Waarom leven wij eigenlijk?

[Verwijderd]

Confusion schreef op 01 October 2003 @ 16:19:
Volgens mij spreken zin [1] en [2] elkaar tegen. Wij zijn het erover eens dat jouw uitgangspunten minder irrationeel zijn dan die van een gestoorde, omdat ons verstand ons vertelt dat je bijvoorbeeld niet zomaar moord of diefstal toe kan staan. Niet alle irrationaliteit is gelijk.

Een enigszins suggestief voorbeeld, maar het antwoord is nog steeds nee. Mijn uitgangspunten zijn niet rationeler dan die van de gestoorde, omdat bij uitgangspunten per definitie geen rationele afwegingen plaatsvinden. Daar stopt juist het onderzoek. Alles wat wij afleiden uit de uigangspunten wordt rationeel getoetst aan de uitgangspunten. Indien rationeel afgeleid noemen wij die ideeen rationeel, dat is eigenlijk onjuist, want dezelfde ideeen kunnen ook irrationeel zijn bij andere uitgangspunten. We mogen eigenlijk alleen de afleiding rationeel noemen.

Het punt is dat je alle informatie die de wetenschap verzameld dus als beschrijving van de werkelijkheid accepteert; ze zijn tenslotte verzameld terwijl wetenschap werd bedreven. Wanneer die informatie in conflict is met informatie die je op een andere manier hebt verzameld, waarvan iedereen erkent dat die niet zo zeker is, dan lijkt het me duidelijk welke van de twee het voordeel van de twijfel hoort te krijgen. En ook dat doe je dagelijks.

Wat je bedoeld met 'kennis is iets anders dan de werkelijkheid' begrijp ik niet. Kennis beschrijft delen van de werkelijkheid en de aspecten die de kennis beschrijft, zijn volledig beschreven door de kennis. Er kan geen verschil tussen kennis en de werkelijkheid zijn: iets wat geen kennis is, weet niemand en kan dus geen deel van de werkelijkheid zijn. Waarom kennis slechts 'beeldvorming' zou zijn, snap ik dus ook niet.

Je verwart hier "kennis verwerven" met "kennis verzamelen". Ik had het over "verwerven" daar valt ook toetsing onder.

Kennis is slechts beeldvorming omdat wij werkelijkheid niet rechtstreeks kunnen ervaren of omvatten. Wat wij doen is aspecten van kleine stukjes van de werkelijkheid vanuit een bepaalde aandachtshoek met beperkte waarnemingsmiddelen bekijken en vertalen in termen van reeds bestaande kennis die weer gebruik maakt van een beperkt aantal begrippen die weer een gevolg zijn van hoe wij in elkaar zitten.

Afgezien van onze inherente beperkingen die een volledig begrip onmogelijk maken , kun je dat op een oneindig aantal verschillende manieren doen, waarbij je steeds andere uitkomsten krijgt.

Je kunt alleen zeggen: Er bestaat een relatie tussen:
mens - kennis - werkelijkheid

Door alle genoemde restricties is het gelijkstellen van wetenschappelijke kennis aan de werkelijkheid onjuist. De waarde van alle kennis gaat nooit verder dan het praktisch nut voor de mens. Ga je die waarde hoger stellen, dan krijgt je een soort religie: De wetenschap onhult de mens de ware aard van het bestaan. Dat is een heel gevaarlijke gedachte en dan zijn we weer terug bij de heer Dawkins. Daarmee verliest wetenschap haar waardevrije karakter. tevens wordt daarmee rationaliteit verheven tot de hoogste waarde van de mens.

Eén van de problemen van de wetenschap is juist dat correlatie geen causaal verband impliceert. Er zijn talloze voorbeelden, juist in de psychologie, waar correlatie geen causaliteit betekent.

Dat is waar, maar als we dat aannemen is dat dan niet evengoed het einde van de vrije wil? Want dan kunnen wij ons handelen evenmin sturen door ons denken.

Het lijkt mij juist dat rationaliteit de kern van iedere hersenen moet vormen: consequent en consistent omgaan met informatie van buitenaf. Primitievere organismen die teveel irrationele beslissingen nemen, zullen sneller sterven, doordat zij bijvoorbeeld denken: 'ach, ik geloof dat ik best door die rivier zwemmen'.

Dat lijkt mij strijdig met idee van evolutie. Datgene wat het laatst gevormd is kan moeilijk de kern zijn. Dieren kunnen best bewustzijn hebben, maar hun handelen is waarschijnlijk instictief. Jouw eigen lichaam zit vol met autonome processen die 99,9% van jouw functioneren regelen zonder dat jij je daarvan bewust bent en zonder dat daar enige rationaliteit bij komt kijken. Ook bij het grootste deel van onze bewuste handelingen, zijn wij slechts toeschouwer. terwijl je fietst ben je enigszins bewust van de beweging van je benen, maar je kan kilometers fietsen zonder enige bewuste opdracht aan je benen te geven. Tot je plotseling moet remmen en dan nog reageert je lichaam waarschijnlijk eerder dan je verstand.

[ Voor 3% gewijzigd door Verwijderd op 01-10-2003 20:16 ]

[Q]

Jouw eigen lichaam zit vol met autonome processen die 99,9% van jouw functioneren regelen zonder dat jij je daarvan bewust bent en zonder dat daar enige rationaliteit bij komt kijken. Ook bij het grootste deel van onze bewuste handelingen, zijn wij slechts toeschouwer. terwijl je fietst ben je enigszins bewust van de beweging van je benen, maar je kan kilometers fietsen zonder enige bewuste opdracht aan je benen te geven. Tot je plotseling moet remmen en dan nog reageert je lichaam waarschijnlijk eerder dan je verstand.

Hier verwar je rationaliteit met bewustzijn. Nee, bij de genoemde processen speelt vaak geen bewustzijn mee. Die autonome processen doen niet zomaar wat. Die processen verlopen "logisch" of "rationeel". Je spartelt niet wat in het rond. Je fietst. Een continue proces (of meerdere processen) in ons hoofdje zorg(t)(en) er voor dat we razend snel kleine correcties maken zodat we in balans blijven. Net als met zoiets als simpelweg staan. Continue wordt input geanalyseerd en output gegenereerd. Het is geen willekeur.

Deze opmerking van Confusion blijft staan:

Het lijkt mij juist dat rationaliteit de kern van iedere hersenen moet vormen: consequent en consistent omgaan met informatie van buitenaf.

Niet alleen doen wij dit bewust, maar ook 'onbewust'.

[Verwijderd]

Ik denk eigelijk dat er wel degelijk een nut aan het leven vast zit. Alleen zal dat "nut" op een dusdanig "niveau" zitten dat het voor het menselijk brein niet te beseffen valt. We zijn er gewoon te dom voor . Zo zie ik het in.