Na het lezen van het boek van Nikkyô Niwano "Hedendaags Boeddhisme" ben ik tot de volgende conclusies gekomen omtrent de essentie van het Boeddhisme.
De Boeddhistische weg is een weg die iedereen kan bewandelen.
Het Boeddhisme verheerlijkt een bepaalde geestelijke/innerlijke toestand.
Die geestelijke toestand is niet iets buitengewoons of bovenaards of oppermachtigs. Het is de gewone neutrale innerlijke toestand waarin ieder van ons wel dagelijks in verkeert.
Onze geest/ons innerlijk is in staat tot vele geestelijke toestanden. Gaande van opwinding, extase, opperste geluk naar totale wanhoop, haat of verdriet.
Het Boeddhisme is voor stuk een pleidooi voor de gulden middenweg.
Hoewel opwinding, extase, opperste geluk toestanden zijn die wij mensen (graag) kunnen opwekken is het voor de mens onmogelijk om ze langdurig op te wekken. (Mooie liedjes duren niet lang !)
De pijnlijke geestelijke toestanden zoals wanhoop, haat of verdriet zijn toestanden die we weliswaar langdurig kunnen opwekken maar wanneer we in die toestanden verkeren snakken we naar verlossing van die pijn.
De conclusie is eigenlijk een logische conclusie.
De pijnlijke geestelijke toestanden willen we niet hebben en de heerlijke geestestoestanden zijn onmogelijk langdurig vol te houden.
Er tussenin zit de neutrale toestand.
Ze is bereikbaar want iedereen kent het.
Ze is veel langer vol te houden dan de heerlijke geestestoestanden.
Ze is fijner dan de pijnlijke geestelijke toestanden.
Het doel is heel simpel en eenvoudig en door iedereen te realiseren.
Het Boeddhisme verheerlijkt (is een pleidooi voor) die neutrale toestand.
Het is voor iedereen mogelijk om te groeien. Het is voor iedereen mogelijk om vaardiger te worden om die neutrale toestand op te wekken.
Maar het is wel onmogelijk om altijd in die toestand te zitten.
Dit is wat ik begrepen heb wat de essentie is van het Boeddhisme na het lezen van het boek.
De Boeddhistische weg is een weg die iedereen kan bewandelen.
Het Boeddhisme verheerlijkt een bepaalde geestelijke/innerlijke toestand.
Die geestelijke toestand is niet iets buitengewoons of bovenaards of oppermachtigs. Het is de gewone neutrale innerlijke toestand waarin ieder van ons wel dagelijks in verkeert.
Onze geest/ons innerlijk is in staat tot vele geestelijke toestanden. Gaande van opwinding, extase, opperste geluk naar totale wanhoop, haat of verdriet.
Het Boeddhisme is voor stuk een pleidooi voor de gulden middenweg.
Hoewel opwinding, extase, opperste geluk toestanden zijn die wij mensen (graag) kunnen opwekken is het voor de mens onmogelijk om ze langdurig op te wekken. (Mooie liedjes duren niet lang !)
De pijnlijke geestelijke toestanden zoals wanhoop, haat of verdriet zijn toestanden die we weliswaar langdurig kunnen opwekken maar wanneer we in die toestanden verkeren snakken we naar verlossing van die pijn.
De conclusie is eigenlijk een logische conclusie.
De pijnlijke geestelijke toestanden willen we niet hebben en de heerlijke geestestoestanden zijn onmogelijk langdurig vol te houden.
Er tussenin zit de neutrale toestand.
Ze is bereikbaar want iedereen kent het.
Ze is veel langer vol te houden dan de heerlijke geestestoestanden.
Ze is fijner dan de pijnlijke geestelijke toestanden.
Het doel is heel simpel en eenvoudig en door iedereen te realiseren.
Het Boeddhisme verheerlijkt (is een pleidooi voor) die neutrale toestand.
Het is voor iedereen mogelijk om te groeien. Het is voor iedereen mogelijk om vaardiger te worden om die neutrale toestand op te wekken.
Maar het is wel onmogelijk om altijd in die toestand te zitten.
Dit is wat ik begrepen heb wat de essentie is van het Boeddhisme na het lezen van het boek.
:strip_icc():strip_exif()/u/25814/camus_small.jpg?f=community)
Dit topic is gesloten.