Even een toelichting voor wie meer over de technische werking van magneto-optische media wil weten. Komt uit een scriptie die ik ooit eens heb moeten maken:
Opto-magnetische systemen waren de eerste systemen die in staat waren om gegevens te verwijderen en terug te schrijven op een optische uitgelezen schijf. Magneto-optische systemen gebruiken de invloed van een magnetisch veld op de polarisatie van een elektromagnetische golf. Licht is een vorm van elektromagnetische straling. Gewoon licht is niet gepolariseerd; het elektrische veld kan daardoor elke willekeurige richting aannemen, loodrecht op de richting van de straal.
In het geval van gepolariseerd licht, anders gezegd: lineair gepolariseerd licht, wijst het elektrische veld van de golf telkens in één richting, die haaks staat op de voortplanting van de golf. Ook het magnetische veld van de golf wijst steeds in slechts één richting, de polarisatierichting, die loodrecht staat op de richting van het elektrische veld. Het licht van een laser is in één richting gepolariseerd. Een polarisatiefilter laat enkel gepolariseerde golven met een bepaalde polarisatierichting door. Licht dat haaks daarop is gepolariseerd wordt niet doorgelaten. Polarisatiefilters kunnen dus gebruikt worden om de polariteit te bepalen: registreert de detector achter het filter nog licht, dan is de is de polariteit gelijk. Laat het filter geen licht door, dan staat het licht loodrecht op het polarisatiefilter.
Wanneer het licht door een voorwerp gaat, dat zich in een magnetisch veld bevindt, beïnvloedt het buitenste magnetisch veld het elektromagnetisch veld van de golf en geeft een draaiing aan beide velden van de golf, dus aan de polarisatierichting van het licht. Dit verschijnsel staat bekend als het Kerr-effect. Hetzelfde geldt ook voor de reflectie op het oppervlak van een gemagnetiseerde substantie. Het door de gemagnetiseerde substantie voortgebrachte magnetisch veld draait ook hier de polarisatierichting van de gereflecteerde golf ten opzichte van de ontvangen lichtstraal. De richting van de polarisatiedraaiing is afhankelijk van de magnetiseringsrichting van de substantie.
Magneto-optische loopwerken maken gebruik van de Kerr-lichtdraaiing om gegevens op te slaan. De werkwijze is als volgt: een magneto-optische schijf heeft een uniform gemagnetiseerde laag die bestaat uit een legering van kobalt, ijzer en terbium, een lanthanide. Zodra de gepolariseerde laserstraal het oppervlak raakt, wordt de polarisatierichting van de gereflecteerde straal gedraaid overeenkomstig de magnetisering van het oppervlak. Een polarisatiefilter fungeert als analysator van de polarisatierichting van de gereflecteerde straal en de sensor achter het filter registreert de door het filter doorgelaten intensiteit.
Wanneer een bit naar de schijf wordt geschreven, wordt het oppervlak door een korte maar krachtige schrijfimpuls van de laser op de desbetreffende plaats verwarmd tot boven het Curie-punt. Bij de Curie-temperatuur verliest het ferro-magnetische materiaal zijn magnetisering volledig. Tegelijkertijd genereert een elektromagneet een magnetisch veld waarvan de richting afhangt van de waarde van het te schrijven bit. Voor een "0" is het veld tegengesteld aan dat voor een "1". De richting van dat magnetisch veld bepaalt de richting van de magnetisering van het ferro-magnetisch materiaal op de verhitte plaats bij het afkoelen tot onder het Curie-punt, en bepaalt daarmee de waarde van het geschreven bit. Door het afkoelen blijft de richting van de magnetisering bewaard in het materiaal.
Bij het lezen van het bit tast de leeslaserstraal het oppervlak van de schijf af en het polarisatiesysteem detecteert de draairichting van de draairichting van de gereflecteerde straal. De draairichting is zoals eerder gezien afhankelijk van de magnetiseringsrichting en dus kan het systeem de opgeslagen "0" of "1" lezen. De verdraaiing tussen een "0" en een "1" is typisch minder dan 1° wat hoge eisen stelt aan het filter voor de detectie.
Door de plaats van het geschreven bit nogmaals te verhitten en het magneetveld om te polen kan het bit weer gewist worden. Daarna kan het weer herschreven worden op dezelfde manier als eerder uitgelegd.
Dat betekent dat er twee rotaties van de schijf nodig zijn om een bit te overschrijven. Bij de eerste rotatie wordt het bit gewist en bij de tweede wordt het geschreven. Bij de nieuwere LIMDOW-technologie (Light Intensity Modulation Direct OverWrite, onmiddellijk overschrijven door lichtintensiteitsmodulatie) wordt dit verholpen. Door de intensiteit van het laserlicht te moduleren is LIMDOW in staat om een bit in één enkele rotatie van het schijfje te overschrijven wat de snelheid met 50% verhoogt. Ook bij CD-RW wordt dit toegepast.
Bij de magneto-optische media wordt de informatie eigenlijk magnetisch geschreven en optisch uitgelezen. Hoewel dit soort media tot vele miljoenen malen overschrijfbaar is, haalt het niet het herschrijfaantal van de magnetische opslagmedia.
Hoewel er een CD-MO standaard is in het ?Orange Book?, is deze niet compatibel met de Compact Disc doordat het laserlicht niet op dezelfde manier wordt beïnvloedt als door putjes en dammen. Helaas wordt zelf de CD-MO standaard weinig toegepast en heeft iedere fabrikant een eigen systeem. De best bekende magneto-optische gegevensdrager op dit moment is de Sony Mini Disc, gelanceerd in 1992.
[
Voor 1% gewijzigd door
satcp op 27-02-2003 23:26
. Reden: typo ]
:strip_exif()/u/44206/poes.gif?f=community)
/u/3244/crop6a284d6c75f39.png?f=community)
/u/13585/crop66dc35d57b464_cropped.png?f=community)
:strip_exif()/u/29368/ps2.gif?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/37911/zlao.jpg?f=community)
