[Disclaimer(s): er staan nogal wat scheldwoorden in dit stukje, die haal ik morgen wel even uit als ik weer rustig ben. Iedereen die dit stukje leest zal wel begrijpen waarom ik nu zo emotioneel ben]
Tja, daar zit ik dan..... Eventjes mijn vriendin van school halen en naar huis brengen, dan heb ik haar tenminste nog eventjes gezien vandaag. In de metro terug naar huis (ik woon in Rotterdam) zitten nog vier jongens. Ze doen opgefokt, een van hen loopt naar me toe en schopt "per ongeluk" tegen mijn been. Ik schuif naar het raam en vanuit mijn ooghoeken hou ik de boel in de gaten, want de sfeer staat me niet aan.
Ze wijzen naar me. Waarom? Omdat ik recht overeind staand, blauw-zwart geverfd haar heb? Omdat ik een legerjack en -broek draag? Omdat ik een "palestijnen-sjaal" om heb? Ik weet het niet. Een van hen loopt naar me toe en begint te schelden: "Wat kijk je nou, KANKERLEIER?". Ik zwijg om de situatie niet erger te maken. Dom, het blijkt olie op het vuur, de eerste klap valt. Ik krijg een rechtse directe op mijn wang en beweeg naar de aanvaller toe om de klap beter te kunnen incasseren. De volgende stoten weer ik af.
Ik zeg tegen mezelf: "Een paar haltes verder is een drukkere halte Bas, stap daar maar uit. Dan maar met een andere bus naar huis.". Eenmaal op Capelsebrug aangekomen stap ik uit. "Het olijke viertal", zoals ik ze in gedachten ben gaan noemen komt achter mij aan, maar ik loop naar beneden, op weg naar het loket. Leeg, FUCK! Het is 11 uur geweest en de mensen van de RET zijn naar huis. Ik loop snel door naar buiten waar ik word ingesloten....
Ze duwen en schelden, ik probeer weg te komen. Lukt niet! Help me.... Niemand op straat, shit. Ik ben er geweest. Wat als er 1 een mes heeft? Kut, ik kan me niet verdedigen.... Klappen vallen, ik krijg een hoge trap in mijn gezicht. Ik weet een schop af te weren, maar de oogjes aan de leger-laars halen mijn rechterhand open. Een snelle beweging van links en pijn in mijn been, die kerel probeert mijn knie kapot te schoppen! Ik ruk me los en ren weg, ze achtervolgen me....
Ik ren twee kilometer (niet slecht voor iemand die per dag 1/2 pakje Van Nelle Zwaar rookt) en ze zijn weg, ergens onderweg afgehaakt. Ik strompel naar huis.
Nu ben ik net thuis, met een blauwe plek in mijn gezicht, een kapotte hand en een dikke lip. Praten kan ik niet meer, alleen nog maar mompelen. Mijn been heb ik nog niet bekeken, maar ik voel de blauwe plek zitten. WAAROM DOEN MENSEN ZOIETS? Op die vraag kan niemand antwoord geven. De vraag waar ik nu eigenlijk mee zit is:
Wat kun je hier nou tegen doen? Moet ik een mes of pistool kopen, of is traangas een beter alternatief? Doe ik er goed aan om me niet te verweren of kan ik beter terugslaan? Wie heeft hier nog meer mee te maken gehad?
Fuck, voor hetzelfde geld was ik een tweede Meindert Tjoelker geworden.... Ik ga maar eens slapen denk ik, en dromen over mijn vriendinnetje. Dat is het enige wat deze avond nog iets goeds geeft......
Tja, daar zit ik dan..... Eventjes mijn vriendin van school halen en naar huis brengen, dan heb ik haar tenminste nog eventjes gezien vandaag. In de metro terug naar huis (ik woon in Rotterdam) zitten nog vier jongens. Ze doen opgefokt, een van hen loopt naar me toe en schopt "per ongeluk" tegen mijn been. Ik schuif naar het raam en vanuit mijn ooghoeken hou ik de boel in de gaten, want de sfeer staat me niet aan.
Ze wijzen naar me. Waarom? Omdat ik recht overeind staand, blauw-zwart geverfd haar heb? Omdat ik een legerjack en -broek draag? Omdat ik een "palestijnen-sjaal" om heb? Ik weet het niet. Een van hen loopt naar me toe en begint te schelden: "Wat kijk je nou, KANKERLEIER?". Ik zwijg om de situatie niet erger te maken. Dom, het blijkt olie op het vuur, de eerste klap valt. Ik krijg een rechtse directe op mijn wang en beweeg naar de aanvaller toe om de klap beter te kunnen incasseren. De volgende stoten weer ik af.
Ik zeg tegen mezelf: "Een paar haltes verder is een drukkere halte Bas, stap daar maar uit. Dan maar met een andere bus naar huis.". Eenmaal op Capelsebrug aangekomen stap ik uit. "Het olijke viertal", zoals ik ze in gedachten ben gaan noemen komt achter mij aan, maar ik loop naar beneden, op weg naar het loket. Leeg, FUCK! Het is 11 uur geweest en de mensen van de RET zijn naar huis. Ik loop snel door naar buiten waar ik word ingesloten....
Ze duwen en schelden, ik probeer weg te komen. Lukt niet! Help me.... Niemand op straat, shit. Ik ben er geweest. Wat als er 1 een mes heeft? Kut, ik kan me niet verdedigen.... Klappen vallen, ik krijg een hoge trap in mijn gezicht. Ik weet een schop af te weren, maar de oogjes aan de leger-laars halen mijn rechterhand open. Een snelle beweging van links en pijn in mijn been, die kerel probeert mijn knie kapot te schoppen! Ik ruk me los en ren weg, ze achtervolgen me....
Ik ren twee kilometer (niet slecht voor iemand die per dag 1/2 pakje Van Nelle Zwaar rookt) en ze zijn weg, ergens onderweg afgehaakt. Ik strompel naar huis.
Nu ben ik net thuis, met een blauwe plek in mijn gezicht, een kapotte hand en een dikke lip. Praten kan ik niet meer, alleen nog maar mompelen. Mijn been heb ik nog niet bekeken, maar ik voel de blauwe plek zitten. WAAROM DOEN MENSEN ZOIETS? Op die vraag kan niemand antwoord geven. De vraag waar ik nu eigenlijk mee zit is:
Wat kun je hier nou tegen doen? Moet ik een mes of pistool kopen, of is traangas een beter alternatief? Doe ik er goed aan om me niet te verweren of kan ik beter terugslaan? Wie heeft hier nog meer mee te maken gehad?
Fuck, voor hetzelfde geld was ik een tweede Meindert Tjoelker geworden.... Ik ga maar eens slapen denk ik, en dromen over mijn vriendinnetje. Dat is het enige wat deze avond nog iets goeds geeft......