Let op: dit topic is afgesplitst van Oneindigheid en legio mogelijkheden., omdat er zich een discussie ontspon over de zin van het topic.
Er is hier niemand die beweert dat het theoretisch onmogelijk is dat er UFO's, geesten of een God bestaan. Er zijn hier echter wel mensen die beweren dat je consequent moet zijn en die zaken net zo moet behandelen als je alle andere zaken in je leven behandeld: op basis van onze waarnemingen beoordelen dat er geen enkele reden is om aan te nemen dat ze bestaan, of zich tenminste realiseren dat ze geen invloed uitoefenen op ons bestaan. Dingen die geen invloed op ons leven uitoefenen zouden net zo goed niet kunnen bestaan en discussieren over hun bestaan is zinloos, met de belangrijke dat degene die iets claimt zonder bewijsmateriaal domweg ongelijk heeft. Anders zou je rekening moeten houden met de eisen van mijn onzichtbare olifanten (onzichtbaar, maar ze kunnen je nog steeds verpletteren!) en alle fantasieen van psychiatrische patienten. Dat doe je niet: ongeacht wat je er theoretisch van vind, sluit je in de praktijk uit dat ze gelijk hebben.
De lijst onderwerpen die aan je criterium voldoet is eindeloos. Ik kan er talloze verzinnen waarvan zelfs meest paranoide mensen zouden zeggen dat ze niet bestonden. Maar dat oordeel is irrationeel, omdat het inconsequent en inconsistent met iemands verdere levenswijze is. Het heeft niets met het voorhandenzijnde bewijsmateriaal te maken, want dat is voor al die zaken objectie beschouwd even afwezig. Als je voor alle praktische aangelegenheden het bestaan ergens van ontkent, dan is het ronduit gezeur om te gaan beweren dat ze 'theoretisch zouden kunnen bestaan'. Dat voegt niets toe aan ons leven.
Goden zijn in deze een uitzondering: mensen claimen gevoelservaringen als onderbouwing voor hun bestaan. Dat is persoonlijk bewijsmateriaal, waar de persoon bovendien in zijn leven rekening mee houdt. Maar als ze in de Himalaya gaan trekken, nemen ze geen enorm geweer mee uit angst voor de Yeti. Als ze gaan slapen doen ze niet alles op slot uit angst ontvoerd te worden door aliens. Als ze een deur horen piepen, gaan ze er vanuit dat het de wind is.
Daarmee ontken je hoe mensen zich in de werkelijkheid gedragen; hoe mensen in werkelijkheid zijn. De werkelijkheid wordt niet bepaald door rechtspraak, maar door het voorhandenzijnde bewijsmateriaal. Mensen handelen daar ook naar, ongeacht wat ze verder allemaal beweren. Een eenvoudig voorbeeld: als je een deur hoort piepen, denk je aan de wind, niet aan een geest. Daarvoor hoef je de geest niet theoretisch uit te sluiten en hoef je geen complete interne discussie te voeren of er geesten kunnen bestaan. Voor alle praktische aangelegenheden sluit je het bestaan van geesten uit. Dat is de enige manier waarop je kan bestaan, want er zijn elke dag oneindig veel van dit soort eenvoudige beslissingen, waarin je praktisch het bestaan ergens van uitsluit, op basis van gebrek aan bewijsmateriaal en enige reden om aan te nemen dat al die oneindige dingen die je hier kan verzinnen zouden bestaan.merlin_33 schreef op 31 oktober 2004 @ 01:03:
Dat bijvoorbeeld aliens ons hier op aarde hebben gezet hoeft geenszins weggewuifd te worden of belachelijk gemaakt te worden. Alle vormen van iets kunnen bestaan totdat het tegendeel bewezen wordt. Het lijkt een beetje op rechtspraak zo.
Er is hier niemand die beweert dat het theoretisch onmogelijk is dat er UFO's, geesten of een God bestaan. Er zijn hier echter wel mensen die beweren dat je consequent moet zijn en die zaken net zo moet behandelen als je alle andere zaken in je leven behandeld: op basis van onze waarnemingen beoordelen dat er geen enkele reden is om aan te nemen dat ze bestaan, of zich tenminste realiseren dat ze geen invloed uitoefenen op ons bestaan. Dingen die geen invloed op ons leven uitoefenen zouden net zo goed niet kunnen bestaan en discussieren over hun bestaan is zinloos, met de belangrijke dat degene die iets claimt zonder bewijsmateriaal domweg ongelijk heeft. Anders zou je rekening moeten houden met de eisen van mijn onzichtbare olifanten (onzichtbaar, maar ze kunnen je nog steeds verpletteren!) en alle fantasieen van psychiatrische patienten. Dat doe je niet: ongeacht wat je er theoretisch van vind, sluit je in de praktijk uit dat ze gelijk hebben.
De lijst onderwerpen die aan je criterium voldoet is eindeloos. Ik kan er talloze verzinnen waarvan zelfs meest paranoide mensen zouden zeggen dat ze niet bestonden. Maar dat oordeel is irrationeel, omdat het inconsequent en inconsistent met iemands verdere levenswijze is. Het heeft niets met het voorhandenzijnde bewijsmateriaal te maken, want dat is voor al die zaken objectie beschouwd even afwezig. Als je voor alle praktische aangelegenheden het bestaan ergens van ontkent, dan is het ronduit gezeur om te gaan beweren dat ze 'theoretisch zouden kunnen bestaan'. Dat voegt niets toe aan ons leven.
Goden zijn in deze een uitzondering: mensen claimen gevoelservaringen als onderbouwing voor hun bestaan. Dat is persoonlijk bewijsmateriaal, waar de persoon bovendien in zijn leven rekening mee houdt. Maar als ze in de Himalaya gaan trekken, nemen ze geen enorm geweer mee uit angst voor de Yeti. Als ze gaan slapen doen ze niet alles op slot uit angst ontvoerd te worden door aliens. Als ze een deur horen piepen, gaan ze er vanuit dat het de wind is.
[ Voor 8% gewijzigd door Confusion op 02-11-2004 11:13 ]
Wie trösten wir uns, die Mörder aller Mörder?