Wailing_Banshee schreef op dinsdag 4 december 2018 @ 08:14:
[...]
Voor ons eerste huis (hebben we gekocht een half jaar na ons afstuderen) was 19.000 gulden te duur om het van 1 salaris te doen. Spaargeld hadden we niet, alleen onze startersalarissen. Dat vonden we wel een heel prettig idee, dus toen we ons tweede huis zochten, zaten we expres te zoeken in een prijscategorie waar we datzelfde zouden hebben. Uiteindelijk wel iets duurder geworden, maar als je eenmaal verliefd wordt op een huis, vervallen alle andere regels

(uiteindelijk nog steeds ruim onder onze max lening).
Wij hebben dat heel simpel opgelost:
We hebben domweg niet gekeken naar huizen die boven ons maximale persoonlijke budget zaten. Funda filter stond keihard op onze max en *iets* daar boven, maar nog altijd ruim aan de veilige kant. Verder dan pak 'm beet 1,25 salaris zijn we niet gegaan.
Datzelfde geldt natuurlijk ook voor producten. Het kan best zijn dat iemand die veel geld heeft, maar een klein goedkoop autootje rijdt (omdat die persoon helemaal niet om auto's geeft), maar wel die hele dure keukenapparatuur in huis heeft staan (want koken is z'n passie).
Als ik onze situatie kijk (DINK, moest even denken wat dat ook alweer betekende

), wij rijden in een goedkope auto, maar hebben wel een Miele afwasmaschine in de keuken staan. En die diepvries kast was ook zeker niet de goedkoopste, maar juist een wat duurdere Liebherr. Maar onze TV is maar een 42" LED TV (van een jaar of 8 oud) met een goedkope soundbar erbij.
Same here. 8 jaar oude 2e hands diesel (wel voor ons aan de prijs en achteraf hadden we beter niet voor diesel kunnen kiezen maar mogelijk komt er een sloopregeling aan over een paar jaar, er is wat uitgelekt), 2e hands tv (wel een energieslurper, ik denk zelfs plasma, maar goed), etc, etc. We hebben geen écht dure spullen in huis, al hebben we een paar jaar geleden wel een paar stoelen gekocht van Konstantin Grcic, de "Chair One". Wel pas toen ze redelijk betaalbaar werden, toen ik ze voor het eerst zag in een museum in New York waren ze nog flink onbetaalbaar.
Dit stoeltje:
Zo maken we meer van dat soort keuzes. Onze gasrekening is bijvoorbeld weer wat hoger (ik douche graag lang) en hebben we een mooie houtkachel in huis gehaald waar we sinds we 'm hebben, letterlijk iedere dag plezier van hebben. (Ook als we 'm niet stoken.)
[...]
Wij hebben alleen spaargeld. Maar dat spaargeld kun je zien als een stuwmeer. Zodra er voldoende in zit, kan het eruit stromen en luxe genereren. Zodra het minimum bereikt is, houdt het op. Het minimum is dus onze buffer.
Da's een beetje zoals wij het hebben, al hebben we het wel verdeeld over meerdere rekeningen waarbij tenminste 1 rekening redeljk "heilig" is verklaard. Het geld dat daar op staat mag alleen voor heel duurzame zaken worden uitgegeven. Dient ook als buffer, laatst het overschot van de verbouwing er uit betaald, dát geld moet terug en daar hebben we afspraken over gemaakt. (Het geld op die rekening is ook daadwerkelijk van mij. Dat geld is geoormerkt en valt niet binnen onze gemeenschap van goederen. Wel mag ik uiteraard zelf bepalen dat geld al dan niet aan gezamenlijke dingen uit te geven of uit te lenen aan onszelf.)
Vooralsnog is die rekening écht onze buffer, met de intentie om 'm op een bepaald niveau te houden. Spaarrekeningen zijn een soort van tussen-buffer.
Eigenlijk hebben we het geld daarmee verdeeld in 4 lagen:
- Buffer (mag écht niet aangezeten worden en tekorten moeten worden aangevuld)
- Tussenbuffer (spaargeld, gaan we iets makkelijker mee om maar soort van "ondergrens" op spaargeld)
- Spaargeld (voor korte-termijn dingen, mag dus ook zomaar aangezeten worden voor luxe dingen)
- Betaalrekeningen (voor de maandelijkse dingen)
Het is geen hard iets, we kunnen telkens wijzigen daarin als we willen, maar het "gewicht" is wel telkens anders.
Ná Scaoll. - Don’t Panic.