[Showcase] Faroe Islands - Reisverslag

[Deathchant]

Even beginnen met een disclaimer Dit is niet gewoon een Showcase met 12 foto's zoals het vroeger ging. Dit is een reisverslag met een complete indruk van mijn vakantie en ook een verder stukje inzicht in de persoon Dus het gaat meer een Showcase worden met een compleet verhaal. Ik heb dit van te voren met @sys64738 afgestemd en dat was ok zo. Om naast de showcasefoto's het verhaal meer te ondersteunen, heb ik additionele foto's of informatie in linkjes gezet, ook een beetje om "dubbele" foto's in de zichtbare feed te voorkomen. Net als vele andere fotografen, heb ik het klassieke probleem dat ik vaak veel dezelfde foto's achter elkaar schiet, maar dan met nét even iets anders erop of een ander perspectief wat dan voelt als een dubbele, maar toch ook weer niet . De foto's zijn allemaal 800px breed/lang en zijn allemaal klikbaar naar grote formaten, zodat jullie kunnen pixelpeepen

Inhoudsopgave:

1. Inleiding
2. Reisverslag
   1. Maandag 13 juli - Heenreis & verkennen
   2. Dinsdag 14 juli - Hvíthamar & Gjógv
   3. Woensdag 15 juli - Drangarnir
   4. Donderdag 16 juli - Kliffenkust boottrip & Trælanípa
   5. Vrijdag 17 juli - Tórshavn & Kirkjubøur
   6. Zaterdag 18 juli - Viðareiði, Kaap Enniberg, Klaksvík & Klakkur
   7. Zondag 19 juli - Eiði & Tjørnuvík
   8. Maandag 20 juli - Terugreis
3. Slotwoord

Inleiding

Jullie lezen het inderdaad goed, Deathchant is niet in Schotland geweest dit keer Niet omdat ik Schotland niet meer mooi vind, integendeel, maar de keuze om naar de Faroe Islands te gaan heeft een "turbulente" aanloop gehad.
Om daar maar meteen in te duiken: voor mij was dit mijn beste vakantie die ik tot nu toe ooit heb gehad! Niet zozeer vanwege de sprookjesachtige, bijna onwerkelijke landschappen, maar meer vanwege de persoonlijke groei die ik doorgemaakt heb de afgelopen anderhalf jaar, en deze op deze vakantie een enorme boost heeft gekregen.
Zo net na de helft van 2024 hebben mijn inmiddels ex en ik besloten om na 26 jaar uit elkaar te gaan. Vanaf die tijd is er ontzettend veel op korte tijd gebeurd. Ik zal verdere details besparen, maar dit betekende in ieder geval dat ik voor het eerst alleen door het leven zou moeten gaan; alleen een huis kopen (mei 2025), alleen alles regelen, alleen wonen, alleen de stad in, alleen uit eten, alleen naar de film, alleen met mijn eigen gedachtes zitten, angst voor eenzaamheid, straffer-gedachtes "je gaat dit niet aankunnen" etc, maar dus ook alleen op vakantie.

Ondanks ik de 40 gepasseerd ben, voelde het toch alsof ik zo'n bang kind was die ineens verantwoordelijke, grotemensendingen moest gaan doen. Piepklein, onvolwassen en vol anxiety ga je dan alles tegemoet. Ik was net een klein beetje gesettled en bij aan het komen van de rollercoaster, en ik had mezelf meteen al opgelegd om in september 2025 een single-reis te boeken, zodat ik in ieder geval toch niet helemaal alleen op vakantie was en wat gezelschap zou kunnen opzoeken als ik dat wilde. Maar ik voelde me er niet klaar genoeg voor. Dus ik besloten om het rustiger aan te pakken door eerst iets bekends (weekendje Londen) te boeken in December om te kijken hoe ik ben/reageer als ik helemaal alleen op vakantie ben, ware het niet dat met het grootste toeval mijn ex exact hetzelfde tripje bij dezelfde reisbureau geboekt had en wij dus bij elkaar in dezelfde bus zaten. We hadden geen ruzie ofzo, dacht ik, maar blijkbaar kon ze me niet luchten en draaide zich van me weg toen ik ze veel plezier in Londen wilde wensen. Dus daar ging mijn missie, en ik was ineens weer die piepkleine Deathchant die weer eens in zijn coping- en straffermodus zat dat hij het allemaal niet aankon. Maar ik heb diezelfde dag nog mezelf ruimte gegeven om uit te huilen in het hotel en daarna mezelf een schop onder de kont gegeven dat ik op missie was, en wonder boven wonder lukte het me om dit tripje te realiseren dat ik toch mijn eigen weg kon gaan ondanks stress, en ik heb dus een super weekend gehad! En man, wat voelde ik me toen in mijn kracht zeg! Heerlijk!

Maar toen kwam in januari 2026 dan toch dat gevoel van "er klaar voor zijn" om die single reis te boeken...En ineens bedacht ik me dat de meeste van die singles reizen naar (veel te) warme landen gaan, en ik dacht "ik heb Londen prima alleen gekund", ik zou naar Schotland kunnen gaan, want daar kwam mijn brein meteen mee, omdat dat iets is wat ik kende (en dus minder eng). Uit het niks popte de Faroe Islands in me op, want daar had ik in 2019 een hyperfocus op. De gedachte om dit alleen te doen beangstigde me weer opnieuw, ondanks Londen...En toen dacht ik, ik heb alle voorwaarden en ingredienten om dit te kunnen, en juist omdat ik de anxiety zo sterk voel moet ik dit gewoon gaan doen.
Heel januari heb ik mezelf de tijd gegeven om alle (negatieve) gedachtes heen en weer te laten gaan, om vervolgens in Februari toch alles te gaan regelen.

Dus deze vakantie heeft een grote betekenis voor me gehad; het heeft de ontdekkingsreis naar échte ik en tevens mijn zelfvertrouwen in de 4e versnelling gezet. Het is inmiddels bijna twee maanden geleden, en ik zit nog steeds in de high van deze vakantie; ook iets wat ik nog niet eerder heb gevoeld.

Reisverslag

Na deze inleiding dan toch naar de Faroe Islands
Het is geen conventionele bestemming zoals Spanje of Italië, dus grote kans dat mensen niet weten waar het ligt. Het ligt dus tussen Schotland en IJsland in. Klimaat is relatief mild en temperaturen zijn redelijk constant (geen grote fluctuaties tussen dag en nacht), rond de 13 graden. Het zijn geloof ik 18 eilanden, waarvan de grootste met (tol)tunnels (onder de zee door) met elkaar verbonden zijn:


De rode puntje/sterren zijn mijn highlights geweest. Zoals jullie zien, ben ik lang niet op alle eilanden geweest en ik heb ook genoeg dingen niet gezien ondanks de Faroe Islands compact zijn. Binnen 2 uur ben je namelijk van helemaal west naar helemaal oost gereden. Ik heb "maar" 8 dagen geboekt, enerzijds omdat ik het toch nog een beetje spannend vond om meteen x-weken weg te gaan en je op een onbekende bestemming eigenlijk nooit goed weet hoe lang je nodig denkt te hebben, anderzijds omdat ik weet van Schotland (en dat zal op de Faroe Islands niet anders zijn) dat alles mogelijk is met goed weer, maar dat bij continu slecht weer heel weinig te doen is. En dan zijn 8 dagen wel lang. Daarnaast is het niet de goedkoopste bestemming. Voor die vluchtprijzen ben je ook in Canada bij wijze van. Met mijn ervaring in Schotland, dacht ik dat het makkelijk zou zijn om B&B's te vinden/boeken, maar je schrikt meteen van de prijzen. Plus, de meeste B&B's daar hebben een gedeeld toilet & badkamer. In Schotland hebben B&B's vaak de policy dat je minstens 2 nachten moet blijven (liefst een hele week), want anders moeten ze elke dag de kamers schoonmaken etc. Dus ik dacht, met 8 dagen moet dat dan gunstig voor me zijn...Maar op de Faroe Islands lijkt het dus niet zo te werken. Daar zijn ze meer gewend dat mensen van B&B naar B&B hoppen. Ik had nog de hulp ingeschakeld van 2 reisbureau's die gespecialiseerd waren in zulke bestemmingen (Groenland, IJsland, Spitsbergen etc). Maar beide reisbureau's konden alleen maar een vakantie regelen met bijna elke dag naar een andere B&B hoppen, plus, ze waren duur. En als je alleen op vakantie gaat via een reisbureau, dan krijg je te maken met het trieste fenomeen dat eenpersoonstoeslag heet. Dus ik heb zelf verder gespeurd en heb uiteindelijk via booking.com een hotel gevonden in Runavík en heb ze gewoon zelf opgebeld en telefonisch geboekt. Niet het beste hotel, maar wel wat goedkoper en redelijk centraal.

Je kunt op de Faroe Islands komen per ferry via Denemarken of met het vliegtuig via Londen, Edinburgh of Kopenhagen. Ik heb de vlucht met KLM geboekt, die via Kopenhagen ging (vanaf Kopenhagen met andere code-sharing maatschappij, SAS en terug met Atlantic Airways).

Maandag 13 juli - Heenreis & verkennen

Fototas ingepakt, koffer ingepakt en op weg dus naar Schiphol, auto parkeren en inchecken maar. Ik heb zelf nogal reis-anxiety, omdat er gewoon vaak discomfort komt kijken bij reizen; vroeg opstaan en lang rijden naar Schiphol (vanuit Z-Limburg), met dikke wandelschoenen in het vliegtuig zitten, met koffer en zware fotorugzak slepen, het eindeloos regeltjes volgen en queuen, constant alert zijn op de tijd en de gate, andermans nukken, lawaai en stank moeten navigeren, mogelijk vertragingen, een vlucht met een overstap en baggage wat niet aan kan komen bla bla bla...Althans....dat is het beeld dat ik al 40 jaar van mezelf heb, want die anxiety is er bij elke vakantie geweest. Is wel vervelend eigenlijk, want ik kan me dus nooit echt verheugen, maar goed. Ik probeer het zoveel mogelijk te accepteren (wat niet lukt ), dus ik had me op zoveel mogelijk voorbereid om die anxiety zo goed mogelijk op te vangen; genoeg tijd overal ingebouwd, een theedoek meegenomen voor als ik ging zweten (het was de dag voor vertrek 33c), deostick bij me, ANC in-ears, mijn Anbernic "gameboy" bij me etc...
Maar op de een of andere manier toen ik op Schiphol aankwam en mijn koffer ingecheckt had, had ik eigenlijk vrij weinig last van al die anxiety; het was er dit keer gewoon niet en ik was gewoon kalm. Ik besefte me dat pas later op de dag, want in het moment zelf voelde het aan als normaal.
Om 12:30 landde ik op Vágar airport...zonder koffer Alle baggage lag al op de band. KLM gebeld, en zij konden niks doen, omdat SAS me van CPH->FAE heeft gevlogen, dus ik moest daar aankloppen. Het is maar een kleine luchthaven, en geen SAS balie. Klantenservice gebeld, tijdelijk niet bereikbaar door storing. Bij de Atlantic Airways balie gaven ze me een briefje van SAS met een QR-code erop om een delayed luggage claim in te dienen. Ze zeiden tegen me dat het vaak voorkwam dat mensen die via Kopenhagen reizen hun koffers niet mee kwamen. Ze gaven aan dat ze daar heel vaak alle koffers in transit gewoon naar de baggageband sturen. Maar ja, dan zou KLM dat toch wel op de website zetten als je boekt leek me? Maar goed, dit was dus typisch zo'n situatie waar mijn anxiety alle kanten uit zou vliegen (zoals in 2018 gebeurde in Schotland)...Maar ik had claim bij SAS ingediend, en de huurauto opgehaald en de reisverzekering gebeld, maar die zeiden dat mijn baggage minimaal 24u na de claim vermist moest zijn eer ik kleding kon kopen en declareren. Dus ik gaf al aan dat ik niet met mijn teenslippers in Spanje stond, maar op de Faroe Islands en dat het koud was en ik op zijn minst een fleecevest nodig ging hebben. Was ik even blij dat ik mijn wandelschoenen al aanhad. Ik had de huurauto opgehaald en mijn reis gewoon voortgezet. Ik was vrij kalm en ik merkte een totaal andere mindset, die ik nog nooit gehad had. "Ineens" was ik flexibel en kon ik denken "in het ergste geval was ik mijn t-shirt met hotelzeep en föhn ik het droog". Mijn anxiety kreeg geen voet aan de grond, en van de planner/klokkijker/zoeker-naar-zekerheid persoon die ik eerst was, kon ik ineens gewoon volledig ongepland met flexibele mindset doorgaan zonder oogkleppen van de stress die me tegenhielden. Ik ging zelfs niet eens direct op zoek naar winkels/supermarkt, want ik wilde meteen op Vágar van alles gaan bekijken, eerst even verkennen vanuit de auto.

In 2019 had ik al vanalles opgezocht van landmarks wat ik perse wilde zien, en Vágar bevatte op zijn minst al 4 van deze spectakels:
- Gasadalur: een mini dorpje aan het einde van Vágar met een waterval op de voorgrond: het meest gefotografeerde watervalletje van de Faroe Islands.
- Drangarnir & Tindhólmur: een driehoekige sea stack met daarachter een hoge rotsklif met verschillende scherpe pieken wat ook in de live action movie Wendy & Peter Pan gebruikt wordt, en ook in How to train your dragon.
- Mykines eiland vol papegaaiduikertjes.
- Trælanípa, het uitzichtpunt naar het "zwevende meer" (optische illusie).

De laatste drie ging ik uiteraard op andere dagen individueel bekijken, dus ik reed vanuit het vliegveld richting Gasadalur en tijdens het rijden had ik al kriebels in de buik van de landschappen waar de schapen me suf aankeken. Vrij logisch ook, want Faroe Islands betekent letterlijk het eiland van de schapen o.i.d. Meteen vielen de gekleurde huisjes (en vaak ook zwarte) met groene daken op. Onderweg ernaartoe, stopte ik bij het plaatsje Bøur, waar deze zwarte huisjes met groene daken van accommodatie "The View" stonden, uitkijkend naar Drangarnir en Tindhólmur op de achtergrond:
1: Bøur, uitkijkend naar Drangarnir en Tindhólmur:

^{ISO 100, Canon 16-35 (35mm), f/8, 1/400}

2: Drangarnir & Tindhólmur:

^{ISO 100, Canon 100-400 (100mm), f/8, 1/400}

3: Tindholmúr

^{ISO 160, Canon 100-400 (148mm), f/8, 1/320}

Dan doorrijden naar Gasadalur, en tegen het einde moet je dan een tunnel door de berg heen en dan kom je bij eindpunt Gasadalur uit:

4: Gasadalur (panorama):

^{ISO 250, Canon 16-35 (27mm), f/8, 1/160}

Ik heb daar een behoorlijke poos staan kijken, luisteren en ruiken. De schone lucht merk je onmiddellijk, maar in Schotland zit er nog een zoetig laagje van de lokale struiken doorheen, wat hier niet was.
Daarna heb ik mijn weg vervolgd naar het hotel in Runavík, waarbij ik de route via Tórshavn nam. Maar vanuit Tórshavn ga je een lange tunnel onder de zee door naar het grote eiland Eysturoy, en dat was de duurste tol tunnel, 250 DKK (35 euro) enkeltje...In het midden van die tunnel is een Jellyfish-rotonde (met blauw en groen licht), ziet wel cool uit. Btw, ik weet niet hoe jullie fotografen het doen, maar ik stop de auto bij alles wat mijn oog trekt, dus eer ik ergens ben/aankom is het echt uren later

Bij de supermarkt in de buurt van het hotel wat flessen water gekocht en ik had gehoopt dat ze t-shirts en ondergoed hadden...Geen t-shirts dus. De winkel ernaast (fleecevesten, tshirts en andere kleding) was dicht. Dus ik heb alleen tandpasta en tandenborstel kunnen kopen. Dus de eerste nacht zonder nachtkleding geslapen en me met hotelzeep gewassen. Oh, grappig detail wat ik nog niet eerder in supermarkten gezien had; wanneer je binnenkomt, kom je in een apart afgesloten ruimte met airco met alleen groenten en fruit, en daarná kom je in het hoofdgedeelte terecht. Slim, want zo hoef je maar een kleine ruimte te koelen.
Bij het hotel aangekomen, merkte ik inderdaad dat het niet echt een super hotel was. Het personeel (allemaal dames) was erg vriendelijk en behulpzaam, maar de basics mochten een opknapbeurt gebruiken; kuilvorming in het matras (gelukkig niet echt vreselijke last ervan), geen douchebak, maar het water stroomde gewoon over de vloer en moest ik zelf met de afgebeelde trekker naar het putje trekken, het was erg warm in de kamer ondanks het raam 24/7 open was, de gordijnen verduisterden echt niks, overal kieren enzo, en het was gehorig...Maar zoals ik al eerder aangaf, ik was goed voorbereid, dus ik had mijn custom in-ears bij me en ook een slaapmasker, dus met alle stress rondom de baggage die er al was besloot ik om nergens over te gaan zeuren en het gewoon te accepteren (ook iets wat ik normaliter niet zou doen). Ik had in het hotel een "halve" fish & chips gegeten (de erwtjes ontbraken)...De zaal had wel een mooi uitzicht. Ik heb even de hele dag op me laten inwerken...Alle indrukken, en een andere ik die naar de voorgrond gekomen was...Het was het dagje wel.

Dinsdag 14 juli - Hvíthamar & Gjógv

Door het bewust niet van dag tot dag plannen, wat ik normaliter in Schotland wél altijd deed, was ik "gedwongen" om per dag te gaan beslissen wat te gaan doen, en dat ging erg goed!
Aan de ontbijttafel, met overigens gewoon goed ontbijt, had ik gekeken waar het weer mooi was via faroeislandslive.com (live webcams), en wilde ik terug richting Vágar om daar eventueel Trælanípa te gaan wandelen of wat anders.
Onderweg was ik uiteraard een paar keer gestopt om foto's te maken. Toen zag ik op een lokaal foldertje uit het hotel het Hvíthamar viewpoint staan wat enigszins op de weg lag, dus ik heb het stuur omgegooid richting Funningur om daar even naar dat punt te gaan. Het was een behoorlijke slingerwegtot aan de parking en ik ben wel 6x uitgestapt om te fotograferen
Hoe hoger je kwam, hoe mooier het perspectief werd.
Zie hier 2 panoramafoto's van het dorpje Funningur, met helemaal links boven het Hvíthamar punt:
Funningur, onderaan de weg
Funningur, bijna bovenaan

Vanaf het parkeerplekje tot aan Hvíthamar was nog geen 15 minuten lopen, en ik werd op prachtige uitzichten getrakteerd! Onderweg zie en hoorde ik ook allerlei vogels, waaronder deze Oyster catcher.

5: Hvíthamar viewpoint, met rechtsonder nog een glimps van het dorpje Funningur:

^{ISO 100, Canon 16-35 (24mm), f/8, 1/400}

Qua weercondities was het uitstekend...qua fotografie-licht was het natuurlijk wat minder; hard licht en haze.
De haze/mist ging uiteindelijk ook weg, dus kon ik ook wat foto's zonder mist schieten. Wat meer ingezoomd krijg je dan ook mooie compressie:

6: Hvíthamar viewpoint

^{ISO 100, Zeiss 50MP, f/8, 1/320}

En met 85mm nog meer. Op het hoogste punt ziet het dan ongeveer zo uit:
Hvíthamar hoogste punt.
Hvíthamar hoogste punt met wat meer mensen op de voorgrond.

Ik heb hier zeker een uur of 3 doorgebracht, dus "even stoppen bij Funningur" was het toch niet, en mijn originele plannen om naar Vágar te gaan gingen toch niet door Kennen jullie dat gevoel ook dat als je terugwandelt naar de auto dat je dan niet weg wilt gaan en dat je dan denkt "zoiets moois met deze weercondities zal ik nooit meer zien als ik nu wegga"? Uiteindelijk had ik wat gedronken en gegeten in de auto en had ik besloten om dan maar gewoon de weg naar het noorden te vervolgen om bij eindstation Gjógv uit te komen. Wat een pittoresk, schattig dropje was dat zeg! Het ligt direct aan het water in een kom van kliffen, waarvan je links de trialhead kunt hiken. De sfeer in het dorpje was, mede door het weer natuurlijk, echt ontzettend prettig. Spectaculaire bergen, veel gekleurde huisjes, een riviertje, spelende kinderen in het water, blauwe luchten, eigenlijk alle elementen die op 1 plekje bij elkaar komen, wat wil je nog meer?

7: Gjógv:

^{ISO 100, Zeiss 50MP, f/8, 1/400}

Zie hier een panoramafoto: Gjógv panorama

8: Gjógv, kekleurde huisjes:

^{ISO 100, Zeiss 50MP, f/8, 1/320}

Een tweede wandeling/hike, why not ook he? Zie links van de grote kloof, wat op zich al een bijzonder landschap is om te zien, zie je dus de route, en die ging behoorlijk steil omhoog:

9: Gjógv trialhead:

^{ISO 500, Canon 100-400 (176mm), f/8, 1/500}

Hier en daar had ik wel flink last van atmosferische turbulentie (heat haze), en dat wordt met een 100-400 natuurlijk behoorlijk uitvergroot, maar ik vond em te mooi om niet te laten zien. Dat hoort er ook gewoon soms bij; je hebt er 0 invloed op, en je kunt deze foto niet maken zonder telelens. Het heeft me behoorlijk wat headspace/energie gekost om te accepteren dat een voor mij niet-perfecte foto gewoon soms ook goed genoeg is. Ik fotografeer al lang genoeg om te weten dat een foto niet perse om perfecte scherpte draait en dat natuurkunde nou eenmaal een aanwezige factor is. Perfect is the enemy of good dan maar...
Een ander ding waar ik helaas ook mee heb moeten dealen achteraf toen ik thuiskwam, is dat mijn 16-35 waarschijnlijk een defect heeft, ik vermoed dat het te maken heeft met de IS unit of de lens alignment. Er zijn helaas veel foto's die (net) niet scherp zijn, dus dat is ook soms zichtbaar in de foto's. Maar ook hier heeft het me moeite gekost om te accepteren dat ik het ermee moet doen, maar de landschappen zijn te mooi om niet te laten zien.

Terug naar de mooie dingen! De hoogte in gaan, mits je vrij uitzicht hebt, is eigenlijk altijd de moeite waard, je krijgt de landschappen in zoveel perspectieven en je wordt gewoon altijd beloond met prachtige vergezichten.

10: Uitzicht over de kloof, van de andere kant:

^{ISO 100, Canon 16-35 (24mm), f/8, 1/160}

11: Uitzicht over Gjógv vanuit de hoogte, met de zojuist "beklommen" steile klif:

^{ISO 100, Canon 16-35 (20mm), f/8, 1/160}

Oh, en wat ook een mooie bonus was: papegaaiduikertjes!!! Ik heb heel wat jaartjes pogingen ondernomen om ze te zoeken in Schotland, zelfs met de ideale condities, maar steeds waren ze er niet. In de Schotland showcase van 2024, was het dan ein-de-lijk gelukt. En nu heb ik ze ook veel gezien, maar lieten ze zich niet goed fotograferen. Ze zaten (uiteraard) aan de schaduwkant in de klif en ik kon niet ver genoeg over het hek hangen om een glimpje op te vangen, maar gelukkig heb ik toch 1 shot kunnen krijgen!

12: Papegaaiduiker:

^{ISO 1600, Canon 100-400 (400mm), f/8, 1/1000}

Ik heb deze vakantie gekletst met best wel wat locals, hikers, toeristen, waaronder ook de Faroese man en zijn dochter (rechts op de bovenstaande foto #11), Hermann en Anita. Dat is ook iets dat ik normaliter nooit echt deed, omdat ik toch in mijn eigen bubbel met mijn partner zat. Nou ben ik op zich wel een socializer, maar omdat ik het nog nooit echt zo gedaan had was ik toch beetje benieuwd hoe dat allemaal zou gaan, maar het ging gewoon vanzelf. Ik hoefde maar iets te zeggen hoe mooi het weer is of vragen of ze ook genieten van het uitzicht en ik had meteen een gesprek. Anyway, helemaal bezweet in hetzelfde tshirt als de aankomstdag, raakte ik dus aan de klets, in eerste instantie uiteraard over hoe mooi het was en hoe steil de wandeling was, en vertelden dat ze in Tórshavn woonden, en verder wat gekletst over wat voor werk we deden, wat tips/websites etc. Ze konden het maar niet geloven dat ik al 21 jaar in het werkleven zat, want ze schatten me 10 jaar jonger in dan dat ik was We hadden het daarna al snel over de taal en hoe NL kan lijken op Deens in geschrift, maar met spreken totaal niet. Blijkbaar kunnen Denen en Faroezen elkaar wel verstaan, want beide talen worden daar gesproken en Faroees doet zich aan als een soort dialect van Deens. Uiteraard kon ik het niet goed horen toen een vriendin van zijn dochter (Clara uit Denemarken) en zij tegen elkaar begonnen te praten in de 2 talen. Voor mij klonk het hetzelfde

De hele weg naar beneden toe gekletst met Anita en haar vriendin en ze vroegen me of ik naar het G!-festival ging, een jaarlijks Faroees festival met lokale artiesten enzo. Maar ik ben uiteindelijk niet gegaan, omdat ik te moe was en het was meer dan 100 euro voor een ticket.
Het was inmiddels al bijna 19:00 lokale tijd (1 uur eerder dan NL), ik voelde mijn benen niet meer en ik had honger. Lang leve de Barebells proteinebars! Vullen goed, smaken goed en naast wat bananen en appels is dit de ideale hongerstiller! Zeer fijn, want dan hoefde ik geen headspace kwijt te zijn aan "wat zou ik voor lunch meenemen". Ik kon in Gjógv geen plek vinden om wat te eten, dus ik was uiteindelijk terug naar het hotel gereden en daar een late vissoep geprobeerd die zeer goed smaakte!
Intussen was ik wel echt toe aan mijn koffer, want mijn t-shirt was echt he-le-maal vies en bezweet. Dus ik moest dan woensdagochtend toch eerst naar de winkel om kleren te halen, of het tshirt wassen. Maar tijdens mijn late diner in het hotel, zag ik een taxi aankomen met mijn koffer, yay. Ik was wel blij hoor, want de hele dag lag de SAS baggageclaim site eruit, dus ik wist niks behalve dat mijn koffer gelokaliseerd was in Denemarken en dat ie op de dezelfde lijnvlucht meekwam naar Vágar. Maar ik was opgelucht, want het is toch gewoon fijn om je eigen cosmetica en kleding te hebben. Dus ik kon eindelijk mijn merinowollen longsleeves en boxershorts gebruiken. Omdat het zo zonovergoten was en ik alleen een tshirt had en geen zonnebrandcreme, was ik heel lichtjes verbrand, dus dat kan zeker ook met maar 14 graden. Dus meteen factor 50 gekocht en daarna elke dag ingesmeerd.
Heerlijk genoten van een douche en daarna lekker slapen!

Woensdag 15 juli - Drangarnir

Nu was de dag aangebroken om mijn langgekoesterde Drangarnir wandeling te doen, dus ik was enorm hyped voor vandaag! Deze had ik van te voren (thuis) wel geboekt, omdat ze aangaven dat het wel eens volgeboekt zou kunnen worden. Op de Faroe Islands kun je namelijk niet zomaar alles op de bonnefooi wandelen zoals dat in Schotland wel kan. Alle land is in privébezit of in bezit van boeren, en er moeten dus vergunningen gekocht worden om het stukje land te betreden. De hike naar Drangarnir dus ook. En helaas zijn de wandelingen daar niet een kwestie van een tientje...Deze Drangarnir hike kostte me 126 euro. Maar goed, dat deed even pijn en daarna was ik het vergeten. In de morgen via de live webcams zag het er niet heel goed uit qua weer. Geen regen ofzo, maar wat mist, waardoor er een sluier hing over de rotspieken van Tindhólmur achter de Drangarnir.
Dus onderweg ernaartoe, heb ik een toiletstop gemaakt in het plaatsje Sandavágur, waarbij ik deze mooie kerk en grafsteen tegenkwam:
Sandavágs kirkja
Grafsteen

Toen ik aankwam op de haven in Sørvágur, leerde ik van de crew van hiking.fo/bluegate.fo, dat ik vooral moest letten op de windrichting. Als die uit het noorden kwam (dus van noord naar zuid), dan had ik de beste visibility, omdat koudere lucht uit het noorden minder vocht bevat dan warmere lucht, dus dan wordt de mist weggedrukt. Helaas kwam de wind uit het westen en zuid-westen, dus de mist bleef zich aandienen. Met nog 11 anderen ging ik dus de RIB boot in en we kwamen 3km vóór Drangarnir aan land. De gids was op zich wel vriendelijk, maar zijn houding naar toerisme toe vond ik dan een beetje minder. Hij vertelde wel informatie over de omgeving en de zalmkwekerijen etc, maar hij vertelde ook dat er wetten zijn die het niet toestaan dat buitenlanders grond of huizen kunnen kopen, en dat hij dat goed vond, omdat de Faroe Islands geen toeristen nodig hebben...kwam beetje zuur over maar goed.

Na ongeveer 45 minuten hiken kwamen Drangarnir en Tindhólmur dan eindelijk in zicht. De weg ernaartoe was echt fenomenaal! Je kunt weliswaar met een bootje helemaal tot aan het uitzichtpunt komen, maar dan mis je in mijn beleving de weg ernaartoe die van hoger komt zeg maar, dus je hebt een hele mooie view terwijl je er naartoe loopt. Ik zou het echt niet willen missen, dus voor de mensen die ernaartoe gaan: boek de trip bij of hiking.fo of bluegate.fo die je niet direct bij het viewpoint afzet, maar bij een grotere inham terug, zodat je de weg ernaartoe kunt beleven.

13: Drangarnir & Tindhólmur panorama (11 foto's), met Mykines daarachter volledig in de mist gehuld:

^{ISO 100, Zeiss 85 Planar, f/8, 1/320}

Vanaf dit punt wat ingezoomd en dan ziet het er zo uit:
Drangarnir & Tindhólmur ingezoomd

Elke keer als het viewpoint meeveranderde, greep ik weer de camera erbij. Ik heb nog nooit zoveel gewisseld van lenzen als op deze vakantie
Dit is dan de wide angle view toen het pad naar beneden begon te lopen:
Wide angle view

14: Drangarnir & Tindhólmur:

^{ISO 100, Zeiss 50MP, f/8, 1/400}

Nog wat ingezoomde foto's vanaf viewpoints verderaf:
Ingezoomd naar Drangarnir vanaf linkerkant
Ingezoomd naar Drangarnir rechtvooruit

Lopend over die linkerkant, keek ik natuurlijk ook in zuidelijke richting over de berg heen naar erg mooie kliffen:

15: Bergkam kijkend naar zuid-oostelijke richting:

^{ISO 100, Zeiss 50MP, f/8, 1/160}

16: Bergkam, kijkend naar westelijke richting met Tindhólmur op de achtergrond:

^{ISO 100, Zeiss 85 Planar, f/8, 1/320}

Vervolgens liep ik naar het einde van de bergkam richting Drangarnir:

17: Drangarnir in volle glorie met Tindhólmur en diens scherpe rotspieken verhuld in de mist:

^{ISO 100, Canon 16-35 (35mm), f/8, 1/160}

Dit is dus één van de foto's die nét niet scherp is, maar mijnsziens wel een prachtig shot is.

In volle tevredenheid ging ik terug in het bootje, en in plaats van meteen terug naar de haven gingen we nog een rondje tussen de kliffen door maken!! Wat mooi zeg! Door de boog van Drangarnir heen en wat dichterbij Tindhólmur. Helaas was het bootje met 12 man propvol en ik kon niet echt mijn camera erbij pakken. Het was echt te hobbelig daarvoor en te weinig plek ook. Maar goed, deze hele trip duurde zo'n 3-3,5 uur in totaal. Weer terug bij de auto dacht ik "ik wil nog eens!", dus ik had ter plekke via bluegate.fo een tripje naar Mykines geboekt voor de dag erna (100 euro weer). Dus dat zou papegaaiduiker-dagje worden, mits het weer een beetje gunstig zou worden, maar daar leek het niet op...Maar goed, even afwachten!

Ik heb alle indrukken even laten bezinken met een klein dinertje in het cafeetje Pollastova, tegenover het voetbalveld (dat uitkijkt over de Sørvágsfjordur fjord). Erg lekkere zalm, maar erg weinig...en dat voor 35 euro...
Daarna op mijn gemakje terug getuft naar het hotel en het werd alleen maar mistiger op Vágar. Toen ik aan de andere kant van de Vágartunnel weer uitkwam, was het stralend weer. Dus het mistige weer hoopt zich vaak op in Vágar, en dan is het meestal mooi weer oostelijk van Vágar.
Bij het hotel ligt op 200m afstand een Bónus, dus ik had mijn flessen water, proteinebars en bananen weer ingekocht voor de volgende dag, op naar Mykines!

Donderdag 16 juli - Kliffenkust boottrip & Trælanípa

Het dagtripje Mykines begon om 09:30, dus ik moest eerder opstaan, want van Runavík naar Sørvágur is ruim een uur rijden, en mij kennende zou dat toch langer duren met foto's maken tussendoor . Ik had weer lekker ontbeten, witte boontjes in tomatensaus, scrambled eggs en ze hadden een soort brood gedrenkt in iets wat naar kaneel smaakte. Geen idee verder wat het was, dus ik had geen idee dat het iets zoets was, daarom ligt het naast de boontjes, maar goed, kaneel = 1337, dus top! In Runavík was het echt elke dag zonnig weer, zo ook de ochtenden prachtig weer met de ontbijtzaal uitkijkend over de haven.
Toen ik de Vágar tunnel naderde, zag ik de bui al letterlijk hangen: mistig en mogelijk regenachtig, dus ik hoopte dat slechte visibility geen roet in het eten zou gooien, want de wind kwam nog steeds niet van het noorden. Dus ik baalde ook dat de mooie pieken van Tindhólmur vandaag ook volledig in de mist lagen. Aangekomen bij de haven van Sørvágur, kwam de tourguide van bluegate.fo naar me toe "Ben jij Deathchant? Sorry, maar het bootje is vol, dus we kunnen je niet meenemen, foutje bedankt." Dat was wel balen, maar aangezien het weer best mistig was, was ik niet heel teleurgesteld. Ze boden me een alternatief boottripje door de Sørvágsfjordur aan waar ik dan om 11:30 aan zou kunnen deelnemen. Dus volmondig ja gezegd, en in de tussentijd richting Gasadalur gereden, want ik moest toch een beetje in de buurt blijven. Dit is ook één van die dingen waar ik nu dus die flexibele mindset had en in het moment gereageerd heb op de feiten, zonder constant teleurstelling dat het originele plan niet doorging. Misschien klinkt het voor jullie allemaal wat raar en dat het juist logisch is om op de feiten te reageren en zoiets te hebben "tja, overmacht, niks aan te doen, en aanpassen maar", maar voor mij was dit een big thing, want ik ken mezelf heel anders, veel meer gepland, gestructureerd, afgebakend zeg maar. Dus ik was enorm blij dat ik zo kon meebewegen.
Bij Gasadalur was het ook erg mistig, maar het leverde dan wel een sfeervol plaatje op:

18: Gasadalur:

^{ISO 250, Zeiss 50MP, f/8, 1/500}

19: Gasadalur bergkam in de mist:

^{ISO 100, Canon 16-35 (35mm), f/8, 1/200}

Vanaf Gasadalur kun je makkelijk naar Mykines kijken, en rond de tijd dat ik moest vertrekken leek het even op te klaren bij Mykines:

20: Mykines

^{ISO 640, Canon 100-400 (330mm), f/8, 1/800}

Uiteraard toch een beetje balen dat Mykines niet doorging, maar dit beloofde dan op zijn minst ook dat het voor het tripje wat ik dan ging doen ook beter te worden.
In zo'n zelfde RIB bootje gingen we dan de fjord in langs alle kliffen. Langs Bøur en uiteindelijk zo ook langs en zelfs een beetje onder de Múlafossur waterval (zo heet de waterval van Gasadalur), het water spatte op de voorkant van het bootje
Helaas heb ik niet heel veel foto's kunnen maken, laat staan wisselen van lens. De boot was constant in beweging, en veel opspattend water. Daarnaast zijn bijna alle foto's met de 16-35, die ik hier langs de kliffen van Gasadalur nodig had mislukt.
Toen we verder gingen, kwamen we dichterbij Tindhólmur en Drangarnir en ook de mist was iets minder heftig, wat spectaculaire plaatjes opleverde! Gelukkig had ik op tijd kunnen switchen naar de 100-400:

21: De "achterkant" van Drangarnir:

^{ISO 100, Canon 100-400 (100mm), f/8, 1/200}

22: Voet van Tindhólmur met op de achtergrond de Drangarnir rots uit stekend:

^{ISO 160, Canon 100-400 (100mm), f/8, 1/200}

23: De "achterkant" van Drangarnir:

^{ISO 160, Canon 100-400 (100mm), f/8, 1/250}

Toen voeren we naar de "voorkant" van Drangarnir met Tindhólmur weer op de achtergrond, en ik kon nog net op tijd van lens switchen om zowel Tindhólmur en Drangarnir vanaf sea-level zonder voorgrond of andere belemmering vastleggen:

24: Tindhólmur:

^{ISO 100, Zeiss 85 Planar, f/10, 1/200}

25: Drangarnir:

^{ISO 100, Zeiss 85 Planar, f/9, 1/200}

Man, wat is die Zeiss 85 toch een ontzettend goeie lens zeg, elke keer weer verbaas ik me over de prestaties van dat ding!

We zijn toen wederom door de Drangarnir boog gevaren, en wat een kabaal van de vogels die daar nestelen, ongelooflijk! En ook wat een stank! Wel indrukwekkend allemaal!
Na een uurtje gingen we weer terug naar de haven.
Al met al toch blij dat het allemaal zo heeft uitgepakt! Mykines bewaar ik dan voor de volgende keer. Dat zou ook meer een dagtripje zijn, waar dit boottripje maar een uurtje was. Dus ik had nog tijd over.

Ik wist eigenlijk verder niet wat ik nu het beste kon doen, want ik had nog tijd genoeg. Dus ik keek weer via faroeislandslive.com naar waar het weer het beste was, en dat was Tórshavn, dus ik ging op weg naar Tórshavn...om vervolgens een zonnige plek in de wolken boven het Sørvágsvatn meer te zien, waar de Trælanípa hike was. Dus ik heb in Miðvágur het stuur omgegooid naar rechts en ik ben naar de parkeerplaats gereden om daar de Trælanípa hike te gaan doen (DKK 200 = 27 euro). Dat bleek uitstekend uit te pakken, want het weer klaarde steeds verder op en het werd echt zonnig! Op de parkeerplaats had ik nog even gekeken naar een vliegtuig dat landde op Vágar airport, aangezien de landingsbaan gewoon zichtbaar is vanaf daar.
Het was absoluut geen moeilijke hike, maar de weg naar het einde toe trok zich gevoelsmatig wat lang, maar eenmaal aangekomen werd ik wederom getrakteerd met ongeloofijk ruige klifformaties!
Trælanípa kenmerkt zicht door hoge kliffen waarbij je de hoogte van het Sørvágsvatn meer kunt zien t.o.v. de zee. Dat ziet inderdaad een beetje onwerkelijk uit, maar ik had deze vakantie sowieso heel vaak dat ik naar dingen keek en dat ik gewoon niet kon geloven dat het echt was. Het is gewoon zo anders dan Schotland, Ierland, Noorwegen of IJsland...Heel indrukwekkend allemaal!

26: Sørvágsvatn meer rechts, de zee links (panorama van 7 foto's):

^{ISO 100, Canon 16-35 (28mm), f/8, 1/320}

Hier zie je de "gewone" ultra-wide versie:
16mm shot

Toen liep ik die uit stekende rotsen op om het meer vanaf die rotsen te bekijken, en dan zie je ook dat hoogteverschil:

27: Sørvágsvatn meer recht vooruit, de zee rechtsonder:

^{ISO 100, Canon 16-35 (16mm), f/8, 1/250}

28: Zelfde kijkrichting alleen wat meer ingezoomd op de rots uit de zee prijkt:

^{ISO 100, Canon 16-35 (20mm), f/8, 1/1000}

Iets verder omhooglopen en dan ziet het er zo uit:
19mm

Dus inderdaad, het meer lijkt boven de zee te zweven. Wanneer er hoogteverschil in verschillende wateroppervlaktes zijn, kan het licht/kleur dat het water heeft anders uitzien, waardoor die optische illusie versterkt zou worden, maar dat was hier helaas niet het geval, de belichting was hetzelfde.

Helemaal bovenaan moest ik ondanks het zonnige weer toch mijn jasje aandoen, de wind was niet perse koud, maar toen ik stilstond om foto's te maken was het toch wat frisjes soms. Ik was aan de praat geraakt met een groepje jongeren uit de VS en ze waren net gearriveerd en hadden dus meteen deze binnenkomer. Ze vroegen of ik tips had, dus ik heb ze alles verteld wat ik wist qua rij-afstanden, weerberichten, websites om wandelingen te boeken en plekjes om te eten enzo. Vonden ze heel fijn!

Uiteindelijk ben ik verder gelopen naar de Bøsdalafossur waterval, dat is de uitmonding van het Sørvágsvatn meer in de zee, en ook daar heb ik vol bewondering staan kijken.

29: Spectaculaire klifkust:

^{ISO 100, Zeiss 50MP, f/8, 1/400}

30: Klifkust ingezoomd:

^{ISO 500, Canon 100-400 (286mm), f/8, 1/800}

Omdat het vrij hazy/mistig was op de achtergrond, was de originele foto met deze focal length één grote blauwe hazy zooi, toch ongelooflijk wat je uit zo'n ogenschijnlijk baggere foto kunt halen. Die mist trok ook weer weg daar, en toen ik verder naar beneden liep, kwam de waterval in beeld:

31: Bøsdalafossur waterval:

^{ISO 100, Canon 16-35 (35mm), f/8, 1/320}

En zo scherp hoort de 16-35 te zijn!

32: Bøsdalafossur waterval ingezoomd:

^{ISO 100, Zeiss 50MP, f/8, 1/250}

Die Zeiss 50MP blijft me toch ook altijd opnieuw verbazen!

33: Kleuren:

^{ISO 100, Zeiss 85 Planar, f/8, 1/250}

Na een half uur hier te hebben gezeten en kijken, was het tijd om terug te gaan. Honger enzo . Ik was wel moe in de benen pfff. Helemaal nat van het zweet, maar ik zweer dus echt bij Merinowollen longsleeves, geen belachelijk dure, maar gewoon die van de Decathlon. Stinken niet en is zo droog, hulde! Ik was even terug naar Sørvágur gereden, naar het Pallastova café, en daar een pasta uitgeprobeerd, wederom weer te duur, maar ja, je moet toch wat. En daarna ben ik weer langzaam terug naar het hotel gereden, met weer een dag die compleet anders is gelopen dan verwacht. Onderweg dat leuke kerkje van gisteren weer tegengekomen, en dit keer in mooi zonlicht:
Sandavágs kirkja in zonlicht

Dit was net als de andere dagen weer een topper van een dag!

Vrijdag 17 juli - Tórshavn & Kirkjubøur

Wat ik vandaag zou gaan doen, zou ook sterk afhankelijk zijn van het weer. Ik wilde naar Kallur Lighthouse gaan door naar Klaksvík te rijden en daar de veerboot te nemen naar Kalsoy. Dit stond sowieso nog op de must-sees van deze vakantie. Echter was het weer niet geweldig, dus besloot ik om een dagje Tórshavn te doen. Een wat rustiger-aan-dagje was misschien wel goed na al dat gehike. Na het ontbijt kletste ik nog wat met de hotel-dame van de receptie, zij kwam uit Klaksvík, en ze vertelde me dat als ik richting Tórshavn ging, dat ik zeker naar Kirkjubøur moest gaan. Uitspraak: "tsjie-tsjuu-beur". Dit was een van de oudste gedeeltes van de Faroe Islands met traditionele huisjes en waar dus ook bij de kerk van Kirkjubøur nog vaker locals kwamen in traditionele klederdracht enzo.
Wel grappig, je bent binnen 17 minuten in Tórshavn als je de Eysturoyartunnilin (die met die jellyfish rotonde) neemt, en ik was op de eerste dag al voor deze kortere route gegaan, dus dit keer koos ik toch de langere weg (van 1u17m!). In één van de foldertjes van het hotel stond dat op de weg een mooi viewpoint moest zijn; het Norðradalur Viewpoint. Dus daar was ik gestopt om wat foto's te maken. Het was overigens weer een zonovergoten dag!

34: Norðradalur viewpoint

^{ISO 100, Canon 16-35 (21mm), f/8, 1/320}

Wat verder ingezoomd zie je meer van de eilandjes op de achtergrond:
50mm

Die ging dan nog met een hele slingerweg naar beneden:

35: Slingerweg naar Norðradalur:

^{ISO 100, Canon 16-35 (22mm), f/8, 1/250}

Ik had mijn weg richting Tórshavn vervolgd, en nadat ik langs een windmolenpark reed, kwam ik bovenaan Tórshavn uit ter hoogte van het Føroyar hotel. Dus hop, uit de auto en dan van hieruit mooi ver kijken naar de haven enzo. Heel nice. De heat haze was wel echt behoorlijk sterk hier, dus alle ingezoomde foto's hadden hier flink last van, maar ik wil toch wat plaatjes laten zien:

36: Gekleurde huisjes in Tórshavn, zie voetbalveld op het einde:

^{ISO 800, Canon 100-400 (227mm), f/8, 1/640}

37: Uitzicht naar de haven, met links de huisjes met verschillende kleur daken en de Tórshavn kathedraal:

^{ISO 100, Zeiss 85 Planar, f/8, 1/400}

Als je daarop inzoomt, dan zie je heel sterk die heat haze, echt eeuwig zonde, maar goed:
Heat haze

Om in Kirkjubøur te komen moest ik via de noordelijke kant door Tórshavn rijden, dus dat heb ik als eerste gedaan. De weg erheen was rustig (zoals eigenlijk alle wegen), en het voelde kalm aan in het dorpje. De traditionele huisjes met daken van gras bepaalden het contrast in het landschap wel moet ik zeggen.

38: Uitzicht naar het einde (zuiden), Kirkjubøur kirkja

^{ISO 125, Canon 100-400 (100mm), f/5, 1/200}

39: Uitzicht naar het westen:

^{ISO 100, Canon 16-35 (29mm), f/8, 1/500}

Hier nog 3 foto's van wat huisjes, van andere kijkhoeken:
Foto 1
Foto 2
Foto 3

Na hier een uurtje te hebben rondgehangen, ben ik terug naar Tórshavn gereden en wat rondgelopen in de stad. Wat direct opvalt is dat het geen stad is zoals ik het gewend was. Geen winkelstraten, geen "centrum", en erg weinig restaurants of plekken waar je wat snels te eten kunt oppikken. Er was ietsje verder noordwaarts van de haven wel een overdekt winkelcentrum, genaamd SMS, dus daar was ik even gaan kijken.
Als je door de stad loopt, loop je eigenlijk gewoon door een grote woonwijk.
Ik heb verder eigenlijk vrij weinig foto's van Tórshavn, omdat ze allemaal mislukt waren, dus ik gebruik telefoonfoto's in linkjes.
Ik was uiteraard eerst naar het Skansin uitkijkpunt gelopen aan de haven.

40: Van daaruit een mooie view over de stad:

^{ISO 100, Zeiss 85 Planar, f/8, 1/320}

Helemaal achteraan in de verte, onder de windmolens, zie je een lange strook van een gebouw met een grasdak; dat is het hotel Føroyar waar ik in het begin gestopt was om een foto naar de haven toe te maken.

Vanuit de haven heb ik mijn weg noordwaarts gemaakt naar de "busy area", uiteraard nog aan de haven. Er was een gezellige irish pub, mooie gekleurde huisjes en een outdoorwinkel.
Verder omhoog, kwam ik bij de Tórshavn kathedraal uit, en daaromheen lag een uitermate charmant mini-woonwijkje, geheel in traditionele stijl zoals in Kirkjubøur, genaamd Reyn. Het had hele smalle straatjes en de huisjes stonden heel dicht op elkaar. Er stonden ook overal borden om de privacy van de bewoners te respecteren.

41: Reyn:

^{ISO 200, Zeiss 50MP, f/8, 1/160}

Nog wat Reyn foto's van de telefoon:
Foto 1
Foto 2

Ik heb in het Paname Cafe een zelfgemaakt chocoladekoekje gegeten en een lokale 7UP gedronken, genaamd Sisu: minder zoet en minder koolzuur. Erg lekker!
Uiteindelijk ben ik "all the way" naar Vesturkirkjan, met driehoekige punt, gelopen; zo ver was dat niet. Eigenlijk heb je het dan wel gehad. Vanaf de busy area rondom de haven naar deze kerk en wat naar het noorden waar SMS is en voor de rest zijn het gewoon straten waar mensen wonen. Ik had geen zin om verder naar restaurants te zoeken, dus ik had Thai Style Takeaway gevonden en een goeie rooie curry gegeten!

Uiteindelijk was het toch alweer 19:00, en het was inmiddels goed bewolkt geworden en ik was moe. Ik had zoooo geen zin om weer meer dan een uur te moeten rijden, dus ik heb voor de 17 minuten route gekozen en door de Eysturoyartunnilin terug naar Runavík gegaan. Ondanks dit een rustig dagje was, was ik toch echt flink moe. Weer een mooie dag gehad, zonder regen, zonder mist. Op naar morgen, op naar Kallur Lighthouse!

Zaterdag 18 juli - Viðareiði, Kaap Enniberg, Klaksvík & Klakkur

Deze ochtend sprak ik weer met de uit Klaksvík afkomstige dame uit het hotel en ik had haar verteld van mijn plan om naar Kallur Lighthouse gaan en dan zondag de 19e de Kaap Enniberg hike wilde doen. Ze zei dat ik die laatste niet zonder gids mocht doen, omdat deze wandeling "not for the faint hearted" zou zijn. Ik had zoiets ook al online gelezen op verschillende websites, en ik kan nog wel eens wat eigenwijzer zijn, dus dat maar even ter harte genomen en mijn plannen voor die zondag wat bijgesteld naar gewoon een klein stukje Villingardalsfjall (de berg die Kaap Enniberg bevat) te wandelen. Ze zei dat ik als alternatief ook de Klakkur hike kon doen in Klaksvík, dus ergens toch wel fijn om een iets concreter plan te hebben voor de laatste volle dag.
Aangekomen in Klaksvík, de eenergrootste "stad" van de Faroe Islands, was ik naar de ferry terminal gereden, en die kun je dus alleen online boeken op ssl.fo en die bleek helemaal volgeboekt te zijn. Ik sprak daar een medetoerist, die hetzelfde wilde doen. Hij had echter geen telefoon en niks bij zich, enkel een backpack. Hij vertelde dat die manier van reizen avontuurlijker was, en dat hij dat prettig vond zo. Dus ik bood hem aan om via mijn telefoon iets te boeken als enkel passagier zonder auto, maar ook dát was volledig volgeboekt. Hij ging proberen te liften en dan maar ergens anders heen te gaan. Ik ging naar het Visit North Faroe Islands informatiecentrum en daar gaven ze dus aan dat ze het nog nooit meegemaakt hadden dat alles gedurende 2 volle weken helemaal volgeboekt was. Dus ik had echt pech. Dat was wel behoorlijk balen, want dit was één van de dingen die ik écht heel graag wilde zien/doen, want zovaak kom je natuurlijk niet op de Faroe Islands. Ze gaf me net als de hotel dame ook de tip om de Klakkur hike te doen en dat die ook prachtige uitzichten had. Dus, nieuw plan: doorrijden richting het meest noordelijke dorpje Viðareiði (uitspraak: Vie-ja-roi; die gekke letter d is stil, dus spreek je niet echt uit) op het laatste grote eiland Vidoy, en dan beginnen aan die hike Villingardalsfjall/Kaap Enniberg en dan omdraaien zodra het te gevaarlijk zou worden, en dan daarna terug naar Klaksvík voor de Klakkur hike. Dus zo gedacht, zo gedaan, en de aankomst bij het Viðareiði viewpoint was ook prachtig!

42: Viðareiði aan de voet van Villingardalsfjall/Kaap Enniberg (panorama):

^{ISO 100, Zeiss 85 Planar, f/8, 1/320}

Na een half uurtje kijken, was ik naar het dorpje gereden zo ver als dat ik kon, en begonnen aan de hike. Er hing een soort van honestybox om DKK 200 in te stoppen voor het onderhoud van het "pad", en er stond ook een IBAN bij voor digitaal overmaken, dus dat had proberen te doen, alleen kwam er foutmelding na foutmelding. Dus ik had wat rondgevraagd aan andere wandelaars waar ik me kon melden hiervoor omdat het niet lukte. Niemand wist het, dus ik ben maar gewoon verder gegaan. Bij nader inzien had ik mijn telefoonnummer achter kunnen laten, zodat ze me achteraf konden contacteren, maar ik had hier niet meer aan gedacht. Dus met een klein schuldgevoel was ik toch maar verder gegaan.
Het was wel al meteen vanaf de voet duidelijk dat het een stevige hike zou worden, maar wel met prachtige uitzichten elke keer als je achterom keek en steeds hoger kwam. Ik heb dan ook veel "dezelfde" foto's met een ander perspectief. Na de eerste stappen gezet te hebben zag ik al de fjorden van de eilanden Bordoy en Kunoy, en helemaal achteraan was dan Kalsoy met aan het uiteinde dus Kallur Lighthouse waar ik niet heen kon.

43: Uitzicht op Bordoy, Kunoy en Kalsoy:

^{ISO 100, Zeiss 50MP, f/8, 1/400}

44: Terugkijkend: Viðareiði kikrja:

^{ISO 100, Zeiss 85 Planar, f/8, 1/250}

Met het weer had ik ook weer veel geluk gehad! Dit keer ook wat mistvorming rondom de bergtoppen wat het een extra dimensie gaf t.o.v. "saaie" blauwe luchten, en bij een perspectief wat verder in de hoogte was dan ook echt prachtig!

45: Uitzicht terug naar Viðareiði:

^{ISO 100, Canon 16-35 (35mm), f/8, 1/250}

Rondom die bergtop, bleef daar aan die rechterkant een mistwolk ontstaan, die steeds van grootte veranderde, dan weer meer en dan weer wat minder.
Hier een panoramafoto toen die mistwolk op zijn grootst was:
Wolk

46: Mist rondom de bergtoppen van Bordoy:

^{ISO 125, Zeiss 85 Planar, f/8, 1/250}

Na al flink wat hoogte te hebben gelopen, werd het terrein steeds grimmiger. Er was al snel geen graspad meer, maar het ging over in droge, losliggende keien en rotsen, dus het was best "glad" en uitkijken om niet uit te glijden.
Er waren overal van die felblauwe, uit stekende buizen tussen de stenen om de weg te kunnen vinden in de mist, maar het was vaak al gokken waar de volgende blauwe buis was, omdat ik die gewoon niet kon zien. Ik keek vaak echt bijna recht omhoog en moest dan ook klauteren met handen en voeten.
Ik was amper halverwege en al doodmoe. Dus ik dacht "hier is die grens waar ik waarschijnlijk moet omdraaien en die gids voor nodig zou moeten hebben". Dus ik keek naar beneden en zag gewoon geen pad meer en ik dacht "shit ik moet ook nog terug". Maar ik was al zover gekomen, dus ik dacht steeds "nog 1 niveautje verder", want tja, er was niemand om te controleren of je een gids had of niet. Ik zag ook andere mensen gewoon naar boven lopen dus, ik ging er uiteindelijk gewoon voor. Ik was erg dom geweest; omdat ik van te voren de intentie had om tot dat stukje te lopen en weer om te draaien, had ik mijn camelbak met maar 1 liter water gevuld. Dus ik verrekte van de dorst en ik moest nog een flink stuk en het werd alleen maar steiler. Dus ik moest rantsoeneren
Maar goed, ik ging dus verder met elke x-meter een rustpauze, want die was wel nodig. Uiteraard flink foto's maken.
Uiteindelijk kwam ik op een stukje waarbij het weer minder steil werd en daar kwam ik een hiker tegen die alweer op de terugweg was. Dus tijdens het lopen sprak ik hem aan en ik vroeg gekscherend "how much further, I wanna be done" en hij zei lachend dat het nog maar 10 minuten was. Dus we keken elkaar aan...bleek het die avonturier zonder telefoon te zijn die ook naar Kallur wilde. What were the odds?! Dus we hadden daar een kwartiertje gekletst over vanalles en nog wat. Hij was een Fransoos (ik dacht dat ie Noors was), want Fransozen herken je direct aan hun accent, wat bij hem niet te horen was. Hij had dus blijkbaar ook het idee om Kaap Enniberg zonder gids te wandelen. Hij zei doodleuk "this is not so difficult for me", en ik was aan het kreunen en hijgen Dus ik zei tegen hem, dat als hij geduld had tot ik ook weer terug beneden was, dat ik em anywhere naartoe zou brengen waar ie heen wilde. Dus dat was goed! Hij ging verder naar beneden, ik verder naar boven.

Inmiddels zat ik al vrij hoog en was dit het uitzicht:

47: Uitzicht op Bordoy, Kunoy en in de verder een beter zicht op Kalsoy in de mist:

^{ISO 100, Canon 16-35 (21mm), f/8, 1/500}

48: Uitzicht terug naar Viðareiði:

^{ISO 100, Canon 16-35 (21mm), f/8, 1/250}

49: Ingezoomd uitzicht op Bordoy, Kunoy en in de verder een beter zicht op Kalsoy in de mist:

^{ISO 250, Canon 100-400 (148mm), f/8, 1/400}

Uiteindelijk werd het steeds minder steil bergop en na flink wat zwoegen kwam ik dan op het allerhoogste punt. Wat een uitzichten! Ik had zoveel foto's hier geschoten, en ik kon ook niet anders dan één van mijn mooiste panorama's schieten van deze vakantie, op het (voor mij) eindpunt van de Villingardalsfjall/Kaap Enniberg wandeling:

50: Uitzicht (panorama, 9 foto's):

^{ISO 100, Canon 16-35 (24mm), f/8, 1/320}

Die moet je toch echt even op groot formaat bekijken. Het oranje in de voorgrond, het blauw in de lucht, de ruige bergpieken om me heen, de fjorden, de mist...Waanzinnig! Als ik visitfaroeislands.com website goed gelezen heb, is Kaap Enniberg nog een stukje verder links over de bergkam heen lopen. Dat heb ik niet gedaan. Ik was al kapot, was op water-rantsoen voor de terugweg die ik nog moest maken, dus. Ik besloot te genieten van het uitzicht hier wat al ver mijn verwachtingen overtrof!
Hier de gewone 16mm versie: Kaap Enniberg uitzicht

Uiteraard was er ook een gaaf uitzicht naar mijn rugzijde van bovenstaande foto, maar die waren allemaal mislukt. Maar geeft niks, want de uitzichten hierboven waren de vetste!

Ik was op een gegeven moment echt helemaal alleen hier, en ik zag rechts van me mist ontstaan, en toen greep toch heel even zo'n angstmomentje me aan die zei "die mist moet nu toch maar ineens om deze berg heen kruipen en je weg/zicht blokkeren", want ik moest nog helemaal terug naar beneden. Uiteindelijk ben ik niveautje-voor-niveautje terug naar beneden gegaan, en ik zag ineens (gelukkig) weer mensen omhoog komen.
Die mist kwam inderdaad steeds dichterbij:

51: Mistvorming:

^{ISO 100, Canon 16-35 (25mm), f/8, 1/320}

Maar uiteindelijk kwam die niet echt verder en bleef steken tot waar je het hier ziet.

Na 2 proteinerepen te hebben gegeten ging ik verder naar beneden, en het blijft mooi hoe het perspectief zichtbaar blijft veranderen.
Ingezoomd, zag ik de kerk van Viðareiði weer:

52: Viðareiði kirkja in de verte:

^{ISO 640, Canon 100-400 (135mm), f/8, 1/320}

Ik voelde wederom mijn bovenbenen en dikke tenen niet meer Maar gelukkig werd het na het steile stuk naar beneden weer minder steil, en zag ik alle blauwe buizen weer richting het gras leiden:

53: Uitzicht terug naar Viðareiði:

^{ISO 100, Canon 16-35 (21mm), f/8, 1/320}

Ik was erg blij het poortje weer te zien! Ik had er 3,5 uur over gedaan om boven te komen (met fotopauzes inbegrepen), dus ik rekende op de helft daarvan voor de terugweg, maar de terugweg had ik in 50 minuten afgelegd, aangezien ik ook een stuk minder foto's had gemaakt. Wederom een shoutout naar die Barebells proteinebars!
Eenmaal bij de auto aangekomen was er niemand, dus de beste Fransman had zich blijkbaar iets anders geregeld. Ook prima natuurlijk. Na bij te komen van het wandelen, besloot ik naar Klaksvík terug te gaan om daar wat te eten te zoeken, en Google Maps liet Angus steak restaurant zien, ze waren open dus heb daar een overpriced steak met pepersaus gegeten, en man, wat smaakte die goed na zo'n lange maar zeer bevredigende wandeling!!
Tijdens het eten bekeek ik even terug welke weg ik had afgelegd, en je ziet dan meteen ook waar het gras eindigt en waar de stenen beginnen en hoe steil het is:
Route
Hoogste punt
Bij de rode pijl zie je het hoogste punt waar de mooie panorama gemaakt is.

Toen ik klaar was met eten, wilde ik in eerste instantie terug naar het hotel, maar toen dacht ik "het weer is nog steeds goed, morgen wordt het minder, ik ben nu toch hier, laten we ondanks de vermoeidheid toch de Klakkur hike erachteraan doen, #YOLO".
Na helemaal de hoogte in rijden in Klaksvík, moest ik nog over een gravel road rijden voordat ik bij de parkeerplaats aankwam, en volgens het bordje was het toch een moderate hike, maar ik ging ervoor!
Het was toch weer wat omhoog, dus ik begon opnieuw te zweten als een otter, en onderweg wat uitzichtfoto's en panoramafoto's van Klaksvík gemaakt:

54: Klaksvík vanuit de hoogte gezien (panorama):

^{ISO 100, Zeiss 50MP, f/8, 1/200}

55: Klaksvík (zie het voetbalveld achteraan):

^{ISO 125, Zeiss 85 Planar, f/8, 1/250}

Omdat het al rond 20:00 was, was het erg rustig hier, en windstil. Op het einde van de wandeling sta je dan bij het viewpoint, en man, wat is dit toch ook weer een prachtig uitzicht!

Er was ook wat mist/haze die met de laagstaande zon een mooi zacht licht maakte!

56: Uitzicht over de bergkam van Kalsoy links en Kunoy rechts:

^{ISO 100, Canon 16-35 (26mm), f/8, 1/250}

Er was nog een stelletje daar die ik in de verte zag aankomen en ik hoorde ze iets zeggen van "I bet that guy knows what he is doing", en ze hadden ook een Canon camera. Dus ik sprak ze aan toen ze langskwamen en ik vroeg of ze uit Amerika of Canada kwamen. Radwa uit Canada, Firas uit Amerika, dus heel goed geraden! Dus ik had een praatje met ze gemaakt, en ik had ze wat tips gegeven over de live webcam website en uitzichtpunten/wandelingen die ze echt moesten doen voor de mooie uitzichten. Waren ze blij mee. Hij was van oorsprong uit Palestina, en zij was van oorsprong uit Egypte. Leuke combi Toen zei ik dat ik ze gehoord had toen ze het over mijn camera hadden, dus ik heb ze mijn Zeiss lenzen laten proberen, want ik had de 16-35 in gebruik. We stonden nu allemaal hier naar dit mooie licht te kijken en ik kon toch maar 1 lens tegelijk gebruiken. Zij was helemaal weg van de 85mm, en hij zei al gekscherend dat haar verjaardag een dure verjaardag voor hem zou worden

Anyway, na 20 minuutjes kletsen gingen ze weer en liep ik door naar het uiterste puntje. Helaas begon de 16-35 weer met alles te laten mislukken, dus het is allemaal net niet scherp, maar het was zondermeer weer een ander perspectief van een fraai uitzicht!

57: Uitzicht over de bergkam van Kalsoy links en Kunoy rechts:

^{ISO 100, Canon 16-35 (16mm), f/8, 1/125}

Daarna vervolgde ik mijn weg weer terug naar de auto en heb ik nog een foto gemaakt naar de tunnel door de berg heen die je naar de andere kant van de berg brengt (van Ánir naar Árnafjørður)
Tunnel Tunlar norður um Fjall

Gelukkig was het daarna niet ver terug naar het hotel, want ik was echt gaar.
Ondanks de teleurstelling van Kallur Lighthouse door overmacht te moeten missen, maakte het verdere verloop van de dag dit meer dan goed!

Zondag 19 juli - Eiði & Tjørnuvík

Vandaag wist ik dat de minst mooie dag (qua weer) zou worden, maar dat was niet erg, want ik had weer een rustig-aan-dagje gepland. Ik had nog geen idee wat precies te gaan doen. Dus bij mijn eenerlaatste ontbijt van de vakantie met een overdaad aan scrambled eggs en witte boontjes in tomatensaus (en uiteraard het kaneelachtig goedje), heb ik de kaart erbij gepakt en gekeken waar ik heen zou gaan. Ik had her en der wat gehoord over Tjørnuvík, Saksun, Eiði en Elduvík, dus snel besloten om gewoon één voor één erheen te gaan, want why not?

58: Eiði

^{ISO 100, Zeiss 85 Planar, f/8, 1/250}

Eiði staat erom bekend de voetbal "capitool" van de Faroe Islands te zijn, dus ook hier aan de rand van het dorp een voetbalveld tussen 2 wateren in:

59: Eiði voetbalveld

^{ISO 100, Zeiss 50MP, f/8, 1/125}

Ik was helemaal naar het "einde" van het dorp gereden, naar de parkeerplaats waar een hike (Eiðiskollur) zou leiden naar een mooi uitzichtpunt...maar ik was zo niet in de mood met dit bewolkte weer om weer hoogtemeters te moeten wandelen, ookal duurde het maar 1,5 uur...Ik had hier echt even 10 minuten staan twijfelen, doen of niet doen...Uiteindelijk had ik gekeken wat het uitzichtpunt zou zijn: een mooie view over Risin og Kellingin, dus ik had op internet gekeken wat dit was en dit kwam me inderdaad bekend voor van eerdere foto's wat ik thuis had gezien. Dus ik had opgezocht of er andere viewpoints waren zonder dat ik zo'n hike moest doen en die waren er! Eentje onderweg naar Elduvík en eentje vanaf Tjørnuvík, en liet ik dat nou nét van plan zijn vandaag Dus terug de auto ingestapt en naar het eerste Risin og Kellingin viewpoint gereden.

60: Risin og Kellingin viewpoint vanaf de weg:

^{ISO 320, Canon 100-400 (200mm), f/8, 1/400}

Ik ben hier toch een tijdje gebleven, rond de 1,5 uur ofzo, gewoon lekker rustig aan doen, en hier kwamen natuurlijk ook regelmatig mensen voorbij. Hier liepen best wel wat schapen en ze waren totaal niet schuw. Maar er was 1 duidelijke leider, de witte Ram:

61: De baas:

^{ISO 1600, Canon 100-400 (400mm), f/5.6, 1/1000}

62: Kopstoten:

^{ISO 1000, Canon 100-400 (330mm), f/5.6, 1/800}

Het was de hele tijd bewolkt, maar toen de zon dan een beetje doorbrak en de 2 rotspieken eindelijk belichtte, toch maar even opnieuw wat foto's geschoten van de view:

63: Risin og Kellingin (focus stack):

^{ISO 320, Canon 100-400 (110mm), f/8, 1/250}

Als ik dus die hike had gedaan, zou ik boven op die rots links zijn uitgekomen. Het was inmiddels al 16:00 dus ik dacht, laat ik Elduvík maar skippen en naar Tjørnuvík doorgaan. Toen zag ik langs de weg een bordje van een restaurantje in het dorpje Ljósá, genaamd Rose's Restaurant & Catering, en ik ging langs om te kijken of ze al open waren en plek hadden. Ze waren open, en er was nog niemand, maar alles was volgeboekt. Toen ik weg wilde rijden, kwam de eigenaresse achter me aan, dat als ik een plekje nu bij het raam zou pakken dat ik kon komen, dus helemaal prima!
Ik heb daar zittend op een barkruk aan het raam een lekkere zalm gegeten!
Daarna mijn weg vervolgd richting Tjørnuvík, en onderweg kwam ik de Fossá waterval tegen. Vanaf het restaurant met de 100-400 kon ik flink inzoomen om de schaal van de waterval erop te krijgen, maar dit was helaas één van de foto's waar te weinig informatie inzat om mee te kunnen werken.

64: Fossá waterval:

^{ISO 3200, Canon 16-35 (35mm), f/8, 2s}

Hier zie je iets verder ingezoomd:
Fossá waterval

De weg werd hier en daar toch wat smaller en brokkeliger...Ik was al bijna bij Tjørnuvík en ik zag ineens een stoplicht staan die aftelde vanaf 5 minuten...Dus ik moest gewoon 5 minuten wachten voordat ik verder kon...Nog nooit eerder gezien, ook niet in Schotland.
Toen ik verder kon en doorreed, snapte ik meteen waarom: het was min of meer een single track road die Tjørnuvík als eindbestemming had en daar hield het op, maar aan de zijkant langs de berg waren er veel netten gespannen om vallende stenen tegen te gaan. Dus het is een constante, vrij lange 1 richtingsweg. Wel apart. De ligging was echt prachtig!

65: Tjørnuvík:

^{ISO 320, Zeiss 50MP, f/8, 1/125}

66: Tjørnuvík wat verder ingezoomd:

^{ISO 640, Zeiss 85 Planar, f/8, 1/250}

Wat meteen opviel was het bijna zwarte zand. Dus ik heb de auto geparkeerd en lekker over het strand gewandeld, het was er heerlijk rustig. En op de achtergrond Risin og Kellingin maar dan weer een ander perspectief.

67: Strand van Tjørnuvík met op de achtergrond Risin og Kellingin:

^{ISO 100, Zeiss 50MP, f/8, 1/125}

68: Risin og Kellingin:

^{ISO 1250, Canon 100-400 (170mm), f/8, 1/400}

69: Risin og Kellingin ingezoomd:

^{ISO 2000, Canon 100-400 (400mm), f/8, 1/800}

Deze laatste twee foto's hadden ook weer zo'n flink blauwe zweem in de shadows, maar hier was wél genoeg info om mee te werken.

Het was zo kalm en relaxed hier, dus ik heb op het strand nog wat Oyster catchers bekeken en wat over het strand gelopen. Heerlijk!
Het was al wat donkerder aan het worden, en ik was ook moe, dus ik vond het wel mooi geweest, dus ik ben uiteindelijk niet meer naar Saksun gegaan, maar ik vond het ook niet zo erg. En dat was wel fijn. Mijn oude ik was zich in Schotland altijd aan het irriteren als ik mijn geplande dingen niet haalde, maar hier met de nieuwe ik had amper last hiervan. Ik had verder ook niks echt gepland en ben gewoon gegaan zoals het op dat moment kwam, en ik zat gewoon constant in het moment zelf en daarbij ook accepterende dat sommige dingen niet lukte wat de reden daarvoor ook was.
Dus ondanks het een rustig-aan-dagje was, wat ook weer niet uitkwam zoals ik 's morgens in gedachte had, had ik een bevredigende, gemoedelijke laatste dag gehad.

Maandag 20 juli - Terugreis

Mijn terugvlucht was om 14:30 dus ik had ruim de tijd om rustig aan te doen. Dus ik had volop genoten van mijn laatste, heerlijke ontbijt, en rustig mijn koffer ingepakt. Bij het uitchecken had de dames van het hotel wel nog gecomplimenteerd over hun behulpzaamheid en vriendelijkheid. Ik heb toch ook gezegd dat ze het bed toch echt eens moeten vervangen vanwege kuilvorming, dus dat gingen ze wel noteren. Zoals ik dat vaak had met vakanties, maar vooral deze vakantie, stapte ik met weemoed in de auto, wetende dat het mijn laatste ritje ging zijn.
Beter dat, dan het gevoel hebben dat je het wel weer hebt gezien, dat laatste heb ik nog nooit gehad gelukkig
Aangekomen op de luchthaven heb ik de auto ingeleverd, en ik zou dan op de eindfactuur te zien krijgen hhoeveel ritjes ik door (tol)tunnels heb gereden. Bleek voor 116 euro aan tol te zijn...pfff, nou ja, even wegslikken en weer vergeten
Nou, en toen was het inderdaad hopen dat alles gewoon goed zou gaan met de baggage. Ik had nog aan de incheckbalie van Atlantic Airways gevraagd hoe ze konden garanderen dat het nu wél goed zou gaan. "Zolang het kofferlabel de eindbestemming bevat"...Maar ja dat was op de heenweg ook gewoon het geval en toch ging het fout.
Toen ik landde in Denemarken, zag ik het koffer uitgeladen worden, en ik heb een klein moment gedacht "laat ik naar de baggageband lopen, want ik heb toch 1,5u overstaptijd". En toen dacht ik "Nee Deathchant! Het zal je heus geen 2e keer gebeuren. Je kunt beter kiezen om zo relaxed mogelijk je tijd te besteden, wat afschakelen en nagenieten en lekker wat te gaan eten. Trust the process!". Doordat ik nog steeds in die vernieuwde mindset zat als waar ik in het begin over vertelde, kon ik dit dus zonder lang twijfelenook gewoon doen; ik heb vertrouwd op het proces en een lekkere pokebowl gegeten en de hele vlucht relaxed gevoeld. Dat was wederom fijn om te merken dat ik 0,0 anxiety had.
Op Schiphol aangekomen wachten op het koffer en daarna nog 2,5u naar huis rijden...maar er kwam geen koffer...Dus voor mijn oude-ik was het plaatje compleet: op beide vluchten het koffer achtergebleven, stress tot en met en geen vertrouwen meer om ooit nog eens deze specifieke vluchten te boeken. Maar mijn nieuwe-ik was nog steeds vrij relaxed, zij het dit keer wel met meer irritatie. En ik was niet de enige, er was namelijk nog een man die exact hetzelfde gebeurd was als bij mij: op beide vluchten koffer kwijt en hij was echt boos. Dus ik heb bij de baggageband wel iemand van KLM het hele verhaal uitgelegd. Eén keertje kan gebeuren, maar 2 keer is een patroon. Dus ik heb wel gevraagd waarom ik uberhaupt een vlucht met KLM zou moeten boeken, terwijl er van een "één-aanspreekpunt-ontzorging" totaal geen sprake was. Dat was een beetje het idee om via KLM te boeken; je boekt je vlucht naar de eindbestemming en de website toont dan de overstappen en wanneer je boekt, dan zorgt KLM voor de boekingen bij de overstap. De voorwaarden/FAQ's laten ook zien dat je baggage gewoon doorgesluist wordt naar het vliegtuig van de eindbestemming, want dat is via codesharing zo afgesproken. Maar ja, als ik toch in Denemarken naar de baggageband zou moeten lopen en opnieuw zou moeten inchecken, dan had ik ook losse tickets kunnen boeken die goedkoper zouden uitpakken. Daar had KLM geen antwoord op, en ik moest begrijpen dat KLM geen contracten heeft met baggageafhandelaren op andere vliegvelden...Tja, uiteraard snap ik dat, maar ik heb wel gezegd dat ze bij het boeken van de vlucht op de website iets moeten aangeven van "we zien dat je via Denemarken vliegt, zorg voor genoeg overstaptijd en ga je baggage van de band halen en check opnieuw in". En biedt dan ook geen vluchten aan met maar 50 minuten overstaptijd, want ook daarvan staat in de FAQ dat het allemaal op elkaar is afgestemd. Anyway, je merkt pas wat het daadwerkelijke proces en kleine lettertjes zijn als je het moet doorleven, en dat was hier niet anders. Ze hadden een delayed luggage claim ingediend en toen kon ik gaan. Ik kreeg een flesje water en een reep pure chocolade voor het ongemak, en dat was het.
Dus voor iedereen die zich afvraagt hoe het proces nou écht werkt wanneer je baggage kwijtraakt op een vlucht met een overstap die deels niet via KLM gaat:
- wanneer je baggage kwijt is, moet je een delayed/lost luggage claim indienen bij de luchtvaartmaatschappij die je naar je eindbestemming heeft gebracht. Dus voor mij was dat op de heenweg dus SAS, want die bracht me van CPH -> FAE. Op de terugvlucht was dat KLM, want die bracht me van CPH -> AMS.
- het is speculatie en dus niet officieel, maar omdat het mij tijdens beide vluchten gebeurd is en ik geen andere ervaring heb: boek je een reis via Kastrup airport Denemarken, waar je dan ook verder heen vliegt, zorg dat je de vlucht kiest met genoeg overstaptijd (overigens ook geen disclaimer), want in Denemarken gaat het volgens speculatie van andere luchtvaartmaatschappijen vaker fout, omdat Kastrup airport zou willen dat mensen opnieuw hun baggage moeten inchecken.
- je kunt te allen tijde bij de gate vragen aan het personeel of ze kunnen controleren of jouw baggage is ingescand in het vliegtuig. Indien niet, mag je ervoor kiezen om bij je baggage te blijven (waar die dan ook is, waarschijnlijk op de baggageband) en niet meegaan met de vlucht. De medewerkster van KLM gaf dan wel aan niet zeker te weten of je door je eigen keuze om bij je baggage te blijven zomaar een omboeking naar een andere vlucht kunt doen of andere zaken claimen.
- airtags in je koffer, al blijft het de verantwoordelijkheid van de vliegmaatschappij, kan helpen met lokaliseren waar het koffer is. Echter sommige maatschappijen staan het niet toe dat een airtag een bepaalde accucapaciteit overschrijdt; als ze dat tijdens scans zien, halen ze je koffer eruit.

Dus hou er rekening mee dat dit zou kunnen gebeuren. Het is allemaal geen ramp, want het koffer is gewoon in het hotel en daarna thuis weer aangekomen. Ook met boeken is er toch niet echt een ontzorging: ik heb ook de andere apps (SAS en Atlantic Airways) erbij moeten halen voor de tickets, want die waren niet in de KLM app beschikbaar. Ook stoelen kon ik niet boeken via KLM, alleen op de vluchten die KLM zelf deed. Het is ook wel logisch achteraf gezien, maar je moet het maar net weten op het moment als je boekt.

Maar goed, al dit heeft me dus anderhalf uur gekost, en toen kon ik eindelijk op weg naar huis. Ik hield mijn creditcard al klaar bij P1 Parking op Schiphol omdat ik anderhalf uur later was en ik rekening hield extra betalen, maar dat ging gewoon goed, slagboompje meteen open
In de auto merkte ik toch dat ik een glimlach op mijn gezicht had toen ik dag voor dag aan het nalopen was, uiteraard vanwege de spectaculaire natuur, maar vooral door het breken met een patroon of beeld van mezelf waar ik blijkbaar mijn oude identiteit aan vast hing terwijl het niet meer bij me hoort.
Wat ik in het begin ook al zei, ik zit nog steeds in die high van deze vakantie en ik heb ontzettend veel geleerd. Dit hele reisverslag heeft ook enorm bijgedragen aan het levend houden van alles wat ik rijker geworden ben.
Als jullie het tot nu toe allemaal gezien en gelezen hebben, alvast dank daarvoor! Toch altijd fijn als je verhaal met iemand klikt.

Slotwoord

Fotografie
Fotografische uitdagingen en nabewerkingen had ik wel hoor! Veel hard licht, helaas ook veel haze, atmosferische turbulentie, en ik had vrij veel foto's met flink wat blauwe kleurzweem, vooral in de shadows. In real life zie je dat ook, alleen een stuk minder. De ene keer was het meer, de ander minder, dus ik kon niet gewoon 1 bewerking op alles toepassen. Het ligt ook foto per foto of iets nog echt goed te krijgen is of niet. Sommigen hadden gewoon te weinig info om nog wat moois van te maken. Ja met AI kan alles, maar ik vind een natuurlijke bewerking, zoveel mogelijk true-to-life met daarbij ook enige 3D-werking als het mogelijk is het mooiste, en daar ga ik dan ook altijd voor. Uiteraard zit er tegenwoordig AI achter een spotremoval, maar dat beschouw ik absoluut niet als "het randje over".
Ook schuw ik geen highlights, soms is het gewoon wat het is en zit er overbelichting in de zon of in de spiegeling van het water. Als het één grote, storende vlek wordt, dan doe ik er wel wat aan, maar ik probeer het dan minder storend te laten zijn ipv het helemaal weg te poetsen. Ik poets ook niet altijd alles weg. Bij de foto met de Ram had ik ervoor kunnen kiezen om het lelijke verkeersbord en vangrail weg te halen, maar het vertelt context (o.a. dat ze vrij rondlopen over de weg) en daarom vond ik het belangrijker om het erin te laten.

Dan is er de 16-35 die me achteraf gezien blijkbaar op veel momenten in de steek heeft gelaten...Ik heb er al een post over gemaakt in het grote Canon topic en ik krijg het zelf niet gereproduceerd in gecontroleerde omgevingen. Ik heb eigenlijk al vanaf het begin (2016) issues met de lens, dat ie soms onscherpe beelden produceert op random diafragma's en sluitertijden, al dan niet met IS aan/uit. Ik heb in 2016 best wat tijd besteed aan focus chart testen, en ben ook naar DSP gereden om het te laten fixen. Daar kwamen ze niet verder dan micro- en macroadjustments i.c.m. 6D. Maar ook met de R6 heeft mijn exemplaar dus issues. Ik sluit een geval PEBKAC niet uit, maar tot nu toe heb ik geen flauw idee wat ik dan fout zou doen. Met alle andere lenzen echt 0,0 issues. Juist met een UWA zou ik niet verwachten dat iets fout gaat qua focus, aangezien op dat soort focal lengths en f/8 zo'n beetje alles altijd wel (acceptabel) scherp is. Het valt me wel op dat de problemen meer voorkomen op sluitertijden langer dan 1/200e, zeg op 1/160e, maar als je met 24mm op 1/160e heel vaak onscherpe foto's hebt, terwijl je op een niet-gestabiliseerde 85mm lens met dezelfde sluitertijd 0 issues hebt, dan vraag je je wel af wat er met de lens is, en juist die 85mm is een vrij wispelturige lens waar ik dus prima mee kan werken. In ieder geval ligt de 16-35 nu bij Techrepair ter reparatie, en hoewel ze nog bezig zijn, hebben ze al een eerste respons gegeven dat ze "geen gebreken" kunnen ontdekken zonder verder te vertellen welke dingen ze gechecked hebben, dus ik moest RAW foto's sturen. Ik heb ze 18 raw foto's gestuurd en een top 5 hiervan gemaakt waarvan ik het meest gefrustreerd ben dat het ze onscherp zijn, want ik weet hoe scherp de lens is als er wél scherpe resultaten uit komen. Dus ik ga nog horen wat eruit komt.

Op vakantie zelf liep ik toch wel tegen dingetjes aan die nooit eerder een bezwaar waren. Het aan de lopende band wisselen van lenzen vond ik dit keer echt een pain in the ass. Ik ben zo iemand die dan een lens op de camera heeft denkend "deze is goed voor wat ik nu ga tegen komen", en dan blijkt dat ik ook een wide shot wil en een ingezoomd shot etc, dus ik ben continu aan het wisselen. Het zijn dan vooral alle praktische handelingen om het wisselen heen die ik vervelend vind: rugzakgordels losklikken, de rugzak neerleggen, open ritsen, lens van de camera af, in de tas doen, nieuwe lens dop ervanaf, op de camera schroeven, rits dicht, rugzak weer om, gordels vastklikken, kleding goed trekken en verder. En 3 minuten later toch weer een andere lens en dan begint het riedeltje weer opnieuw. Een 2e camera kopen is voor mijn doeleinden een veel te dure oplossing, en is ook stiekem maar een halve oplossing: meer gewicht, neemt meer ruimte in beslag (ik wil geen grotere rugzak dan dat in het vliegtuig past), en je moet beide camera's + attached lenzen paraat (= uit de rugzak) hebben, dus heb je weer een harnas o.i.d. nodig wat weer praktische bezwaren heeft met de vrijheid van wandelen/klimmen/whatever. Dus ik zie daar voorlopig nog niet echt een oplossing voor, tenzij ik gewoon bereid ben om minder gear mee te nemen, en dat ben ik (nog) niet. Ik had nu al spijt dat ik de rest van mijn Zeiss lenzen thuis moest laten. Ik heb wel alle foto's die ik wilde

Dingen die ik had willen doen/nog ga doen volgende keer
Ik had nog Kallur Lighthouse wandeling willen doen bij Trøllanes op het eiland Kalsoy en ook de eeuwige rustplaats van James Bond aldaar, maar de veerboten waren al ruim 2 weken volledig volgeboekt. Had ik het maar van te voren gepland, maar goed, niks aan te doen.
Mykines eiland nog willen doen, maar het was daar vaak mistig, plus de weg naar de lighthouse (mooiste uitzicht) was gesloten door landslides etc. Ik had de tocht aanvankelijk geboekt, maar ik was 1 man teveel, foutje in het boekingssysteem blijkbaar. Daarnaast is een bezoek aan het eiland Suðuroy wel de moeite waard, ik wil het Beinisvord viewpoint zien.

Faroe Islands vs. Schotland
Na de eerste, échte wandeldag, bedacht ik me ineens hoe anders de Faroe Islands waren t.o.v. Schotland, in bijna alle opzichten. In Schotland is het ook ruig, afgewisseld met lieflijk, en ook daar voelt het soms aan alsof het land ademt zeg maar. Over de jaren heen heb ik Schotland wel steeds drukker zien worden. In 2010-2012 kon je nog redelijk op de bonnefooi terecht, maar vanaf 2013 eigenlijk al niet meer. Ik ben zo blij dat ik Schotland nog heb mogen ervaren met relatief veel rust en ongereptheid. Maar ik snap het wel hoor, ik zou het niemand willen onthouden en iedereen juist aansporen om naar Schotland te gaan, het is niet voor niks toeristisch. Het is een veilig land, geen 35 graden, adembenemende natuur en sfeer, goed (lokaal) eten, relaxte vibe. Door de jaren heen ben ik toch automatisch weer op zoek geweest naar dat oude gevoel van 2010-2012 toen het nog rustig was, dus de uitstapjes naar Harris/Lewis en de Uists brachten dat weer terug, vergezeld van totaal ander landschap dat echt scherpe rotspieken verruilde tegen glooiende bergen, platter, watertjes en goude stranden overal. Op de Uists en Harris is het dan niet zover ontwikkeld als de rest van Schotland, dus je gaat op meerdere manieren "terug in de tijd" zeg maar. Dat heb ik later uitgebreid met de Orkney eilanden, waarbij (massa)toerisme ook een stuk minder is, beter lijkt te lopen dan Skye of andere Schotse gebieden, en ook een veel relaxtere vibe. De infrastructuur wordt niet goed bijgehouden met het stijgende aantal toeristen en het verkeer is gewoon soms echt een crime.

In 2018 had ik voor het eerst foto's gezien van de Faroe Islands, want tja, je wordt aangetrokken door soortgelijke landschappen. Maar de Faroe Islands lijken op geen enkele manier op Schotland, en dat verbaasde me wel, maar tegelijkertijd vond ik het eigenlijk juist goed dat het zijn eigen identiteit heeft. Als ik zou moeten kiezen, heeft het wat mij betreft eerder een IJslandse vibe dan een Schotse. Alle plaatsnamen lijken IJslands (eindigend op -vegur en -vík en -kur), en de vorm van de bergen lijken ook eerder IJslands aan dan Schots. Zoals ik al eerder vertelde, voelt/ruikt de lucht wel fris, maar door het ontbreken van veel vegetatie en de compactheid van de eilanden is het niet zoals in Schotland. Het is werkelijk waar een genot om te rijden op de Faroe Islands! Je hoeft echt geen enkele moeite te doen om op te letten in het verkeer. Iedereen rijdt 80, terwijl je zou denken dat je veel harder kunt, maar iedereen heeft een lager tempo en het voelt gewoon ontzettend relaxed aan. Ondanks de eilanden compact zijn en afstanden/tijden dus niet groot/veel zijn, voelt het toch groots/wijds aan, omdat je echt hele verre uitzichten hebt wanneer je aan het rijden bent. Het is totaal niet druk op te weg, maar ook niet eenzaam en het voelt gewoon unhurried aan. Je kunt overal parkeren, er zijn genoeg toiletten te vinden, je kunt overal een cafeetje/restaurant binnenlopen, alhoewel restaurants daar niet echt een ding zijn...Ik heb toch echt goed moeten zoeken soms. In Schotland vind je overal wel een restaurant, maar hier niet.
Er is overal, maar dan ook echt overal goeie netwerkdekking, zelfs op de afgelegen plekken en hoge bergpieken zoals Kaap Enniberg. Betalen gaat allemaal contactloos met je bankpas/creditcard, en je hoeft niks aan cash bij je te hebben. Supermarkten (de Bónus en de FK) zijn er genoeg, en er zijn ook genoeg tankstations (doorgaans de Effo) overal. Ook een zeer groot voordeel hier: er zijn géén muggen/midges of andere bijtende insecten! HEERLIJK!

Voel je vrij om te reageren op wat dan ook. Als je vragen hebt over wat dan ook, shoot!

[BCC]

Leuk, ben er een paar maanden geleden ook geweest en dit zijn erg mooie foto's - heb zin om weer te gaan Helivlucht kan ik ook aanbevelen en qua tunnelkosten zat ik bijna op 250 euro. De verhuurmeneer was onder de indruk Zonder die tunnels is het denk ik ook echt veel minder leuk als tourist.

[ehtweak]

Wow @Deathchant wat een verhaal en foto's!
Vooral, maar wie ben ik , de pano's; schitterend.