Als je het over god hebt waarover heb je het dan ?
Enkele vragen die ik me stel bij god :
Een wezen ?
Een denkend wezen ?
Een zelfbewust wezen ?
Hoe is god ontstaan ? Uit zichzelf (uit het niets?)? Heeft altijd bestaan ?
Is het bestaan van god afhankelijk van iets ? Of is het bestaan van god juist onafhankelijk van alles en kan dus op zichzelf bestaan ?
Is god volmaakt en wat is dit dan volmaaktheid ?
Is god goed en wat is dit dan goedheid ?
Is god oppermachtig en wat is dit dan oppermachtig zijn ?
(Is oppermachtig zijn dat je eender wat kunt realiseren of is oppermachtig zijn dat je alles kunt realiseren wat er te realiseren valt ? of is oppermachtig zijn dat niemand anders kan realiseren wat god kan realiseren en zijn er zaken die god kan realiseren maar ook zaken die god niet kan realiseren maar omdat god de enige is die kan realiseren is god toch oppermachtig omdat er niemand anders is die kan realiseren en is dus hetgeen god kan realiseren alles wat er te realiseren valt)
Wat is de drijfveer van god om "alles" te scheppen ?
Uit noodzaak ? (bv. zijn bestaan is afhankelijk van dit scheppen.)
Uit scheppingslust ? Een soort onweerstaanbare drang ?
Uit eenzaamheid ? Een soort ontsnappen uit zijn lijden ?
Uit medelijden ?
Of misschien is er helemaal geen drijfveer en is het bestaan van "alles" onlosmakelijk verbonden met het bestaan van god. (Zoiets als: het neveneffekt van het bestaan van god is dat "alles" ook bestaat en moet "alles" begrepen worden als "hetgeen dat bestaat omdat god bestaat")
Je stelt jezelf de vraag waarom god de mens "slecht" heeft geschapen.
Maar kon de schepping van de mens eigenlijk wel een "goede" mens zijn ?
Als god iets schept dat verschillend is van zichzelf in de veronderstelling dat god "volmaakt", "goed", "oppermachtig" is dit dan per definitie niet iets dat afwijkt van "volmaaktheid, goedheid en oppermachtigheid" ?
Ofwel reproduceert god zichzelf en dan heeft men alweer iets "volmaakt, goed en oppermachtig"
ofwel schept god iets dat verschillend is van dit gegeven en dan krijgt men iets onvolmaakt, afwijkend van goed, minder machtig dan oppermachtig.
Nu is de vraag waarom reproduceert god niet gewoon zichzelf ? (In de veronderstelling dat ie volmaakt, goed, oppermachtig is.)
Waarom doet ie de mens ontstaan en als die afwijkt van god (ind e veronderstelling dat god "volmaakt", "goed" en "oppermachtig" is) dan is die mens toch per definitie niet in staat tot goedheid ?
In principe kunnen we heel veel sluitende verklaringen (speculatie, overtuiging) geven over dit waarom.
En sommigen houden zich vast aan zo'n sluitende verklaring.
Noodzaak is bijvoorbeeld ook een sluitende verklaring.
Of als god het niet deed zou het erger zijn dan wanneer ie het wel deed zou ook een sluitende verklaring kunnen zijn.
Of gewoon, god doet wat ie wil en sommigen zullen door die daad hem aanbidden en die laat hij leven en anderen zullen hem vervloeken en die laat hij gaan.
Of dit maakt deel uit van een groot goddelijk plan en zodra je het plan kent zul je het omarmen.
Of god speelt gewoon een spel met zichzelf die zich eventjes intens wou inleven hoe het is om niet god te zijn.
Voor mezelf vind ik het moeilijk om me aan één sluitende verklaring vast te binden. Want hoewel ze sluitend kunnen zijn, zijn ze langs de andere kant ook niet meer dan hersenspinsels, speculaties. De onbetwistbare zekerheid dat de verklaring juist is ontbreekt.
In zekere zin koester ik die ongewisheid.
Ik sluit niet uit dat er een verklaring kan zijn die juist is. Maar ik ken ze niet.
Soms ben ik moe van die ongewisheden en zou ik me willen schenken aan zo'n verklaring en er in opgaan. Maar dan zou ik mezelf moeten beliegen en ontkennen dat er nog andere sluitende verklaringen kunnen zijn. En waarom zou ik die ene kiezen en niet die andere.
Ik geloof zelf niet in heersende beeld van god, ik acht de gangbare variant van het godsbeeld te beperkt om er in te geloven.
Maar als god wel zou bestaan dan zijn er wel volgens mij argumenten om te zeggen dat god het etiket goedaardig draagt, veel eerder dan het etiket kwaadaardig.
Het argument dat ik hiervoor heb is het feit dat er naast lijden, pijn, verdriet, onmacht en dood enz ook levensvreugde, warmte, liefde, bevrediging en geboorte bestaat.
Een kwaadaardige god lijkt me niet in staat om levensvreugde, warmte, liefde, bevrediging te scheppen.
Wanneer ik naar mezelf en anderen kijk wanneer ze boos en kwaad zijn dan zie ik dat ik in die toestand vernietigingsgericht ben. Ik wil dan pijn doen (mezelf of anderen) slaan, er is sprake van blindheid (woede), ik wil stuk maken enz.
Wanneer ik in de toestand "vreugde, warmte, liefde, bevrediging" zit kan het ook gebeuren dat ik dingen stuk maak, of pijn doe maar dat is dan een neveneffekt van een positieve aktie.
Dus als god alles geschapen heeft dan kan de slechtheid van de mens het neveneffekt zijn van een positieve aktie.