[Psychologie] Vreemde illusies...

[Verwijderd]

Toen ik jong was had ik nogal last van bepaalde gedachten.

Zo had ik het idee dat de hele mensheid me 'bespioneerde' en alles wist van wat ik deed en dacht. In elke kamer, op elke plaats hing apparatuur om te kunnen volgen wat ik allemaal deed, zo dacht ik. Ik geloofde dat echt, ook al ben ik nogal realistisch en rationeel ingesteld. Je zou het als paranoïde kunnen bestempelen, maar het ging verder dan dat. Zo dacht ik dat mijn hele leven bestuurd werd door een aantal mensen die er enkel op uit waren m'n leven in de war te sturen en alles te doen mislukken wat maar kon. Iedereen zat mee in het complot, ook mijn ouders en vrienden.

Ik ben dan ook heel veel tegen mezelf beginnen praten. Niet zomaar 'Ik moet dit of dat nog doen...' maar heuse discussies zoals tussen twee personen. Ik denk dat de twee met elkaar te maken hebben. Ik, en enkel ik was immers de enige die ik kon vertrouwen. Toch heb ik helemaal niet het gevoel een gespleten persoonlijkheid te hebben. Na m'n puberteit zijn die ideeën volledig verdwenen en alles samen beschouwd heeft het m'n leven niet zo erg beïnvloed.

Ik heb nog al eens zo iets gelezen, die persoon had het idee dat de wereld voor zich opgebouwd werd en na zich weer afgebroken. Net alsof je door een straat loopt die van zodra ze achter de horizon verdwenen is, afgebroken wordt.

Veel heb ik nog niet gehoord of gelezen over dit verschijnsel. Vandaar dat ik heel benieuwd ben naar eventuele ervaringen van mede-tweakers. Wie heeft vroeger (of nog steeds) zulke ervaringen (gehad)? In welke mate heeft het je leven beïnvloed en wat zou de oorzaak hiervan zijn? Graag jullie reacties.

[justmental]

Klinkt toch heel erg als paranoide schizofrenie.
http://www.hulpgids.nl/ziektebeelden/schizofrenie.htm

Oorzaken daarvan zijn nog onbekend heb ik begrepen.

[Verwijderd]

justmental schreef op 11 mei 2003 @ 22:54:
Klinkt toch heel erg als paranoide schizofrenie.
http://www.hulpgids.nl/ziektebeelden/schizofrenie.htm

Oorzaken daarvan zijn nog onbekend heb ik begrepen.

Nou ja, dat ziet er wel heel erg uit als je dat leest. Ik had er alleen vroeger last van, nu ben ik volkomen normaal, hoor Misschien was het een aanzet tot schizofrenie en is het er niet helemaal doorgekomen als dat kan, of misschien was het gewoon een gevolg van het gevoel uitgesloten te zijn.

Ik moet er wel bijzeggen dat ik daarna een periode hard-drugs genomen heb en dat dat een heel negatief effect op me had en dat ik een tijdje een zware depressie gehad heb (door andere omstandigheden). Maar het is niet zeker dat het ene met het andere te maken heeft. Al weet ik wel dat ik heel gevoelig ben op geestelijk vlak.

[Christiaan]

Gewoon naar de arts gaan en vragen of hij je kan doorverwijzen. Vertrouw niet op het diagnostische vermogen van de gemiddelde tweaker. Ze wijzen ons er bij onze studie (ik studeer psychologie) ook op nooit zelf het heft in handen te nemen --> gewoon naar professionals doorsturen. Wat je beschrijft is zeker iets waar je op moet letten en wat een bezoekje meer dan waard maakt.

[Verwijderd]

ChristiaanVerwijs schreef op 11 May 2003 @ 23:36:
Gewoon naar de arts gaan en vragen of hij je kan doorverwijzen. Vertrouw niet op het diagnostische vermogen van de gemiddelde tweaker. Ze wijzen ons er bij onze studie (ik studeer psychologie) ook op nooit zelf het heft in handen te nemen --> gewoon naar professionals doorsturen. Wat je beschrijft is zeker iets waar je op moet letten en wat een bezoekje meer dan waard maakt.

Geen zorgen maken hoor, ik heb er echt geen last meer van. Door de jaren heen ben ik heel realistisch geworden en momenteel heb ik geen psychische problemen, weet ik wat ik wil in het leven en ben ik gelukkig.

Mijn bedoeling was gewoon wat ervaringen uit te wisselen met mensen die ook met zulke illusies geconfronteerd geweest zijn en in welke mate dat hun leven beïnvloed heeft.

[Christiaan]

Overigens is tegen jezelf praten niet zo raar. Ik doe het ook vaak. Dan laat ik bijvoorbeeld delen van mijzelf met elkaar praten en ik volg dan de discussie die verder automatisch verloopt. Het feit dat jij van jezelf weet dat je met jezelf praat zegt al dat je geen gespleten persoonlijkheid hebt (wat overigens wat anders is dan schizofrenie).

Andere illussies heb ik niet.

[ Voor 5% gewijzigd door Christiaan op 11-05-2003 23:55 ]

[Verwijderd]

Tegen jezelf praten is zeker niet raar, je wilt niet weten hoeveel mensen dit doen.
En het niet durven zeggen, bang dat ze op zijn minst uitgelachen zullen worden.

Toen ik je verhaal las, was mijn eerste reactie "wat een eenzame jeugd moet die gehad hebben".

Ik wil je wel iets mee geven, blijf niet zitten met wat je bezig houd maar zeg het, lucht je hart en zet je hart open.

[GeekK]

Wat Christiaan zegt is helemaal waar.
Maar omdat je zegt dat het eigen na je puberteit over is gegaan, en je er nu geen last meer van hebt, denk ik dat het misschien toch ook met je puberteit te maken heeft.

Eerlijk gezegd was ik enigszins 'blij' verrast toen ik je berichtje las, want ik kende het zelf ook, ook in mijn puberteit. Alleen was het bij mij niet zo dat ik dacht dat mensen negatief over me dachten.

Ik dacht wel dat iedereen er mee bezig was en wist wat ik deed. Het klinkt gek maar ik denk dat het ook een soort 'wish-fulfillment' voor me was omdat ik erg hunkerde naar aandacht die ik wilde. Ik hoopte dat mensen dat deden, maar ik zag het niet. Maar ik wilde het zo graag, het moest zo zijn. Dus ik dacht: ze laten niks merken, maar ze denken wel aan mehouden.. Ze doen dit in het verborgene, en er is een heel systeem waardoor mensen eronderling contact over houden . Of soms dacht ik als ze me aankeken, ze denken nu aan mij en aan de informatie die ze van anderen hebben gekregen. Ik dacht inderdaad dat het iets wereldwijds was, in ieder geval de hele wereld zoals ik die kende (denk ik vanuit nu). Er moest dus een soort organisatie zijn, waardoor mensen het aan elkaar doorgaven. Inderdaad waren mijn ouders er ook in betrokken, het betrof iedereen. Ik dacht ook dat er programma's over mij, met informatie over mij, uitgezonden werden, of dat er op andere manieren over mij gecommuncieerd werd. Ik weet dat dat ik m'n hoofd brak over het feit hoe ze dat aanpakten (ik denk nu: ik probeerde rederingen te vinden die mijn gedachte dat alle mensen aan mij dachten maar het niet uitspraken, mogelijk te maken). Ik ging denken, en dat ging over in voelen (maar ik merkte het verschil toen nog niet), dat ze een televisieprogramma hadden dat werd uitgezonden als ik niet aanwezig was. Hoe dat allemaal georganiseerd was. Dat er een hele wereld was waar ik geen weet van had, maar die er wel was, alleen voor mij niet zichtbaar. Maar overal aanwezig. Ook op mijn kamer dat ik dat ze me konden zien, wisten wat ik deed en mee bezig was.

Maar ik denk dus nu, ik weet het wel zeker, dat ik heel graag wilde dat mensen aan me dachten. Het is allemaal erg moeilijk uit te leggen. Een soort coping-strategie, om in je eigen wereld te leven, en het gemis/tekort aan te vullen. Ik voelde me extreem afgesloten in mijn eigen wereld (zo verwoord ik het nu) en kon me niet verbinden met een andere wereld buiten de mijne.... een puberaal probleem oa.

Ach ja, solipsisme is een jeugdprobleem...

Tot zover mijn psycho-pathologie


PS. Is het niet vreemd dat je je enkele van die momenten nog helder herinnert, dat je je totaal met die gedachten bezighield. Het is voor mij al 15 jaar geleden, maar ik herinner het me nog goed; ik fietste van mijn huis door de stad, en ik passeerde onderweg een scheikunde leraar op zijn sportfietsje die me van de andere richting tegemoet kwam en mij aankeek. Hij zit er ook bij, dacht ik toen.
Ik had wel een eenzame jeugd, en ik denk dat deze gedachten me hielpen me wat minder eenzaam te voelen. Zo denk ik er nu over.

[ Voor 22% gewijzigd door GeekK op 12-05-2003 00:56 ]

[Freek]

Verwijderd schreef op 11 May 2003 @ 22:49:
Toen ik jong was had ik nogal last van bepaalde gedachten.

Zo had ik het idee dat de hele mensheid me 'bespioneerde' en alles wist van wat ik deed en dacht. In elke kamer, op elke plaats hing apparatuur om te kunnen volgen wat ik allemaal deed, zo dacht ik. Ik geloofde dat echt, ook al ben ik nogal realistisch en rationeel ingesteld. Je zou het als paranoïde kunnen bestempelen, maar het ging verder dan dat. Zo dacht ik dat mijn hele leven bestuurd werd door een aantal mensen die er enkel op uit waren m'n leven in de war te sturen en alles te doen mislukken wat maar kon. Iedereen zat mee in het complot, ook mijn ouders en vrienden.

Ik ben dan ook heel veel tegen mezelf beginnen praten. Niet zomaar 'Ik moet dit of dat nog doen...' maar heuse discussies zoals tussen twee personen. Ik denk dat de twee met elkaar te maken hebben. Ik, en enkel ik was immers de enige die ik kon vertrouwen. Toch heb ik helemaal niet het gevoel een gespleten persoonlijkheid te hebben. Na m'n puberteit zijn die ideeën volledig verdwenen en alles samen beschouwd heeft het m'n leven niet zo erg beïnvloed.

Ik heb nog al eens zo iets gelezen, die persoon had het idee dat de wereld voor zich opgebouwd werd en na zich weer afgebroken. Net alsof je door een straat loopt die van zodra ze achter de horizon verdwenen is, afgebroken wordt.

Veel heb ik nog niet gehoord of gelezen over dit verschijnsel. Vandaar dat ik heel benieuwd ben naar eventuele ervaringen van mede-tweakers. Wie heeft vroeger (of nog steeds) zulke ervaringen (gehad)? In welke mate heeft het je leven beïnvloed en wat zou de oorzaak hiervan zijn? Graag jullie reacties.

Waar ik ook wel eens over heb nagedacht is dat de hele wereld mischien wel om mij draait. Niet zozeer vanuit een egoistisch oogpunt, maar meer op de manier vanuit de film "the Truman Show. Hij speelt hierin een man die leeft in een wereld waarin hij is opgegroeid en die eigenlijk helemaal om hem draait. Het is namelijk een soort reality soap achtig iets. Denk er maar eens over na

edit:
Thnx

[ Voor 4% gewijzigd door Freek op 12-05-2003 10:08 ]

[Verwijderd]

Dat is dus "The Truman show".

[ Voor 15% gewijzigd door Verwijderd op 12-05-2003 09:31 ]

[Verwijderd]

Het enige wat hier enigszins bij in de buurt komt dat ik had toen ik klein was, was als het erg mistig was en ik naar school fietste dan moest ik over een lange weg met akkers er omheen en dan leek het net of er alleen die weg was en geen wereld er omheen, ik wist natuurlijk wel dat het niet zo was, maar als je rondkeek dan leek het wel zo.

[MrCaleb]

Door The Truman Show ging je zeker wel ff zo denken, dat heeft iedereen volgens mij wel ff gehad, daar was die film op gebaseerd, dat je toch ff stiekem snel terug liep in de straat om te kijken of er geen camera mensen snel langsrende.

Zieke gedachte eigelijk.

Maar als kind heeft iedereen wel iets waar hij heilig in geloofd, kijk maar naar Sinterklaas en dergelijke dingen,

Een voorbeeld, ik zat wel eens in mijn zolder kamertje met mijn broer, en we waren nog heel klein natuurlijk

En ik zeg zo, we gaan proberen te lamp aan en uit te doen door in ons handen te klappen, nah drie keer klappen en nix gebeurde, vierde keer.....Boem licht ging uit, nog een keer klappen ging het weer aan.

We geloofde letterlijk dat we de kracht hadden ontdenkt om licht uit te klappen (voor die tijd was dat dan magisch)

Maar wat bleek, me moeder had ons gehoort, en ging gewoon bij elke klap het licht ff aan en uit doen.

Heel grappig

Maar toch geloofde ik erin...daz zo vreemd

[Metalium-220]

Misschien had je een (lichte) psychose?

Quote van ypsilon.org:

Als iemand psychotisch is, dan is hij het normale contact met onze werkelijkheid kwijtgeraakt. Dat wijst op een ernstige verstoring van de verwerking van informatie. Dit kan blijken uit een of meer van de volgende verschijnselen:

Wanen: Dit zijn individuele ideeën of overtuigingen die absoluut niet in overeenstemming zijn met algemeen geaccepteerde ideeën of opvattingen. Het draait bij een waan altijd om de betrokkene zelf; hij heeft bijvoorbeeld de overtuiging dat hij buitengewone kwaliteiten bezit, rechtstreeks in verbinding staat met een hogere macht of weet zeker dat er een complot tegen hem wordt gesmeed. Ogenschijnlijk gewone gebeurtenissen krijgen een speciale betekenis. Het is moeilijk iemand met wanen op andere gedachten te brengen: hij houdt sterk aan zijn ideeën vast en is vaak niet gevoelig voor logische tegenwerpingen.

[Canaria]

MrCaleb schreef op 12 May 2003 @ 12:41:
Maar als kind heeft iedereen wel iets waar hij heilig in geloofd, kijk maar naar Sinterklaas en dergelijke dingen,

Een voorbeeld, ik zat wel eens in mijn zolder kamertje met mijn broer, en we waren nog heel klein natuurlijk

En ik zeg zo, we gaan proberen te lamp aan en uit te doen door in ons handen te klappen, nah drie keer klappen en nix gebeurde, vierde keer.....Boem licht ging uit, nog een keer klappen ging het weer aan.

We geloofde letterlijk dat we de kracht hadden ontdenkt om licht uit te klappen (voor die tijd was dat dan magisch)

Maar wat bleek, me moeder had ons gehoort, en ging gewoon bij elke klap het licht ff aan en uit doen.

Heel grappig

Maar toch geloofde ik erin...daz zo vreemd

Dat is iets anders. Kinderen hebben een andere gedachtenwereld en zijn nog volop aan het ontdekken wat echt is en wat niet. Je ziet ook dat kinderen dat niet kunnen onderscheiden. Als een (klein) kind ziet hoe een bekende man wordt aangekleed en geschminkt tot Sinterklaas, is die man even later Sinterklaas. Niets vreemds aan voor kinderen. En waarom zouden ze dát wel vreemd vinden en iets nog veel onwerkelijkers, dat ze uit hun moeders buik komen, bijvoorbeeld niet?

Bij psychische verschijnselen gaat het om mensen die normaal gesproken wel realiteitszin hebben, die wél weten wat echt is en wat niet. Iemand die schizofreen is weet dat hij niet achtervolgd wordt, dat er geen beestjes in zijn bloedvaten rondzwemmen of dat hij niet het middelpunt van de mensheid is, maar de gedachte is sterker. Als je zo iemand daarmee confronteert zullen ze toegeven dat het niet kan, maar daarna stellig zeggen dat het toch zo is.

[Hbeez]

Als kind had ik dat ook een beetje. Ik dacht dat ik alleen op de wereld was en de rest allemaal om mij draaide. Ik weet nog wel dat toen ik een jaar of 4/5/6 was en ik niet kon slapen naar beneden ging, ik merkte dat mijn ouders broer en zus nog aan het praten waren. Ik dacht dat ze aan het bespreken waren wat ze de volgende dag tegen mij gingen zeggen etc of wat ze gingen doen rondom mij.

Ik denk dat dit komt omdat je als kind ervan verbaast kunt zijn hoe snel je ouders dingen kunnen bedenken, of hoe snel ze een slim antwoord kunnen geven. Ik dacht dat ze al van te voren wisten wat ik ging zeggen en dat mijn hele leven was uitgestippeld.

Ik ging vroeger ook welleens hele rare zelfbedachte woorden zeggen om te kijken hoe ze zouden reageren / of rare vragen stellen en kijken of ze het antwoord wisten.

Ik was het helemaal vergeten maar door deze topic komt het were een beetje boven borrelen.

[zion]

Ik heb nog steeds sterk het gevoel dat er een organisatie bezig is om mijn leven gruwelijk te verzieken, want elke keer als ik iets opbouw, en het loopt net goed gebeurt er iets waardoor ik weer van voor af aan kan beginnen. (En dat doet het echt mijn hele leven al.)

Is al met al behoorlijk irritant.

Ik hou het voorlopig maar op een "The Matrix meets Truman".

Ben ik nou gek? Nee hoor, maar dat zou ik wel worden als ik niet zo dacht, want dan zou ik er dus echt niet tegenkunnen dat het schijnbaar "per ongeluk" de hele tijd gebeurt.

[Thijsch]

Dit herken ik ook zeer sterk..
Ik heb er nog regelmatig last van het idee dat iederen tegen mij is. Als ik door de stad loop en achter me hoor ik mensen lachen, denk ik meteen "Het zal wel over mij gaan".

Dan ga ik mezelf ook slechte dingen aanpraten, in jezelf zeggen van "loop normaal, doe dit, ze kijken naar je en ze lachen je uit, verberg je" dat soort dingen . die hele discussies met je zelf herken ik ook... ik wil nergens risico lopen dat iets fout gaat, omdat ik dan bang ben dat ze het over me hebben.

Ieder gesprek wil ik dus van te voren uitstippelen met mezelf, precies hoe het gesprek kan verlopen.. en als er ook maar een kans is dat het fout gaat durf ik het niet Dus ook de reden dat ik niet zo sterk ben op het sociale vlak...

Wat ook regelmatig voorkomt is dat ik mezelf helemaal woedend maak omdat ik tegen mezelf een fictief gesprek voer die theoretisch gezien wel een plaats zou kunnen vinden irl.. (wat natuurlijk niet gebeurd)

op zich best ziek... maar met logisch nadenken lukt het me wel redelijk het te onderdrukken...

[Verwijderd]

Het is eigenlijk een hele geruststelling om te weten dat er velen zijn die zo denken/dachten, ook al had ik sterk dat vermoeden. Het zijn allemaal dingen die je niet zomaar in de kroeg vertelt omdat er nogal een grote kans bestaat dat je niet serieus genomen wordt. Daarom is dit forum een goede plaats om er over te praten.

Velen hebben dus het gevoel (vooral als kind) dat de wereld als het ware rond hen draait, dat ze bespied worden, dat hun leven geleid wordt. Meestal zit de hele wereld mee in dat complot, ook en zelfs vooral de naaste familieleden. Je bekijkt het leven als een test, een test die je zo goed mogelijk moet afleggen en die gecontroleerd wordt door een organisatie of de maatschappij. Alles wat je doet wordt gezien, maar toch had ik bij mezelf het idee dat wanneer ik tegen mezelf sprak of iets dacht, de anderen dit niet te weten konden komen. Dat was dus mijn enige 'schuilkeldertje'.

Ik weet nu dat het niet zo is, maar toch denk ik vaak dat wanneer er achter mijn rug gelachen of gepraat wordt, dit over mij gaat. Ik denk ook nogal eens dat ik vreemd doe, vooral wanneer er veel mensen zijn die me kunnen zien, bvb. tijdens het wandelen in een drukke winkelstraat. Maar dit heeft denk ik meer met onzekerheid te maken, want wanneer er enkele vrienden en vriendinnen bijlopen heb ik dat gevoel helemaal niet.

Ik denk dat je dit niet meteen als 'ziek' hoeft te bestempelen, bij de meesten wordt het normale functioneren immers niet negatief beïnvloed. En hoe meer mensen dit hebben - wat nogal duidelijk wordt in dit topic - hoe normaler dit verschijnsel. Ik denk dat dit voor een groot deel te wijten is aan het feit dat onze maatschappij nogal prestatiegericht is en we steeds minder privacy hebben. Niet moeilijk zo dat sommigen zich nogal gecontroleerd voelen of bang zijn een slechte indruk na te laten bij de medemens.

[ Voor 1% gewijzigd door Verwijderd op 12-05-2003 18:34 . Reden: typo ]

[Verwijderd]

Deze achterdocht is een gevolg van een gebrekkige sociale interactie. Je ziet het veel bij mensen die nogal op zichzelf zijn. Je ziet het ook optreden bij mensen die doof zijn of worden. De oplossing is in de meeste gevallen eenvoudig, treedt meer in contact met andere mensen.

[Freek]

Son_Gohan schreef op 12 May 2003 @ 15:18:
Als kind had ik dat ook een beetje. Ik dacht dat ik alleen op de wereld was en de rest allemaal om mij draaide. Ik weet nog wel dat toen ik een jaar of 4/5/6 was en ik niet kon slapen naar beneden ging, ik merkte dat mijn ouders broer en zus nog aan het praten waren. Ik dacht dat ze aan het bespreken waren wat ze de volgende dag tegen mij gingen zeggen etc of wat ze gingen doen rondom mij.

Ik denk dat dit komt omdat je als kind ervan verbaast kunt zijn hoe snel je ouders dingen kunnen bedenken, of hoe snel ze een slim antwoord kunnen geven. Ik dacht dat ze al van te voren wisten wat ik ging zeggen en dat mijn hele leven was uitgestippeld.

Ik ging vroeger ook welleens hele rare zelfbedachte woorden zeggen om te kijken hoe ze zouden reageren / of rare vragen stellen en kijken of ze het antwoord wisten.

Ik was het helemaal vergeten maar door deze topic komt het were een beetje boven borrelen.

Ik vond het vroeger ook raar dat als ik op school zat het leven thuis ook gewoon doorging. Dat er bv koffie was gedronken tijdens dat "ik" weg was
Wat ik de laatste tijd wel eens heb is dat ik er aan denk waar we het allemaal voor doen... Carriere, werk, geld, huis... als je er zo over nadenkt zijn we maar een raar volkje

[Verwijderd]

Ik had (en heb nog steeds af en toe) de gedachte dat ik, en alle andere mensen 'geleefd worden'.

[mjszwo]

thacow schreef op 12 May 2003 @ 23:38:
[...]


......... Wat ik de laatste tijd wel eens heb is dat ik er aan denk waar we het allemaal voor doen... Carriere, werk, geld, huis... als je er zo over nadenkt zijn we maar een raar volkje

daar denk ik de laatste tijd ook over. waarom zou je in godsnaam bijv. een carriere opbouwen terwijl je op den duur toch dood gaat, en dan heb je alles voor niks gedaan. dan kan je beter onder het motto "lang leve de lol" leven, dan heb je een leuker leven gehad dan dat je een groot deel van je leven gewerkt hebt.
waarom zou je je hele leven je doodwerken voor een middelmatig loon, terwijl je megaveel kan verdienen met weinig te doen (criminaliteit).

je zal me niet horen zeggen dat het goed is ofzo wat ik zeg, maar het zijn gewoon dingen waar ik over nadenk.

[ Voor 4% gewijzigd door mjszwo op 13-05-2003 01:05 ]

[Verwijderd]

Je doet het allemaal voor geluk. Een schoon geweten en een bestaan opbouwen is 'zaligmakend' Maar voel je gerust vrij om je geluk op een andere manier te vinden; kan heel erg leerzaam zijn!

[mjszwo]

tja gewetens en gevoelens zeggen mij niet zoveel, daarentegen vind ik plezier in het leven het belangrijkste

[Verwijderd]

Sorry, maar dit heeft niets met het topic te maken.

[RolandWitvoet]

Alles op deze aarde bestaat omdat ik besta. Wat heeft (vanuit mijn oogpunt, en dat is toch het enige dat telt) het bestaan van jou voor nut als ik niet besta? Welk bewijs heb ik voor jouw bestaan als ik jou niet kan zien? precies, geen enkel en dus besta jij niet.

Hieruit volgt dat het antwoord op de vraag "waarom?" "omdat ik" is. Waarom besta jij? omdat ik besta! Waarom is de aarde rond? omdat ik besta! waarom smaakt kip naar kip? omdat ik besta!

De vragen waar ik nog wel mee worstel zijn "waarom besta ik?" en "waar bestaat mijn bestaan uit?" Mijn hersenen ontvangen allerlei signalen van mijn zintuigen die vertaald worden maar het beeld dat ik van de wereld en mijzelf heb. Maar stel nou dat ik nog 2 armen heb die niet waar te nemen zijn, hoe weet ik dan of ik die armen wel of niet heb? Is groen wel groen of is het eigenlijk blauw en noem ik dat alleen maar groen? Is het universum wel 3-dimensionaal of ervaren wij dat alleen maar zo?

Ik neem aan dat de topicstarter ook al premierekaartjes voor the matrix reloaded heeft liggen?

[Verwijderd]

RolandWitvoet schreef op 13 mei 2003 @ 02:57:
Alles op deze aarde bestaat omdat ik besta. Wat heeft (vanuit mijn oogpunt, en dat is toch het enige dat telt) het bestaan van jou voor nut als ik niet besta? Welk bewijs heb ik voor jouw bestaan als ik jou niet kan zien? precies, geen enkel en dus besta jij niet.

Hieruit volgt dat het antwoord op de vraag "waarom?" "omdat ik" is. Waarom besta jij? omdat ik besta! Waarom is de aarde rond? omdat ik besta! waarom smaakt kip naar kip? omdat ik besta!

De vragen waar ik nog wel mee worstel zijn "waarom besta ik?" en "waar bestaat mijn bestaan uit?" Mijn hersenen ontvangen allerlei signalen van mijn zintuigen die vertaald worden maar het beeld dat ik van de wereld en mijzelf heb. Maar stel nou dat ik nog 2 armen heb die niet waar te nemen zijn, hoe weet ik dan of ik die armen wel of niet heb? Is groen wel groen of is het eigenlijk blauw en noem ik dat alleen maar groen? Is het universum wel 3-dimensionaal of ervaren wij dat alleen maar zo?

Hetgeen je wilt zeggen is eigenlijk: 'Ik kan alleen geloven in wat ikzelf ervaar, ik kan niet zeker weten dat er iets anders bestaat dan ik'.

Eigenlijk kan je zelfs niet zeker zijn van wat je zelf ervaart, je kan wel vermoeden dat het waar is. Het enige waar je zeker van kan zijn is van je eigen ik, je objectieve ik welteverstaan. Je subjectieve ik (zoals jij zelf die ervaart) zou wel eens gemanipuleerd kunnen worden door bvb. een hogere macht.

Ik neem aan dat de topicstarter ook al premierekaartjes voor the matrix reloaded heeft liggen?

Nee, 'k weet niet zeker of ik die film kan geloven...

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 13 May 2003 @ 19:16:
Het enige waar je zeker van kan zijn is van je eigen ik, je objectieve ik welteverstaan.

Volgens mij kun je daar niet eens zeker van zijn. Wat is trouwens je objectieve ik? Volgens mij bestaat die niet. Aangezien ik de enige ben die mijn ik echt waarneemt is deze niet objectief. De enige zekerheid die je hebt is dat niets zeker is en zelfs daar twijfel ik aan.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 13 mei 2003 @ 21:59:
[...]
Volgens mij kun je daar niet eens zeker van zijn. Wat is trouwens je objectieve ik? Volgens mij bestaat die niet. Aangezien ik de enige ben die mijn ik echt waarneemt is deze niet objectief. De enige zekerheid die je hebt is dat niets zeker is en zelfs daar twijfel ik aan.

Ik ben er zeker van dat je het niet zeker weet. Nee, zelfs van een vermeende zekerheid kan je niet zeker zijn. Je kan er zelfs niet zeker van zijn dat je over alles onzeker bent. Zijn er eigenlijk zekerheden in het Universum? Kan er zonder zekerheden wel een realiteit zijn? Enigszins off-topic maar desalniettemin toch interessant en komisch. Graag jullie ideeën.

Edit: Sorry van de hersenspinsel, we gaan on-topic verder...

[ Voor 5% gewijzigd door Verwijderd op 14-05-2003 18:18 ]

[Christiaan]

Verwijderd schreef op 14 May 2003 @ 18:12:
Ik ben er zeker van dat je het niet zeker weet. Nee, zelfs van een vermeende zekerheid kan je niet zeker zijn. Je kan er zelfs niet zeker van zijn dat je over alles onzeker bent. Zijn er eigenlijk zekerheden in het Universum? Kan er zonder zekerheden wel een realiteit zijn? Enigszins off-topic maar desalniettemin toch interessant en komisch. Graag jullie ideeën.

Veel te off-topic voor deze discussie. Start er maar een andere discussie over als je dat wilt, maar hier hoort het echt niet thuis .

[boesOne]

Verwijderd schreef op 11 May 2003 @ 22:49:
Toen ik jong was had ik nogal last van bepaalde gedachten.

..

Ik ben dan ook heel veel tegen mezelf beginnen praten. Niet zomaar 'Ik moet dit of dat nog doen...' maar heuse discussies zoals tussen twee personen. Ik denk dat de twee met elkaar te maken hebben. Ik, en enkel ik was immers de enige die ik kon vertrouwen. Toch heb ik helemaal niet het gevoel een gespleten persoonlijkheid te hebben. Na m'n puberteit zijn die ideeën volledig verdwenen en alles samen beschouwd heeft het m'n leven niet zo erg beïnvloed.

...

Ik ken dat wel een beetje.. Het verschil tussen pathologie en gewoon een actieve fantasie zit hem in de controle en de duur van het geheel..

Het wordt pas eng als je de stemmen niet meer kan stoppen. Daardoor krijg je het gevoel dat ze niet meer van jezelf zijn. Gewoon in jezelf praten een tijdje is erg handig om je gedachten te toetsen.

Zelf heb ik een keer meegemaakt dat ik ze niet meer kon stoppen, was ik zowaar weer vergeten tot ik deze post las.. Maar goed.. ik kan je vertellen dat het niet echt leuk was.. Ik begon me af te vragen wie/wat mijn 'ik' nu was.. Als ik dan bedacht dat mijn ik de observator was dan switchte er iets begon het weer opnieuw.. [klinkt vaag.. i know]
Nachtje slapen en het was weer over. Gelukkig.. [drugs are bad ! ]