven over Paars,
dan zie je veel meer onderwerpen dan alleen asiel en migratie: Zorg, Onderwijs, Veiligheid, Verzorgingstaat, Ruimtelijke Ordening, Openbaar Bestuur, Buitenland.
Ik ga geen oordeel vellen over zijn oplossingen, maar de problemen waren wel zeker heel erg relevant en debat waardig. Toch is het enige wat nu is overgebleven over die periode het migratie-en integratieleid, de rest is het collectieve geheugen gewist. Ook hier zie je parallellen met Weimar, onder latere rechtse kabinetten zijn de problemen buiten migratie-en integratieleid. opgelost met een voortzetting van neoliberaal beleid. De oplossing van Jetten 1 is ook nu weer proberen het vertrouwen van de kiezer terug te winnen door hard in te grijpen op de sociale zekerheid.
Het is imho een testament van hoe onvermogend de gevestigde politiek en journalistiek om hierin geen historische lijn in te zien.
"When I am weaker than you I ask you for freedom because that is according to your principles; when I am stronger than you I take away your freedom because that is according to my principles"- Frank Herbert