lateef schreef op dinsdag 16 januari 2007 @ 23:38:
[...]
wat hebben deze vragen met dit onderwerp te maken?
[...]
tja, gek veel concreter kan ik volgens mij niet worden. ik heb het gehad over de telegraaf en het ad, die aantallen ver boven nrc, volkskrant en trouw zitten. en die ook 'de massa' waar ik steeds op hamer bereiken. dan kan je zeggen dat daar geen verandering zie, maar volgens mij kijk je dan niet goed. de telegraaf heeft altijd ruim voldoende persfotografen in dienst gehad. wellicht niet van het niveau als bijv. het nrc of de volkskrant, maar toch beter dan dat van 'die toevallige passant met zijn camera in zijn mobieltje'. dat heeft natuurlijk te maken met de ecomische kant en met het feit dat het voor bijv. de telegraaf niet zo belangrijk is. maar het is wel een feit dat die situatie - voornamelijk door het gemak waarmee foto's gemaakt en verspreid kunnen worden - veranderd is. en dat constateer ik en dat vind spijtige constatering.
maar die vervlakking van de beeldcultuur heeft niet slechts te maken met foto's in de krant. je ziet het bijv. ook terug bij mensen die zich op marktplaats aanbieden als bruidsfotograaf, of die huismoeders die de sherry zat zijn en 'leuke kinderportretten' maken.
maar bovenal - en ook dat had ik al gezegd - heeft die vervlakking te maken met kwantiteit. alles en nog wat wordt met een sensor achter een lens vastgelegd. je wordt overspoeld met matig beelden. een kern van mijn betoog was dan ook; kan het niet wat minder (en zo af en toe wat beter).
Hmja, maar dat lijkt me niet een directe vervlakking van de 'beeldcultuur', eerder mensen die geld zien, misschien heeft dat indirect het gevolg, maar ik geloof dat die groep (wel veel minder groot) er al langer was, er bestaan veel slechte bruidsfotografen die je al langer actief zijn, een van de dingen waar je denk ik dit moet vergelijken is de opkomst van home video cams, kilometers nutteloze video, en 't shaket en is totaal slecht, maar mensen kunnen dat verkopen. Heeft denk ik ook met de prijs van 't medium te maken.
Ik vind 't geen vervlakking, je kan zeggen dat de massa, die sowieso eigenlijk weinig op heeft met de 'hogere' kunst hier toch nooit echt een oog naar heeft gehad, en soms valt dat érg op, zoals nu, dat daar geen eisen zijn.
[...]
als ik nu foto's uit de jaren '70 vergelijk met foto's van nu, dan is mijn ijkpunt toch niet veranderd?
Ik denk 't wel, je vergelijkt bijna altijd met wat je zelf kan/hebt, op een onderbewuste manier, ik merk 't bij me zelf ook. Ik ben zoveel kritischer geworden, soms zie ik dingen die ik 2 jaar terug zag (of maakte) en dan denk je, tsja, is dit 't nou. Zo gaat dat denk ik met iedereen die zich serieus met iets bezig houdt, zodra je beter wordt je kritischer op medestanders, en dat is binnen de fotografie erg belangrijk, al blijft dit natuurlijk een absoluut select gezelschap.
En dat is altijd het probleem met kunst geweest, kunst was altijd voor dat selecte gezelschapje, rijke mensen of goed opgeleiden, die 't leuk vonden om dingen te doordenken, dingen die anders waren. En natuurlijk zijn hier uitzonderingen. Maar toen begonnen mensen hiermee de spot te drijven, en wat gebeurde er, een totaal afgevlakte vorm van die kunst kwam bij de massa. Eigenlijk niks aan de hand, gebeurt al jaren zo. Is net als met meubels, je hebt designermeubels, duur, goed doordacht, en vaak kunst. Maar ja, 't kost veel, en je moet 't maar doorzien, zit vaak een gedachte achter. Wat wil de massa, lekker zitten in een leuke stoel. Dus de designers voor de massa denken, hoppa, maken we er wat leuks van, vlakken 't idee af, laten 't er leuk uitzien en wel redelijk zitten, voor een tiende van de prijs. Die ontwikkeling kwam pas toen er dus duidelijk vraag én aanbod ontstond (aanbod creërt ook vraag..)
Net zoals fotografie, de Trouw, NRC en Volkskrant denken, we willen goede beelden, we willen beelden die spreken, vertellen, want we hebben vaak mensen die dat willen. Die vinden dat mooi, en we willen daarin onze klant bedienen. De Telegraaf en AD lezer denkt, als 't moment er maar op staat, en als 't nog een leuke meid of gozer is, mooier, en als ze er nog sensatie is, nog leuker. Niet, als het een indrukwekkend stuk kunst is, of een prachtig portret, neuh. Dat is niet zo relevant, de eisen liggen lager. Dus denkt de telegraaf, ze willen sensatie, en als er dan een shitfoto is met sensatie, of een prachtige foto die een verhaal vertelt, maar nét niet de sensatie, welke kies je dan, juist diegene die je klanten bedient.
En ja, nu ik 't zo opschrijf, daar komt vervlakking bij, maar dat gebeurde dus ook met de kunst. En nu kun je de theorie van de massa wil geen hoge kunst (uitzonderingen daargelaten, maar die zijn dan geen massa meer

) hooghartig vinden, maar kijk om je heen. Kitsch verkoopt, ik zie geen mensen in rijen voor het van Abbe museum staan om daar moderne kunst te bekijken, nee vaak oudere mensen, of kunstacedemici, of andere mensen die daar duidelijk waarde aan hechten.
En die verschuiving binnen de kunst (vooral met popart) kwam natuurlijk omdat er een enorm aanbod ontstond, want zo duur was verf niet meer, en doeken ook niet. Dus het aanbod groeide, en kunstenaars gingen ook gebruiksvoorwerpen vormgeven, en massa productie ontstond. En poef -> het werd goedkoper, eerst begreep de massa 't niet, zag er leuk uit. Men gooide designers met verkoop zucht erover, en 't verkocht. Maar het was niet meer de kunst die je eerst had, vol van boodschap, emotie, neuh, gewoon massa, puur voor de verkoop. Nu speelde pop-art daar natuurlijk mee.
Maar dit is wel het geen wat je ook bij fotografie ziet, het begint met een select gezelschap, de kosten hoog. Dan kunnen mensen kiekjes maken, prijs daalt wat, maar nog niet goedkoop, want mensen weten niet als ze een goed kiekje hebben aan wie ze dat moeten geven. En dan komt er opeens een revolutie die al jouw kiekjes tentoon kan stellen aan de hele wereld. Er ontstaat massaal aanbod. De telegraaf vind 't allemaal top, want ja, vaak zitten er mensen met 't goede moment tussen.
Eigenlijk niets nieuws onder de zon dus.