Wow....
Dat was een hoogstaande discussie....
Even om mijn mening hierover duidelijk te maken.
Het voortdurend extravert behandelen van processen die men introvert ervaart kan idd voor apathie ten opzichte van de wereld zorgen, met alle gevolgen van dien.
Als iemand voortdurend als ie verliefd is zit te rationaliseren: Ach, het zijn m'n hormonen maar.
Of bij altruisme denkt aan : Wat een stommelingen zeg, die denken nooit aan zichzelf.
Dan is die persoon oppervlakkig extravert, maar hij ziet de onderliggende laag niet. Tuurlijk, oppervlakkig gezien is verliefdheid weliswaar een proces van hormonen e.d., maar hij vergeet dat onder andere die hormonen hem maken tot wat ie is, en dat het voor hem dus wel degelijk dieper zit dan "alleen maar wat hormonen"
Oppervlakkig extraverte mensen vind ik vaak onuitstaanbaar, ze doen alsof ze een hoop weten, maar weten eigenlijk niets, ze blaten maar wat na.
Dieper extraverte mensen, blijven denken, nemen niks zomaar voor waar aan, en zien ook vaak het mooie van spirituele ervaringen.
Als ik een soort van mystieke ervaring heb, probeer ik het niet onmiddellijk te verklaren aan de hand een vast dogma (hallucinatie, daad van God) maar zie ik het als een bewijs voor het feit dat ik mezelf nog niet goed snap, en zie ik het als een aanmoediging om op zoek te gaan naar de oorzaak ervan.
Zo bezien zijn diepzinnig extraverte en introverte mensen moeilijk van elkaar te onderscheiden. Het feit is alleen dat iedereen een zekere mate van extravertie in zich heeft. Iedereen gaat wel eens rationaliseren over wat hij/zij heeft gezien of gelezen. Een introvert iemand zal alles als mystiek moment aanvaren, een soort van Gnost als het ware, en zal nooit de achterliggende bedoeling van iets proberen te achterhalen. Lijkt mij ook beperkt, en lijkt mij meer een levenswijze van een onbewust wezen.
Waar veel geloven en wetenschappers blijven steken is het oppervlakkig extraverte, en dat is jammer, aangezien ze veel van het mooie van hun leven weg rationaliseren, maar tegelijkertijd niet het mooie en achterliggende zien.
Hoewel voortdurend doorrationaliseren ook erg vermoeiend kan zijn. Ik heb zelf ook vaak de neiging om wat introvert te zijn, en het leven als het ware van moment tot moment te leven, zonder er veel bij na te denken.
Verandert z'n sig te weinig.