Vrijwel exact het betoog wat ik (meermaal) eerder in het begin van dit topic heb gehouden, maar dan nog is dit een half verhaal. Waar mensen al snel aan denken bij kernwapens zijn ICBM's, dat terwijl de warheads verdeeld zijn over meerdere dragers die verschillen in risico en onderhoud.Snowwie schreef op dinsdag 13 augustus 2024 @ 16:45:
Zonder het gehele topic gelezen te hebben vraag ik me af wat de staat is van de Russische kernwapens.
Rusland heeft de laatste 2 jaren laten zien dat hun militaire materieel behoorlijk inferieur is dan aanvankelijk was aangenomen. Zo werd de S400 geprezen als de beste anti lucht afweergeschut, maar worden toch om de haverklap geraakt door drones en/of ATACMS raketten (raketten die gemaakt zijn in de jaren 90 nota bene). De T-90M tank werd ook gezien als het parade paartje van de Russische landmacht. Maar deze tank is toch vele malen kwetsbaarder dan aanvankelijk werd gedacht. De Russen houden hun 'beste' vliegtuig, de SU-57 Felon angstvallig ver van het front. Deze op papier 5th gen fighters zouden net zo stealthy moeten zijn als een Amerikaanse F-35 Lightning II.
Door de oorlog is er veel aan het licht gekomen. Ook de kwaliteit van infrastructuur laat ineens te wensen over en plotseling gaat van alles spontaan in brand en diverse dammen breken. Kortom er is een genoeg indicatie voor een grootschalige corruptie. Iets dat in het begin in Oekraïne zelf ook niet ongebruikelijk was, maar Zelynsky probeert nu zoveel mogelijk corruptie uit te roeien.
Dan komen we bij de kernwapens. Door al deze corruptie en de kennis van de Amerikaanse kant hoeveel het kost om nucleaire wapens te onderhouden zou je toch kunnen vaststellen dat misschien maar een klein percentage van de Russische kernwapens daadwerkelijk werkt. De gebruikte isotopen in deze wapens, waaronder Plutonium-239 en Uranium-235 kunnen wel een poosje mee. Echter de rest van een kernraket zittend in een silo is wel onderhevig aan slijtage. Metaalmoeheid, oxidatie en verval spelen allemaal mee. Maar de grootste knelpunt voor de Russen is het materiaal Tritium, dat een halfwaardetijd heeft van slechts een jaar of 12. Deze isotoop moet dus constant vervangen worden en dat goedje kost ruim € 32.000,- per gram. Nu Rusland economisch achteruit hold en al hun geld (dat ze nog hebben) steken in meer materiaal naar Oekraïne te brengen en geen geld meer hebben voor zelfs de basisvoorzieningen (behalve in de elite steden Moskou en St. Petersburg) is het nu de vraag, wat is de staat van de ongeveer 6.000 kernkoppen die Rusland heeft.
Exacte cijfers zijn niet bekend, maar met de corruptie in het achterhoofd, de kosten die de Amerikanen maken voor onderhoud van hun ICBM's en het feit dat Rusland praktisch failliet is, zet tot denken hoeveel Russische kernwapens er nog werken.
Dit neemt overigens niet weg dat zelfs al zou maar 1% van het Russische arsenaal nog maar werken dan praat je nog steeds over 60 kernwapens (variërend van een dozijn kiloton tot enkele honderden kiloton) dat dit nog altijd een verwoestende uitwerking kan hebben, net afhankelijk van waar de 'werkende' nucleaire wapens terecht komen.
De russische ICBMs worden aangedreven door vloeibaar brandstof, dit is qua onderhoud intensiever dan vaste brandstof. Een deel van het arsenaal loopt zelfs op waterstof (zoals in ruimtevaart), deze moeten vlak voor lancering getankt worden met alle risico's van dien. Bij terugkeer in de dampkring moet de kop van de raket perfect (in de volledige definitie) beschermd zijn tegen grote hitte, anders breekt de MIRV op in stukken. Vooralsnog hoeven we ons daar geen zorgen over te maken, de aangekondigde tests met de Sarmat zijn voor het westen erg goed verlopen.
Dan zijn er de dragers voor midellange afstand: ballistische raketten. Gezien hun lanceerplatform, de Tochka-achtigen en onderzeeboten, vormen die het meest gevaar - vooral voor Oekraïne. Gelukkig heeft de coalitie daar dan ook de meeste detectiecapaciteit verzameld. De kans dat een lancering zonder onderschepping verloopt zal niet heel groot zijn, ook hoeven we ons geen zorgen te maken over meerdere kernkoppen per raket.
Tenslotte de korte afstand, per kruisraket of bom, beiden uit een vliegtuig. Dit zijn de lichtere warheads en rusland beschikt niet over stealthbommenwerpers. De kans dat een dergelijk warhead in het westen landt is nihil. Voor Oekraïne is het al wel gevaarlijker omdat deze dragers in grotere aantallen voorhanden zijn (in tegenstelling tot de warheads zelf overigens).
Maar dat alles terzijde: de warheads blijven wapens, en die zijn niet altijd ter vernietiging van doelen. Zolang ze een afschrikkende werking hebben (zie reacties hierboven) is een lik verf belangrijker dan nieuw tritium, waterstof bestendige koppelingen of een ruimtevaart-klasse hitteschild.