Alvast ter aanvulling, ik zag deze topic deze nacht pas en ik had geen zin om na de eerste pagina al de overige reacties door te spitten... Morgen ben ik weer wat frisser en neem ik er iets meer tijd voor
Om te beginnen:
Ik vind het een interessante topic omdat ikzelf nog maar kort geleden veel en vaak aan zelfmoord gedacht heb en omdat ik in de afgelopen 8 jaar HEEL dicht bij diverse pogingen gezeten heb.
Wat ik nu ga typen is vanuit mijn hart en zeer openhartig:
Mijn mening over Zelfmoord
Ik keur zelfmoord absoluut niet af, in welke vorm dan ook, ongeacht de situatie en/of leeftijd. In mijn optiek vind ik dat iedere individu het recht heeft op zijn of haar lot in dit leven!
Zoals eerder vermeld, ik kamp al ruim 8 jaar met het gevoel een einde te maken aan mijn leven hier op aarde, ook nu is dat gevoel niet geheel verdwenen maar ik ben er nu niet zo zeer mee bezig, mede doordat ik probeer mijn levensstijl drastisch te veranderen.
Hoe dan?
Nou, mijn werkgever en zeker mijn ouders hebben een hoop ondeugd van mij door de vingers gezien. Mijn werkgever heeft mij een RIANTE 2e kans gegeven mijn leven te beteren en voor (de zoveelste) ontslag behoed. Door eerlijk te zijn en blijven heeft mijn baas alsnog een hoop vertrouwen in mij, waar ik overigens wel zelf hard aan moet werken. Hierdoor heb ik een flinke dosis moed gekregen om mij op de been te houden. Het had een paar weken geleden niet veel gescheeld of ik had er ECHT een punt achter gezet.
Wat heb ik dan allemaal uitgespookt?
Als je ECHT serieus bent, mail me dan maar...
Wat heeft mij al die tijd ervan weerhouden?
3 belangrijke redenen;
1) Uit respect voor mijn familie (niet voor bekenden/vrienden)
2) mijn passie voor simpele aardse zaken die ik dan zou moeten missen
3)De angst dat er na de dood niets meer is (ik ben atheist)
Waarom kamp ik al ruim 8 jaar met zelfmoord gedachtes?
Ik denk dat dit ontstaan is sinds ik zelfstandig ben gaan wonen, veel gereist heb en veel leed en ellende heb gezien en meegemaakt. Ik ga veelal door het leven als 'Einzelganger' en krop makkelijk mijn gevoelens en emoties op, die ik moeilijk kan uiten. Ik heb veel getwijfeld aan mijn eigen identiteit (nog steeds) en er zijn bepaalde momenten geweest waarin ik moreel gezien dingen gedaan heb die volgen maatschappelijke normen niet door de beugel kunnen. Dit is in de loop der jaren opgestapeld in mijn hersenpan, op de afdeling 'geweten'.
Doordat ik steeds vaker aan zelfmoord dacht heeft het mijn levensstijl zich drastisch aangepast.
Ik ben in 8 jaar tijd veranderd van een sociale, intelligente jongen in een cynische en sarcastische klootzak, kortom: ik heb een hele zooi van mijn talenten verspild. Op dit moment ben ik (met veel moeite) bezig om die jongen van toen terug te vinden.
Zelfmoord, da's een laffe daad!?
Jazeker, in alle opzichten!
Er komt een moment in het leven van potentiële suicidaaltjes (quote van Youp van het Hek) dat zelfmoord een heerlijke gedachte wordt (en blijft) om weg te vluchten uit de realiteit (naast drugs), op een arrogante, egoistische en makkelijke manier.
De toekomst?
Ondanks mijn goede voornemens en mijn drastische wijzigingen van mijn huidige levensstijl ontkom ik nog steeds niet aan de gedachte om uit het leven te stappen.
Ik vermoed dat een gozer die redelijk goed ken binnen nu en 5 jaar zelfmoord zal plegen, iemand die 10 jaar jonger is dan ik en nu al door (een eigen gecrëerde) hel gaat en er is weinig dat ik er aan kan doen...
Enfin, voordat dit op een encyclopedie gaat lijken lijkt het mij verstandig te stoppen.
Als je echt serieus wilt praten met me over zelfmoord, de dood enzovoorts, kun je me mailen, ik mag dan misschien bijzonder sarcastisch overkomen, het wil nog niet zeggen dat ik niet serieus ben.
Rest mij nog een vraag:
Is er wel eens iemand hier bij GoT geweest waarvan bekend is geworden dat hij of zij een poging tot zelfmoord heeft gedaan, indien dit het geval is zou ik graag meer willen weten hierover.
Tace care!