Interessant vonnis, dank daarvoor.
Na mijn eerste lezing zie ik wel een aantal specifieke omstandigheden in deze casus.
Zo verklaard de rechter de algemene voorwaarden niet van toepassing op de terugleveringsovereenkomst. En hij komt daardoor dus ook niet toe aan een beoordeling van het (veel te ruim gestelde) wijzigingsbeding wat daarin is opgenomen:
4.3.
Tussen partijen is niet in debat dat de terugleveringsovereenkomst een zelfstandige overeenkomst is, en geen onderdeel uitmaakt van de onder 2.1 genoemde leveringsovereenkomst, zodat dit tot uitgangspunt wordt genomen. De Algemene Voorwaarden 2017, waaronder het wijzigingsartikel 17 zijn derhalve ook niet van toepassing op de terugleveringsovereenkomst.
Wat mij ook verbaasd is dat de rechter in zijn motivatie verwijst naar de Energiewet voor wat betreft de hoogte van de terugleververgoeding:
4.5.
Voor zover door Vattenfall is betoogd dat [eisende partij] uit de omstandigheid dat in de overeenkomst is opgenomen dat [eisende partij] een redelijke vergoeding zou ontvangen voor zijn aan Vattenfall geleverde energie en aldus heeft moeten begrijpen dat hij kosten voor teruglevering zou moeten gaan betalen, wordt zij daarin niet gevolgd. Met een wijziging van de hoogte van de terugleververgoeding had [eisende partij] rekening kunnen en moeten houden, maar een wijziging van de structuur waarbij juist kosten in rekening worden gebracht niet. Daarbij is relevant dat in artikel 2.31 lid 3 van de Energiewet is bepaald dat de redelijke vergoeding niet kan worden vastgesteld op een negatief bedrag. Uit de door Vattenfall overgelegde stukken wordt afgeleid dat de vergoeding die [eisende partij] voor zijn energie ontvangt inmiddels lager is dan de in rekening gebrachte terugleverkosten, zodat hij anders dan hij mocht verwachten bij het aangaan van de terugleverovereenkomst, er op toelegt.
Dit is raar want de Energiewet is pas op 1-1-2026 ingegaan en was dus ten tijde van deze overeenkomst niet van toepassing?! In de Elektriciteitswet die toen van kracht was is nog niet opgenomen dat de redelijke vergoeding niet negatief mocht zijn.
Verder valt mij op dat in deze, en ook andere uitspraken van de afgelopen jaren waar het om terugleverkosten gaat, de benadeelde consumenten en hun juristen geen beroep doen op de nietigheid van die terugleverkosten omdat ze in strijd zouden zijn met de dwingendrechtelijke salderingsregeling. Ik zou heel graag willen weten waarom zij dat achterwege laten.