Miki schreef op vrijdag 7 augustus 2026 @ 13:05:
[...]
Consumptie drijft onze economie, dus daar hebben we toch wel een probleem als we als gehele bevolking gaan krimpen. Met wat visie en beleid los je dat echt niet op. Dat je wellicht wat efficiëntie kan introduceren met AI en verdere digitalisering zal best kunnen maar bevolkingskrimp leidt per saldo tot een hogere belastingdruk en daarmee dus ook tot minder consumptie en dus minder koopkracht.
Datzelfde geldt ook voor de aanstaande vergrijzingsgolf. We hebben straks flink minder netto betalers (werkenden) aan ons zorg- en pensioenstelsel. Dat kun je niet opvangen zonder een keuze te maken in het omhoog krikken van aantal werkenden of te snijden in onze stelsels.
Het idee dat rechts ons probeert te verkopen dat als we de grenzen dicht houden alles zoals vroeger kan blijven is echt een farce.
Ondanks dat het wat controversieel is zou ik echt als EU naar het Nieuw-Zeelands model kijken mbt economische behoefte en daarop arbeidsmigranten toe te laten. Kansarme economische vluchtelingen zou ik daarentegen echt weigeren maar daarvoor in de plaats ontwikkelingshulp sterk intensiveren om die drang naar ons toe te verminderen.
Volgens mij lopen hier twee verschillende vragen door elkaar: De eerste is hoe we de gevolgen van vergrijzing en een mogelijk krimpende beroepsbevolking opvangen. De tweede is hoeveel migratie Europa kan en wil toelaten, en onder welke voorwaarden.
Dat de vergrijzing ons tot keuzes dwingt, staat buiten kijf. Maar daaruit volgt nog niet automatisch dat bevolkingsgroei door migratie de enige, of altijd de beste, oplossing is. Welvaart per inwoner hangt ook af van productiviteit, arbeidsparticipatie, gewerkte uren, pensioenleeftijd en de inrichting van zorg en sociale zekerheid. Bovendien worden migranten uiteindelijk eveneens ouder. Het gaat daarom niet alleen om het aantal mensen dat binnenkomt, maar om leeftijd, opleiding, arbeidsparticipatie, inkomen, gezinsvorming en de kosten en baten over de hele levensloop.
Je voorbeeld van een Nieuw-Zeelands model, waarbij arbeidsmigratie wordt afgestemd op aantoonbare economische behoefte, vind ik daarom helemaal geen onredelijke gedachte. Maar dat is een argument voor scherpere selectie en voor het uit elkaar houden van arbeidsmigratie, asiel, gezinsmigratie en overige migratie. “We hebben arbeidskrachten nodig” is geen onderbouwing voor iedere vorm of omvang van migratie per se.
Belangrijker vind ik dat er een ongemakkelijke spanning in ons morele zelfbeeld zit:
Vraag Europeanen in algemene termen of vluchtelingen geholpen moeten worden, en een ruime meerderheid zegt ja. In de
Eurobarometer van 2024 was dat 75 procent. Tegelijkertijd wilde eveneens 75 procent een sterkere Europese buitengrens. Dat is niet noodzakelijk hypocriet. Het betekent vooral dat de meeste mensen solidair willen zijn, maar binnen een systeem met controle, voorwaarden en grenzen.
Die voorwaarden verdwijnen nogal eens uit beeld zolang de vraag abstract blijft. “Moeten we mensen in nood helpen?” is gemakkelijk met ja te beantwoorden. De moeilijkere vragen zijn: hoeveel mensen, gedurende welke periode, volgens welke criteria en tegen welke gevolgen voor woningmarkt, onderwijs, zorg, belastingen, leefomgeving en sociale samenhang?
De potentiële migratie-vraag is bovendien vele malen groter dan wat Europa redelijkerwijs kan opnemen.
Gallup schatte in 2021 dat wereldwijd bijna 900 miljoen volwassenen idealiter naar een ander land zouden verhuizen als zij daartoe de mogelijkheid hadden. Dat zijn natuurlijk geen concrete verhuisplannen en zij willen ook niet allemaal naar Europa: Het laat wel zien waarom een algemene morele bereidheid om te helpen nooit vanzelf een onbeperkt toelatingsbeleid kan betekenen.
Ons feitelijke beleid erkent die grens allang: We sluiten overeenkomsten met transitlanden, investeren in grensbewaking en accepteren ondertussen dat de Middellandse Zee een dodelijke buitengrens blijft. Tegelijkertijd hebben gebeurtenissen bij Ceuta en gebeurtenissen aan de grens met Belarus laten zien dat migratiestromen door andere staten doelbewust als geopolitiek drukmiddel kunnen worden gebruikt. Wie geen effectieve controle over de buitengrens heeft, maakt zich dus ook politiek kwetsbaar. Met name ook door de reacties die we zagen - de ophef en 'onacceptabels' waren niet van de lucht.
De spiegel die we onszelf volgens mij zouden moeten voorhouden is niet of we barmhartig en solidair wíllen zijn: Dat willen de meeste mensen best. De werkelijke vraag is welke concrete financiële, demografische en maatschappelijke consequenties we daarbij bereid zijn te aanvaarden. En dat gaat over keuzes maken, keuzes die uiteindelijk maar weinig politici, links of rechts, willen maken in de praktijk
Excuus voor de tekstmuur, even zitten mijmeren blijkbaar.