Dat had ik niet begrepen uit jouw verhaal. Ik ben het er absoluut mee eens dat de kindbehoefte op iets realistisch gebaseerd moet zijn, in die zin dat het representatief moet zijn.DUX schreef op zondag 11 januari 2026 @ 17:54:
[...]
De behoefte waarmee gerekend wordt is namelijk niet meer of minder dan enkel een hele korte momentopname. Een momentopname van slechts één kalenderjaar! Er wordt niet gekeken naar de jaren ervoor, en ook niet naar de jaren erna.
Mijn stelling: niet alleen de draagkracht moet je op verzoek kunnen laten herberekenen, maar ook de behoefte.
Bij reguliere dienstverbanden zijn er over het algemeen geen drastische wijzigingen, maar wanneer bijvoorbeeld het inkomen van jaar 20xx, 100 money was. Dan zou het inkomen van dat jaar niet meer dan 20% moeten afwijken van het voorgaande jaar bijvoorbeeld. Is dat wel zo, dan moet het je gemiddelde van de afgelopen drie jaar pakken bijvoorbeeld.
Dit zou ik niet verplichten, maar meer wanneer 1 van de ouders dit aanvraagt.
Aanpassen nadien ben ik tegen, ik begrijp wel waarom jij het zegt, maar in de basis zou bovenstaande al dit probleem grotendeels op moeten vangen. Hierbij heb ik een aantal overwegingen:
- Na de scheiding zijn jullie niet meer 1 huishouden, welk inkomen ga je dan uberhaubt volgen? Die van de meestverdienende, die van de minstverdienende, of fictief samenstellen van inkomens die niet 1 huishouden voeren, en wat dan wanneer 1 meer en de ander minder is gaan verdienen?
- Ik verwacht eerder dat iets netter kijken bij het initieel vaststellen verstandiger/eenvoudiger is.
- In het algemeen werkt de 'standaardberekening' voor 85%(schatting) van de mensen waarschijnlijk prima. Die 15% die een maatwerkoplossing nodig hebben, daarin hebben diegenen zelf, maar ook rechters/mediators etc een rol in om ze bewust te maken dat de standaard hun wellicht niet zomaar past en daarin meedenken.
Iedereen tot een maatwerkoplossing 'veroordelen', maakt het proces alleen maar nodeloos langer, complexer, duurder en fout gevoeliger.
Als voorbeeld mij ex wilde bijvoorbeeld bij onze behoeftebepaling haar inkomen op dat moment gebruiken. Wat logisch lijkt, maar ze was die maand van 9 naar 24 uur gegaan, wat in de basis positief is, maar niet representatief voor ons huishouden, want daarin had ze al in geen 10 jaar meer dan 9 uur gewerkt (bovendien woonde ze al ruim anderhalf jaar niet meer bij mij in huis, dus dat als basis was niet realistisch). En dit is dus ook niet de basis geweest voor de behoefteberekening, maar een indexatie van onze inkomens een jaar eerder. En dat werkte prima (vind ik).
Ik denk dat in het algemeen in een mediator traject je wat meer ruimte hebt om onderling afspraken te makend die passend zijn voor jullie situatie, mits beide partijen net voldoende in staat zijn daar nog zicht op te kunnen hebben.
Make it fool proof and someone will make a better fool.