Beste allemaal,
Hoewel Tweakers over het algemeen ICT-georiënteerd is, maar er hier óók veel ZZP’ers zitten, hoop ik toch nuttige tips en ervaring te krijgen.
Ik ben bijna 40, en na de afronding van HBO Werktuigbouwkunde heb ik eerst jarenlang bij 2 redelijk grote maakbedrijven gewerkt, met zo nu en dan een internationaal uitstapje. Nadat de derde werkgever écht een tegenvaller was, besloot ik het roer om te gooien. Ik liep al jaren met (product)ideeën die ik wilde uitwerken, en dus besloot ik in 2019 mijn baan op te zeggen en daar mijn volle aandacht op te richten. Het prototype van het consumentenproduct moest echter door een laboratorium beproefd worden. Dat kostte wat tijd. In die wachttijd werd ik gevraagd om tijdelijk als ZZP’er te ondersteunen bij een staalbouwbedrijf in de buurt met tekenwerk, inkoop, etc. Door de komst van Covid kwam de keuring van het product tot stilstand en duurde dat traject langer. De uren per week bij het staalbouwbedrijf namen in die tijd toe, en het momentum van het product kwam stil te liggen. Eind 2020 is er dan toch goedkeuring gekomen, maar heb ik het niet meer opgepakt. Dat komt door drie jonge kinderen, verhuizing, verbouwing, én natuurlijk gewend geraakt zijn aan een goed, stabiel en flexibel inkomen. Inmiddels ‘werk’ ik dus al sinds 2019 op redelijk vaste basis bij mijn opdrachtgever, nu 4 dagen/32u per week. Ik beken “schuld”; in die zin ben ik een echte schijnzelfstandige. Vorig jaar heb ik bewust ook wat ander technische klussen van andere opdrachtgevers aangenomen, en heb ik daadwerkelijk ⅓ van mijn omzet uit andere opdrachtgevers gehaald. Dat was het daadwerkelijk ontwerpen én maken van RVS onderdelen voor een restaurant, en een externe tekenklus. Uiteraard komt het thema “schijnzelfstandige” bij mijn opdrachtgever ook regelmatig ter sprake, mede omdat het moederbedrijf een marktleider is, en er dus veel aandacht schijnt te zijn van de Belastingdienst.
Het lijkt er nu toch sterk op dat ze me dit jaar willen dwingen een keuze te maken; in loondienst of ze zoeken een vervanger.
Werken in loondienst heeft me nooit veel voldoening gegeven, en ik heb ook niet de illusie dat dat ooit gaat gebeuren. Dat klinkt wellicht heel somber, maar zo voelt het niet. Voor mij is het hoogst haalbare dat ik niet met tegenzin naar mijn werk ga. Dat is me bij mijn huidige opdrachtgever nog altijd gelukt, maar dat komt ook omdat ik gevoelsmatig dingen iets beter kan relativeren, of afstand kan nemen, als zelfstandige. Overigens ben ik wel heel loyaal. Werk geeft me de financiële ruimte om thuis voldoening te ervaren in wat ik dáár kan doen.
De invulling bij mijn opdrachtgever is flexibel. Als het druk is werk ik meer uren, maar als het rustig is, blijf ik zonder problemen een paar dagen weg, of werk ik minder uren. Mijn leidinggevende geeft aan dat hij heel graag wil dat ik blijf. Nu ik waarschijnlijk ergens dit jaar met mijn rug tegen de muur gezet ga worden, heb ik een paar opties:
- In loondienst
- Afscheid nemen en op zoek naar ander werk.
Overigens vraag ik me ook af of er nog sprake is van blufpoker, en wat ze zouden doen als ik zeg dat ik pertinent niet in loondienst kom.
Van binnen zie ik heel erg op tegen loondienst; zelfs de voordelen die men noemt (pensioen, AOV, geen boekhouding meer) zie ik als nadelen. Dat regel ik heel graag zelf. Ik geniet van het gevoel vrijheid te hebben, ook al benut ik dat niet volledig als ‘schijnzelfstandige’. Als het werk klaar is, wil ik gewoon naar huis, en niet het idee hebben dat ik mijn contracturen nog niet gehaald heb. Het keurslijf benauwt me. Bovendien voelt het als falen. Ik heb immers in 2019 gekozen om iets zelf te ontwikkelen, en dat geef ik hiermee gevoelsmatig definitief op. Ik geef toe dat ik er de laatste jaren óók wat aan had kunnen/moeten doen.
Het werken op kantoor trekt me veel minder dan werken met de handen. Inmiddels ben ik bedreven in allerlei werkzaamheden; meubels maken, verbouwen, elektra, loodgieterswerk, auto/machine reparatie/onderhoud, en dus óók gewoon de HBO/HTS Werktuigbouwkundige theoretische dingen. Het liefst doe ik al het bovenstaande, en vermijd ik “specialisatie”, omdat dat ook afhankelijkheid in de hand werkt. Aan al die vaardigheden is volgens het dagelijkse nieuws een schreeuwend tekort, maar om nu het roer volledig om te gooien en daar “iets” in te doen, voelt ook spannend. In mijn beeldvorming zit de wereld te springen om mensen aan wie je alles kan vragen. Enerzijds zie ik dit beslismoment als een welverdiende schop onder mijn kont om écht zelf iets te gaan doen, maar anderzijds geef je daarmee alle zekerheid op. De grootste angst is een grote dip in inkomen, precies in die fase van je leven dat je lasten het hoogst zijn. Mijn partner heeft een goed inkomen, maar ik heb principiële bezwaren tegen financiële afhankelijkheid.
Bij voorbaat dank!
Hoewel Tweakers over het algemeen ICT-georiënteerd is, maar er hier óók veel ZZP’ers zitten, hoop ik toch nuttige tips en ervaring te krijgen.
Ik ben bijna 40, en na de afronding van HBO Werktuigbouwkunde heb ik eerst jarenlang bij 2 redelijk grote maakbedrijven gewerkt, met zo nu en dan een internationaal uitstapje. Nadat de derde werkgever écht een tegenvaller was, besloot ik het roer om te gooien. Ik liep al jaren met (product)ideeën die ik wilde uitwerken, en dus besloot ik in 2019 mijn baan op te zeggen en daar mijn volle aandacht op te richten. Het prototype van het consumentenproduct moest echter door een laboratorium beproefd worden. Dat kostte wat tijd. In die wachttijd werd ik gevraagd om tijdelijk als ZZP’er te ondersteunen bij een staalbouwbedrijf in de buurt met tekenwerk, inkoop, etc. Door de komst van Covid kwam de keuring van het product tot stilstand en duurde dat traject langer. De uren per week bij het staalbouwbedrijf namen in die tijd toe, en het momentum van het product kwam stil te liggen. Eind 2020 is er dan toch goedkeuring gekomen, maar heb ik het niet meer opgepakt. Dat komt door drie jonge kinderen, verhuizing, verbouwing, én natuurlijk gewend geraakt zijn aan een goed, stabiel en flexibel inkomen. Inmiddels ‘werk’ ik dus al sinds 2019 op redelijk vaste basis bij mijn opdrachtgever, nu 4 dagen/32u per week. Ik beken “schuld”; in die zin ben ik een echte schijnzelfstandige. Vorig jaar heb ik bewust ook wat ander technische klussen van andere opdrachtgevers aangenomen, en heb ik daadwerkelijk ⅓ van mijn omzet uit andere opdrachtgevers gehaald. Dat was het daadwerkelijk ontwerpen én maken van RVS onderdelen voor een restaurant, en een externe tekenklus. Uiteraard komt het thema “schijnzelfstandige” bij mijn opdrachtgever ook regelmatig ter sprake, mede omdat het moederbedrijf een marktleider is, en er dus veel aandacht schijnt te zijn van de Belastingdienst.
Het lijkt er nu toch sterk op dat ze me dit jaar willen dwingen een keuze te maken; in loondienst of ze zoeken een vervanger.
Werken in loondienst heeft me nooit veel voldoening gegeven, en ik heb ook niet de illusie dat dat ooit gaat gebeuren. Dat klinkt wellicht heel somber, maar zo voelt het niet. Voor mij is het hoogst haalbare dat ik niet met tegenzin naar mijn werk ga. Dat is me bij mijn huidige opdrachtgever nog altijd gelukt, maar dat komt ook omdat ik gevoelsmatig dingen iets beter kan relativeren, of afstand kan nemen, als zelfstandige. Overigens ben ik wel heel loyaal. Werk geeft me de financiële ruimte om thuis voldoening te ervaren in wat ik dáár kan doen.
De invulling bij mijn opdrachtgever is flexibel. Als het druk is werk ik meer uren, maar als het rustig is, blijf ik zonder problemen een paar dagen weg, of werk ik minder uren. Mijn leidinggevende geeft aan dat hij heel graag wil dat ik blijf. Nu ik waarschijnlijk ergens dit jaar met mijn rug tegen de muur gezet ga worden, heb ik een paar opties:
- In loondienst
- Afscheid nemen en op zoek naar ander werk.
Overigens vraag ik me ook af of er nog sprake is van blufpoker, en wat ze zouden doen als ik zeg dat ik pertinent niet in loondienst kom.
Van binnen zie ik heel erg op tegen loondienst; zelfs de voordelen die men noemt (pensioen, AOV, geen boekhouding meer) zie ik als nadelen. Dat regel ik heel graag zelf. Ik geniet van het gevoel vrijheid te hebben, ook al benut ik dat niet volledig als ‘schijnzelfstandige’. Als het werk klaar is, wil ik gewoon naar huis, en niet het idee hebben dat ik mijn contracturen nog niet gehaald heb. Het keurslijf benauwt me. Bovendien voelt het als falen. Ik heb immers in 2019 gekozen om iets zelf te ontwikkelen, en dat geef ik hiermee gevoelsmatig definitief op. Ik geef toe dat ik er de laatste jaren óók wat aan had kunnen/moeten doen.
Het werken op kantoor trekt me veel minder dan werken met de handen. Inmiddels ben ik bedreven in allerlei werkzaamheden; meubels maken, verbouwen, elektra, loodgieterswerk, auto/machine reparatie/onderhoud, en dus óók gewoon de HBO/HTS Werktuigbouwkundige theoretische dingen. Het liefst doe ik al het bovenstaande, en vermijd ik “specialisatie”, omdat dat ook afhankelijkheid in de hand werkt. Aan al die vaardigheden is volgens het dagelijkse nieuws een schreeuwend tekort, maar om nu het roer volledig om te gooien en daar “iets” in te doen, voelt ook spannend. In mijn beeldvorming zit de wereld te springen om mensen aan wie je alles kan vragen. Enerzijds zie ik dit beslismoment als een welverdiende schop onder mijn kont om écht zelf iets te gaan doen, maar anderzijds geef je daarmee alle zekerheid op. De grootste angst is een grote dip in inkomen, precies in die fase van je leven dat je lasten het hoogst zijn. Mijn partner heeft een goed inkomen, maar ik heb principiële bezwaren tegen financiële afhankelijkheid.
Members only:
Zijn er Tweakers met ervaring, of kennissen met ervaring die voor zo’n kruispunt hebben gestaan? Ik ben benieuwd naar jullie gedachten of tips hierover, zodat ik mijn koers, zekerheden en onzekerheden beter kan definiëren.
Alleen zichtbaar voor ingelogde gebruikers.
Inloggen
Bij voorbaat dank!