Fallout op Prime voelt voor mij als een Wasteland zonder tanden…
Als fanatieke Fallout-gamer, iemand die met name Fallout: New Vegas, maar ook Fallout 1, 2, 3 en Fallout 4 niet alleen heeft gespeeld maar doorleefd, voelt de tv-serie Fallout als een gemiste kans. Niet omdat het er slecht uitziet, maar omdat het fundamenteel iets anders wil zijn dan wat Fallout altijd was.
De serie begrijpt Fallout als stijl, maar niet als ervaring.
Dat leidt tot stijl- en toonbreuk: van existentiële dreiging naar ironische lichtheid. De Fallout-games, met name New Vegas draaien om schaarste, morele spanning en de constante dreiging van verkeerde keuzes. Humor was er zeker, maar altijd zwart, cynisch en vaak pas grappig achteraf, wanneer de schade al was aangericht.
De serie kiest daarentegen voor een bijna voortdurende lichtheid. De protagonist wordt consequent neergezet als “grappig” en relativerend, zelfs in situaties die in de games juist ongemakkelijk, gewelddadig of ronduit traumatisch zouden zijn. Dit zorgt voor een toon die eerder aanvoelt als moderne streaming-satire dan als post-apocalyptische overleving.
Het resultaat: een wereld die veilig voelt. En Fallout hoort dat nooit te zijn.
De protagonist is hier geen survivor, maar een soort verkapte gids voor de serie. Dat de hoofdrolspeelster vrouwelijk is, is inhoudelijk irrelevant (hoewel het mij stoort aangezien het acteerwerk van haar belabberd is). Fallout liet spelers altijd hun eigen identiteit kiezen. Het probleem zit in haar positie binnen de wereld. Ze voelt niet als iemand die moet overleven, maar als iemand die door het verhaal wordt gedragen.
Wat ontbreekt is de zichtbare afhankelijkheid van stimpaks, rad-management (Rad-X, RadAway), scavenging als noodzaak en het gevoel dat één fout fataal kan zijn.
In de games ben jij kwetsbaar. In de serie lijkt ze dat alleen.
Factions als karikatuur?! Een van de grootste teleurstellingen zit in de behandeling van iconische facties.
Caesar’s Legion wordt neergezet als een bijna lollige curiositeit, terwijl deze factie in New Vegas juist angstaanjagend was door haar ideologische consequentie en brute wreedheid. Ze waren geen grap; ze waren een morele nachtmerrie.
De Brotherhood of Steel oogt visueel indrukwekkend, maar wordt eveneens verzacht door ironie en humor. Waar zij in de games vaak dogmatisch, bedreigend en onwrikbaar waren, voelen ze hier eerder als excentrieke cosplayers met machtige pakken.
Fallout-facties horen je te dwingen positie te kiezen. De serie laat je comfortabel toekijken.
De wereldopbouw is gefocust op decor in plaats van de plaats/plek. Iconische locaties (denk aan Primm of vergelijkbare nederzettingen) waren in de games klein, menselijk en tragisch. Ze vertelden verhalen zonder cutscenes, puur via omgeving en consequenties.
De serie kiest vooral voor nieuwe locaties en snelle voortgang. De wereld is er om het plot te dienen, niet andersom. Dat maakt het wasteland visueel rijk, maar emotioneel leeg.
Als Obsidian Entertainment deze serie had gemaakt, zou ze er fundamenteel anders uitzien. Langzamer tempo, met stilte en spanning. Humor die voortkomt uit wanhoop, niet uit timing. Een protagonist die fouten maakt en daar blijvend voor betaalt. Facties die moreel afstotelijk, maar logisch zijn. Afleveringen die draaien om keuzes zonder goede uitkomst en minder plotbescherming en meer consequentie.
Een Obsidian-versie van Fallout zou geen serie zijn die je “lekker wegkijkt”, maar eentje die schuurt. Die je soms ongemakkelijk maakt. Die je laat twijfelen of je de juiste kant hebt gekozen en je daarna geen kans geeft het terug te draaien.
Mijn eindbeoordeling: Fallout (Prime Video) is technisch verzorgd, visueel trouw en toegankelijk voor een breed publiek. Maar voor spelers die Fallout kennen als een harde, cynische en moreel complexe ervaring, voelt de serie als een wasteland zonder gevaar.
Niet slecht.
Maar wel tandeloos.
Steam || Diablo 3