Verplichte Donor

[waik]

hmm sommige mensen hebben hier morele bezwaren tegen. vandaar dat het niet zal lukken

[JustDutch]

Ik vind dit een mooie discussie. Het mooie vind ik dat velen vinden dat er een onderscheid gemaakt moet worden in het ter beschikking stellen van organen aan donoren en niet donoren. Er wordt onder andere op een niet consistente houding van niet donoren die wel organen ontvangen gewezen. Ook wordt er vermeld dat sommigen vinden dat sommige ontvangers hun orgaan niet verdienen.

Op het eerste gezicht zijn dit hele begrijpelijke reacties. Echter, ik vind ze te beperkt. Alleen het feit dat iemand wel of geen donor is (vooropgesteld dat deze persoon de keuze kan maken en ook als donor geschikt is), bepaalt of deze persoon in aanmerking komt voor organen. Alle andere aspecten van deze persoon doen niet ter zake. Dus een seriemoordenaar die een donorcodicil heeft, zou meer recht hebben op een orgaan dan bijvoorbeeld een persoon als moeder Theresa (mocht zij in staat zijn donor te zijn geweest, maar besloten had geen donor te zijn). Als je een dergelijke toets wilt invoeren, dan zou je beter kunnen kijken naar wat iemand nu echt voor zijn medemens over heeft (m.a.w. wat hij in de praktijk doet). Helaas is dat niet objectief vast te stellen. Het feit dat iemand wel of niet donor is, is hier m.i. te beprkt voor.

Mensen die vinden dat het krijgen van organen afhankelijk is van hun keuze om donor te zijn, zijn zij zelf wel consistent met hun opvatingen? Zouden zij zelf dan ook niet in alle gevallen moeten vinden dat de keuze van een persoon bepaalt waar deze persoon recht op heeft. Dus als iemand ervoor kiest om niet te werken, dat deze persoon geen uitkering krijgt? Dat iemand ervoor kiest niet ingeent te worden, dat deze niet meer verzorgd wordt voor de ziekte die door inenting voorkomen had kunnen worden? Dat iemand die ervoor kiest in uiterwaarden te wonen, geen recht heeft op een schadevergoeding uit algemente gelden als deze uiterwaard eens in de winter volloopt? Kortom dat je ten alle tijde verantwoordelijk bent voor je eigen keuzes?

Persoonlijk ben ik tegen verplichten. In films is wel eens mijn grote angst in dat geval aan de orde gekomen. Doctoren die overhaast gaan snijden in bijna dode mensen omdat zij organen nodig hebben. Mensen worden veel te snel opgegeven omdat een of ander "belangrijk" persoon dringend een orgaan nodig heeft. Nee, dank je. Persoonlijk zie ik meer in de reeds geopperde medische technieken op het gebied van het kweken van organen. Totdat dat echt realiteit is, zullen we maar met de beperkingen van het donorschap moeten leren leven.

[Verwijderd]

Ik zal mn organen niet afstaan, klinkt egoistisch maar het is gewoon een principekwestie. Verder vind ik dat organen niet beschikbaar moeten zijn voor bijvoorbeeld criminelen die in een schietpartij met de politie gewond zijn geraakt, of alcoholisten die hun lever naar de klote hebben gezopen of gewoon doordat ze kettingroker zijn hun longen hebben verpest.

Op het moment lijkt het hele organengebeuren me ook niet eerlijk geregeld, maar dat is altijd al geweest in de medische wereld. Ik kan bijvoorbeeld jaren moeten wachten op een donororgaan, maar stel dat ons aller vriend Bush morgen een orgaan nodig heeft, dan is er die bij wijze van spreken vandaag al. Hetzelfde geld met operaties. Voor hen gelden geen wachtrijen.

[dawg]

Ze moeten het systeem zoals bv België handhaven: tenzij anders aangegeven ben je automatisch donor.

Verder is er niet zoiets als onderaan of bovenaan de wachtlijst. Een orgaan wordt onderzocht op de weefseltyperingen, en welke ontvanger daar het beste bij past. Kwestie van geluk dus.

Hoe ik dit weet? Zie mijn reply in gezondheidszorg duurder. En ook een volgende reply.

[ Voor 11% gewijzigd door dawg op 29-10-2003 11:21 ]

[_RRM_]

Aantal opmerkingen die terugkomen, en mij opvallen zijn:
* Ze trekken de stekker er te vroeg uit bij donoren
* Het mes gaat er te snel in
* Snijden na overlijden vind ik onterend/vervelend/naar

Dergelijke uitspraken komen doordat mensen zich niet goed verdiepen in een bepaald onderwerp. Nadenken over de dood en je afvragen of je organen wilt donoren of ontvangen is lastig. Roepen dat een donor een andere behandeling gaat krijgen omdat ze meer oog hebben voor de organen, is natuurlijk veel makkelijker.
Zo lang een arts geen commercieel belang heeft bij het aanleveren van organen, dan zal deze in het algemeen zijn uiterste inspanningen doen om iemand te helpen. De stekker gaat er alleen uit in een uitzichtloze situatie en na overleg. Daarna komen pas andere onderwerpen aan bod, zoals donatie, die een evt. te volgen beleid kunnen bepalen. Eerder zal er niet gehandeld (gesneden) worden.

Het snijden na overlijden wordt als bezwaarlijk gezien. Hoe zit dat tijdens het leven dan?
Mogelijk antwoord: Er is een (acute) oorzaak, dus het moet. Kan, maar ook hier heb je een keus. Er kan ook hier nagedacht worden over leven/dood, maar dat doen (heel begrijpelijk) maar weinig mensen. Dus eindig je bijv. met een ritssluiting. De genomen beslissing heeft vermoedelijk een gunstig effect op de behandelde persoon. En deze leeft verder met een litteken en staat niet al te lang stil bij het vraagstuk leven/dood.
Wat is er nu bezwaarlijk om een zelfde procedure te doorlopen, te eindigen met een ritssluiting en een ander daarmee geholpen te hebben? (bij het leven of de dood)

[Verwijderd]

Hallo allen kijk hier ben ik heb helemaal meeens ik ben al sinds mijn achtiende jaar donor [ben nu 40] en vind dat meer mensen dit ook moeten doen..REDE= als zij een ongeval krijgen [zij bedoel ik dus de gene die GEEN donor hebben om welke rede dan ook] wel een orgaan acsepteren als het nodig is,misschien? vind ik erg scheef zouden de gene daar wel over nadenken... of zeggen ze ook nee bedankt

[JustDutch]

_RRM_ schreef op 29 October 2003 @ 11:50:
Zo lang een arts geen commercieel belang heeft bij het aanleveren van organen, dan zal deze in het algemeen zijn uiterste inspanningen doen om iemand te helpen. De stekker gaat er alleen uit in een uitzichtloze situatie en na overleg. Daarna komen pas andere onderwerpen aan bod, zoals donatie, die een evt. te volgen beleid kunnen bepalen. Eerder zal er niet gehandeld (gesneden) worden.

Ik vind "commercieel belang" veel te beperkt. Zolang een arts geen belang bij het aanleveren van organen heeft, zal deze in het algemeen zijn uiterste inspanningen doen om iemand te helpen. In deze zinssnede kan ik mij vinden. Dat commerciele doet mij veel te veel aan de V.S. denken. Er wordt echter vergeten dat ook andere belangen een rol kunnen spelen bij de beslissing van een arts om iemand te helpen of niet. De arts is ok een mens. Hij kan chantabel zijn bijvoorbeeld. Of hij moet een keuze maken om een orgaan van een ander bij een vriend te plaatsen.

Het snijden na overlijden wordt als bezwaarlijk gezien. Hoe zit dat tijdens het leven dan?
Mogelijk antwoord: Er is een (acute) oorzaak, dus het moet. Kan, maar ook hier heb je een keus. Er kan ook hier nagedacht worden over leven/dood, maar dat doen (heel begrijpelijk) maar weinig mensen. Dus eindig je bijv. met een ritssluiting. De genomen beslissing heeft vermoedelijk een gunstig effect op de behandelde persoon. En deze leeft verder met een litteken en staat niet al te lang stil bij het vraagstuk leven/dood.
Wat is er nu bezwaarlijk om een zelfde procedure te doorlopen, te eindigen met een ritssluiting en een ander daarmee geholpen te hebben? (bij het leven of de dood)

Helaas kan ik je argument voor in deze passage niet achterhalen. Wat ik er uit opmaak is dat jij aanneemt dat het niet bezwaarlijk is om in een dode te snijden, omdat hij er ook geen problemen mee heeft als hij daarmee in leven gehouden kan worden. Dit zijn fundamenteel andere dingen. In het eerste geval zal hij zeker overleiden (aangenomen dat hij nog niet dood is) als men gaat snijden, in het tweede geval blijft hij misschien leven.

[Spheroid]

JustDutch schreef op 29 oktober 2003 @ 13:49:
Ik vind "commercieel belang" veel te beperkt. Zolang een arts geen belang bij het aanleveren van organen heeft, zal deze in het algemeen zijn uiterste inspanningen doen om iemand te helpen. In deze zinssnede kan ik mij vinden. Dat commerciele doet mij veel te veel aan de V.S. denken. Er wordt echter vergeten dat ook andere belangen een rol kunnen spelen bij de beslissing van een arts om iemand te helpen of niet. De arts is ok een mens. Hij kan chantabel zijn bijvoorbeeld. Of hij moet een keuze maken om een orgaan van een ander bij een vriend te plaatsen.

Ik denk dat het zo'n vaart niet zal lopen. Ja ieder mens is in een bepaalde mate beinvloedbaar. De arts heeft bij IC-patienten volgens mij zo intensief contact met de familie dat hij als hij al beinvloed wordt de stekker er eerder te laat dan te vroeg uit zal halen.

Dit probleem is echer op te lossen door donatie verplicht te stellen. Het percentage mensen dat een orgaan nodig heeft is niet groot. Als iedereen bij zijn overlijden potentieel donor is is er geen tekort meer, maar eeerder een overschot.

Verwijderd schreef op 29 October 2003 @ 11:11:
Ik zal mn organen niet afstaan, klinkt egoistisch maar het is gewoon een principekwestie. Verder vind ik dat organen niet beschikbaar moeten zijn voor bijvoorbeeld criminelen die in een schietpartij met de politie gewond zijn geraakt, of alcoholisten die hun lever naar de klote hebben gezopen of gewoon doordat ze kettingroker zijn hun longen hebben verpest.

Het is ondoelijk om met puntensystemen te gaan werken om te bepalen wie er recht heeft op een orgaan. Ik vind dat je daar als donor zeker geen invloed op mag hebben. In principe vind ik dat iedereen recht heeft op een orgaan, ongeacht zijn/haar levensstijl. Ik denk niet dat je als donor zou moeten kunnen beslissen over leven en dood.

Op het moment lijkt het hele organengebeuren me ook niet eerlijk geregeld, maar dat is altijd al geweest in de medische wereld. Ik kan bijvoorbeeld jaren moeten wachten op een donororgaan, maar stel dat ons aller vriend Bush morgen een orgaan nodig heeft, dan is er die bij wijze van spreken vandaag al. Hetzelfde geld met operaties. Voor hen gelden geen wachtrijen.

Daarom moet het dus verplicht gesteld worden. Dan is het wel eerlijk geregeld en hoeft Bush niet ten koste van een ander aan zijn orgaan te komen.

[_RRM_]

@JustDutch: Een arts is inderdaad ook maar een mens. Die met eigen normen/waarden probeert te handelen. Er zullen er altijd tussen zitten die chantabel zijn of zich niet professioneel gedragen. Maar ik ben van mening als je een "casus" hebt waarbij je emotioneel te direct betrokken bent (orgaandonatie en vrienden/familie/....), dan moet je dat overdragen aan een collega.
Nu zal dit in het geval van orgaandonatie niet veel voorkomen, aangezien je niet vaak en behandelend arts en degene die de knoop doorhakt of iemand een orgaan krijgt of niet.
En zoals eerder geschreven zijn er meer kriteria waaraan een donor en ontvanger moeten voldoen. (weefseltypering, matchen.....)

Het tweede stuk is inderdaad veel te cryptisch geschreven. Nu ik het zelf lees, begrijp ik er geen r*k van.
Strekking is: Snijden in m'n lijf als ik dood ben ervaren sommige "posters" als onterend/naar/vervelend. In andere (acute) situaties spreken ze er niet over dat ze "organen" missen of een ritssluiting aangemeten krijgen.
Ben het helemaal eens met je kanttekening dat je in het eerste geval al dood bent en in het tweede dood kan gaan als er niet gehandeld wordt.
Maar voor mij klint het toch te egocentrisch. Zolang het voor het directe eigen belang dient, dan mag het. Maar als ik dood ben is het onterend/naar/vervelend en dan mag een ander er geen baat meer bij hebben?

[JustDutch]

_RRM_ schreef op 29 October 2003 @ 14:22:
Strekking is: Snijden in m'n lijf als ik dood ben ervaren sommige "posters" als onterend/naar/vervelend. In andere (acute) situaties spreken ze er niet over dat ze "organen" missen of een ritssluiting aangemeten krijgen.
Ben het helemaal eens met je kanttekening dat je in het eerste geval al dood bent en in het tweede dood kan gaan als er niet gehandeld wordt.
Maar voor mij klint het toch te egocentrisch. Zolang het voor het directe eigen belang dient, dan mag het. Maar als ik dood ben is het onterend/naar/vervelend en dan mag een ander er geen baat meer bij hebben?

Ik ben het met je eens dat het een beetje dubbel is. In een puur rationele wereld zou ik je ook helemaal gelijk geven. Mijn ratio ziet ook geen tegenwerpingen tegen het donor zijn. Echter, ik heb persoonlijk geen goed gevoel bij. (Evenzo dat bij heel veel zaken de ratio niet beslist, maar het gevoel. Het is inherent aan het menszijn. Indien aan de mogelijkheid tot het uiten van gevoelens, in dit soort gevallen, door wetten voorbij wordt gegaan, vind ik ze persoonlijk mensonterend.) Daarom ben ik er ook geen. Misschien dat ik, als ik ouder ben, verander en misschien alsnog donor wordt.

[_RRM_]

Duidelijk antwoord.
Ben er niet op uit om je een donorschap aan te smeren, maar ben wel nieuwsgierig naar het niet rationele.(mogelijk dat dit bij meerdere mensen speelt?) Of begint het nu erg off-topic te worden.

[JustDutch]

_RRM_ schreef op 29 October 2003 @ 16:44:
Ben er niet op uit om je een donorschap aan te smeren, maar ben wel nieuwsgierig naar het niet rationele.(mogelijk dat dit bij meerdere mensen speelt?) Of begint het nu erg off-topic te worden.

Dat niet rationele is heel simpel, maar heel moeilijk te verdedigen. Het voelt gewoon niet goed. Misschien is het angst, ik weet het niet. Ik heb gewoon geen goed gevoel bij het zijn van een donor en daarom ben ik het niet.