/u/241825/Avatar_for_terrorist.png?f=community){kind=avatar}
Nostalgie is natuurlijk altijd een factor. Daarnaast beschrijf je 3D games, en die zijn m.i. veel minder tijdsloos dan 2D games. 2D platformers zijn op de PC vóór het indy-gaming tijdperk best wel lang weggeweest en dan moest je het vooral met retro doen. Nu zie je juist ook veel moderne games de visuele stijlen van vroeger omarmen (Stardew Valley ziet er ongeveer net zo uit als het Harvest Moon uit 1998 (Europa).
Oude 3D games heb ik, los van nostalgie en het ooit eens wèl willen uitspelen van games die je vroeger als kind speelde, terwijl je amper Engels kon en het spel maar half begreep, verder ook minder mee. De gamemechanics zijn vaak minder dan nu, en er is niet iets wat het wèl heeft en wat games nu niet meer hebben.
Redelijk recent heb ik bijvoorbeeld Prince of Persia 3D eens uitgespeeld. Dat spel heb ik vroeger nooit uit kunnen spelen, en het gaf dan een euforisch gevoel het spel zo'n 20 jaar na dato wel uit te kunnen spelen. Maar naast houterige bediening was vrijwel alles minder dan een hedendaagse game.
Een low-poly 3D object, tenzij het echt een visuele stijl is, zoals Mario of Minecraft, verouderd natuurlijk vrij snel als dit in nieuwere games steeds beter wordt.
Terwijl ik een sprite-afbeelding van een willekeurig SNES-spel niet per se lelijk vind.
Hier een random sprite van een SNES spel:
Is er op de oorspronkelijke resolutie nu opeens iets lelijks aan de details van de afbeelding? Hoogstens dat het nu 32-bits zou zijn waardoor je geen kartelige transparantie krijgt, en wellicht meer vector-gebaseerd, of 3D-modellen maar dan van de zijkant belicht zoals de nieuwere Castlevania's. Het enige nadeel is dat dit soort sprites niet achteraf groter kunnen worden gerenderd zonder dat de pixels gewoon worden opgeblazen. Dus voor de daadwerkelijke beleving moet je het soms gewoon in een klein 240 *320-achtig schermpje spelen. Dat wordt op de 4K-schermen van nu natuurlijk steeds meer onhoudbaar, en wijt men een deel van de lelijkheid aan het feit dat de spellen dan maar vergroot worden weergegeven.
Oude 3D games heb ik, los van nostalgie en het ooit eens wèl willen uitspelen van games die je vroeger als kind speelde, terwijl je amper Engels kon en het spel maar half begreep, verder ook minder mee. De gamemechanics zijn vaak minder dan nu, en er is niet iets wat het wèl heeft en wat games nu niet meer hebben.
Redelijk recent heb ik bijvoorbeeld Prince of Persia 3D eens uitgespeeld. Dat spel heb ik vroeger nooit uit kunnen spelen, en het gaf dan een euforisch gevoel het spel zo'n 20 jaar na dato wel uit te kunnen spelen. Maar naast houterige bediening was vrijwel alles minder dan een hedendaagse game.
Een low-poly 3D object, tenzij het echt een visuele stijl is, zoals Mario of Minecraft, verouderd natuurlijk vrij snel als dit in nieuwere games steeds beter wordt.
Terwijl ik een sprite-afbeelding van een willekeurig SNES-spel niet per se lelijk vind.
Hier een random sprite van een SNES spel:
Is er op de oorspronkelijke resolutie nu opeens iets lelijks aan de details van de afbeelding? Hoogstens dat het nu 32-bits zou zijn waardoor je geen kartelige transparantie krijgt, en wellicht meer vector-gebaseerd, of 3D-modellen maar dan van de zijkant belicht zoals de nieuwere Castlevania's. Het enige nadeel is dat dit soort sprites niet achteraf groter kunnen worden gerenderd zonder dat de pixels gewoon worden opgeblazen. Dus voor de daadwerkelijke beleving moet je het soms gewoon in een klein 240 *320-achtig schermpje spelen. Dat wordt op de 4K-schermen van nu natuurlijk steeds meer onhoudbaar, en wijt men een deel van de lelijkheid aan het feit dat de spellen dan maar vergroot worden weergegeven.
Denk om uw spatiegebruik. Dit scheelt Tweakers.net kostbare databaseruimte! | Groninger en geïnteresseerd in Domotica? Kom naar DomoticaGrunn