Mos en klaver in plaats van gazon

[Verwijderd]

baronruud schreef op dinsdag 28 april 2020 @ 10:38:
[...]


Tegenwoordig bij nieuwbouw van woningen is het heel normaal dat je dus zelf het regenwater moet opvangen en in de bodem infiltreren. Dus hoe meer groen, des te kleiner je infiltratiesysteem.

Inderdaad. Ik zei 'we moeten...', maar dat is ook omdat het steeds vaker wettelijk verplicht wordt om het ecologischer aan te pakken. Je kan niet meer zomaar elke vlakte vol betonneren zonder water te bufferen, overal Roundup gebruiken of zelfs een huis bouwen zonder duurzame energie. Een gazontaks zou wat ver gaan, maar informeren en sensibiliseren kan nooit kwaad.

Het hebben van een gazon heeft zelfs een psychologisch kantje:

ALTIJD GROENER AAN DE OVERKANT

Alle nieuwe mannen ten spijt, blijven sommige huishoudelijke taken vrij genderspecifiek. Het vuilnis buitenzetten, bijvoorbeeld, maar ook het opruimen van de garage, barbecueën én het onderhoud van het gazon. Heel wat mannen hebben immers een speciale band met hun grasmat. ‘Een netjes afgereden gazon is het toonbeeld van goed burgerschap.’

Een typisch zaterdagochtendtafereel bij ons thuis: de kranten verspreid over de tafel, de kinderen rustig aan het spelen terwijl wij nog van een laatste kop koffie genieten voor de start van de weekendactiviteiten. Een zalig moment. Tot plots een zoemend geluid aan de achterkant van het huis opdoemt. Het is buurman B die het nodig vindt het perfect getrimde gras van zijn perfect strakke gazon nog een extra beurt te geven. Manlief legt zijn krant neer en schuifelt wat op zijn stoel. Hij beseft nu dat het onvermijdelijk is. Hij zucht diep en begeeft zich zonder woorden richting garage. Het is tijd om de wildernis aan te pakken. Sinds we drie jaar geleden naar een huis met (klein) gazon verhuisden, zijn we ons bewust geworden van een ongeschreven gazonregel: een mooi gazon komt pas tot zijn recht wanneer het wordt omringd door een minstens even mooi gazon.

Sociaal wetenschapper Tawfiq Ammari van de Universiteit van Michigan onderzocht in opdracht van The New York Times wat het toch is dat mannen naar hun gazon zuigt. ‘Een netjes afgereden gazon is het toonbeeld van goed burgerschap. Een goede burger verzorgt zijn gazon en bouwt zo mee aan een mooie, verzorgde buurt’, aldus Ammari. Voor wie zich afvraagt waarom een gerenommeerde krant als The New York Times onderzoek laat uitvoeren naar mannelijk gazongedrag: vorig jaar was daar reden toe. Rand Paul, de republikeinse senator van Kentucky, werd in november van achteren aangevallen terwijl hij zijn gazon aan het afrijden was. Vijf ribben gebroken. Niks voelen aankomen omdat hij een hoofdtelefoon droeg tegen het kabaal van de grasmaaier. In eerste instantie werd gedacht aan een politieke afrekening, maar toen bleek de dader de buurman van Paul te zijn. Een rondvraag in de buurt sloot eventuele politieke motieven snel uit. Het werd zelfs sappig: Paul zou te veel lawaai hebben gemaakt door te pas en te onpas zijn gazon af te rijden. De buurman werd er gek van. Bovendien zou Paul zijn grasafval met een blazer de tuinen van de buren hebben ingestuurd. De politiek van gras, je mag dat niet onderschatten. Ook op sociale media zorgde een grasfan vorig jaar voor de nodige opschudding. De foto van de grasmaaiende Canadees Theunis Wessels ging zelfs viraal, vooral omdat hij ongestoord bleef verder maaien terwijl achter hem een tornado voorbijraasde. Zijn vrouw, die de foto nam, reageerde droogjes: ‘Het gras afrijden stond nog op zijn to-dolijst.’

STATUSSYMBOOL

Al in de zestiende eeuw legden rijke aristocraten perfect groene gazons aan om hun rijkdom te etaleren. Hoe uitgestrekter en perfecter getrimd het gazon, hoe groter het aanzien – want hoe meer geld en personeel om het te onderhouden. Van een grasmaaier was toen nog geen sprake. Pas in 1827 bedacht de Britse ingenieur Edwin Budding de grasmaaier, toen hij in een spinnerij een machine zag die met een draaiend mes pluisjes van katoen sneed.

Eeuwen geleden had het gazon nog echt een functie. Het was in die tijd praktisch om over het lage gras heen te kunnen kijken wanneer er volk aankwam, van goede of slechte wil. Vandaag is het gazon vooral esthetisch. Toch wordt er nog massaal veel tijd, geld en water aan ‘verspild’. ‘Gras blijft een statussymbool’, aldus Ammari. ‘Zowel natuur als tijd worden almaar schaarser en dus is er geen grotere luxe dan een strak getrimde grasmat. Of nog beter: een uitgestrekt gazon bezitten én iemand kunnen inhuren die het onderhoudt.’

Of het aan de papa vragen. Want dat durven jonge Belgische gezinnen weleens te doen. Twee jaar geleden deed Robomow, een producent van robotmaaiers, een rondvraag naar de Belgische maaimotieven. Jonge gezinnen willen nog steeds graag een gazon bij hun huis, zo blijkt uit dat onderzoek, vooral dan om de kinderen op te laten spelen en volk op te entertainen. Maar wekelijks maaien, daarvoor doet 20% van die jonge gezinnen een beroep op een van hun vaders. Ook papa Bogaerts was in de afgelopen jaren al weleens van dienst.

Dat het gras maaien overduidelijk een mannentaak is, blijkt ook uit het Robomow-onderzoek. In 76% van de gevallen zou de man des huizes instaan voor de grasmat. Maar, zo zegt de enquête, slechts een op de drie mannen vindt plezier in dat maaien. Kleine kanttekening daarbij is dat die bevinding Robomow natuurlijk goed uitkomt, aangezien ze robots verkopen die de klus alleen klaren. ‘Misschien is het een mannenzaak omdat het zoveel lawaai maakt’, oppert Thomas De Bruyne, maailiefhebber. ‘Of misschien heeft het met de fysieke inspanning te maken. Met een zelftrekker vraagt het behoorlijk wat kracht om manoeuvres uit te voeren.’

GAZONTAKS

Net zoals mensen die ‘op den buiten’ en ‘in het groen’ wonen ecologisch vaak slecht bezig zijn omdat ze voor elke verplaatsing hun auto moeten nemen, zo wekt een groot gazon ook slechts de illusie van een groene omgeving. Voor de natuur en de ecosystemen daarin is een wekelijks gemaaid gazon natuurlijk niet de ideale habitat. Vandaar ook dat parken doorgaans zowel uit gazon als uit bomenpartij, struiken en idealiter een stukje verwilderde natuur bestaan. In 2015 deed Bart Backaert, hoofd van de groendienst in Aalst, om die reden het voorstel om een gazontaks in te voeren. Eigenaars van een gazon zouden dan extra moeten betalen, tenzij ze bereid waren hun grasmat volledig te laten verwilderen. Consternatie alom in Aalst. De burgemeester moest zijn onderdanen in allerijl geruststellen: ‘De gazontaks komt er niet.’ Waarom we zo beschermend zijn over dat stuk grasmat? ‘Voor heel wat mannen is het gazon het grootste wat ze bezitten’, zegt de onderzoeker uit Michigan nog. ‘Het maaien is een vorm van terreinafbakening. Vandaar ook dat burenruzies over aanpalende tuinen vaak zo uit de hand kunnen lopen. Voor een man is zijn terrein heilig, dat hebben we geërfd van onze over-over-over-overgrootouders.’

Ik onthoud: honden plassen, mannen maaien. Gelukkig staat er tussen ons huis en dat van buurman B een muur.

bombadil schreef op dinsdag 28 april 2020 @ 10:45:
[...]

Waarom begin je dan een topic over het bewerkelijke onderhoud van jouw eigen tuin terwijl je eigenlijk een activistisch topic wil over milieu en verantwoordelijkheid danwel een discussie over smaak? Althans zo lijkt het nu op mij over te komen.

En ik ben het helemaal met je eens, ik heb een hekel aan 'asfalttuinen' en dan helemaal als die mensen zich voorstaan op hun zogenaamd milieuvriendelijke gedrag.
Maar zoals je nu het topic brengt, raken we in de war. Wat is nu het onderwerp dat voorligt; milieu, smaak, jouw (relatie met je) ouders, betonnen tuinen en bestrijdingsmiddelen?

Ik vroeg me af of er rationele argumenten zijn voor een gazon, en of men al het werk eraan echt wel zo leuk vindt. Ik ben ook opgevoed met 'het gazon is heilig', maar stel me nu toch de vraag waarom we zo verknocht zijn aan een groene vlakte? Voor wie genoeg geld heeft is het best ook zo groot mogelijk: een half voetbalveld of groter, waarna je een zitmaaier moet kopen om het te onderhouden. Van zo'n groot gazon wordt 80% eigenlijk nooit gebruikt, dus dan zou er even goed iets anders (onderhoudsarm) kunnen groeien. Of waarom niet: gewoon een combinatie van gras, mos, klaver en wilde bloemen.



De omschrijving van bovenstaand plaatje: "Exclusieve tuin bij villa". Wat is er eigenlijk 'exclusief' aan? Het is gewoon een groene vlakte.

Gomez12 schreef op dinsdag 28 april 2020 @ 11:12:
[...]

Hoe anderen waarmee omgaan? Met het eerst leggen van grasmatten en daarna er niets meer aan doen, tja ik vind het zonde van het geld van de grasmatten dan. Had die dan nog niet eens gekocht, dat is nog beter voor de natuur etc.

Maar besluit je de grasmatten te kopen, tja dan hoort er wmb een gedeelte onderhoud bij.

Ik zou het nu inderdaad anders aanpakken.

[Deathchant]

SmurfLink schreef op woensdag 29 april 2020 @ 12:25:
[...]

Wauw, ze komt zeiken over iets in jouw tuin??? Man man man man...

Ik zou d'r echt aankijken en vragen waar ze zich mee bemoeit..

@Sissors It's not like that hoor
Ik zal het toelichten, maar tis wel beetje offtopic: Die vrouw zit haar hele leven al thuis, heeft meerdere herseninfarcten gehad, dus ja ik heb het ook een beetje met haar te doen. Dit is een zeer rustige buurt, en iedereen is ook gewoon chill. Geen roddels enzo. Maar ja, soms heb je gewoon van die zeuren ertussen zitten Ze kwam eerste paasdag me vertellen wat voor crimineel ik wel niet ben dat ik op eerste paasdag de zondagsrust verstoor met mijn grasmaaien (wat welgeteld nog geen 20 minuten duurde om 14u 's middags). Ik vind het prima als ze me komt vragen om iets op een andere dag te doen omdat ze nu graag rust wil, of omdat ze een slechte dag heeft. No prob, maar me zo aangaan alsof ik een afgegleden 18 jarige junkpuber ben die een misdaad verricht heeft kan er idd niet in. Ik heb toen ook gezegd dat ik volgend jaar met pasen daar rekening mee zal houden, maar dat ik haar reactie behoorlijk overdreven vond en dat zondag=rustdag iets was van de jaren toebak. Kep gezegd dat ik maaiklusje gewoon af zou maken en toedeledoki.

Ik ben dan ook niet zo dat ik stevig van leer ga trekken, omdat ik natuurlijk niet op gespannen voet met de buren wil staan om iets zo piepkleins. Zo'n mensen zijn al helemaal riled-up, waar geen discussies mogelijk zijn omdat ze alleen maar bezig zijn met krijgen wat zij willen. Dus ik zal ook bij alle komende keren gewoon zeggen dat ze het allemaal mag vinden, maar dat ik in mijn eigen tuin doe wat ik wil en wanneer ik het wil. Ik ga uiteraard niet om 23u 's avonds de bladzuiger erbij halen, of om 06u 's morgens beginnen met kabaal maken. Het is een rustige buurt hier, en dat vind ik erg fijn. Maar zo uit de hoek komen als op eerste paasdag, nee, dat gebeurt niet nog een keer

Maar zo'n zeur is het dus In onze eerste levensjaren hier in dit huis vriendelijk komen vragen of ik 1 klein takje weg wil snoeien wat overhangt, en dan langzaam het zeur-niveau opvoeren en me gaan vertellen wat wel en niet mooi is, tot nu 13 jaar later me aangaan alsof ik een misdaad verricht heb.
Zo heeft ze ook gezeurd over onze mobiele airco die teveel lawaai maakte...overdag om 15u. Ze werd "wild van het constante blaasgeluid", en zij kon zo niet in haar tuin zitten genieten. Ik heb de mobiele airco dus verplaatst van de keuken naar de bovenverdieping, waar ik er niet veel nut voor had, dus uiteindelijk heb ik em verkocht.
Even helemaal negeren dat haar man rookt en wij dus elke keer niet buiten kunnen zitten omdat we dan in de rook zitten. Ze hebben altijd bezoek en dan zitten zij in de tuin en wij "durven" dan niet te praten omdat zij alles meekrijgen. Maar daar zeggen we niks over omdat het volgens ons binnen de tolerantiegrenzen valt; leven en laten leven...iets dat duidelijk een one way street is nu...

Anyway, soms vraag ik me dan wel eens af of er jaloezie bij zit dat wij wél een tuin kunnen onderhouden en zij niet.

Dit is mijn tuintje:


Klikbaar voor het grasveld:


Ziet er hardly uit als een tuin waarbij iemand iets te zeiken moet hebben over hoe iets uitziet. Het is van beide kanten afgezekerd, links met een schutting en rechts met een schutting én een grote haag. Is gewoon MIJN tuin dammit

Maar om dan ontopic te gaan: zoals je ziet is mijn grasveld best hoog, er staan paardenbloemen in, madeliefjes en de onderliggende knobbels en bobbels zie je niet, maar zijn er wel helaas. Ik doe er niks meer aan. Kost me teveel werk, tijd en ergernis dat het toch niet perfect is. Dus dan laat ik het maar. En nu heb ik meer bijtjes in de tuin

[ Voor 16% gewijzigd door Deathchant op 29-04-2020 13:18 ]