Tussen 2001 en 2006 was ik zeer actief op wat destijds nog "Wetenschap & Levensbeschouwing" was, voordat het AWM werd. De discussies waar ik me het meest in vond waren variaties op "Bestaat God?". Heftige discussies waren dat, met users als @Lord Daemon, @Confusion, @Opi, @Morgoth, @elMarcianito, Captain Proton, Sandalf, Absolyte, Lasker en nog veel meer, die elkaar steeds weer troffen in dat soort discussies.
Omdat ik de vraag met "Ja" beantwoord(e), was ik destijds veruit in de minderheid. Samen met een paar anderen moest ik me dan ook weren tegen steeds complexere argumenten over waarom het geloof in God volledige irrationele waanzin was - zeker voor iemand die zelf klaarblijkelijk wel logisch leek te kunnen redeneren
.
Die vijf/zes jaar van intense discussies hier op GoT - vaak met tientallen lange posts per dag - waren vormend. Het was de eerste keer dat ik mijn overtuigingen zo openlijk durfde te toetsen. Maar dat was natuurlijk voor alle deelnemers het geval. Mijn indruk was dat we er na al die jaren intense discussie eigenlijk allemaal genuanceerder uit zijn gekomen.
Mijn geloofsovertuiging destijds wat wat meer in de protestantse lijn verankerd dan ik nu zou zeggen. Ik geloof nog steeds dat er een hogere macht is, die je God kunt noemen. God is geen persoon, maar eerder een manifestatie van liefde, of een aggregaat van het totale bewustzijn in het universum. Dat zijn allemaal onbewijsbare metafysische claims - maar zo voelt het. De bijbel bestaat uit getuigenverhalen van mensen die God op een of andere manier hebben ervaren, en daar woorden aan geprobeerd hebben te geven. Of Jezus werkelijk God is die als mens naar de aarde afdaalde om daar alle zonde op zich te nemen weet ik niet. Wel geloof ik dat God niet straft, en dat onze realiteit geen ethische hindernissenbaan is die maar weinigen doorstaan. Alhoewel dat laatste de basis is van veel conservatieve stromingen, voelt dat op geen enkele manier rechtvaardig.
Waar ik tussen 2001-2006 naar filosofische en theologische geloofsargumenten greep, maak ik me daar nu niet meer druk om. Ik heb geen bewijs voor bovenstaande overtuigingen behalve wat ik in mijn hart voel. Geen enkel argument gaat het bestaan van God enerzijds bewijzen of ontkrachten. Als wetenschapper weet ik dat dit bewijs volstrekt a-wetenschappelijk is. Maar ook dat is prima; veel van wat we dagelijks voor waar aannemen voldoet niet aan wetenschappelijke criteria.
Ik ben benieuwd hoe andere oudgedienden hier naar kijken. Hoe verhouden zij zich nu tot het onderwerp waar we toen zoveel energie in stopten? En voor de mensen die zich niet in al die discussies hebben gemengd, hoe is je kijk op dit soort vragen veranderd als gevolg van het leven en de interacties met anderen?
Mijn intentie was om deze post heel scherp in te steken, maar tijdens het schrijven constateerde ik dat me dat niet lukte
Omdat ik de vraag met "Ja" beantwoord(e), was ik destijds veruit in de minderheid. Samen met een paar anderen moest ik me dan ook weren tegen steeds complexere argumenten over waarom het geloof in God volledige irrationele waanzin was - zeker voor iemand die zelf klaarblijkelijk wel logisch leek te kunnen redeneren
Die vijf/zes jaar van intense discussies hier op GoT - vaak met tientallen lange posts per dag - waren vormend. Het was de eerste keer dat ik mijn overtuigingen zo openlijk durfde te toetsen. Maar dat was natuurlijk voor alle deelnemers het geval. Mijn indruk was dat we er na al die jaren intense discussie eigenlijk allemaal genuanceerder uit zijn gekomen.
Mijn geloofsovertuiging destijds wat wat meer in de protestantse lijn verankerd dan ik nu zou zeggen. Ik geloof nog steeds dat er een hogere macht is, die je God kunt noemen. God is geen persoon, maar eerder een manifestatie van liefde, of een aggregaat van het totale bewustzijn in het universum. Dat zijn allemaal onbewijsbare metafysische claims - maar zo voelt het. De bijbel bestaat uit getuigenverhalen van mensen die God op een of andere manier hebben ervaren, en daar woorden aan geprobeerd hebben te geven. Of Jezus werkelijk God is die als mens naar de aarde afdaalde om daar alle zonde op zich te nemen weet ik niet. Wel geloof ik dat God niet straft, en dat onze realiteit geen ethische hindernissenbaan is die maar weinigen doorstaan. Alhoewel dat laatste de basis is van veel conservatieve stromingen, voelt dat op geen enkele manier rechtvaardig.
Waar ik tussen 2001-2006 naar filosofische en theologische geloofsargumenten greep, maak ik me daar nu niet meer druk om. Ik heb geen bewijs voor bovenstaande overtuigingen behalve wat ik in mijn hart voel. Geen enkel argument gaat het bestaan van God enerzijds bewijzen of ontkrachten. Als wetenschapper weet ik dat dit bewijs volstrekt a-wetenschappelijk is. Maar ook dat is prima; veel van wat we dagelijks voor waar aannemen voldoet niet aan wetenschappelijke criteria.
Ik ben benieuwd hoe andere oudgedienden hier naar kijken. Hoe verhouden zij zich nu tot het onderwerp waar we toen zoveel energie in stopten? En voor de mensen die zich niet in al die discussies hebben gemengd, hoe is je kijk op dit soort vragen veranderd als gevolg van het leven en de interacties met anderen?
Mijn intentie was om deze post heel scherp in te steken, maar tijdens het schrijven constateerde ik dat me dat niet lukte