Met de Vespa door de Alpen. Wat kan er misgaan?

[Bommes]

Ook dit jaar ben ik weer eens op een motortrip(je) gegaan, en in tegenstelling tot de afgelopen 2 jaar dacht ik nu op voorhand: daar schrijf ik weer een verslagje van voor op Tweakers (en het motor-forum).
Verslagje van 2023, toen met de Guzzi vind je hier.
Mijn eerdere reisverslagen leverde me tot 2 keer een nominatie voor de Tweakers Hoogst gewaardeerde forumpost op. Met dus ook tot 2 maal toe een uitnodiging voor de Tweakers Awards op (2022 en 2021).

Deze trip was in juni/juli van dit jaar, 7 dagen uit en thuis, vanuit Nuenen, naar de Franse en Italiaanse Alpen. Er over-, tussen- en doorheen, en weer terug naar Nuenen
Alhoewel ik wel een motor aanhanger heb, heb ik die niet gebruikt, en zoals de topic titel ook al verraad: ik heb dit jaar voor de Vespa gekozen als reis gezel. De Aprillia Tuareg is in de garage gebleven. Dus de kleine 12inch wieltjes hebben alles gereden Vooraf maak ik mijn routes met de MRA Routeplanner, alle dag routes achter elkaar waren die haar goed voor 3650km. Ik moet nog even checken/uitrekenen of dat ik die ook allemaal gereden heb, vermoed zelfs nog wat meer.

Ter voorbereiding heb ik de bandjes opgepompt en dat was het wel ongeveer. Ding was bij aanschaf eerder dit jaar afgeleverd met verse olie/filters en achterband dus daarmee was dat wel in orde.
Wacht niet helemaal, ik heb nog een extra oplaadpunt/usb poort ingebouwd:

En een het oude bagagerekje van mijn vorige Vespa provisorisch voorop de Vespa gemaakt:

Daarmee was de voorbereiding klaar

In de dagen vooraf heb ik langzaam aan al mijn bagage bij elkaar gezocht, nog wat inkopen gedaan voor wat betreft (energie) snacks onderweg, nieuwe slaapzak die wat kleiner inpak formaat heeft, enz. Je kent het wel, bekende en standaard voorbereidingen voor een kampeer tripje.
Alles bij elkaar had ik meer dan voldoende ruimte om mijn kampeer spullen, kleding en diverse mee te krijgen.
Rekje voorop mijn slaapzak, matje, kussen en toilettas in een waterdichte roltas.


Onder het zadel de zwaardere spullen, wat gereedschap, compressortje, bandenprop setje, stokken set van mijn tent, brandertje, koffie pruttel potje, reserve handschoenen, regenpak, enz.


In de koffer achterop mijn kleding, ehbo set, handdoek, wat droogvoer nood eten, restje koffie dat ik nog had.


Zover het vooraf gedeelte.

DAG 1: 04:00 uur de wekker, 04:30 uur op de motor, 751 kilometer te gaan.

De camelbag komt uit de koelkast, met twee liter water met Dextro erin. Mijn tas vul ik met mueslibollen, wat energie repen en gelletjes.


Het is nog schemerig en enigszins koel; met 25 graden is het prima te doen. Doorwaaijas aan, shirtje eronder en gas erop.




Vlak voor Maastricht gaat het reservelampje al aan. Dat ding was toch vol?

Het gaat dwars door Luik, tank gevuld en de bult op. Volgas haalde ik op de helling net de 80 km/u, tja 23pk houd niet over. . Bij het eerste tankstation na de klim van Luik stop ik meteen en leeg mijn blaas in de berm; ik moest eigenlijk al toen ik Luik in reed.


Verder over de E25. Links van me komt de zon al op en ik voel de warmte meteen. Dat belooft wat... Ik houd de teller rond de 110 km/u, soms 120 over, soms net op de 100, ik mis de cruise control van mijn andere motor.


Een stukje voorbij het punt waar de E25 bij de snelweg vanuit Namen komt, nog net voor Luxemburg neem ik een afslag. Ik heb een stuk binnendoor gepland om Metz en Nancy te omzeilen, dus de eerste secundaire weggetjes dienen zich al aan.


Het reserve lampje gaat weer aan net voordat ik iets voor 08.00 uur de Franse grens over stuiter. Nu alweer leeg, dat gaat lekker zo...


Na het tanken moet ik niet alleen plassen, maar meldt ook nummer twee zich. Aangezien alles nog potdicht zit om dit tijdstip ijn rural France, ben ik maar ergens een grindpad op gereden. Stukje het bos in gelopen om daar mijn visitekaartje te begraven.

Er volgt een flink stuk binnendoor. Zó veel, dat ik het idee krijg dat er geen einde aan komt.




De temperatuur gaat ondertussen al over de 35 graden heen, dus ik zoek naarstig naar een kraan om mijn col en shirt nat te maken. Vroeger had elk dorp in Frankrijk wel een begraafplaats waar een kraan stond om de plantjes water te geven. De begraafplaatsen zijn er nog, maar die kranen lijken helaas overal weg.
Rectificatie: veel later tijdens deze trip leer ik dat ze door de poort, de begraafplaats op, er nog wel zijn, de kraantjes.

Bij een waterfontein bij een kerk maak ik uiteindelijk mijn col nat. Mijn shirt durf ik er niet in te dopen; het water in de opvangbak is groen en ik heb geen idee of het rondgepompt wordt of uit een grondwaterbron komt.

Bij Robecourt draai ik de tolweg op. Mijn Bip&Go wordt pas gedetecteerd als ik stilsta voor de slagboom en met het ding in de lucht heen en weer sta te zwaaien alsof ik vooraan sta bij de Toppers.. Bij de oprit zit toevallig meteen een verzorgingsplaats met een toilet en een buitenkraan. Ik wissel mijn shirt voor een doorwaaishirt van mijn oude werkgever en maak zowel het shirt als mijn col kletsnat. Trek alles weer aan, doorwaaijas eroverheen en hop, de snelweg op. Dat werkt echt uitmuntend: heerlijk koel!


Maar de hitte is meedogenloos en het shirt en de col zijn in krap een half uur alweer gortdroog. Ik moet weer tanken, maar zelfs bij de grote tankstations blijken de buitenkranen wegbezuinigd. Ik koop een fles water, vul mijn camelbag bij en met wat er overblijft maak ik mijn shirt en col weer nat. De temperatuur stijgt en stijgt: 37, 38 graden... Ik stop regelmatig om alles opnieuw nat te maken en steeds ook wat te eten of snacken.


Even voor Lons-le-Saunier (opzoeken of dat klopt met de route) draai ik eindelijk de tolweg af. Meteen weer een lege tank. Het wordt een dorps tankstation: geen shop, en zeer zeker geen kraan. Mijn eigen 'koppakking' is inmiddels lek en mijn shirt en col zijn weer gortdroog. Ik denk even lekker uit te waaien zonder jas, maar na vijf minuten terug onderweg ben ik al helemaal gaar gekookt. Ik stop in de schaduw langs de weg en ga even languit liggen. Ook dat helpt voor geen meter, het duizelt me ondertussen wel een beetje. Het restje water in mijn camelbag zit vol Dextro, en heeft ondertussen de temperatuur van lauwe thee, dus dat ga ik zeker niet over mijn kleren gieten.

Er zit niks anders op dan stug doorbikkelen. 5 minuten later doe ik mijn jas weer aan, col om mijn nek en klim weer op het zadel. Droog inderdaad, maar het is ondertussen 40 graden, dus het is beter om die verzengende hitte buiten te houden.

Niet veel later rijd ik de commerciële zone van Lons-Les_Saunier in en spot ik een Intermarché.
Airco! Water! En een wc, want ik moet wéér plassen. Mijn camelbag was ondertussen ook kets leeg. Ik sla een appel, water en een koud flesje fris uit de koeling in en duik de wc in om mijn col nat te maken en de camelbag te vullen. Buiten doe ik het even rustig aan in de schaduw van het gebouw: appel en frisdrank erin en 10 minuten later weer terug op de Vespa. Ik moet nog een dik half uur tot de beoogde camping, even doorbijten.

Aangekomen op de camping vraag ik expliciet om een plek in de schaduw. Ik vraag het voor de zekerheid nog een tweede keer ter bevestiging. "Oui, oui," is het antwoord. Ik betaal en rijd de halve camping over, om vervolgens mijn plekkie vol in de zon aan te treffen... grrrr! Er is precies één streepje schaduw waar de Vespa net in past.

Ik trek meteen mijn zwembroek aan en spring onder de douche, die gelukkig ook op koud kan. Ik blijf er zeker tien minuten onder staan om de hitte uit mijn hoofd te krijgen. Ondanks dat ik echt veel gedronken heb — bijna vier liter water en een flesje fris — heb ik toch koppijn van de warmte.

Zonder me af te drogen slof ik met mijn natte zwembroek terug naar mijn plekje. Inmiddels is er nog minder schaduw... zucht. Ik hobbel terug naar de receptie en vraag om een andere plek. Er was er nog eentje zonder stroom, maar ook daar is nauwelijks schaduw.

Oké, laat maar even. Mijn tent en spullen laat ik voor wat ze zijn; ik ga eerst naar het zwembad en de bar. Eén groot bier en wat te knabbelen. Dat eerste is geen probleem, maar chips of iets dergelijks verkopen ze niet, dus geen knabbels.

Bij het zwembad staat een bord: Geen boxershorts. Godver... die heb ik dus precies eentje aan en mijn Speedo heb ik niet bij me. Ik zie echter meer mensen met boxers zwemmen, dus het zal wel loslopen. Ik ad mijn bier naar binnen en plons het bad in.

Na vijf minuten sta ik er alweer uit. Wat een ranzig zwembad: plukken haar, bladeren, troep... er drijft van alles in. En wanneer ik eruit klim, word ik natuurlijk wél aangesproken door een medewerker van de camping: "No boxers! No, no!" Geen probleem, ik wilde er toch al niet meer in.

Ik stel mijn plannen bij en bestel Fish & Chips met nog een grande bière. De chips zijn zo vet als spek en kneiterheet, maar de vis blijkt halverwege van binnen nog ijskoud te zijn. Dus weer terug om hem nog een keer te laten cremeren. Het ding komt terug zwemmend in frituurvet.

Na dit culinaire dieptepunt hobbel ik terug naar mijn plekje. Oké, er is nu iets meer schaduw. Ik ga op mijn kleedje liggen om even de ogen dicht te doen.


Een uur later word ik wakker van de buren. Die komen aanzetten met een barbecue en een grote zak kolen. Mijn buren zijn vier Franse gezinnen, een bult kinderen... je kunt wel raden hoe stil dat gezelschap is.

Ik bind al mijn spullen provisorisch terug op de Vespa, klim er bij op en rijd naar een ander, leeg plekje dat ik eerder al had gezien. Deze wel volledig in de schaduw. Daar had ik officieel ook wel mogen staan, maar dan had ik bij moeten betalen. Fuck it.

Ook daar ga ik eerst even op mijn kleedje liggen; het is nog steeds veel te warm om een tent op te zetten.
Ik loop nog even naar het meertje dat bij de camping ligt, mooie plek hier hoor.




Pas tegen 21:00 uur zet ik mijn tent op.


Ik ga erin liggen, maar daar binnen is het niet uit te houden van de hitte. Dus verhuis ik mijn complete bedje naar buiten en ga ik half in de openlucht liggen.
Heerlijk op mijn matje, bovenop de slaapzak, alleen in mijn boxer. Ik val meteen als een blok in slaap.

Stats:

Startpunt: Nunenen, thuis
Bestemming: Matafelon, Camping Paradis Les Gorges du Haut Bugey:
Vertrek tijd: 4:49 uur
Aankomst bestemming: rond 16:00 uur
Totaal gereden kilometers: 730km
Link naar route: MRA Routeplanner, dag 1

[Wilke]

Voor dit jaar mosterd na de maaltijd, maar rijden in zulke temperaturen: zoek eens naar koelvesten, er bestaan speciale vesten voor motorrijders (vanaf enkele tientallen euro's) die je in water onderdompelt en dan meerdere uren koeling zouden moeten bieden. Die zullen er op gemaakt zijn om door middel van airflow water te verdampen, zoals je al deed maar dan vermoedelijk met een grotere wateropname.

Misschien het overwegen waard. (Ik rijd geen motor dus geen ervaring.)

[Joris748]

Leuk om te lezen!

Haha, en dan te bedenken dat ze Speedo's willen vanwege de veronderstelde betere hygiëne

[kx22]

Vond het wel leuk om te lezen haha, maar zou het nooit zelf gaan doen. Zelfs niet als ik geld toe kreeg!

[BTFD]

“Alsof ik vooraan bij de toppers stond te zwaaien”

Maar leuk geschreven en bijna jammer dat de reis niet langer duurde, zat lekker in het verhaal!

[DonJunior]

Dat gelul in frankrijk met die zwembroeken vind ik toch onzin. Ik zoek oprecht altijd de campings erop uit die deze regel expliciet niet hebben.
Wel een tof verhaal om te lezen. Wel gevaarlijk zo in de hitte zeg.. fijn dat je er niets aan over hebt gehouden qua hittesteken ofzo.

[Bommes]

BTFD schreef op vrijdag 16 oktober 2026 @ 16:08:
“Alsof ik vooraan bij de toppers stond te zwaaien”

Maar leuk geschreven en bijna jammer dat de reis niet langer duurde, zat lekker in het verhaal!

Dit was pas dag 1.. er komen er nog 6.
Op mijn kladblok staan daarvan mijn notities om dit verslag af te schrijven. Even geduld dus

Wilke schreef op vrijdag 16 oktober 2026 @ 14:55:
Voor dit jaar mosterd na de maaltijd, maar rijden in zulke temperaturen: zoek eens naar koelvesten, er bestaan speciale vesten voor motorrijders (vanaf enkele tientallen euro's) die je in water onderdompelt en dan meerdere uren koeling zouden moeten bieden. Die zullen er op gemaakt zijn om door middel van airflow water te verdampen, zoals je al deed maar dan vermoedelijk met een grotere wateropname.

Misschien het overwegen waard. (Ik rijd geen motor dus geen ervaring.)

Ja daar heb ik nog wel naar gekeken van te voren, maar net als voorgaande jaren niet gekocht

kx22 schreef op vrijdag 16 oktober 2026 @ 16:03:
Vond het wel leuk om te lezen haha, maar zou het nooit zelf gaan doen. Zelfs niet als ik geld toe kreeg!

Beetje buiten je comfortzone gaan is niks mis mee.
Nu ga ik elk jaar wel een week op de motor op pad, op een vergelijkbare manier.
Verschil nu was dat ik de Vespa heb gekozen als pakezel. Dat was zeker al weer 10 jaar terug voor het laatst denk ik.
2023 heb ik hier op Tweakers mijn laatste verslagje geschreven.

[ Voor 4% gewijzigd door Bommes op 16-10-2026 16:27 ]

[aReaRe]

Je moet het maar durven om met zo'n brommer de bult op te rijden Luik uit tussen al dat zware verkeer, respect .
Ik zal je reisverslag wederom weer volgen.

[Gandalf68]

We want more we want more ...

[Bommes]

Gandalf68 schreef op zaterdag 17 oktober 2026 @ 19:17:
We want more we want more ...

Heb de laptop al klaar liggen, eerst heel Holland Bakt kids met mijn dochtertje kijken

[Gandalf68]

Bommes schreef op zaterdag 17 oktober 2026 @ 19:23:
[...]

Heb de laptop al klaar liggen, eerst heel Holland Bakt kids met mijn dochtertje kijken

Veele belangrijker inderdaad 😉

[Bommes]

DAG 2: Need for Speed, bergpassen en een onverwacht goede avond

Ik heb de halve nacht buiten geslapen. Wel fijn dat de tent stond, want ik werd wakker omdat ik door een mug gestoken werd.

Om 6 uur wakker, uit bed, douchen, zooi opruimen, inpakken en en route.


Een klein stukje binnendoor naar Port, de camping waar ik eigenlijk heen wilde en waar ik al twee keer eerder was. Alleen is die echt niet meer. Fermé voorgoed Jammer. Het sanitair was echt gribus, het veld had meer knollen dan een maisveld na de oogst, maar het had gewoon iets daar. Heerlijke sfeer

Via Port binnendoor naar de tolweg, die afgesloten blijkt te zijn. Grrr.
Google Maps geopend, dat de afsluiting niet kent. Toch jammer. Ik weet van mijn werk dat het goed doorgeven van afsluitingen in het landelijke systeem er ook voor zorgt dat ze in Google Maps bekend worden. Hier doen ze daar dus niet aan. Grrr. Even op de kaart kijken. Bij Ugine, een stukje achter Annecy, kan ik mijn route weer oppakken. Ik moet er wel iets afsnoepen, anders haal ik mijn geplande route vandaag niet.

Wat volgt is een uur en drie kwartier Need for Speed over de oude Route Nationale richting Genève. Ik had gedacht dat het stervensdruk zou zijn omdat die tolweg dicht was, maar dat viel best mee. Wat campers, paar zondagsrijders (dat zijn meestal één en dezelfde) en een verdwaalde touringcar. De Vespa lust ze rauw Inhalen waar er een paar meter ruimte is. 22pk is voldoende

Anderhalf uur later rijd ik de drukte van Annecy in Wat is het toch een klotestad om doorheen te moeten. Na de stads kern is het nog een flink stuk extreem druk op de weg. Alles moet over die ene weg langs het meer. Precies hierom had ik in mijn bedachte route een grote boog om Annecy en het meer gemaakt
Ik stop nog ff bij de Intermarché, koop een stokbrood, een fles water, appeltje, jus d’orange en wat Boursin.
Direct na Ugine hard rechtsaf een mini-pasje omhoog, dat helaas halverwege geblokkeerd blijkt te zijn Gelukkig splitst de weg zich ergens en kan ik toch de goede richting op.
Ik merk dat ik gejaagd ben. Ik haal de ene na de andere auto in, over de doorgetrokken strepen. Ik kijk wel goed uit. Moet ook wel, want inhalen bergop met een Vespa moet je wel een beetje plannen.
Maar goed, ik rijd maar door en door, maak zelfs geen fotostops. Dat laatste komt natuurlijk ook omdat het hier ondertussen erg bekend terrein is geworden. Niet dat het daarmee saai is, verre van dat, maar ik hoef niet zo nodig meer bij elke bocht te stoppen om een foto te maken.
Ik rijd langs het stuwmeer van Roselend en schiet één foto.


Naast me staat een Fransman die zijn vape wel in de fik gestoken lijkt te hebben. Wat een rookgordijn maakt die gast, niet normaal.

Weer in het zadel, omhoog


De Cormet de Roselend over

En aan de andere kant, stukje afgedaald sla ik linksaf de mini vlakte op. Aanradertje voor "wild kampeerders", je mag hier overnachten met je camper, caravan, tent. Gratis, klein toiletgebouwtje, horeca, heerlijke plek.
Mijn bedoeling as om ff wat te eten en een bakkie te zetten. Ik parkeer de Vespa, ga ff naar de plee en onrustig als ik ben kruip ik toch weer op het zadel. Ook brandt de zon hier net iets te veel op mijn bol en schaduw is nergens te vinden.

Terug de berg af, in Bourg-Saint-Maurice linksaf richting de Iseran.
Een minuut of tien na Bourg-Saint-Maurice rijden er voor me een stuk of vijf Porsches, 911’s denk ik of een ander nummer, ben geen Porsche kenner. Het zijn in ieder geval Zwitsers, zie ik aan de nummerplaten.


Ze zitten achter een rijtje van drie auto’s, waarvan een slome oude pick-up de voorste is. Ze willen duidelijk harder. En ineens, terwijl ik denk dat zelfs ik hier geen gaatje zie, schiet de voorste Porsche voorbij die drie auto’s
Niet veel later volgen nog drie Porsches zijn voorbeeld. Compleet blinde bochten door, over de verkeerde weghelft. Ze zullen wel iets van communicatie samen hebben of zo. De laatste blijft wat langer achter de andere auto’s hangen, tot ook hij uiteindelijk weer voorbij schiet.
Ik volg met iets minder brute acceleratie, maar ik volg wel. 😎
Snel kijken en gaan.




Nog geen vijf minuten later rijden we in een treintje van vijf Porsches en één Vespa Val-d’Isère in De snelheid is er compleet uit. Die Porsches gaan stapvoets, schuin over twee rijbanen de drempels over. Daar heb ik echt geen geduld voor, dus ik schiet ze voorbij en trek het gas weer open als ik het dorp uitrijdt.
Boven op de Iseran is het een compleet gekkenhuis.


Wat een drukte! Tientallen motoren, hordes wielrenners, campers. Bizar. De benen hangen over de rand van de pas. En sturen kunnen ze allemaal niet...
Ik stop voor één minuut, maak een paar foto’s


En ga aan de andere kant weer naar beneden.




Nog steeds op zoek naar een plekje om mijn stokje op te eten. Langs Bonneval-sur-Arc, op zoek naar wat schaduw, want hier is het ineens weer 32 graden.


Spijt dat ik niet ergens halverwege die berg gestopt ben. Maar ik kan maar geen plekje vinden naar mijn zin. Onrust in het lijf? Jazeker.


In Lanslebourg gooi ik de tank weer vol, de tweede keer vandaag, en schiet de Mont Cenis op. Boven ga ik rechtsaf richting het Lac du Mont-Cenis.


Een paar jaar terug was ik ook hier met mijn Guzzi. Toen ben ik achter langs het meer gereden over een gravelpad. Daar vind ik zeker wel een plekje om te lunchen.
Maar nee, het gravelpad is afgesloten voor gemotoriseerd verkeer.


Terug naar de doorgaande weg, richting Italië. Het stikt hier overal van de campers en geparkeerde auto’s. Wat een drukte, nog erger dan op de L'iseran. Het lijkt wel een festival parkeerplaats. Niet normaal
In mijn ooghoek, tussen alle geparkeerde auto’s en campers zie ik ineens een picknicktafel die vrij is. Ik draai terug, pleur de Vespa op de bok naast die bank en smeer mezelf en mijn stokbrood in met zonnebrand en kruidenkaas.
Ik rommel nog wat aan mijn vering want het ding klapt wel erg hard en snel door de voorkant. En erger me mateloos aan een kampement van vier campers met Italiaanse Chinezen. Ze praten met z’n allen om het hardst, en overstemmen met gemak het verkeer, en ook nog de koeienbellen.
Brood op, zo snel mogelijk de berg af.
Warm, heel warm. 35 graden zie ik weer op het schermpje, Bah.
Door Susa heen, de provinciale weg richting Salbertrand op. Warm, warmer, warmst. Het is weer zover.
Ik draai de parkeerplaats op bij camping Don Bosco, maar het is me daar echt te warm En het is pas 14.30 uur. Ik ga ff op het terras zitten en bestel een koude cola. Tijd voor een wijziging in mijn plan want het is warm en ze hebben hier (nog steeds) geen zwembad. Daar pas ik voor zo vroeg op de dag.
Ik probeer een camping hoger in de bergen te zoeken, maar heb geen internetverbinding en wifi hebben ze hier niet voor de gasten. Dus ik gok het er maar op, giet de cola naar binnen, klim weer op de Vespa en rijd richting Briançon.

In het eerste dorpje waar ik doorheen kom, check ik even op internet of er een geschikte camping te vinden is. Briançon vind ik echt te groot en op zeker ook te warm om daar, nog zoekend in terecht te komen. Al scrollend op maps vind ik een Huttopia-camping een stuk buiten de stad, nog net wat hoger in de bergen.

Daar rijd ik in één streep naar toe. Ik passeer daarbij de grens met Frankrijk weer. Bliksem bezoekje aan Italië voor nu. Over de Col de Montgenèvre, rechtsaf richting de camping, die ik om ongeveer 16.00 uur opdraai. Met zwembad en schaduw, veel schaduw.
Ik ben wederom gekookt, dus ik spring meteen weer onder de douche, trek mijn zwembroek aan en plons in het zwembad.


Hier zijn boxers geen probleem. Helaas is de bar dicht en hebben ze ook niks te eten.
Enkel wat lokale cola, niet eens iets te knabbelen er bij.

Oké, dus ik moet vanavond nog de camping af.
Terug lopend naar mijn plekje en al bellend met het thuis front spot ik een eekhoorntje.


Ik zet mijn tent op. Ik heb het meteen alweer warm, dus sjok ik maar weer naar het zwembad voor nog een langdurige plons.
Daarna even douchen, dit keer met zeep, omkleden, videobellen met het thuisfront en hop, weer op de Vespa. Op zoek naar een restaurant.
Ik klik op de dichtstbijzijnde pizzatent die Google Maps aangeeft en rijd die kant op. Halverwege rijd ik langs een leuk terras waar wat volk zit. Fuck die pizza, dit wordt hem!

Lauw Vega-bier


Reggaemuziek uit de JBL, terras vol, een enorme tomahawk op de bestelling. Dikke prima. De tomahawk bestaat uit meer vet dan iets anders.


Maar het totaalplaatje is echt goed. Fantastische sfeer
De uitbater spreekt super goed Nederlands. Het blijkt een Belg te zijn uit Brussel. Het vriendje van zijn zus was een Vlaamstalige Belg, daarom spreekt hij zo goed Nederlands. Daarnaast spreekt hij ook nog goed Engels en Italiaans. Talenknobbel much!
Ik bestel nog wat ijs na, daarna nog een café en een whisky. ‘Japanese?’ vraagt de uitbater. Ja, doe maar.
Ineens begint het superhard te waaien. Lege glazen op het terras waaien om, glasgerinkel, iedereen die er nog zit helpt ff mee om al het glaswerk naar binnen te brengen.
L’addition, s’il vous plaît. 51 euro’s is de schade. Ik leg 70 euro op de toog. ‘Service!’ roept de uitbater, en uit de keuken klinkt het in koor: ‘MERCI!!’ Ik krijg nog een borrel van het huis.
Superplek, leuke mensen, de fooi meer dan waard.

Door de harde wind terug naar de camping, waar het eigenlijk meteen ook zachtjes begint te regenen. Oké, nog wat extra haringen aan de tent.


Het zal wel. Ik kruip in bed en werk mijn verslag bij. Om half twaalf vallen mijn ogen dicht.

Stats dag 2

Startpunt:Matafelon, Camping Paradis Les Gorges du Haut Bugey:
Bestemming: Val-des-Prés, Frankrijk, camping Huttopia La Clarée
Vertrek tijd: 7:00 uur
Aankomst bestemming: rond 16:30 uur
Totaal gereden kilometers: 494km
Link naar route: MRA Routeplanner, dag 2

[EnigmA-X]

Oh. Fuck. Nu jeukt het weer.
Ga door. Ga door.

Die zonnenbrand en kruidenkaas... daar moest ik even over nadenken (in plaatjes natuurlijk).

[ Voor 74% gewijzigd door EnigmA-X op 17-10-2026 22:34 ]

[Gandalf68]

Mooi verhaal en ook helaas wat pech met afsluitingen en missende krabbels. Geniet van de foto's in de bergen...op naar deel 3

[The Eagle]

22pk en dan een dergelijke reis...petje af.
Needs for speed is van toepassing idd. Wel letterlijk

[Bommes]

Morgen gaan we voor 4 nachtjes even met de camper weg.
Zal vanavond nog dag 3 uitwerken en posten

[Bommes]

Dag 3 – Een Vespa op de Sommeiller

Deze nacht werd ik keer op keer wakker. Een paar keer eruit om te plassen, maar ook lijkt het alsof ik mezelf bij elke keer omdraaien wakker maak. Om 6 uur ben ik klaarwakker, maar dat vind ik echt te vroeg. Ik lig naar de vogeltjes te luisteren en twijfel of ik toch niet op zal staan. Maar blijkbaar val ik toch weer terug in slaap want om 7 uur schrik ik wakker van de wekker.


Ik sta op, ruim mijn slaapzooi op, zet een bak koffie, pak mijn tent in en eet een stokje met Nutella.




Om 8 uur klim ik op de Vespa.
Ik ben al bij Briançon in de buurt, en heb daarmee een flink stuk van mijn route, die ik bedoeld had voor vandaag, “overgeslagen”. Als ik die route nu verder oppak, ben ik over twee uurtjes bij mijn vooraf bedachte eindpunt voor deze dagroute. Oké, het is nog vroeg, doe eens gek. Terug Italië in, om alsnog een stuk van de bedoelde route te rijden die ik voor vandaag bedacht had.
Wederom zie ik op de pas richting Italië, diverse groepjes vluchtelingen die vanuit Italië de doorsteek naar Frankrijk maken. Wandelend, met alleen de kleren die ze aan hebben en een kleine tas. Wat een ellende. Daar waar je geboren wordt, bepaald nog steeds je kansen, te absurd voor woorden.
Ik daal in Italië weer af, en rijd langs flinke zooi op de weg. Later hoor ik van een rijder die ik verderop tegenkom dat het aan de Italiaanse kant van deze bergen het flink gespookt heeft. Gek, ik zat er nog geen halfuurtje rijden vandaan. Afgezien van wat wind en een paar kleine buitjes heb ik niks gemerkt. Evengoed liggen er her en der diverse grote rotsblokken en flinke hoeveelheden modder op de weg. Diverse ploegen in oranje hesjes zijn druk aan het opruimen.


In Cesana draai ik rechtsaf richting de Valle Argentera.



Na een kleine tien minuten blijkt die gesloten. Chiuso, vanwege een frana (landslide).


Meteen achter mij stopt een rijder op een Himalayan, met een UK-plaat achterop. Hij begint in het Italiaans tegen mij te praten, met hier en daar wat eigen Engels ertussen.
Ik vraag: "Ben je uit Engeland?" "Ja, maar nee, ik ben een Welshman." Familie uit Italië, lang verhaal kort: hij moet ook omdraaien.
Terwijl ik met hem in gesprek ben, komt er nog een rijder aanzetten. Ook die baalt dat hij moet omdraaien.
Ik rijd terug naar Cesana,


Koop een Italiaans stokbrood, een fles water, een flesje jus d'orange en een appel. En ik maak een nieuw plan. In mijn route zat ook de Col du Sommeiller. Dat wordt hem! Het is nog vroeg en de voet van de Sommelier ligt op zo'n 25 minuten rijden hiervandaan.
Onderweg tank ik nog ff en twintig minuten later draai ik de doorgaande weg af en begin aan de klim omhoog.


Ik heb van eerdere offroad cols met mijn vorige Vespa geleerd, en laat mijn bandjes leeglopen. De spanning omlaag scheelt flink in het stuiteren.
Maar ik laat iets te veel lucht ontsnappen. Want als ik weer verder rijd, voelt het alsof ik twee lekke banden heb. Zwabberend rijd ik een stukje door, maar ik stop toch maar weer. Compressor uit de bagage, accu luikje open, banden terug op 1,5 bar voor en 2 bar achter. En gaan!
Het is erg rustig.


Ik kom tot halverwege de col niemand tegen. Daar staan twee VW T6-busjes. Duitsers bij een doorsteek door het water, met een brugje erlangs. De camera's rondom de doorsteek staan al op de statieven opgesteld. Heerlijk, die Instagramgeneratie.
Ik pruttel gewoon verder, omhoog.




De Vespa heeft het warm. Bijna geen snelheid, en dus ook geen rijwind. Met de Vespa-app op mijn telefoon in de houder zie ik de koelwatertemperatuur oplopen tot 105 graden. Dan slaan de fans aan en zakt de temperatuur naar 100 graden, waarna ze weer uitgaan. Vervolgens loopt de temperatuur weer op naar 105 graden.


Dat blijft zo doorgaan tot ik boven ben.


Ik ben blijkbaar een echte attractie , want meteen word ik gefotografeerd door een groepje 4x4'ers. Duimpjes omhoog! En andere rijders spreken me direct aan.
"Respect!" "Crazy!" "Seen some crazy shit, but never a Vespa on this Col!" En zo voorts.
Ik kijk even rond en klets met drie straffe Nederlanders op motoren: twee T7's en een DR450. Leuke gasten, gezellige babbel.


Dan komen ook die twee Duitsers met hun VW busjes omhoog, vooruit gevlogen door hun drone. De busjes worden achteruit in de sneeuw geparkeerd en ze komen ff met mij kletsen. Ondertussen blijft hun drone rondjes om ons heen vliegen.Haha, bizar. Een van beide mannen vraagt om mijn nummer, zodat hij me later wat foto’s en beelden van de drone kan sturen. (Red. die zijn tot vandaag nooit gekomen)


Na een goed halfuur klim ik weer op de Vespa om terug af te dalen. ABS kan niet uit, de veerweg is beperkt en dat geldt ook voor de bandjes. Oké, komt vast goed.


En ja hoor, dat komt het gewoon. Ik hobbel rustig naar beneden.


De koelwatertemperatuur blijft een gezonde 85 graden.
Terug beneden heb ik honger. Had ik boven moeten doen: eten! Maar hier is het me te warm. Ik bedenk een plan. Nummer twee voor vandaag. Briançon in Google Maps, dan pak ik mijn route weer op richting Barcelonnette.
Via de Piano del Colle rijd ik terug naar Frankrijk. Onderweg begint het te regenen, dus stop ik in een haarspeldbocht onder een paar bomen.


Ik smeer een stokje met Tartare en drink wat. Na een minuut of twintig rijd ik weer verder, ondertussen is het weer droog.


Ik kom terug langs de camping waar ik vanochtend vertrokken ben en niet veel later rijd ik Briançon in. Vast een mooie stad, vast leuke mensen, maar wat een klotedrukte is het daar toch altijd. Vergelijkbaar met Annecy, en dat zegt wat over hoe ik erover denk. En het zegt ook over de stemming in mijn helm.
Ondertussen zie ik dikke, vette, donkere wolken boven de bergen hangen. Jaren terug heb ik ook een van deze passen gereden tijdens een onweersbui. Doodsangsten uitgestaan. Eens, maar nooit weer.
Dus tijd voor plan drie van vandaag: Google Maps naar Barcelonnette. Mooi, dat is niet via de Izoard, maar wel via de Col de Vars. Gaaf! Niet zo hoog, minder kans op onweer op mijn helm, en ook nog een van mijn favorieten passen.
Onderweg daarheen begint het alweer te regenen, dus stop ik ff vlug om mijn regenjas aan te trekken. Ik rijd weer verder en gelijk stopt het met regenen. Onderaan de Vars is het warm, dus jas weer uit en ik ga er eens goed voor zitten.
Mega gave pas! Perfect asfalt, een wat breder wegdek, mooie links-rechtsbochtjes. Heerlijk, echt genieten weer

Ik haal een Belg in een Volvo in en even later zit ik achter een local in een Toyota-pick-up. Dat ding rijdt op nitro, denk ik, want mijn god, wat rijdt die gast hard! Ik houd hem alleen maar bij omdat ik veel later kan remmen en in de krappe bochten sneller ben
Bij een tijdelijk verkeerslicht vanwege wegwerkzaamheden moeten we stoppen. Dus ga ik voor hem staan. Rijdend kon ik hem niet inhalen, daarvoor mist de Vespa toch het vermogen.
Drie, twee, één! Het stoplicht springt op groen , en weg ben ik!
Hij wordt snel kleiner in de spiegels. Veel krappe bochtjes snel achter elkaar: dan is de Vespa echt niet te versmaden
Een stuk verder rijd ik achter een Lamborghini van het een of ander. UK-platen erop. Ervoor rijdt een Fransman in een Peugeot die alle tijd van de wereld heeft, met zijn hand uit het raam.
In Vars draait de Fransman ergens linksaf en rijdt de Lambo stapvoets over allerlei hobbels en kuilen. Ik schiet er voorbij.
En heb een lege pas voor me

Een paar minuten later zie ik een groep motorrijders voor me. Ik heb ze snel bijgehaald. De achterste rijdt wel erg sloom en merkt me pas na een stuk of tien bochten op. Hij wuift dat ik erlangs mag en al snel sluit ik aan bij de rest van de groep.
Het tempo is rustig, maar de groep is te groot om er voorbij te gaan. Dus ik stop maar ff. Ik moest toch al een tijdje plassen.


Die ene motor komt voorbij en stopt om te vragen of alles oké is. Wie zegt dat Fransen niet vriendelijk zijn
Ook de Lambo, met in zijn kielzog drie snelle BMW's, komt weer voorbij.
Ik rijd na het plasje weer verder en warempel: weer een verkeerslicht vanwege wegwerkzaamheden. Ik rijd het rijtje snelle auto's voorbij en ga er vooraan staan.
Drie, twee, één en zoef, weg ben ik weer. Heerlijk ding is het toch
Vijf minuten later gaat mijn reservelampje aan, maar Barcelonnette is nog maar een kilometer of vijftien verderop. Komt goed.Daar aangekomen tank ik het ding vol en ga op zoek naar mijn 'vaste camping'.
Maar ook die bestaat niet meer... Net als in Port.
Een stukje verderop zit er nog eentje, weet ik nog, want daar was ik ook ooit met mijn V-Strom. Dus daarheen en ik check in, en krijg een leuk plekje waar ik mijn Vespa neerzet.


Bij de receptie haal ik een koud pintje


Ik rommel wat aan en bouw mijn kamp op.


Pint op en ik besluit te vragen of ik ook in het campingrestaurant kan eten. Dat kan, hoor. Pizza's en burgers op de kaart. Prima, dan doe nog maar een pint. Helaas begint het te regenen, maar onder een boom kan ik goed zitten.


Na een ruim half uur in de regen onder die boom hobbel ik naar het restaurant. Ik bestel een pizza,


Nadien een espresso, en ondertussen regent het nog wat harder.
Mijn pizza zit me te hoog, dus trek ik mijn regenjas aan en loop een rondje over de camping.


Rondje te kort, pizza nog hoog. Dus ik wandel de camping af en maak een wat groter rondje.


Het stopt helaas niet meer met regenen, dus ik zal met mijn natte jas mijn tent in moeten. Ik poets mijn tanden in het plee gebouw, en kruip mijn tent in.


Daar internet ik ff en schrijf dit dagverslag in mijn Docs.
Rond kwart voor tien stopt het met regenen. Ik ga er nog een keer uit om te pissen en eenmaal terug in de tent vallen mijn ogen ondertussen wel dicht. Morgen weer een dag. Een beetje op tijd vertrekken, want ik zag dat de weersverwachting hier lokaal voor de ochtend nog goed is. En na de middag ben ik alweer flink wat zuidelijker waar het vast beter weer is.
Komt wel weer goed, denk ik.

Stats:

Startpunt: Val-des-Prés, Frankrijk, camping Huttopia La Clarée
Bestemming: Barcelonnette, Camping Tampico
Vertrek tijd: 8:00 uur
Aankomst bestemming: rond 16:15 uur
Totaal gereden kilometers: 243km
Link naar route: MRA Routeplanner, dag 3

[Joris748]

Bommes schreef op dinsdag 20 oktober 2026 @ 20:00:

Dag 3 – Een Vespa op de Sommeiller

Deze nacht werd ik keer op keer wakker. Een paar keer eruit om te plassen, maar ook lijkt het alsof ik mezelf bij elke keer omdraaien wakker maak. Om 6 uur ben ik klaarwakker, maar dat vind ik echt te vroeg. Ik lig naar de vogeltjes te luisteren en twijfel of ik toch niet op zal staan. Maar blijkbaar val ik toch weer terug in slaap want om 7 uur schrik ik wakker van de wekker.
[Afbeelding]

Ik sta op, ruim mijn slaapzooi op, zet een bak koffie, pak mijn tent in en eet een stokje met Nutella.
[Afbeelding]

[Afbeelding]

Om 8 uur klim ik op de Vespa.
Ik ben al bij Briançon in de buurt, en heb daarmee een flink stuk van mijn route, die ik bedoeld had voor vandaag, “overgeslagen”. Als ik die route nu verder oppak, ben ik over twee uurtjes bij mijn vooraf bedachte eindpunt voor deze dagroute. Oké, het is nog vroeg, doe eens gek. Terug Italië in, om alsnog een stuk van de bedoelde route te rijden die ik voor vandaag bedacht had.
Wederom zie ik op de pas richting Italië, diverse groepjes vluchtelingen die vanuit Italië de doorsteek naar Frankrijk maken. Wandelend, met alleen de kleren die ze aan hebben en een kleine tas. Wat een ellende. Daar waar je geboren wordt, bepaald nog steeds je kansen, te absurd voor woorden.
Ik daal in Italië weer af, en rijd langs flinke zooi op de weg. Later hoor ik van een rijder die ik verderop tegenkom dat het aan de Italiaanse kant van deze bergen het flink gespookt heeft. Gek, ik zat er nog geen halfuurtje rijden vandaan. Afgezien van wat wind en een paar kleine buitjes heb ik niks gemerkt. Evengoed liggen er her en der diverse grote rotsblokken en flinke hoeveelheden modder op de weg. Diverse ploegen in oranje hesjes zijn druk aan het opruimen.
[Afbeelding]

In Cesana draai ik rechtsaf richting de Valle Argentera.

[Afbeelding]

Na een kleine tien minuten blijkt die gesloten. Chiuso, vanwege een frana (landslide).
[Afbeelding]

Meteen achter mij stopt een rijder op een Himalayan, met een UK-plaat achterop. Hij begint in het Italiaans tegen mij te praten, met hier en daar wat eigen Engels ertussen.
Ik vraag: "Ben je uit Engeland?" "Ja, maar nee, ik ben een Welshman." Familie uit Italië, lang verhaal kort: hij moet ook omdraaien.
Terwijl ik met hem in gesprek ben, komt er nog een rijder aanzetten. Ook die baalt dat hij moet omdraaien.
Ik rijd terug naar Cesana,
[Afbeelding]

Koop een Italiaans stokbrood, een fles water, een flesje jus d'orange en een appel. En ik maak een nieuw plan. In mijn route zat ook de Col du Sommeiller. Dat wordt hem! Het is nog vroeg en de voet van de Sommelier ligt op zo'n 25 minuten rijden hiervandaan.
Onderweg tank ik nog ff en twintig minuten later draai ik de doorgaande weg af en begin aan de klim omhoog.
[Afbeelding]

Ik heb van eerdere offroad cols met mijn vorige Vespa geleerd, en laat mijn bandjes leeglopen. De spanning omlaag scheelt flink in het stuiteren.
Maar ik laat iets te veel lucht ontsnappen. Want als ik weer verder rijd, voelt het alsof ik twee lekke banden heb. Zwabberend rijd ik een stukje door, maar ik stop toch maar weer. Compressor uit de bagage, accu luikje open, banden terug op 1,5 bar voor en 2 bar achter. En gaan!
Het is erg rustig.
[Afbeelding]

Ik kom tot halverwege de col niemand tegen. Daar staan twee VW T6-busjes. Duitsers bij een doorsteek door het water, met een brugje erlangs. De camera's rondom de doorsteek staan al op de statieven opgesteld. Heerlijk, die Instagramgeneratie.
Ik pruttel gewoon verder, omhoog.
[Afbeelding]

[Afbeelding]

De Vespa heeft het warm. Bijna geen snelheid, en dus ook geen rijwind. Met de Vespa-app op mijn telefoon in de houder zie ik de koelwatertemperatuur oplopen tot 105 graden. Dan slaan de fans aan en zakt de temperatuur naar 100 graden, waarna ze weer uitgaan. Vervolgens loopt de temperatuur weer op naar 105 graden.
[Afbeelding]

Dat blijft zo doorgaan tot ik boven ben.
[Afbeelding]

Ik ben blijkbaar een echte attractie , want meteen word ik gefotografeerd door een groepje 4x4'ers. Duimpjes omhoog! En andere rijders spreken me direct aan.
"Respect!" "Crazy!" "Seen some crazy shit, but never a Vespa on this Col!" En zo voorts.
Ik kijk even rond en klets met drie straffe Nederlanders op motoren: twee T7's en een DR450. Leuke gasten, gezellige babbel.
[Afbeelding]

Dan komen ook die twee Duitsers met hun VW busjes omhoog, vooruit gevlogen door hun drone. De busjes worden achteruit in de sneeuw geparkeerd en ze komen ff met mij kletsen. Ondertussen blijft hun drone rondjes om ons heen vliegen.Haha, bizar. Een van beide mannen vraagt om mijn nummer, zodat hij me later wat foto’s en beelden van de drone kan sturen. (Red. die zijn tot vandaag nooit gekomen)
[Afbeelding]

Na een goed halfuur klim ik weer op de Vespa om terug af te dalen. ABS kan niet uit, de veerweg is beperkt en dat geldt ook voor de bandjes. Oké, komt vast goed.
[Afbeelding]

En ja hoor, dat komt het gewoon. Ik hobbel rustig naar beneden.
[Afbeelding]

De koelwatertemperatuur blijft een gezonde 85 graden.
Terug beneden heb ik honger. Had ik boven moeten doen: eten! Maar hier is het me te warm. Ik bedenk een plan. Nummer twee voor vandaag. Briançon in Google Maps, dan pak ik mijn route weer op richting Barcelonnette.
Via de Piano del Colle rijd ik terug naar Frankrijk. Onderweg begint het te regenen, dus stop ik in een haarspeldbocht onder een paar bomen.
[Afbeelding]

Ik smeer een stokje met Tartare en drink wat. Na een minuut of twintig rijd ik weer verder, ondertussen is het weer droog.
[Afbeelding]

Ik kom terug langs de camping waar ik vanochtend vertrokken ben en niet veel later rijd ik Briançon in. Vast een mooie stad, vast leuke mensen, maar wat een klotedrukte is het daar toch altijd. Vergelijkbaar met Annecy, en dat zegt wat over hoe ik erover denk. En het zegt ook over de stemming in mijn helm.
Ondertussen zie ik dikke, vette, donkere wolken boven de bergen hangen. Jaren terug heb ik ook een van deze passen gereden tijdens een onweersbui. Doodsangsten uitgestaan. Eens, maar nooit weer.
Dus tijd voor plan drie van vandaag: Google Maps naar Barcelonnette. Mooi, dat is niet via de Izoard, maar wel via de Col de Vars. Gaaf! Niet zo hoog, minder kans op onweer op mijn helm, en ook nog een van mijn favorieten passen.
Onderweg daarheen begint het alweer te regenen, dus stop ik ff vlug om mijn regenjas aan te trekken. Ik rijd weer verder en gelijk stopt het met regenen. Onderaan de Vars is het warm, dus jas weer uit en ik ga er eens goed voor zitten.
Mega gave pas! Perfect asfalt, een wat breder wegdek, mooie links-rechtsbochtjes. Heerlijk, echt genieten weer

Ik haal een Belg in een Volvo in en even later zit ik achter een local in een Toyota-pick-up. Dat ding rijdt op nitro, denk ik, want mijn god, wat rijdt die gast hard! Ik houd hem alleen maar bij omdat ik veel later kan remmen en in de krappe bochten sneller ben
Bij een tijdelijk verkeerslicht vanwege wegwerkzaamheden moeten we stoppen. Dus ga ik voor hem staan. Rijdend kon ik hem niet inhalen, daarvoor mist de Vespa toch het vermogen.
Drie, twee, één! Het stoplicht springt op groen , en weg ben ik!
Hij wordt snel kleiner in de spiegels. Veel krappe bochtjes snel achter elkaar: dan is de Vespa echt niet te versmaden
Een stuk verder rijd ik achter een Lamborghini van het een of ander. UK-platen erop. Ervoor rijdt een Fransman in een Peugeot die alle tijd van de wereld heeft, met zijn hand uit het raam.
In Vars draait de Fransman ergens linksaf en rijdt de Lambo stapvoets over allerlei hobbels en kuilen. Ik schiet er voorbij.
En heb een lege pas voor me

Een paar minuten later zie ik een groep motorrijders voor me. Ik heb ze snel bijgehaald. De achterste rijdt wel erg sloom en merkt me pas na een stuk of tien bochten op. Hij wuift dat ik erlangs mag en al snel sluit ik aan bij de rest van de groep.
Het tempo is rustig, maar de groep is te groot om er voorbij te gaan. Dus ik stop maar ff. Ik moest toch al een tijdje plassen.
[Afbeelding]

Die ene motor komt voorbij en stopt om te vragen of alles oké is. Wie zegt dat Fransen niet vriendelijk zijn
Ook de Lambo, met in zijn kielzog drie snelle BMW's, komt weer voorbij.
Ik rijd na het plasje weer verder en warempel: weer een verkeerslicht vanwege wegwerkzaamheden. Ik rijd het rijtje snelle auto's voorbij en ga er vooraan staan.
Drie, twee, één en zoef, weg ben ik weer. Heerlijk ding is het toch
Vijf minuten later gaat mijn reservelampje aan, maar Barcelonnette is nog maar een kilometer of vijftien verderop. Komt goed.Daar aangekomen tank ik het ding vol en ga op zoek naar mijn 'vaste camping'.
Maar ook die bestaat niet meer... Net als in Port.
Een stukje verderop zit er nog eentje, weet ik nog, want daar was ik ook ooit met mijn V-Strom. Dus daarheen en ik check in, en krijg een leuk plekje waar ik mijn Vespa neerzet.
[Afbeelding]

Bij de receptie haal ik een koud pintje
[Afbeelding]

Ik rommel wat aan en bouw mijn kamp op.
[Afbeelding]

Pint op en ik besluit te vragen of ik ook in het campingrestaurant kan eten. Dat kan, hoor. Pizza's en burgers op de kaart. Prima, dan doe nog maar een pint. Helaas begint het te regenen, maar onder een boom kan ik goed zitten.
[Afbeelding]

Na een ruim half uur in de regen onder die boom hobbel ik naar het restaurant. Ik bestel een pizza,
[Afbeelding]

Nadien een espresso, en ondertussen regent het nog wat harder.
Mijn pizza zit me te hoog, dus trek ik mijn regenjas aan en loop een rondje over de camping.
[Afbeelding]

Rondje te kort, pizza nog hoog. Dus ik wandel de camping af en maak een wat groter rondje.
[Afbeelding]

Het stopt helaas niet meer met regenen, dus ik zal met mijn natte jas mijn tent in moeten. Ik poets mijn tanden in het plee gebouw, en kruip mijn tent in.
[Afbeelding]

Daar internet ik ff en schrijf dit dagverslag in mijn Docs.
Rond kwart voor tien stopt het met regenen. Ik ga er nog een keer uit om te pissen en eenmaal terug in de tent vallen mijn ogen ondertussen wel dicht. Morgen weer een dag. Een beetje op tijd vertrekken, want ik zag dat de weersverwachting hier lokaal voor de ochtend nog goed is. En na de middag ben ik alweer flink wat zuidelijker waar het vast beter weer is.
Komt wel weer goed, denk ik.

Stats:

Startpunt: Val-des-Prés, Frankrijk, camping Huttopia La Clarée
Bestemming: Barcelonnette, Camping Tampico
Vertrek tijd: 8:00 uur
Aankomst bestemming: rond 16:15 uur
Totaal gereden kilometers: 243km
Link naar route: MRA Routeplanner, dag 3

Leuk om te lezen. Leest als een meer ontspannen dag, dan dag 2! Kreeg de zenuwen van dat verslag.

Krijg nu ook zin om een paar van die onverharde Alpencols te bedwingen. Als het met een Vespa kan ...

[The Eagle]

Met alleen een Vespa ben je er niet, je hebt er ook een @Bommes voor nodig

[aReaRe]

Bommes schreef op dinsdag 20 oktober 2026 @ 18:29:
Morgen gaan we voor 4 nachtjes even met de camper weg.
Zal vanavond nog dag 3 uitwerken en posten

Sadist

Ons lezers 4 dagen laten wachten

---

Have fun met de camper en je gezin

[botoo]

@Bommes we zouden er een keertje samen op uit moeten trekken, we verschillen zo enorm dat het niet anders dan heel leuk kan worden, al is het maar om elkaar elkaar uit te lachen, een high-five te geven en een biertje mee te drinken.

[Bommes]

Joris748 schreef op dinsdag 20 oktober 2026 @ 20:13:
[...]

Leuk om te lezen. Leest als een meer ontspannen dag, dan dag 2! Kreeg de zenuwen van dat verslag.

Krijg nu ook zin om een paar van die onverharde Alpencols te bedwingen. Als het met een Vespa kan ...

Ik had zelf ook de zenuwen op dag 2, althans stoppen zat er niet echt in op een of andere manier.
Heb wel vaker van dat soort dagen op mijn tripjes. Gaan gaan gaan.

En als het met een Vespa kan.. is het nog geen garantie dat het jou ook lukt

aReaRe schreef op dinsdag 20 oktober 2026 @ 21:48:
[...]

Sadist

Ons lezers 4 dagen laten wachten

---

Have fun met de camper en je gezin

Ja sorry, heb geen zin om mijn laptop mee nemen. Even digitale, en de rest trouwens ook, detoxen.

botoo schreef op dinsdag 20 oktober 2026 @ 23:16:
@Bommes we zouden er een keertje samen op uit moeten trekken, we verschillen zo enorm dat het niet anders dan heel leuk kan worden, al is het maar om elkaar elkaar uit te lachen, een high-five te geven en een biertje mee te drinken.

We rijden beide motor, en ik lees dat je bier lust. Zo heel veel verschil is er dan toch niet??

[ Voor 4% gewijzigd door Bommes op 21-10-2026 00:07 ]

[ibothead]

botoo schreef op dinsdag 20 oktober 2026 @ 23:16:
@Bommes we zouden er een keertje samen op uit moeten trekken, we verschillen zo enorm dat het niet anders dan heel leuk kan worden, al is het maar om elkaar elkaar uit te lachen, een high-five te geven en een biertje mee te drinken.

Hee dat klinkt als wat ik wilde zeggen Ik ga denk volgend jaar voor een rit naar de balkan tentje motor bier en goeie route 14 dagen

[Joris748]

Bommes schreef op woensdag 21 oktober 2026 @ 00:06:
[...]

Ik had zelf ook de zenuwen op dag 2, althans stoppen zat er niet echt in op een of andere manier.
Heb wel vaker van dat soort dagen op mijn tripjes. Gaan gaan gaan.

En als het met een Vespa kan.. is het nog geen garantie dat het jou ook lukt

[...]

Ja sorry, heb geen zin om mijn laptop mee nemen. Even digitale, en de rest trouwens ook, detoxen.

[...]

We rijden beide motor, en ik lees dat je bier lust. Zo heel veel verschil is er dan toch niet??

Mijn motor is in ieder geval voor deze ongein gemaakt, in tegenstelling tot die Vespa van jou. Kan het alleen nog aan de berijder liggen

[aReaRe]

Bommes schreef op woensdag 21 oktober 2026 @ 00:06:
Ja sorry, heb geen zin om mijn laptop mee nemen. Even digitale, en de rest trouwens ook, detoxen.

Geniet ervan met je gezinnetje

[Bommes]

Dag 4 Een natte tent, zwarte bergen, en rode lampjes

Om 7 uur staat de wekker, maar een half uur eerder ben ik alweer wakker. Eruit, douchen en dan opruimen.
Het was weer een slechte nacht. Ik heb denk ik ieder heel uur gezien. Man, man.


Mijn tent is echt kleddernat. Van buiten, maar ook aan de binnenkant van het doek is het flink nat van het condens uit de grond en mijn gehijg. Er zit niks anders op dan de handel nat in te pakken. Althans, de tent en mijn kleedje dat ik altijd in het voortentje heb liggen.


Om tien voor acht draai ik de camping af. Ik weet van de vorige keer dat ik hier was dat er een goede bakker in de buurt zat. Ze hebben er ook belegde broodjes, koffie en vanaf de middag zelfs hamburgers en zo.
De vorige keer was het er 's ochtends erg druk met werklui. Nu hetzelfde verhaal. Buiten flink wat busjes en pick-ups, binnen gelukkig maar een handjevol mensen.
De sandwich die ik bestelde, hadden ze niet. Ik heb geen idee, terwijl er wel een dikke monitor hangt met allerlei keuzes?? Ik denk kaas pas vanaf de middag of zo? Ze hebben nog een soort naanbrood met ham, kaas, tomaten, sla en klaarblijkelijk kneiter veel mayo.Nou ja, dit dan maar. Een dubbele espresso erbij, een stokbroodje voor onderweg.


Zodra ik mijn ontbijt op heb, spring ik ook in het zadel en rijd ik richting mijn eerste pas voor vandaag.
De Bonette. In het eerstvolgende dorpje stop ik even om mijn regenjas aan te doen. Veertien graden is toch wat frisjes voor mij en mijn dunne zomer motorjas. Behalve mijn doorwaai-jas heb ik ook die bij me. Erg blij mee, maar die is ook niet superwarm, dus een extra laagje eroverheen. Je moet wat als de temperaturen uit een lopen van 40 graden op de eerste dag naar nu dus krap 14 graden.

Ik draai de pas op en voor me rijden een witte 911 met daarvoor een of andere grijze duiven-Toyota. Ik schiet ze allebei voorbij en zet er flink de pas in. Fijn asfalt ook op deze pas en het is rustig. Niemand voor me.


Ik maak wat foto's en zie de Porsche weer in mijn spiegels verschijnen. Oké, niet lummelen, maar rijden.
Ik rijd weer door en ben die Porsche snel kwijt, om het ding een aantal minuten later toch weer in mijn spiegels te zien. Dit keer zit hij er dicht achter. Ik gebaar dat hij erlangs mag, maar hij blijft toch achter me zitten.


Ik gas nog ff een stukje door, maar voel me opgejaagd. En we zijn hier niet om te jagen. Dus ik ga aan de kant en laat hem erlangs. Kan ik tenminste ook wat vaker stoppen voor een foto.




Boven verandert de kleur van de grond om me heen, naar bijna zwart. Het lijkt wel een vulkaan, zo.
Dit is ook een van de weinige passen hier waar ik echt last krijg van mijn hoogtevrees. Zeker het laatste stukje naar de Cime de la Bonette. Daar gaat het rechts naast de weg zo ontzettend steil naar beneden.
Brrr.
Om iets voor negen uur ben ik op het hoogste punt.


De pas zelf ligt wat lager, maar door een extra lusje is dit de hoogste doorgaande geasfalteerde weg van Europa: 2802 meter.
Ik maak wat foto's


Geniet van het uitzicht, babbel met wat Duitsers, en stap weer op mijn Vespa.
De afdaling van de pas is ook echt te gaaf voor woorden.


Bochtjes voor ontbijt!


Ik daal wat verder af en zie ineens een motor achter me in de spiegels. Ik rijd nog ff stevig door en hij blijft een flink stuk achter me. Ergens vergis ik me in een afslag en rijd ik dus van mijn route af. Ik draai om en die motor komt voorbij. Hij volgt dezelfde route als ik.
Dus ik haak aan. Hij houdt er hetzelfde tempo op na als ik. Fijn om ff te kunnen volgen.
Af en toe gebaart hij dat er modder of rommel op de weg ligt. Na een goede twintig minuten draait mijn route rechtsaf richting Valberg.
Ik moet hier ooit gereden hebben, maar ik herinner me er niks van. Vast vanuit de andere kant gereden of zo. Dan ziet het er meestal totaal anders uit.


Ook een mooie pas. Ondertussen rijden er wel weer wat meer motoren en wordt het ook steeds warmer. Mijn regenjas had ik al uitgedaan, nu gaat de doorwaai-jas aan.
Ik probeer ergens een terrasje te pakken, maar dat is blijkbaar gesloten. Er zitten wel wat mensen, maar die zullen wel bij de entourage horen of zo.
Ik daal nog een klein stukje af en maak een snelle sanitaire stop, en een selfie die ik naar mijn moeder stuur.


Nog een foto stopje


Door Valberg, afdalen richting de Var. Daar ga ik linksaf, pal zuid. Het wordt steeds warmer. Dertig graden al op de thermometer.
Door de rode rotsen tunneltjes van de Gorges de Daluis


Kom ik uiteindelijk bij de N202, waar ik linksaf, richting het oosten, ga. Ondertussen 33 graden.
Dit is een wat meer doorgaande weg, weinig bochtjes en zeker geen haarspeldbochten. De Var aan mijn rechterhand, dan weer links en weer rechts. Rijden maar.
In Puget-Théniers gooi ik de tank vol en rijd ik door tot ik bij de M2205 weer richting het noorden kan.
Voor mij rijden twee motorrijders, allebei in het zwart. Een Aprilia Tuono en een of andere KTM naked.
Die gast op de Tuono rijdt voorop alsof hij Rossi is. De gast op de KTM rijdt de bochtjes heel wat rustiger, maar trekt op vermogen op de tussenstukken weer bij zijn maatje aan.
Ik zit met mijn magneetje in zijn achterwiel.
Bij een tijdelijk verkeerslicht ga ik naast ze staan. Ik zwaai, maar krijg geen enkele reactie.
Groen en broooaap, weg zijn ze!
Mijn magneetje zit aan een elastiek, want mijn Vespa trekt niet zo hard op. Maar ik haak al snel weer aan.
Een paar bochten verder ga ik rechtsaf, de M2565 op. Zij gaan rechtdoor.
Boven op de pas ligt ineens een gek, halsstarrig skioord: La Colmiane.
Ik wil ondertussen graag wat lunchen, maar alle bankjes die ik zie, zijn bezet.
Halverwege de afdaling zie ik in een haarspeldbocht een zitplek. Ik stop, eet mijn stokje en drink wat.


Na twintig minuutjes ga ik weer verder. Er volgen wat dorpjes, waarna ik linksaf de Turini op draai. Beetje sturen weer.
En krijg nou wat! Dezelfde groep Fransen voor me, als gisteren op de Vars
Het tempo ligt nu wel echt laag en ze zijn met te veel om erlangs te komen.
Ik stop ff en ruik vrij snel al koelwater. Het rode lampje op het dashboard gaat ook aan.
Hmmm, hoge temperatuur. Al een keer eerder gezien op deze trip. Oké, dan maar weer rijden. Dan pompt het koelwater rond en is er rijwindkoeling. Ondertussen wordt de lucht zwart en begint het te donderen.
De groep heb ik zo weer bijgehaald. Nog vier kilometer tot de pashoogte. Daar stoppen zij en rijd ik zonder te stoppen aan de andere kant naar beneden, richting Sospel.
Het begint te regenen, dus ik doe mijn regenjas aan, om tien minuten later eruit te smelten.
Genoeg afgedaald en ver van de onweersbui.



In Sospel is het weer dik 32 graden.


Ik stop even na het dorp om mijn route te overdenken.




Mijn eindpunt ligt vlak bij Tende. In mijn herinnering een donkere camping in een klein dalletje.
Ik twijfel of ik die kant op moet gaan. De weersverwachting is ook slechter voor deze namiddag. Onweer, storm, hagel. Er wordt van alles voorspeld. Toch zet ik door naar mijn geplande einddoel.


Ik tank nog ff en rijd het laatste stuk


Naar Saint-Dalmas-de-Tende. Is dit waar de camping is?? Geen restaurant te vinden, geen winkel. Een hotel?? Ik rijd de parkeerplaats op bij het hotel, twijfel even of ik hier last minute een kamer moet nemen, maar rijd toch weer weg.
Eerst de camping maar eens bekijken. Als het echt moet, kan ik bij dat hotel gaan eten.
Wat blijkt? De camping ligt in La Brigue. Dat is nog net weer een dorpje verder. Waar wél terrassen en restaurants zijn. Mooi!!
Ik rijd de camping op, krijg een plekje met een afdakje, tafel en stoelen en moet dertien euro betalen. Hoe goed is dat!




Ik zet mijn tent half onder het afdak op. Mocht het gaan regenen, dan zit de deur tenminste onder het afdak. Kan ik droog mijn tent in en uit.




Ik gas ff snel naar het dorpje om wat te drinken te halen. Daar blijkt ook meteen een kneuterig restaurant te zitten. Ik reserveer er een tafeltje voor zeven uur. Het is nu vijf uur.
Terug op de camping ga ik ff lekker in een stoel zitten. En ja hoor, het begint te regenen. Niet hard, geen wind, dus ik zit lekker onder het afdak. Om half zeven stopt het weer. Ik videobel met het thuisfront, zodat mijn dochtertje de camping via de video kan zien.

De noodlijn op de camping


Om zeven uur schuif ik aan in het restaurant en eet een lekkere auberginelasagne met wat sla


Gevolgd door een citroencakemoussetoetje.


Geen te dikke buik, gewoon lekker en goed eten.
Daarna wandel ik nog ff door het ogenschijnlijk uitgestorven dorpje.



En spot wat katten, waarvan ik foto's naar mijn vrouw stuur.



Hobbel terug naar de camping en ga nog ff buiten zitten internetten. Als ik het te koud krijg, poets ik mijn tanden en ga ik in bed liggen. Daar begin ik weer met het schrijven van mijn dag verslag. Het was een leuke dag vandaag, flink door gereden maar toch ook wel wat momentjes naast de motor, tijd genomen om even rustig wat lunchen, af en toe even er af benen strekken.
Morgen de Via del Sale,zin in!

Stats:

Startpunt:Barcelonnette, Camping Tampico
Bestemming:Brigue, FR, Camping Le Pra Renoud
Vertrek tijd: 8:00 uur
Aankomst bestemming:16:00 uur
Totaal gereden kilometers: 327km
Link naar route: MRA Routeplanner, dag 4

[Jolke]

Nice, mooi verslag @Bommes.

[aReaRe]

KUTGW

[pjlgt]

Weer genieten dit. Top vermaak!

[Adder28]

Geweldig, ik zou spontaan een vespa kopen ervan.

[aReaRe]

Adder28 schreef op maandag 26 oktober 2026 @ 20:08:
Geweldig, ik zou spontaan een Vespa kopen ervan.

Vergeet dan ook niet een A Rijbewijs te kopen

[The Eagle]

aReaRe schreef op maandag 26 oktober 2026 @ 20:56:
[...]

Vergeet dan ook niet een A Rijbewijs te kopen

Kopen lijkt me niet te gaan werken. En als het al kon, met dergelijke ritten niet gewenst. Je moet wel weten wat je doet

[Bommes]

Dag 5 Schapenstront, keien, koppigheid en een Vespa fantastico

Ik word om 6 uur wakker, zoals gewoonlijk lijkt het wel, maar ook zoals vaker, vind ik dat te vroeg. Dus draai ik me weer om en om 7 word ik van de wekker wakker.
Het is weer prachtig buiten, wat is kamperen toch heerlijk.


Koffietje zetten, mijn zooi opruimen en op de Vespa binden, niet veel later rijd ik naar het dorp. Bakker ik kom er aan!


Chocolade- en een naturel croissant, blikje jus erbij. Ik ontbijt staand naast de motor op het marktplein om de hoek


Daar word ik aangesproken door een Fransman. Heel verhaal in het Engels met een perfect ‘Allo ‘Allo accentje.. In 1980 had hij even in Amsterdam gewoond, in kraakpanden, flink rond gezworven, en nu hier in dit, volgens zijn woorden, dood saaie dorp in een dalletje in de Alpen. Altijd leuk, dit soort random ontmoetingen.

Ik klim op de Vespa, vandaag op de planning, de Via del Sale. Een oude militaire route over de grens tussen Frankrijk en Italië. Hij is te bereiken vanuit dit dorpje maar de verbindingsroute is al best een stevige offroad rit, die hopelijk ook met de Vespa lukt. Omrijden is echt geen optie, dat haal ik niet in mijn planning.
Dus, op weg, eerst maar eens over deze berg heen naar de Italiaanse zijde.
Eerste krap 5 minuten zijn asfalt




Waarna de GPX route me dan toch echt het grind op stuurt. Dit begint redelijk, met goed grind en hard aangereden zand.


Ik kan er zelfs redelijk doorrijden, voor Vespa offroad begrippen zit de gang er goed in
Als ik stop om wat foto's te maken




Komen er twee Spanjaarden op KTM 690's voorbij komen. De verbazing kijkt me vanuit hun helmen aan. Olee wat doet die nou hier op die pleepot scooter.

Ik vervolg mijn weg, de route blijft goed begaanbaar en blijft lichtjes stijgen.
Even later kom ik ze weer tegen, die 2 Spanjaarden dus.


Ze spreken geen woord Engels en ik no hablo español... Ze staan op hun navi te kijken. Via del Sale? Sí, sí, die kant! krijgen ze van mij terug in mijn skonste Brabants, kunnen ze vast net zo goed volgen als ik hun Spaans. Ze gaan er vandoor en ik zie ze niet nogmaals.

Het grind wordt grover, het tempo gaat eruit.


Grof grind wordt keien. Niet te doen, ik moet alle zeilen bijzetten om die kleine 12inchers op het pad te houden. Ik rijd natuurlijk verkeerd omdat ik alleen maar op het pad kan letten, de navi was ik vergeten. Dus ik keer om. Net het meest klote stuk, nog een keer, maar dan terug. Ik pik de route weer op, serieus steil omhoog, dikke keien, bochtje om en een gesloten bord te zien. In drie talen: verboden Einz!11!1.

Okay, een risicootje durf ik best te nemen, maar eigenlijk is dit pad al genoeg risico met deze motor. Niet dat het gevaarlijk is, daar is het tempo te laag voor, als ik al omval, is het een paar blauwe plekken en flink wat deuken in de Vespa en mijn ego. Dus offroad technisch is er voor mij weinig risico, wel voor de Vespa. Deze keien ketsen continu hard tegen de onderkant, en de achterbrug, de kleine wieltjes stuiteren alle kanten op, de koelwatertemperatuur loopt flink op. Kortom: voor het materiaal ben ik al risico’s aan het nemen.

Dus terug naar waar ik verkeerd reed en dan maar gokken dat ik er via dat pad ook kom. Weer dat rot stuk over, weer stuitert mijn bril bijna uit mijn helm.
Ineens een enorm pand tegen de bergwand langs het pad, 2 verdiepingen, beetje jeugdherberg of verlaten hotel vibe krijg ik er van. Geen borden, geen uitleg, niks, maar nog een goede staat, en alle ramen en deuren zitten er nog in.

Stukje verder moet ik door een tunnel met een U-bocht erin. Pikkedonker, niet normaal.




Paar 100 meter na die tunnel wordt de ondergrond nog heftiger en begint het flink steiler te worden. Met rechts naast mij een serieuze drop naar beneden.Altijd fijn voor de hoogte vrees.




Zeker op het zadel van een Vespa die alle kanten op stuitert.
Het blijft nog even van hetzelfde, nog meer klimmen en nog veel meer keien.


Uiteindelijk wordt het ineens vlak en rijd ik door een tunneltje dat vol ligt met, en stinkt naar schapenstront. Ik vermoed dat de herders hun beesten daar laten schuilen als het noodweer is of zo iets?


Aan de Italiaanse kant, of was ik daar al? Daal ik af, op een redelijk grindpad, gelukkig. Pad is ook flink breed en om de 50 meter een flinke dwars geul er in om regenwater er naast te forceren. Enorm contrast dus met de andere kant, hier kan ik nog wel met de camper omhoog komen.
Het grind wordt asfalt en ik rijd via een gehucht door naar Monesi, waar ik weer de berg op klim. Poging 2 om op de Via del Sale te komen. Dat lukt. Ik herken het meteen van tien jaar geleden. Toen was ik hier met mijn vorige Vespa.
Dit stuk van de Via del Sale is beter te doen dan de aanrijroute.
Na twintig minuten kom ik bij het tolhuisje. Vijftien euro voor motoren. De Italiaanse tol mevrouw vindt het geweldig dat ik op de Vespa ben. Ze biedt aan om een foto van mij, de Vespa en het tolhuis te maken.


Daarna maakt ze er nog een met haar eigen telefoon. Vespa fantastico!! Erg leuk dit soort reacties, anoniem dit soort dingen uithalen met een Vespa is zo goed als onmogelijk blijkt wel. Van de andere kant wel vreemd, dit is Italië, hier rijd toch iedereen en zijn moeder op Vespa, op elk weggetje en/of zandpad??

De route gaat verder. Grind wordt stenen, soms wat lastiger, maar nog steeds oké te doen.


Mooi door de prachtige bossen, deze plek is echt super.


Uiteindelijk kom je boven de boomgrens en kun je super ver weg om je heen kijken.
De route klimt en klimt maar door, niet super stijl maar het gaat zeker omhoog, al sinds het tolpoortje, eigenlijk al sinds het laatste dorpje.


Het pad is 1 auto breed, 2 sporen, soms volledig grind, soms in het midden wat gras. Er naast gaat het (voor mij) links steil omhoog en rechts toch wel redelijk steil naar beneden. Tot zover de beeldvorming

Een Laro met DE-platen komt me tegemoet. Dus ik stop en maak plaats, het is nog steeds smal, en er is eigenlijk alleen wat ruimte rechts naast de weg, een 20cm stukje gras naast het grindpad voordat het de helling flink omlaag loopt. De laro komt stapvoets langs bij gekropen en stopt, het raam gaat open en hij groet me in het Nederlands.
'Hee jij was toch op de Sommeiller maandag?' vraagt hij. 'Wij ook!'
Nu valt mijn kwartje en herken ik hun Laro, staat zelfs op een van mijn foto’s, ik heb ze toen niet aangesproken, ik had ze wel zien zitten naast hun Laro op de top van de Sommelier. Ze vinden het geweldig dat ik dit met de Vespa doe.
Wat een toeval. En heel eerlijk, zo een herkenning en gesprekje gebeurt je echt niet met je Ténéré of een dertien in een dozijn KTM Adventure..


De route gaat omhoog,weer omlaag en zo gaat het wel een tijdje door, redelijk goed te doen ook. Van iedereen die me tegemoet komt, krijg ik duimpjes omhoog. Rare vogel, hoor ik ze bijna denken




Maar dan wordt de ondergrond langzaamaan lastiger. Eigenlijk is dit niet te doen met de Vespa. Maar ik geef niet zomaar op en blijf doorploeteren. De fan blijft draaien, ik ruik de centrifugaalkoppeling en de onderkant krijgt klappen. Dit is geen goede upgrade voor de restwaarde van mijn Vespa.


Ik stop nog op de, naar mijn idee zelfde plek als 10 jaar geleden en maak een gelijke foto als toen.


Versus nu:


Man, man, ik overdenk mijn keuzes tot nu toe. Tja, ook met nog vijf dagen te gaan tot ik 50 word, doe ik nog steeds domme dingen. Evengoed doorgaan, vooral doorgaan. Er lijkt geen einde aan te komen. Uiteindelijk kom ik bij een stoplicht aan, dit is het beroemde en veel gefilmde punt met de haarspeld en aan beide zijde van het pad een flinke drop naar beneden. Het is hier echt prachtig, zo vind ook een groepje offroad rijders die in de haarspeld stilstaan. Een van hen filmt mij en later kom ik dit clipje nog tegen op Facebook.

Meteen na dit stukje begint de route aan de afdaling, deze kant is goed te doen, je kunt ook hier echt super ver kijken, maar het is voor mij vooral opletten dat ik de Vespa op het pad houd.


Na het tolpoortje aan deze kant van de Via del Sale kom ik uit bij Fort Tende. Ik rijd daar even naar boven, en erdoorheen en omheen.


Ik maak boven op de Col wat foto’s


En begin aan het laatste stukje, verharde afdaling. Richting Limone.
Ik heb al ff honger maar vond me zelf geen geschikt plekje om even pauze te houden. Dat vind ik wel tijdens het afdalen, bij een skilift. Ik buts de Vespa op de zijstandaard en ga er even lekker bij zitten. Smeer een goede dikke laag kruidenkaas/tartare op mijn stok, en drink flink wat water.
Ook nu moet er weer een plan gemaakt worden. Mijn route zou me over de Col de Sampeyre naar de Colle dell'Agnello brengen. Daar had ik een camping geprikt.
Maar heel eerlijk, ik heb het wel even gehad met “langsam fahren”. Kortom nu geen zin in weer van die kleine priegel weggetjes. Dus ik tik Briançon in Google Maps: 3,5 uur sturen. Kom maar op. In Limone tank ik en een paar dorpen verder pomp ik bij een bandenhandel mijn bandjes weer op. Ik had ze wat afgelaten, maar nu ging de tractiecontrole steeds knipperen bij het accelereren uit een haarspeldbocht. Toch aan het smeren, denk ik, of zo?


Ik pak vanuit hier gezien de meest zuidelijke col van Italië naar Frankrijk. Die zal me naar de voet van de Col de Vars brengen. Voor mij rijdt een wat langzamere gast op een grote Honda Africa Twin. Ik haal hem in en hij haakt meteen aan. Ik ga er eens goed voor zitten en zie hem in de bochtjes kleiner worden in mijn spiegels, om op de rechte stukken het gat weer dicht te rijden.
Ineens zijn er iets van vijftien haarspeldbochten achter elkaar.


Hij blijft redelijk bij, maar dan toch echt op het plusje aan vermogen dat hij tussen de bochten door kan gebruiken.
Boven op de Col de Larche stop ik even, hij rijd door maar zwaait nog wel een keer vriendelijk. Toch altijd leuk die onuitgesproken motorrijders link.

Beneden gekomen ga ik rechtsaf, meteen de col de Vars op, 2 keer tijdens 2 trip, maar nu van Zuid naar Noord. Meteen na de afslag steek ik een flinke groep Franse motoren voorbij. Nu is het nog vlak, dus nu kom er nog makkelijk voorbij met de 22 pony's

Halverwege de klim zit er weer een grote groep motoren voor me. Het tempo is laag, geheel volgens de verwachting en ervaringen van deze trip. Normaal zou ik er wel achter blijven, maar nu had ik daar echt geen zin in. Tussen de tegenliggers door haal er steeds een paar in. De laatste twee moeten even laten zien dat ze verder kunnen plassen. Steeds flink gas bij geven als er een gat om in te halen is. Uiteindelijk kunnen ze niet meer doorgaan met hun geklooi omdat er een aantal auto's voor hen rijdt. Mijn grens van beleefdheid ligt wat verder weg dus ik schiet die 2 motoren en de auto's in een gang voorbij. Hop, doei, ik was er wel klaar mee.

In 1 streep de rest van de Col over, met vliegende vaart naar beneden en rechtsaf richting Briançon. Dat is nog een goede drie kwartier rijden, over een wat grotere doorgaande weg.
Het begint zowaar te "stormen", of dan toch kei hard te waaien jonguh. Ik moet flink werken om de Vespa tussen de lijntjes te houden. Vermoeiend dit.

Briançon rijd ik in, gooi de tank vol en zoek snel een supermarkt op. Even snel een koude pint voor op de camping inslaan.

Camping Huttopia. Hoi, ben ik weer! Staan mijn sloffen al klaar?
Ik zoek een plekje, zet mijn tent op en ga bij de receptie mijn plaatsnummer doorgeven.


Ik rommel wat op internet, eet een borrelnoot en ga naar de pizzatent.

Aan de kant van de doorgaande weg, een houten (pizza)hut, waar redelijk wat (frans) volk zit, dus het zal wel goed zijn. Feu de boi, dikke prima.


Ik bestel mijn pizza en een blik cola, terwijl ik wacht op mijn pizza beeldbel ik met het thuisfront. Mijn vijfjarige heeft ineens twee wiebeltandjes. Van de week ook al een grote mensen kies die doorkwam. Kleine kindjes worden groot. Dat gaat snel, ook als je op motortrip bent.


Pizza erin, snel terug naar de camping, ik ben er moe van en merk dat ik gewoon wat rust wil. Op de camping begin ik eerst maar eens mijn zooi op te ruimen. Kleding uitzoeken, rugzak uitmesten, afval weggooien, enzovoort. Tegen negenen ga ik even douchen en was ik onder de douche mijn gedragen sokken en onderbroeken.
Gewoon een handwasje. Zooi in een plastic tasje, wasmiddel erbij en onder de douche de zak vol laten lopen met water. Beetje schudden en knijpen. Nee, niet met mezelf, maar die waszak. Ding wat rond draaien, en op de grond leggen en zelf even douchen.
Na het douchen kieper ik die zak leeg, spoel de boel uit, uitwringen, wasje klaar.
Bij mijn tentje knubbel ik een lijntje tussen de Vespa en de tent, en hang de natte spulletjes op.


Dan ga ik naar bed, verslag schrijven, ogen dicht. Truste!

Stats dag 5:

Startpunt: Brigue, FR, Camping Le Pra Renoud
Bestemming: Val de Pres: Camping Huttopia
Vertrek tijd: 7:45 uur
Aankomst bestemming:18:00 uur
Totaal gereden kilometers: 244km
Link naar route: MRA Routeplanner, dag 5

[aReaRe]

Mooi verslag

Nog een paar dagen en dan zie je @Abraham

[Glashelder]

Een topic om vrolijk van te worden.

[LordSinclair]

Leuke reisverslagen, en dat filmpje geeft echt een goed beeld wat je aan het ondernemen bent... op je stadfiets aan het mountainbiken lijkt het zo voor mij als fietser. Chapeau.

[bvsteyn]

Wat leuk om te lezen zeg. Geniet van je verhalen en de foto's van de omgeving. Prachtig!

[Bommes]

LordSinclair schreef op vrijdag 30 oktober 2026 @ 08:00:
Leuke reisverslagen, en dat filmpje geeft echt een goed beeld wat je aan het ondernemen bent... op je stadfiets aan het mountainbiken lijkt het zo voor mij als fietser. Chapeau.

Stadsfiets gaan mountainbiken
Nou ja zo ongeveer voelde het die 5de dag wel ja. Bedenk mee met dat ik nog een GoPro aan mijn helm had zitten en ik wel wat opnames heb gemaakt. Helemaal niet meer naar omgekeken, misschien zit er wel iets leuks tussen in te delen.
Maar ik had deze dag wel een te grote hap genomen om maar een beetje in beeld spraak te blijven.
Zoals ik al schreef niet in risico's voor mij zelf maar voor die soort geintjes is dit niet echt de meest geschikte motor.
Terwijl ik ook nog deze unit in mijn garage heb staan

Wijsheid komt niet altijd met de jaren

bvsteyn schreef op vrijdag 30 oktober 2026 @ 08:03:
Wat leuk om te lezen zeg. Geniet van je verhalen en de foto's van de omgeving. Prachtig!

Thanks voor je compliment
Het is daar zo mooi, de Alpen, by far mijn favoriete streek.
Een vriend van mij is gek op bietjes, hij zegt altijd: Als ik dood ga, mag je mij in een bieten veld begraven.
Nou, mij mag je ergens in de Alpen neerleggen

[MasterMaceMichu]

Mooie avonturen weer en briljant beschreven!

[Joris748]

Hahaa, young and stupid gaat naadloos over in old and stupid

Ga zo door, een genot om te volgen!

[pietjepuk01]

Mooi verhaal weer! Geeft me weer inspiratie om een langere trip te doen komend voorjaar!

[Gandalf68]

Wat een ontzettend mooi verslag en leuke foto's. Mocht je ooit nog eens naar Oostenrijk gaan dan adviseer ik je eens naar Ostvtiol te kijken . Ik weet nog wel een leuke camping daar en uitstapjes om te wandelen daar en een goed restaurant... wacht in spanning op deel 4 ..

[Bommes]

In aanvulling op de hiervoor beschreven dag, waarop ik over de Via del Sale reed.
De Gopro bleek op sommige stukken mee gedraaid te hebben, zonder iets editen hier een kort clipje.
Om een indruk te geven wat en hoe dat gaat met een Vespa op een dergelijke route.

Het is ook precies het stukje waar ik door die andere gasten (Gravelboys) gefilmd werd, dat clipje zit in bovenstaande dag verslag.
En ja ik maak ook @Bommes (selfie)
Dat leverde deze foto op


Ik ben niet zo een video bewerker, wel heb ik best wat materiaal opgenomen tijden deze trip, zal later eens pogen er een samenvatting van te maken.

[ Voor 7% gewijzigd door Bommes op 31-10-2026 21:59 ]

[KNed]

Gaaf filmpje, geeft een goed beeld hoe die wegen en omgeving daar eruit zien!

[Stiggy]

Goeiendag zeg! Dat stukje bij 00:53 😱!
Prima stukje voor iemand met hoogtevrees . Wat een tof verslag, genieten voor ons als lezers!

[xmen]

Ben zelf geen motorrijder .. maar als ik deze beelden zie ... goesting om eens met de Vespa door de bergen te rijden.
Alleen 750km per dag op de Vespa om ginder te geraken ... Dat lijkt me toch een opgave.

[The Eagle]

Uberhaupt met een dergelijk apparaat de Belgische snelwegen op is al niet its om naar uit te kijken. En dan heb ik niet eens een motorrijbewijs

[twowheeler]

Wat een fantastisch verslag man! Echt gaaf, je bent een levensgenieter en geniet van het leven. Heerlijk instelling.

[Bommes]

KNed schreef op zondag 1 november 2026 @ 00:17:
Gaaf filmpje, geeft een goed beeld hoe die wegen en omgeving daar eruit zien!

Het is daar echt prachtig, en ook wel bijzonder dat je er nog met brandstof voertuigen overheen mag rijden.
Wel nog maar op een beperkt aantal dagen per week, dus dat is wel een beetje plannen om met zo een rondrit daar ook precies op de juiste dag te zijn.

Stiggy schreef op zondag 1 november 2026 @ 12:05:
Goeiendag zeg! Dat stukje bij 00:53 😱!
Prima stukje voor iemand met hoogtevrees . Wat een tof verslag, genieten voor ons als lezers!

Laat ik nou net al hoogtevrees hebben als ik op een dubbelgevouwen krant sta..
Op dat stuk had ik er niet zo een last van, op de Bonette wel, geen idee waarom daar wel en hier niet trouwens.

xmen schreef op maandag 2 november 2026 @ 10:48:
Ben zelf geen motorrijder .. maar als ik deze beelden zie ... goesting om eens met de Vespa door de bergen te rijden.
Alleen 750km per dag op de Vespa om ginder te geraken ... Dat lijkt me toch een opgave.

Die 750km was toch maar 1 dag..
1 dagje extra plannen en je kunt die ook doormidden doen

The Eagle schreef op maandag 2 november 2026 @ 13:24:
Uberhaupt met een dergelijk apparaat de Belgische snelwegen op is al niet its om naar uit te kijken. En dan heb ik niet eens een motorrijbewijs

Die E25, Luik naar de Franse grens is eigenijk best goed te doen. Buiten de zwarte zaterdagen is het daar eigenlijk altijd erg rustig. Vooral weinig vrachtverkeer, dat is erg prettig als je topsnelheid bergop soms niet heel veel boven de 100 per uur is

twowheeler schreef op maandag 2 november 2026 @ 13:33:
Wat een fantastisch verslag man! Echt gaaf, je bent een levensgenieter en geniet van het leven. Heerlijk instelling.

Thanks wat een super compliment

Ik zal vanavond de volgende dag verder uitwerken, fotos uitzoeken en deze ook weer hier posten

[Gonadan]

Bommes schreef op zaterdag 31 oktober 2026 @ 21:57:
In aanvulling op de hiervoor beschreven dag, waarop ik over de Via del Sale reed.
De Gopro bleek op sommige stukken mee gedraaid te hebben, zonder iets editen hier een kort clipje.
Om een indruk te geven wat en hoe dat gaat met een Vespa op een dergelijke route.
[YouTube: Vespa GTS 300 on the Via del Sale]

Kolere, dan mag je wel een extra schone broek mee nemen.

[Gonadan]

Bommes schreef op maandag 2 november 2026 @ 17:57:
Laat ik nou net al hoogtevrees hebben als ik op een dubbelgevouwen krant sta..
Op dat stuk had ik er niet zo een last van, op de Bonette wel, geen idee waarom daar wel en hier niet trouwens.

Misschien omdat je te druk was met sturen door dat grind? Beetje afleiding helpt meestal wel.

[EnigmA-X]

Ooit (een decennia of wat geleden) stond ik ook eens vlakbij de Col de Tende op de camping. Samen met vrouwlief. Op de motor.

Ik werd toen door een stel duitsers gevraagd om de volgende dag mee te gaan, de col op. Ik twijfelde, niet alleen vanwege ons reisplan, maar ook of het verstandig zou zijn. Nu heb ik gezien dat het een uitermate geschikt dingetje lijkt voor mijn bejaarde Transalp. Staat weer op de lijst dus!

[Bommes]

Dag 6 Vierkante kaken en een dag die maar niet ophield

Koud, heel koud gehad vannacht. Volgens mijn weerapp was ook maar 7 graden tegen de ochtend. Daar is mijn nieuwe Nomad mummy-slaapzak niet tegen opgewassen. Meerdere keren wakker geworden, T-shirt en sokken aangedaan en mijn motorjas over mijn slaapzak heen gelegd. Maar nog steeds koud.
Toch heb ik nog wat kunnen slapen, want om 7 uur word ik wakker van de wekker.
Mijn handwasje is ondanks de kou toch redelijk droog geworden. De lucht zal wel droog zijn of zo?


Ik pak mijn zooi in en zet een flinke bak koffie. Smeer een stokje Nutella. ‘Echte mannen ontbijt’, zei iemand in de groepsapp waar ik deze foto deelde. Inderdaad, stokbrood van gisteren. Daar krijg je vierkante kaken van.


Laatste zooi op de Vespa en om half 9 rijd ik met mijn mobiele droog rek de camping af.


Het is prachtig weer, geen wolkje in zicht, maar nog wel erg fris. Ik heb mijn regenjas over mijn motorjas aangedaan, net een beetje meer windisolatie.



De route brengt me via Briançon naar de Galibier. Ik stop bovenop de col op een leeg plekje.




Vrijwel meteen komt er een wit busje aan met een gast die moeilijk begint te doen tegen mij. Ik moet daar weg, want daar moet hij staan!?!
Hij wijst naar zijn bus, waarop reclame staat voor zijn Galibier-fotobedrijf. Het is zo'n gast die in een haarspeldbocht foto's van het voorbijkomende verkeer staat te maken. Hij begint serieus moeilijk tegen me te doen. Ik probeer hem uit te leggen dat ik net aan kom rijden en aan het grind niet kan ruiken dat het zijn plek is. Hij doet nog lastiger, enzovoort. Goedemorgen, koekert. Dat je maar gelukkig wordt met je plekje voor je reclamebord.
Ik start de Vespa en zet het ding 5 meter verderop. Ik maak nog een hartjesgebaar naar de fotomeneer en maak mijn eigen foto.
Waarop hij op de achtergrond met zijn busje wegrijdt.


Aan de andere kant rijd ik weer naar beneden, met voor me ineens een auto met caravan?? Hij komt uit het tunneltje net onder de top van de Galibier?? Serieus, wie gaat er nou met zijn auto en caravan zo'n col over? Ik was te verbaasd om er foto's van te maken. Overigens was het, zoals je misschien zou verwachten, geen Nederlander, maar een Frans stel met een VW Touran en een flinke Adria-caravan erachter.

Ik haal hem in en rijd door naar de Télégraphe. Onderweg even bij de bakker een verse stok halen


Een dorp verderop bij de supermarkt een appel, een pak jus d'orange en wat kruidenkaas. Die andere kruidenkaas heb ik gisteren, na al die dagen zonder koelkast, maar weggegooid. Begon wat funky te ruiken.
Op de Télégraphe maak ik een paar foto's en ga even naar de wc.




Als ik weer afdaal rijdt niet veel verder een vrachtwagen met op de dieplader een dikke vette graafmachine.


Tja, ook die zijn nodig boven op een berg. Ik stop ff omdat ik er met nog een auto (VTECH Kicked in YO) tussen mij en die vrachtwagen er toch niet voorbij kom. Ik doe een snel plasje, strek even mijn benen en rijd weer verder. Paar bochten verder staat die vrachtwagen met graafmachine op een parkeerplaats te pauzeren.
Beneden in het dal ga ik linksaf via de hoofdweg om net voor Saint-Jean-de-Maurienne via een klein priegelweggetje, de D80, weer linksaf de berg op te gaan.
56 haarspeldbochten verder, zo lijkt het dan toch, ben ik boven.


In de verte zie ik een mooie berg met drie toppen. Ik ben al vaak in de Alpen geweest, en de meeste weggetjes tot nu toe heb ik al eerder gereden, maar dit hoekje was ik nog nooit eerder.




De weg begint nog weer verder te stijgen, ik haal wat auto's in, stop voor wat foto's en die auto's komen mij weer voor bij.


Via de Col de la Croix de Fer


Kom ik langs een groot stuwmeer


Tijdens de afdaling voorbij dat stuwmeer waait het echt flink in dit dal, en een paar bochten verder is er ineens een flink pak sneeuw over de weg geschoven?? Of is het afgezakte gletscher?


Een 20 minuten later en wat verder naar beneden kom ik voorbij nog een stuwmeer, deze een flink stuk kleiner: Lac du Verney volgens Google Maps. Daar lunch ik wat aan de kant van het water.


In het dorpje verderop is de miljonairsclub ook aan het lunchen, lijkt mij. Een parkeerplaats met een stuk of 20 Porsche 's wat Ferrari 's en een verdwaalde Lambo.

Wat verderop in dit dorpje tank ik de Vespa weer vol en klets even kort met een groepje Nederlandse motorrijders, bijna allemaal op grote GS'en.
Hierna volgt een verbindingsstuk. Met een boog om Grenoble heen, een stuk over de snelweg. Helaas waait het ondertussen echt bizar hard. De Vespa gaat van links naar rechts over de rijbaan. Niet te krampachtig vasthouden, gewoon laten gaan. Dan lukt het het beste. Niet mijn favoriete rij omstandigheden.
Ik haal een mede Vespa GTS rijder in. Een jonge gast met een/zijn meisje achterop. Hij zit compleet weggedoken achter zijn stuurtje vanwege de wind en zij hangt om zijn middel. Gerum.

Ik draai de snelweg af en binnendoor




Gaat het naar Saint-Laurent-du-Pont.
Dat zou eigenlijk het eindpunt van mijn route van vandaag zijn. Maar het is pas 14.00 uur, veel te vroeg om te stoppen. Doordat ik gisteren ook wat verder was doorgereden, schuift alles op. Oké, de route van dag 7 in de navigatie en door.


Via het Lac d'Aiguebelette, Yenne en Chanaz kom ik bij Seyssel. Ik moet weer tanken en nu ben ik er eigenlijk wel klaar mee voor vandaag. Zo werkt dat wel vaker bij mij, het is nog vroeg, gaan gaan gaan. Dat doorgaan duurt altijd net wat te lang, en nu ben ik gaar. Stoppen graag.
Ik open Google Maps: camping? Nope.
Dubbelcheck via de Open Camping Map: nope, echt niks in de buurt.
Wat verderop richting het noorden? Nee, wat naar het westen: ja maar dat is me te ver uit de richting.
Oosten: nee. Uiteindelijk bij Saint-Claude, Camping Le Martinet. In Google Maps aangeklikt: nog 1,5 uur sturen. Oké, dat is langer dan ik zou willen maar goed. Tankstation er nog bij in als extra route-stop en weer door.

Een flink stuk verder zit er ineens een omleiding in de route volgens Google Maps, een afgesloten doorgaande weg. Net voor de omleiding stop ik ergens bij een buurtwinkeltje, koop wat cola, wat te knabbelen en twee grote koude pinten. Ik vraag of ik via de omleiding naar Saint-Claude kan. Ja hoor, dat kan.
Ik rol de koude biertjes op in mijn regenjas en stop ze in mijn rugzak. Die blijven zo wel ff koel. Ik drink het blik cola leeg en schuif een Mars naar binnen. Zo nu kan ik er weer even tegen.

Wat volgt, is eerst nog redelijk doorgaand, maar dan ineens linksaf een onmogelijk klein priegelweggetje op. Dit is half overgroeid is en flink vol ligt met bosbouwzooi.




De Vespa stuitert van links naar rechts. Dat hadden we vandaag nog niet gehad, gelukkig had ik ook nog niet al een heel stuk gereden tot zo ver.




Om 18.00 uur draai ik de camping op


Ik zet mijn tent op, eet chips en drink een van die nog goed koude pinten. Ik klets wat met een Nederlander die naast me staat met een wielrenfiets en een minitentje.

In Saint-Claude ga ik op zoek naar iets te eten, wat me bij het tweede restaurant waar ik ga zitten daadwerkelijk lukt. De eerste tent waar ik binnen liep deed zich voor als een Italiaans restaurant, met allerlei reviews over pasta en pizza's. Buiten volle bak, maar binnen was er nog een plekje voor mij. De Italiaanse vibe is echter snel foetsie. Alleen vreemde, voor mij niet te vertalen gerechten. Niks geen pasta, pizza of anderszins. Ook was de keuken er eentje van het open soort, waar ik zeker 30 vliegen zag rond zwermen.
Ik sla mijn drankje achterover, betaal dat en ga ervandoor, Op zoek naar het volgende restaurant. 3 keer links of rechtsaf verder vind ik dat. Een heel simpel tentje, met maar 2 of 3 hoofdgerechten op de kaar. Maar gewoon dikke prima. Ik krijg de kaart en bestel alvast een koude pint.

Totaal gekke sfeer trouwens in dit dorp, Saint-Claude. Veel, heel veel leegstand, zowel appartementen als winkels. Veel rondhangende jeugd, het merendeel duidelijk van buiten Frankrijk. Niks mis met hun afkomst , maar het totaalplaatje zorgde voor een unheimisch gevoel. Zeker niet door hun afkomst, maar door de groepsvorming, hun manier van rondzwerven, de snelle manier van praten, hoe ze rondkijken.
Tijdens het eten klik ik in MRA (My Route App) een route voor morgen bij elkaar.


Nancy moet haalbaar zijn: ruim 400 km binnendoor, met snelwegen en tolwegen vermijden als voorwaarde.
Na het eten ga ik meteen terug naar de camping, dit dorp is niet mijn plek, daar hoef ik niet lang rond te blijven hangen. Op de camping wandel ik nog een rondje over het terrein, ook al zo'n gekke sfeer. Ook niet mijn camping, deze hoeft zeer zeker niet bij de favorieten.
Terug bij mijn tentje poets ik mijn tanden en kruip in mijn slaapzak.
Over en uit voor vandaag.

Stats dag 6:

Startpunt: Val de Pres: Camping Huttopia
Bestemming: Saint ClaudeCamping Le Martinet
Vertrek tijd: 8:30 uur
Aankomst bestemming: iets voor 18:00 uur
Totaal gereden kilometers 373km
Link naar route: MRA Routeplanner, dag 6

[Bommes]

EnigmA-X schreef op dinsdag 3 november 2026 @ 10:42:
Nu heb ik gezien dat het een uitermate geschikt dingetje lijkt voor mijn bejaarde Transalp. Staat weer op de lijst dus!

Ik zeg dat plannen we in dan, 2027 voorjaar?

[kneusteun]

Bommes schreef op dinsdag 3 november 2026 @ 11:57:
[...]

Ik zeg dat plannen we in dan, 2027 voorjaar?

Kan ik mij aanmelden?

[The Eagle]

St Claude is meen ik de stad van de optiek? Nog iets van gemerkt? verder niet bijzonder standje idd. Mocht je in de buurt komen: Col de la Faucille is ook mooi rijden (maar dan ga je weer terug richting Zwitserland). Zit wel een mooie rodelbaan op de top iirc

En Col de la Croix de Fer: nog een ijzeren kruis gezien of zelfs dat niet?

Spreek jij btw Frans @Bommes ? Of moet dat met handen en voeten?

[Bommes]

@The Eagle stad van de optiek? Niks van gemerkt, maar goed misschien had ik een wat troebele blik door de vermoeidheid.
Ijzeren kruis is mij niet opgevallen, wel een slapend achterwerk van de hele dag in het zadel.
En mijn Frans gaat neit veel verder dan een campingplaatsje reserveren, en wat te eten of drinken bestellen. De rest zal toch echt met handen en voeten moeten. Maar de laatste jaren wordt ook in Frankrijk op steeds meer plaatsen gewoon Engels gesproken.

@kneusteun aanmelden?? Dat klinkt alsof ik iets moet gaan organiseren..
Op zich wel een optie, tour de Bommes of zo iets.
Zadelpijn niet toegestaan, lange dagen en meters maken. Niet te veel lullen maar poetsen zeg maar..
Links- of rechtsom staat een nieuw tripje in 2027 wel weer op de verlanglijst. Nog geen data of specifieke plannen.

[kneusteun]

Organiseren is een groot woord.

Van mij hoeft een reis niet gepland te worden behalve het moment van wegrijden, de mooiste momenten komen ongepland en alles wat mis gaat is later een mooi verhaal

[Thedr]

Mooie verhalen @Bommes ! Keep 'em coming. Leest lekker weg hier op de bank met een herfstbok erbij, maar krijg eigenlijk ook zin om de motor te starten...