@
sys64738 Nee, dat zie ik niet zo. Ten eerste zou een groot blauw vlak als laag boven die basislagen m.i. niet goed balanceren. Het levert een krukkig geheel op met een dominant blauw vlak dat detoneert met de rest door het gebrek aan textuur. Ten tweede, en veel belangrijker, is de lichtval op die voorgrond cruciaal; je zou kunnen stellen dat dat het onderwerp van de foto is. Een helderblauwe lucht zou zowel de lichtval als de kleur van de voorgrond naar z'n mallemoeren helpen. Ik zou eraan voorbij zijn gelopen in de hoop op een betere gelegenheid.
Hoe dan ook - ik begrijp dat het usance is om iets te zeggen over andere foto's. Vooruit:
Valt wel mee; dat magenta zie ik niet. En ook niet wat er door zou moeten slaan naar wit. Dan gaat er nog veel meer mis dan nu.
Grootste problemen met die foto zijn (1) die stoel en (2) de uitsnede van het landschap eromheen. Als fotograaf zou je hopen dat mensen die een stoel in een op zich mooi landschap poten, met een iets groter esthetisch gevoel behept zijn dan blijkbaar het geval is. Mogelijk zit ie lekker en is dat een 'redeeming quality'. M.b.t. 2 is lastig te zeggen op basis van deze uitsnede wat er op die plek mogelijk is. Kleurtechnisch is dat accent van dat gele spul op de grond met de blauwe tonen in de lucht een gegeven waar je iets mee zou kunnen. Maar goed, dan zou de compositie zich daarop moeten richten. Dit is het soort foto waartoe ik zelf de behoefte af en toe ook voel als ik op zo'n plek sta, om me dan te realiseren dat er een verschil is tussen het uitzicht dat die stoel biedt op de omgeving, vs. het zicht op die stoel als zodanig. Ik probeer me dan af te vragen "wat is het eigenlijk dat ik hier zo mooi vind?" Kan ik devisuele elementen isoleren die me de wijdsheid laten voelen van die plek?
@Get!em Klassiek beeld, mooi licht. Hoekje rechtsboven zou ik even wegclonen - of gewoon croppen, want nu hinkt het beeld toch een beetje naar links, dus je hebt de ruimte. Kleur is een beetje lauw. Kan frisser; ik zou zelf de blauwe curve een heel klein beetje optillen. De kou mag je wat mij betreft voelen in de kleur.
@
Tommie12 Cadzand - als ik een tijdje kijk naar die foto, dan kom ik er niet omheen dat die stekel rechts in beeld stoort. Op zich een interessant ding en ik zou ook de neiging hebben om er een foto van te maken. Maar deze foto lijkt zowel in kleur als compositie te gaan om die rij palen. Het effect van de lange sluitertijd had misschien iets sterker gemogen - maar ik realiseer me dat de praktische mogelijkheden misschien beperkt waren. Ik vind overigens niks mis met een scherpe foto. Die optie is er ook altijd nog.
@
SquareOne fraaie beelden en doet me vooral erg denken aan de series van Jurjen Drenth in de Kampioen van ca. 20jr geleden. Mocht ik graag naar kijken. Bij landschapsfotografie die een breed publiek wil aanspreken loont het om (1) op de juiste plek te gaan staan (2) op het juiste moment van de dag en dat illustreer je mooi in vooral de eerste twee. Bij de bootjes zou je kunnen proberen een reepje links af te snijden. Ik vind dat het dan beter balanceert. Bij nr.3, hoekje linksonder, en ik vraag me af of je geprobeerd hebt om die gele accenten in de boomtoppen iets meer nadruk te geven? Ze hebben een ritme dat de speelsheid van die slinger (sowieso een leuk ding) accentueert. Overigens verfrissend dat je hier kiest voor een ingetogen kleurstelling - hoewel misschien op het punt van die geel/oranje accenten iets té.
Maar....
Ik ben niet zo'n fan van dit soort kritieken. Daarvoor zijn allerlei redenen, maar de voornaamste is misschien toch wel dat de vraag altijd wat er ten grondslag ligt aan kritiek op een foto, en wat je er uiteindelijk mee opschiet.
1 Wil de criticus laten zien dat hij/zij met oprechte interesse naar het werk van de ander heeft gekeken?
2 ...en/of dat hij/zij er verstand van heeft?
3 In hoeverre is de gegeven kritiek daadwerkelijk van toepassing op het door de fotograaf beoogde resultaat? 4 En/of gaat het toch vooral om het ventileren van een eigen esthetische voorkeur?
5 Welke verwachting bestaat er m.b.t. de gegeven feedback?
6 En/of is het nu eenmaal te doen gebruikelijk dat men iets zegt over foto's van een ander, dus doen we het maar, anders staat het zo stom als we zelf iets posten, alsof we alleen maar kudos komen halen zonder iets terug te geven.
Ik vermoed dat de intentie achter het aanmoedigen tot het geven van kritiek (onverdeeld positief danwel 'opbouwend') in eerste plaats ligt in (1) - immers, nodig je mensen uit om iets te zeggen, dan moeten ze eerst kijken. En da's leuk - dan wordt iedereen gezien. Maar dat mondt nogal snel uit in een nogal obligaat gevalletje (6). Je kunt je dan afvragen of het nodig is om te spreken om vooral te laten zien dat je hebt geluisterd. Bij (4) kan ik me in zoverre iets voorstellen als het commentaar bestaat uit het prijzen van een bepaald resultaat. Het kan ook problematisch worden.
De schoen gaat wat mij betreft wringen bij 2 en 3 - en dus bij 4 onder bepaalde omstandigheden. Ik veronderstel dat als iemand een foto maakt, dat hij/zij daarmee iets in beeld wil vangen dat op een andere manier niet goed of minder makkelijk te vangen is. Als die foto vervolgens getoond wordt, wil iemand dus blijkbaar iets zeggen. Als ik als buitenstaander dan kritiek lever, dan zeg ik in feite iets als "je zegt nu X, maar je bedoelt eigenlijk Y". En ik vind dat je dan per definitie best een grote broek aantrekt. Hoe weet ik nu wat een ander wil zeggen? Om het even bij mezelf te houden: ik heb vandaag twee opmerkingen op een beeld gekregen, en beide geven me het gevoel dat de ander niet heeft begrepen wat ik bedoelde. Jammer; blijkbaar spraken we even een andere taal, of had de toehoorder liever naar iets anders geluisterd. Geen probleem, maar waarom nog in de vlek wrijven?
Let wel, ik denk zeker dat zinnige kritiek mogelijk is. Maar het vereist een aantal dingen. Ten eerste dat die kritiek gewenst is. Ten tweede dat fotograaf en criticus het over hetzelfde hebben - d.w.z. er is concensus waar de foto over gaat en wat het beoogde doel is. Ten derde lijkt me dat er in het verlengde van het kritiek een handelingsperspectief of een gelegenheid tot reflectie moet liggen. M.a.w.: je moet er wel iets mee kunnen. Hiervan kan sprake zijn als iemand een foto laat zien met een korte probleemschets - iets als, "ik stond daar bij een grillige kustlijn en het weer was helder met een stevige bries, de zon scheen, en dat gevoel van ruimte heb ik geprobeerd te vangen in deze foto." Zoiets. Een ander kan dan misschien iets zeggen in hoeverre die opzet geslaagd is, en welke eventuele aanpassingen er te maken zijn om dat effectiever voor elkaar te krijgen.
Soms is die uitleg niet nodig en is de bedoeling van het beeld zo klip en klaar dat de concensus onontkoombaar is. M.i. is die foto van de centrale boom hierboven (@
Get!em) daar een voorbeeld van. Die foto is eenduidig en zit (lijkt me) zo dicht op het beoogde effect dat je het kunt hebben over evt. aanpassingen. In andere gevallen (bv. die stoel voor de zee) is het concept 'fuzzy' en zou je wat mij betreft eerst in gesprek moeten gaan over wat eigenlijk de bedoeling was, voordat je iets zinnigs kunt gaan zeggen over hoe je dat beeldtechnisch kunt benaderen. De vraag bij een kritiek die geen basis heeft (of kan hebben) in zo'n concensus over de intentie, kan alleen maar een kritiek zijn die nastreeft om de eigen normopvatting (wat is mooi, goed enz.) te ventileren. An sich prima, maar dat gaat niet echt over de foto. Dat gaat over degene die hem bekijkt.
Dat brengt me op een ander punt waarop de kritiek-schoen wringt: het handelingsperspectief. Ik kan nu vanuit mijn luie stoel zeggen dat die paal boven water in Cadzand op de verkeerde plek stond en dat ze daar in Noorwegen of Ierland wel ontzettend lullige stoeltjes in het landschap poten, maar wat heb je daar als fotograaf aan? Ik veronderstel niet dat iemand als een haas terugrent/vliegt om die foto opnieuw te maken. Eerlijkgezegd hoop ik gewoon dat die persoon voldoening heeft gevonden in het maken van die foto. En, als het zo mocht zijn, dat er ergens een stemmetje in het achterhoofd zegt "hopelijk maak ik morgen een nóg mooiere foto waar ik nóg blijer mee ben." Maar de gedane zaak van de foto die nu op GoT staat, die neemt geen keer. Wat een criticus er ook over kan zeggen. Ja, vooruit - je kunt een beetje croppen en een beetje aan curves en schuifjes draaien. Prima; daar kun je iets van zeggen. Maar de vraag is hoe wezenlijk dat is.
En dat is waarom ik hooguit met tegenzin af en toe iets over een foto zal zeggen hier. Niet uit desinteresse. Ga ervan uit dat ik elke foto aandachtig bekijk en me probeer voor te stellen waarom en hoe die gemaakt is; iemand vond het de moeite waard hem te plaatsen, en dat op zich mag gewaardeerd worden. In mijn geval zal die waardering vaak stil zijn, en soms gepaard gaan met een duimpje rechtsboven in de post. Als iemand een keer een boom wil opzetten over wat je met een foto kunt - ook prima. Maar in mijn ervaring werkt dat het beste met een stapel prints en een paar verwante zielen die van elkaar begrijpen (en wíllen begrijpen) vanuit welk perspectief de ander het beeld benadert. En aardig genoeg is dan één woord vaak al voldoende.
Let wel - laat iedereen zeggen wat hij/zij wil over een foto, incl. de mijne. It's all good. Maar laat ik wel gezegd hebben dat het leveren van een echt goede kritiek minstens zo moeilijk is als het maken van een echt goede foto.
Enfin, genoeg stekeligheid.