Hallo Beste MedeTweakers en W & L -lezers,
Ik heb een film gezien (This is my life and boy does it suck, info..) en het heeft -tesamen met een telefoongesprek met mijn ex-vriendin- weer eens aan het nadenken gezet over wat het leven inhoudt. Ik zit nu even in een dipje, omdat het uit is met mijn vriendin, dat is tamelijk logisch. Maar ik denk wel vaker na wat ik nu precies moet doen in mijn leven, en of ik wel de goede stappen neem. Dit is eigenlijk begonnen op mijn 22e, dus 2 jaar geleden. Sinds ik meer omga met leeftijdgenoten doordat ik een studentenhuis ben gaan wonen praat ik ook veel over het leven en wat er nu eigenlijk de bedoeling van is. Maar niemand weet dat en iedereen heeft andere adviezen. Ik heb over deze kwestie (die veel meer mensen bezig houdt) ook gepraat met mijn moeder, die -toevallig- psychiater/Reiki Master is. Zij zei mij dat je het eigenlijk nooit weet en dat je je doelen die je hebt moet bijstellen.
Mijn doel in mijn leven was vroeger een goede baan, leuk huis en een auto. Standaard werk. De afgelopen twee jaar ben ik hiervan afgestapt, mijn doel is op dit moment blanco, ik zit in het derde jaar van de HBO en studeer volgend jaar af. Dan ben ik 26 en ga ik dus lekker in de werkende massa zitten. Dit lijkt me niks en denk hier over na. Mijn ex daarentegen is op 1 Mei van dit jaar klaar ("afgestudeerd", ze doet lichamelijke opvoeding, en die opleiding heeft geen afstudeer/scriptie systeem) en ze weet ook nog niet wat ze gaat doen.. Werken, verhuizen naar haar "geboorteplaats" (ze is geadopteerd en opgegroeid in Arnhem) of in Den Haag blijven. Dit verbaast mij en zij meldde mij dat ik het mijzelf moeilijk maak door over dit soort dingen na te denken.
Ik ben eigenlijk van mening dat ik sinds ik in de twintig raak steeds serieuzer over het leven ga nadenken, maar waarom eigenlijk?? Wat kan mij het schelen of ik op mijn 30e een huis, mooie motor en een vrouw heb.. Het boeit mij niet.. Ik ben in het weekend postbode en ik denk er serieus over na om af te studeren en lekker post te gaan lopen. Ik loop nu stage, en zit dus in de "IT" (Ik programmeer in XML en ASP.), maar ondanks dat ik het leuk vind en het mij echt boeit, heb ik niet het gevoel dat ik iets beteken. Het "enige" wat ik na mijn studie kan gaan doen is bedrijven door mijn programmeerwerk meer winst bezorgen, en als ik een eigen bedrijf heb mijzelf. Maar er is geen diepere betekenis bij. Hoe harder ik werk, des te meer geld ik heb en des te efficienter het bedrijf kan gaan draaien. Al mijn jaren studie hebben als doel om geld te verdienen en kennis op te doen. Je kan natuurlijk ontwikkelingswerk gaan doen, om je gevoel gerust te stellen, maar reël gezien is één ontwikkelingswerker die een groep Afrikanen leert ASP-en of motoren leer repareren (mijn hobby) ook maar een druppel op een gloeiende plaat. In ieder geval, mijn gevoel hierbij is dat ik mijzelf dan virtueel een goed gevoel geef, als ik wegga daar is het ook over of blijft er zo'n kleine groep over dat die ook binnen een of twee jaar weer achter de trekker aanlopen om het land te bewerken i.p.v de landelijke economie omhoog halen. En vaak is in dat soort arme landen een dictator of het leger aan de macht en worden de mensen "dom" gehouden zodat je als ontwikkelingswerker ook weinig blijvende invloed kan uitoefenen
Wat vinden jullie, denk ik gewoon te veel naar voren en moet ik eens kijken als ik ben afgestudeerd en wat ik dan wil. Zijn er meer mensen (twintigers ?) die dit soort gedachten hebben? Ik ben benieuwd..
Mark.
Ik heb een film gezien (This is my life and boy does it suck, info..) en het heeft -tesamen met een telefoongesprek met mijn ex-vriendin- weer eens aan het nadenken gezet over wat het leven inhoudt. Ik zit nu even in een dipje, omdat het uit is met mijn vriendin, dat is tamelijk logisch. Maar ik denk wel vaker na wat ik nu precies moet doen in mijn leven, en of ik wel de goede stappen neem. Dit is eigenlijk begonnen op mijn 22e, dus 2 jaar geleden. Sinds ik meer omga met leeftijdgenoten doordat ik een studentenhuis ben gaan wonen praat ik ook veel over het leven en wat er nu eigenlijk de bedoeling van is. Maar niemand weet dat en iedereen heeft andere adviezen. Ik heb over deze kwestie (die veel meer mensen bezig houdt) ook gepraat met mijn moeder, die -toevallig- psychiater/Reiki Master is. Zij zei mij dat je het eigenlijk nooit weet en dat je je doelen die je hebt moet bijstellen.
Mijn doel in mijn leven was vroeger een goede baan, leuk huis en een auto. Standaard werk. De afgelopen twee jaar ben ik hiervan afgestapt, mijn doel is op dit moment blanco, ik zit in het derde jaar van de HBO en studeer volgend jaar af. Dan ben ik 26 en ga ik dus lekker in de werkende massa zitten. Dit lijkt me niks en denk hier over na. Mijn ex daarentegen is op 1 Mei van dit jaar klaar ("afgestudeerd", ze doet lichamelijke opvoeding, en die opleiding heeft geen afstudeer/scriptie systeem) en ze weet ook nog niet wat ze gaat doen.. Werken, verhuizen naar haar "geboorteplaats" (ze is geadopteerd en opgegroeid in Arnhem) of in Den Haag blijven. Dit verbaast mij en zij meldde mij dat ik het mijzelf moeilijk maak door over dit soort dingen na te denken.
Ik ben eigenlijk van mening dat ik sinds ik in de twintig raak steeds serieuzer over het leven ga nadenken, maar waarom eigenlijk?? Wat kan mij het schelen of ik op mijn 30e een huis, mooie motor en een vrouw heb.. Het boeit mij niet.. Ik ben in het weekend postbode en ik denk er serieus over na om af te studeren en lekker post te gaan lopen. Ik loop nu stage, en zit dus in de "IT" (Ik programmeer in XML en ASP.), maar ondanks dat ik het leuk vind en het mij echt boeit, heb ik niet het gevoel dat ik iets beteken. Het "enige" wat ik na mijn studie kan gaan doen is bedrijven door mijn programmeerwerk meer winst bezorgen, en als ik een eigen bedrijf heb mijzelf. Maar er is geen diepere betekenis bij. Hoe harder ik werk, des te meer geld ik heb en des te efficienter het bedrijf kan gaan draaien. Al mijn jaren studie hebben als doel om geld te verdienen en kennis op te doen. Je kan natuurlijk ontwikkelingswerk gaan doen, om je gevoel gerust te stellen, maar reël gezien is één ontwikkelingswerker die een groep Afrikanen leert ASP-en of motoren leer repareren (mijn hobby) ook maar een druppel op een gloeiende plaat. In ieder geval, mijn gevoel hierbij is dat ik mijzelf dan virtueel een goed gevoel geef, als ik wegga daar is het ook over of blijft er zo'n kleine groep over dat die ook binnen een of twee jaar weer achter de trekker aanlopen om het land te bewerken i.p.v de landelijke economie omhoog halen. En vaak is in dat soort arme landen een dictator of het leger aan de macht en worden de mensen "dom" gehouden zodat je als ontwikkelingswerker ook weinig blijvende invloed kan uitoefenen
Wat vinden jullie, denk ik gewoon te veel naar voren en moet ik eens kijken als ik ben afgestudeerd en wat ik dan wil. Zijn er meer mensen (twintigers ?) die dit soort gedachten hebben? Ik ben benieuwd..
Mark.
