Nieuwsgierigheid heeft de mens de ruimte in gebracht, op zoek naar andere mogelijke levensvormen buiten onze dampkring. Het eerste object van onze interesse was snel gevonden, de maan. Eeuwenlang hadden we al gefantaseerd over dat mannetje op de maan en wat er nog meer zouden kunnen vinden. Die eerste stap was inderdaad een grote voor de mensheid, maar was voor velen waarschijnlijk ook een desillusie; veel interessants (ik doel op levensvormen) was er niet te vinden.
Mars was het volgende object van ons mateloos enthousiasme; een planeet die een relatief gelijke afstand hield t.o.v. de zon als de aarde en daarmee een goede kandidaat was om enig leven te onderhouden.
Goed, er is (voormalig) leven gevonden, en tekenen dat er ooit water zou hebben gevloeid, maar ja, big deal.
We kunnen dus met redelijke zekerheid vaststellen dat er binnen ons zonnestelsel geen contactwaardig leven bestaat.
Wat nu?
Willen we het heelal buiten ons zonnestelsel gaan ontdekken? Het probleem waar wij dan tegenaan gaan lopen is; is de volgende stap psychologisch te groot? De reikweidte van de mens is zo'n 60 jaar optimistisch geschat, min opleidingstijd vanaf de aarde. Om ook nog eens in levende lijve onthaald te kunnen worden voor je heldendaden, word dit al snel gehalveerd...
De ruimtevaarders die missies moeten gaan uitvoeren op afstanden van tientallen jaren van de aarde, weten dat ze niet levend zullen terugkeren.
Nu kan je dit probleem op 2 manieren aanpakken;
ten eerste kun je proberen de snelheid waarmee wij kunnen reizen te verhogen. Wij hebben echter noch de techniek, noch de brandstof voor stiekum hoopte wij die "in de buurt" te vinden om binnen afzienbare tijd significante snelheidsverhodingen te behalen. Wormholes ed laten we maar even over aan de fantasie
Tevens zouden we kunnen proberen het beginpunt van onze reizen op te kunnen rekken. Astronauten die hun leven pas beginnen aan boord van een ruimteschip dus. Helaas hebben we al moeite genoeg om een man of zes in leefbare condities te houden voor enige maanden, laat staan een gemeenschap die een voortdurende voortplanting kan garanderen.
Moraal van dit verhaal
Willen we dit nog wel? Moeten we enige aspiraties mbt verre ontdekkingsreizen maar eens in de koelkast zetten tot we belangrijke stappen voorwaarts maken op het gebied van techniek? We zijn ten slotte nog niet eens op Mars geweest.
Dromen zijn altijd al een inspiratiebron geweest voor de menselijke expansiedrift, maar ik ben bang dat het nog twee tot drie eeuwen gaat duren voor wij daadwerkelijk die volgende grote stap kunnen en durven zetten.
Mars was het volgende object van ons mateloos enthousiasme; een planeet die een relatief gelijke afstand hield t.o.v. de zon als de aarde en daarmee een goede kandidaat was om enig leven te onderhouden.
Goed, er is (voormalig) leven gevonden, en tekenen dat er ooit water zou hebben gevloeid, maar ja, big deal.
We kunnen dus met redelijke zekerheid vaststellen dat er binnen ons zonnestelsel geen contactwaardig leven bestaat.
Wat nu?
Willen we het heelal buiten ons zonnestelsel gaan ontdekken? Het probleem waar wij dan tegenaan gaan lopen is; is de volgende stap psychologisch te groot? De reikweidte van de mens is zo'n 60 jaar optimistisch geschat, min opleidingstijd vanaf de aarde. Om ook nog eens in levende lijve onthaald te kunnen worden voor je heldendaden, word dit al snel gehalveerd...
De ruimtevaarders die missies moeten gaan uitvoeren op afstanden van tientallen jaren van de aarde, weten dat ze niet levend zullen terugkeren.
Nu kan je dit probleem op 2 manieren aanpakken;
ten eerste kun je proberen de snelheid waarmee wij kunnen reizen te verhogen. Wij hebben echter noch de techniek, noch de brandstof voor stiekum hoopte wij die "in de buurt" te vinden om binnen afzienbare tijd significante snelheidsverhodingen te behalen. Wormholes ed laten we maar even over aan de fantasie
Tevens zouden we kunnen proberen het beginpunt van onze reizen op te kunnen rekken. Astronauten die hun leven pas beginnen aan boord van een ruimteschip dus. Helaas hebben we al moeite genoeg om een man of zes in leefbare condities te houden voor enige maanden, laat staan een gemeenschap die een voortdurende voortplanting kan garanderen.
Moraal van dit verhaal
Willen we dit nog wel? Moeten we enige aspiraties mbt verre ontdekkingsreizen maar eens in de koelkast zetten tot we belangrijke stappen voorwaarts maken op het gebied van techniek? We zijn ten slotte nog niet eens op Mars geweest.
Dromen zijn altijd al een inspiratiebron geweest voor de menselijke expansiedrift, maar ik ben bang dat het nog twee tot drie eeuwen gaat duren voor wij daadwerkelijk die volgende grote stap kunnen en durven zetten.
