Veel kennissen van me gedragen zich in groep helemaal anders dan wanneer je er mee alleen bent.
Sommigen doen in groep nogal arrogant en verwijten je zelfs bij een meningsverschil. Als je er enkele minuten later mee alleen bent zijn ze ineens heel lief en kan je er op een normale manier een gesprek mee voeren.
Anderen daarentegen negeren je in groepsverband en praten dan weer opvallend veel wanneer je er mee alleen bent. Ik ken iemand die ik soms ontmoet op de trein waar je er een tof gesprek mee kan hebben, maar ontmoet hem de dag erna op café in groep en met enkele biertjes op en je ziet een heel gesloten persoon. Het is alsof hij je in groep niet meer ziet als een vriend, maar als een concurrent.
Ik ben me al geruime tijd aan het afvragen hoe dit zou komen. Het is misschien te herleiden tot primitief gedrag waarbij mensen in groep zich sterker willen voordoen dan ze werkelijk zijn tegenover een andere groep. Maar het betreft hier steeds gevallen van mensen binnen dezelfde groep die het zelfs voor je zouden opnemen als het er op aankomt. Is het dan toch om de sterkste te lijken binnen die groep?
Het heeft veel te maken met de leeftijd en met welke vriendenkring je te maken hebt. Zo zal je dit veel sneller zien bij jongeren en bij mensen onder invloed.
Hoe pak je zoiets aan? Ik denk dat het goed is om hen ermee te confronteren, maar zoiets kan ook een tegenovergesteld effect hebben. Het zou ook goed zijn om met deze mensen eens andere activiteiten te doen dan alleen uitgaan, dan kan er misschien een barrière gebroken worden waardoor ze je in het vervolg meer gaan zien als een echte vriend.
Wat zijn jullie ervaringen hiermee en hoe valt dergelijk gedrag te verklaren denk je? Is het gewoon 'interessant willen doen' of schuilt er onderbewust meer achter?
Sommigen doen in groep nogal arrogant en verwijten je zelfs bij een meningsverschil. Als je er enkele minuten later mee alleen bent zijn ze ineens heel lief en kan je er op een normale manier een gesprek mee voeren.
Anderen daarentegen negeren je in groepsverband en praten dan weer opvallend veel wanneer je er mee alleen bent. Ik ken iemand die ik soms ontmoet op de trein waar je er een tof gesprek mee kan hebben, maar ontmoet hem de dag erna op café in groep en met enkele biertjes op en je ziet een heel gesloten persoon. Het is alsof hij je in groep niet meer ziet als een vriend, maar als een concurrent.
Ik ben me al geruime tijd aan het afvragen hoe dit zou komen. Het is misschien te herleiden tot primitief gedrag waarbij mensen in groep zich sterker willen voordoen dan ze werkelijk zijn tegenover een andere groep. Maar het betreft hier steeds gevallen van mensen binnen dezelfde groep die het zelfs voor je zouden opnemen als het er op aankomt. Is het dan toch om de sterkste te lijken binnen die groep?
Het heeft veel te maken met de leeftijd en met welke vriendenkring je te maken hebt. Zo zal je dit veel sneller zien bij jongeren en bij mensen onder invloed.
Hoe pak je zoiets aan? Ik denk dat het goed is om hen ermee te confronteren, maar zoiets kan ook een tegenovergesteld effect hebben. Het zou ook goed zijn om met deze mensen eens andere activiteiten te doen dan alleen uitgaan, dan kan er misschien een barrière gebroken worden waardoor ze je in het vervolg meer gaan zien als een echte vriend.
Wat zijn jullie ervaringen hiermee en hoe valt dergelijk gedrag te verklaren denk je? Is het gewoon 'interessant willen doen' of schuilt er onderbewust meer achter?
offtopic:
Het is trouwens leuk dat W&L weer leeft
Het is trouwens leuk dat W&L weer leeft
[ Voor 3% gewijzigd door Verwijderd op 16-07-2004 15:02 ]