Aantrekking tot hetzelfde geslacht

[Christiaan]

Laat ik maar beginnen met de opmerking dat ik niet van plan was uit de kast te komen en, om een verkeerde beeldvorming te vermijden (hier kom ik later op terug), dat ik heterosexueel ben. In dit topic wil ik aandacht besteden aan de culturele opvattingen over homo- en heterosexualiteit en wat voor gevolgen dat heeft.

Laat me beginnen met een definitie van homosexualiteit. Mijn handboek klinische psychologie definieert het als sexuele aantrekking tot iemand van hetzelfde geslacht. Dit betekent dus dat je sexueel opgewonden kunt raken van iemand van hetzelfde geslacht. Sexuele opgewondenheid moeten we dan definieren als iedere manifeste vorm van physiologische opwinding, dus een erectie, veel kriebels in je buik, enzovoorts. Ik schrijf dit topic vooral vanuit het oogpunt van de man, maar men kan dit ook toepassen op de vrouw.

Mijn stelling is dat veel heterosexuele mannen (en vrouwen) zich ook wel eens aangetrokken voelen tot een andere man, maar dat dat een geestelijke vorm van aantrekking is - niet een sexuele aantrekking. Dit betekent overigens niet dat je dan verliefd wordt op iemand van hetzelfde geslacht, want mijns insziens is dat een te vage term en suggereert ook sexuele aantrekking. Deze stelling kan ik onderbouwen met de gesprekken die ik met diverse vrienden over dit onderwerp heb gehad. Zo bleek dat wij vrijwel allemaal wel eens in aanraking gekomen zijn met mannen jegens wie wij toch wel enige aantrekking voelde. Je zou kunnen zeggen dat die aantrekking vooral bestond uit fascinatie en interesse. Ik heb dat zelf 1 keer gehad, maar ik weet (ook uit een college over dit onderwerp dat ik recentelijk heb bijgewoond) dat dit regelmatig voorkomt bij zowel mannen als vrouwen. Maar waarom zeggen zo weinig mensen dit?

En daaruit vloeit ook het volgende punt van dit topic. Alhoewel er een redelijk grote tolerantie is jegens homofilie, is er een soort dogma onder heterosexuelen dat iedere vorm van aantrekking jegens iemand van hetzelfde geslacht een vorm van homosexualiteit zou kunnen zijn. Volgens mij zorgt dit dogma ervoor dat zo weinig mensen dit toegeven en het zorgt er ook voor dat ik een grote drang voel om toch te benadrukken dat ik heterosexueel ben, maar waarom zou ik dat moeten doen? Schijnbaar ben ik me bewust van dat dogma.

Wat zijn jullie gedachten hierover?

Ik zou haast een test willen afnemen om vast te stellen in hoeverre mensen die dit lezen nu denken dat ik toch homofiel ben of denken dat ik twijfelend ben. Beide gedachten zouden onwaar zijn, maar als mijn stelling klopt en er inderdaad een dogma heerst, dan zou die beeldvorming er bij lezers wel moeten zijn. Ga dit eens voor jezelf na en wees er vooral eerlijk over in dit topic.

[ Voor 10% gewijzigd door Christiaan op 24-04-2004 13:13 ]

[Verwijderd]

Christiaan schreef op 24 april 2004 @ 13:04:
Wat zijn jullie gedachten hierover?

Ik heb een vaste (sexuele) relatie en ben (dus) a priori helemaal niet geinteresseerd in iemands sexuele geaardheid.

Desgevraagd antwoord ik meestal dat ik voor zo'n 5% niet-praktiserend homosexueel ben (dwz dat ik me een homosexuele relatie kan voorstellen, maar daar verder niets mee doe, echte sexuele opwinding voor een persoon van hetzelfde geslacht kan ik mij niet heugen). Gevoelens van fascinatie en interesse (etc) voor personen van hetzelfde geslacht heb ik ook, maar wat is anders de basis voor (hechte) vriendschappen tussen personen van hetzelfde geslacht?

Oh, en aan de hand van jouw (positieve of negatieve) uitlatingen betreffende homosexualiteit durf ik geen oordeel te vellen over jouw (werkelijke) sexuele geaardheid

[Verwijderd]

Christiaan schreef op 24 april 2004 @ 13:04:
Wat zijn jullie gedachten hierover?

Ben je nu eigenlijk niet te veel bezig met mensen in hokjes te duwen of homosexueel of heterosexueel? Ik begreep dat je een handboek voor de psychologie raadpleegt. Staat daar ook niet in dat er een heleboel mengvormen en overgangsvormen van sexualiteit voorkomen? Bisexualiteit, het bestaat echt.
Over jouw sexualiteit heb ik totaal geen mening. Doe wat je leuk lijkt zou ik denken.

[Christiaan]

Verwijderd schreef op 24 april 2004 @ 14:03:
Ben je nu eigenlijk niet te veel bezig met mensen in hokjes te duwen of homosexueel of heterosexueel? Ik begreep dat je een handboek voor de psychologie raadpleegt. Staat daar ook niet in dat er een heleboel mengvormen en overgangsvormen van sexualiteit voorkomen? Bisexualiteit, het bestaat echt.
Over jouw sexualiteit heb ik totaal geen mening. Doe wat je leuk lijkt zou ik denken.

Nee, ik probeer juist niet in hokjes in te delen . Het topic heeft namelijk niets te maken met sexualiteit zelf, want daarbij gelden de hokjes bi/homo/hetero alleen. Ik heb het niet over sexuele aantrekking, dat heb ik expliciet vermeld, maar over een ander soort aantrekking. Ik hoef niets in hokjes te duwen, ik wil alleen weten hoe het komt dat mensen het zelf zo snel in hokjes duwen (want dat is mijn constatering).

Overigens zie ik nog wel iets interessants, namelijk dat mensen (maar dat moeten jullie zelf bevestigen) de gedachte hebben dat ik over mijzelf schrijf (je laatste zin lijkt dat namelijk te bevestigen). Waarom eigenlijk?

[ Voor 11% gewijzigd door Christiaan op 24-04-2004 14:07 ]

[Verwijderd]

Christiaan schreef op 24 april 2004 @ 13:04:
En daaruit vloeit ook het volgende punt van dit topic. Alhoewel er een redelijk grote tolerantie is jegens homofilie, is er een soort dogma onder heterosexuelen dat iedere vorm van aantrekking jegens iemand van hetzelfde geslacht een vorm van homosexualiteit zou kunnen zijn. Volgens mij zorgt dit dogma ervoor dat zo weinig mensen dit toegeven en het zorgt er ook voor dat ik een grote drang voel om toch te benadrukken dat ik heterosexueel ben, maar waarom zou ik dat moeten doen? Schijnbaar ben ik me bewust van dat dogma.

Wat zijn jullie gedachten hierover?

Het lijkt alsof je vindt dat het bewustzijn van het bestaan van dat dogma al reden genoeg is om dan maar te benadrukken dat je heterosexueel bent. Alsof het uitmaakt dat mensen die dit lezen mogelijkerwijs een verkeerde indruk van je sexualiteit krijgen. Problematisch als het iemand betreft waarbij een juiste beeldvorming op dit vlak wel van belang is (een leuk meisje), maar hier..?

Persoonlijk ervaar ik dat dogma helemaal niet zo, natuurlijk zijn er mannen waar ik mij tot aangetrokken voel en anderen waarbij ik dat niet heb. Op basis waarvan zou ik anders met bepaalde mannen wel omgaan en met anderen niet? Vrienden hebben in zekere zin allemaal een aantrekkingskracht, als ik er onverschillig of negatief tegenover sta dan ga ik er ook heel anders mee om.

Ik verbind aantrekkingskracht in zijn algemeenheid niet met sexualiteit. Sexuele aantrekkingskracht is maar een zeer beperkt onderdeel van aantrekkingskracht in zijn algemeenheid.

[Christiaan]

Verwijderd schreef op 24 april 2004 @ 14:12:
Het lijkt alsof je vindt dat het bewustzijn van het bestaan van dat dogma al reden genoeg is om dan maar te benadrukken dat je heterosexueel bent. Alsof het uitmaakt dat mensen die dit lezen mogelijkerwijs een verkeerde indruk van je sexualiteit krijgen. Problematisch als het iemand betreft waarbij een juiste beeldvorming op dit vlak wel van belang is (een leuk meisje), maar hier..?

Ik ervaar wel een bepaalde druk, ja, om dat toch even te benadrukken. Dat vind ik een interessante constatering bij mijzelf, en ik geloof dat het het gevolg is van een gevoeligheid voor een cultureel dogma dat heerst.

Persoonlijk ervaar ik dat dogma helemaal niet zo, natuurlijk zijn er mannen waar ik mij tot aangetrokken voel en anderen waarbij ik dat niet heb. Op basis waarvan zou ik anders met bepaalde mannen wel omgaan en met anderen niet? Vrienden hebben in zekere zin allemaal een aantrekkingskracht, als ik er onverschillig of negatief tegenover sta dan ga ik er ook heel anders mee om.

Uiteraard hebben vrienden ook aantrekkingskracht, maar het gaat natuurlijk wel wat verder dan dat.

Ik verbind aantrekkingskracht in zijn algemeenheid niet met sexualiteit. Sexuele aantrekkingskracht is maar een zeer beperkt onderdeel van aantrekkingskracht in zijn algemeenheid.

Uiteraard, maar dat heb ik ook uiteen gezet in mijn startpost.

[Hahn]

En daaruit vloeit ook het volgende punt van dit topic. Alhoewel er een redelijk grote tolerantie is jegens homofilie, is er een soort dogma onder heterosexuelen dat iedere vorm van aantrekking jegens iemand van hetzelfde geslacht een vorm van homosexualiteit zou kunnen zijn. Volgens mij zorgt dit dogma ervoor dat zo weinig mensen dit toegeven en het zorgt er ook voor dat ik een grote drang voel om toch te benadrukken dat ik heterosexueel ben, maar waarom zou ik dat moeten doen? Schijnbaar ben ik me bewust van dat dogma.

Dat vind ik zelf iets wat erg overbodig en nutteloos is. Daarmee doel ik niet dat jij zelf benadrukt dat je hetero bent, maar dat mensen (mannen voornamelijk) in het algemeen iets hebben dat ze móeten bewijzen dat ze hetero zijn, omdat ze anders voor homo uitgemaakt worden.

Terwijl als je uit de kast komt mensen er misschien even aan moeten wennen, maar dat het daarna meestal gewoon gerespecteerd wordt. Waarom zou je dan je hele leven moeten bewijzen dat je hetero bent terwijl het niet erg is als je homo bent?

[ Voor 3% gewijzigd door Hahn op 24-04-2004 14:22 ]

[Christiaan]

December schreef op 24 april 2004 @ 14:21:
Terwijl als je uit de kast komt mensen er misschien even aan moeten wennen, maar dat het daarna meestal gewoon gerespecteerd wordt. Waarom zou je dan je hele leven moeten bewijzen dat je hetero bent terwijl het niet erg is als je homo bent?

Maar is dat niet wat heel erg gebeurd? Hoeveel mannen zijn niet homofoob? De vraag is waarom ze dat zijn geworden, en het antwoord daarop ligt toch in de cultuur? Je stipt in je post precies aan wat ik constateer in mijn omgeving en bij mijzelf.

[ Voor 8% gewijzigd door Christiaan op 24-04-2004 14:35 ]

[Verwijderd]

Christiaan schreef op 24 april 2004 @ 14:19:
Ik ervaar wel een bepaalde druk, ja, om dat toch even te benadrukken. Dat vind ik een interessante constatering bij mijzelf, en ik geloof dat het het gevolg is van een gevoeligheid voor een cultureel dogma dat heerst.

Dat zou goed kunnen ja, maar ik krijg het idee dat het voor een groot deel ook een kwestie is van hoe je je uitdrukt. Je schrijft in je openingspost:

Zo bleek dat wij vrijwel allemaal wel eens in aanraking gekomen zijn met mannen jegens wie wij toch wel enige aantrekking voelde. Je zou kunnen zeggen dat die aantrekking vooral bestond uit fascinatie en interesse.

Als je aantrekking nu vervangt door fascinatie en / of interesse, heb je dan nog de behoefte om je sexualiteit te benadrukken? Mijn ervaring is dat mensen zich vrij makkelijk op die manier uitdrukken over mensen van hetzelfde geslacht; iemand kan een interessant persoon zijn, of een fascinerende verschijning. Dat is dan de aantrekkingskracht van die persoon, maar mensen nemen de woorden "ik voel mij aangetrokken tot die persoon" misschien wat minder makkelijk in de mond, omdat het in die zin sneller wordt verbonden met sexuele aantrekking.

Of denk je dat het dogma ook opgaat als je je in andere termen, maar wel hetzelfde, uitdrukt?

[Christiaan]

Verwijderd schreef op 24 april 2004 @ 14:33:
Als je aantrekking nu vervangt door fascinatie en / of interesse, heb je dan nog de behoefte om je sexualiteit te benadrukken? Mijn ervaring is dat mensen zich vrij makkelijk op die manier uitdrukken over mensen van hetzelfde geslacht; iemand kan een interessant persoon zijn, of een fascinerende verschijning. Dat is dan de aantrekkingskracht van die persoon, maar mensen nemen de woorden "ik voel mij aangetrokken tot die persoon" misschien wat minder makkelijk in de mond, omdat het in die zin sneller wordt verbonden met sexuele aantrekking.

Het lastige is is dat fascinatie/interesse niet echt een treffende beschrijving is. Ik weet ook geen ander woord. Het is, misschien, een vorm van verliefdheid zonder sexuele aantrekking. Maar dat is misschien ook weer sterker dan ik het bedoel. Dat gevoel heb ik zelf iig niet gehad, maar sommige mensen die meededen aan die discussie hadden dat wel gehad.

[Delerium]

Gezien je indekkingen en herhaaldelijke prive-topic scheiding denk ik dat je homosexualiteit zelf als 'iets aparts' beschouwd. Ik maak dat op puur op basis van als je het zelf volledig zou accepteren je die moeite niet had genomen. Je stelling dat '"veel heterosexuele mannen (en vrouwen) zich ook wel eens aangetrokken voelen tot een andere man" geef je zo wel een negatief uitgangspunt mee en dat vind ik jammer.

Mijns inziens is homoseksualiteit volstrekt normaal. Zeker van vrouwen begrijp ik het omdat een vrouw meer liefde cq aantrekkelijkheid heeft, maar ook een man kan behoefte hebben aan juist datgene wat een man heeft (uitstraling van kracht). Dat het niet binnen de natuur past boeit niet, want de mens heeft zowiezo enorm veel niet-natuurlijke processen in z'n maatschappij geincorporeerd.
Mijns inziens is homoseksualiteit pas volledig geaccepteerd wanneer dit soort verbaasde topics een pure open deur lijken, grapjes over specifieke homo-eigenschappen grappig zijn als sitautiegrap ipv een homograp enz enz..... Om eerlijk te zijn denk ik dus ook dat homo's in Nederland (toch een vrij land) nog een enorm lange weg hebben te gaan.

* Delerium heeft onlangs nog zo'n discussie aan de koffietafel gehad.
Ik had een goede grap gemaakt over een homo, waar de rest totaal niet om kon lachen omdat het een klotestreek was en de betreffende persoon er niet bij was. Pas toen de persoon zelf de grap hoorde (en idd moest lachen) kon de rest pas de grap inzien... maar daarvoor zag ik dus een duidelijk scherm van 'over homo's maak je geen grappen' waarmee je homoseksualiteit meer in de taboesfeer zet dat de betreffende grap.

[Christiaan]

Ecteinascidin schreef op 24 april 2004 @ 14:39:
Gezien je indekkingen en herhaaldelijke prive-topic scheiding denk ik dat je homosexualiteit zelf als 'iets aparts' beschouwd. Ik maak dat op puur op basis van als je het zelf volledig zou accepteren je die moeite niet had genomen. Je stelling dat '"veel heterosexuele mannen (en vrouwen) zich ook wel eens aangetrokken voelen tot een andere man" geef je zo wel een negatief uitgangspunt mee en dat vind ik jammer.

Oh, dat was niet opzettelijk hoor. Ik zie het in elk geval zeker niet als iets dat negatief is. Wat wel zo is, is dat ik misschien wel het gevoel heb dat ik het erg zou vinden als ik het zelf zou zijn. Maar misschien is dat wel precies wat jij bedoelt. Maar op zich maakt dat voor het topic weinig uit, want waar komt die houding uberhaupt vandaan?

[Resistor]

Zou het geen 'grapje' van de natuur zijn om te voorkomen dat er te veel mensen komen?
Gewoon x-% een afwijkende sexuele voorkeur geven, zodat die zich niet snel voort kunnen planten?

Ik heb nog nooit een man een andere man zwanger zien maken, idem bij kinderen en dieren.

In feite dus egoïstisch gedrag, lekker klaarkomen, maar geen kinderen die je als gevolg daarvan moet verzorgen.

[Verwijderd]

Christiaan schreef op 24 april 2004 @ 13:04:
Laat ik maar beginnen met de opmerking dat ik niet van plan was uit de kast te komen

Ik zou haast een test willen afnemen om vast te stellen in hoeverre mensen die dit lezen nu denken dat ik toch homofiel ben of denken dat ik twijfelend ben.

Waar dit topic eigenlijk over zou kunnen gaan is de omslachtige en omstandige wijze waarop je dit uit de doeken doet. Natuurlijk heerst er een 'dogma' (ik zou liever zeggen, taboe) over homoseksualiteit onder veel heteroseksuele mannen in onze cultuur. Het bestaan van dit taboe wordt aangetoond door de manier waarop je dit topic start, maar ook uit veel voormkomende verschijnselen als de zelfingenomen bevestiging van de eigen mannelijke heteroseksualiteit tezamen met een overdreven seksualisering van het vrouwelijk geslacht, een associatie van homoseksualiteit met feminisering en pervertering, of de homoseksuele handeling als ultiem onterend en vernederend, als de apex van verdorvenheid, nauw verbonden met beschaamd vertrouwen, uitwerpselen, en inversie. Het kan ook, concreter, blijken uit de intense afkeer die veel mannen voelen bij de gedachte aan intimiteiten met het harige, vieze en opdringerige mannelijke geslacht.

Hier staan dan weer allerlei reacties tegenover, waaronder een zeker neiging zich bijzonder vooruitstrevend en vrijgevochten te voelen wanneer men er wel - onder allerlei voorbehouden en bindende voorwaarden - met andere mannen over praat. Of wellicht een fixatie op anale seks met vrouwen als compromis van het geweten.

Het is voor een westerse heteroseksuele man dus nauwelijks mogelijk om zijn visie niet voor een groot deel te laten bepalen door dit taboe. Dit is met de zogeheten acceptatie van homoseksualiteit en de emancipatie van homoseksuelen helemaal niet veranderd. Of de meeste mannen zich wel eens aangetrokken voelen tot hetzelfde geslacht weet ik niet. Ik denk ook niet dat statistische methodes kunnen corrigeren voor zo'n sterk taboe. Een onderscheid tussen geestelijke en lichamelijke aantrekkingskracht acht ik hier niet rendabel - het woord 'aantrekking' gebruikt men volgens mij vooral voor (potentieel) seksuele relaties, en bovendien kan het taboe ervoor zorgen dat de aantrekkingskracht alleen op geestelijk niveau gevoeld mag worden

[Hahn]

Resistor schreef op 24 april 2004 @ 14:43:
In feite dus egoïstisch gedrag, lekker klaarkomen, maar geen kinderen die je als gevolg daarvan moet verzorgen.

Beetje offtopic: maar jij vindt het gebruik van preventieve middelen dus ook egoïstisch gedrag?
Want als je een condoom gebruikt kan je ook lekker klaarkomen, maar je zit niet na 9 maanden met een kind 'opgescheept'. Same difference

[ Voor 7% gewijzigd door Hahn op 24-04-2004 14:46 ]

[Christiaan]

Verwijderd schreef op 24 april 2004 @ 14:44:
Waar dit topic eigenlijk over zou kunnen gaan is de omslachtige en omstandige wijze waarop je dit uit de doeken doet. Natuurlijk heerst er een 'dogma' (ik zou liever zeggen, taboe) over homoseksualiteit onder veel heteroseksuele mannen in onze cultuur. Het bestaan van dit taboe wordt aangetoond door de manier waarop je dit topic start, maar ook uit veel voormkomende verschijnselen als de zelfingenomen bevestiging van de eigen mannelijke heteroseksualiteit tezamen met een overdreven seksualisering van het vrouwelijk geslacht, een associatie van homoseksualiteit met feminisering en pervertering, of de homoseksuele handeling als ultiem onterend en vernederend, als de apex van verdorvenheid, nauw verbonden met beschaamd vertrouwen, uitwerpselen, en inversie.

Goed punt! Overigens ontken ik geenszins dat ik enige homofobie tentoon spreid, maar dat is juist waarom ik dit topic wilde starten. Ik bespeur moeite bij mannen om hier normaal over te praten, en dat vind ik eigenlijk wel vreemd - want wat is er mis mee?

Het is voor een westerse heteroseksuele man dus nauwelijks mogelijk om zijn visie niet voor een groot deel te laten bepalen door dit taboe. Dit is met de zogeheten acceptatie van homoseksualiteit en de emancipatie van homoseksuelen helemaal niet veranderd. Of de meeste mannen zich wel eens aangetrokken voelen tot hetzelfde geslacht weet ik niet. Ik denk ook niet dat statistische methodes kunnen corrigeren voor zo'n sterk taboe. Een onderscheid tussen geestelijke en lichamelijke aantrekkingskracht acht ik hier niet rendabel - het woord 'aantrekking' gebruikt men volgens mij vooral voor (potentieel) seksuele relaties, en bovendien kan het taboe ervoor zorgen dat de aantrekkingskracht alleen op geestelijk niveau gevoeld mag worden

Heb jij betere termen dan? Ik vind het serieus erg moeilijk om het goed te beschrijven.

[ Voor 5% gewijzigd door Christiaan op 24-04-2004 14:55 ]

[Resistor]

December schreef op 24 april 2004 @ 14:45:
[...]
Beetje offtopic: maar jij vindt het gebruik van preventieve middelen dus ook egoïstisch gedrag?
Want als je een condoom gebruikt kan je ook lekker klaarkomen, maar je zit niet na 9 maanden met een kind 'opgescheept'. Same difference

Condooms zijn het gevolg van nadenken of je kinderen wilt of niet.

Afwijkend seksueel gedrag beschouw ik als aangeboren.
Ik betrap mijzelf er ook wel eens op de gedachte 'hoe zal dat meisje er over 10 jaar uitzien?', maar bij mannen/jongetjes heb ik die gedachten helemaal niet 'hoe zou die er als vrouw uitzien?'

[Christiaan]

Resistor schreef op 24 april 2004 @ 14:53:
Afwijkend seksueel gedrag beschouw ik als aangeboren.
Ik betrap mijzelf er ook wel eens op de gedachte 'hoe zal dat meisje er over 10 jaar uitzien?', maar bij mannen/jongetjes heb ik die gedachten helemaal niet 'hoe zou die er als vrouw uitzien?'

Dat is de vraag. Er zijn theorieen die zeggen dat de sexuele voorkeur vooral bepaald wordt door de cultuur waarin een kind opgroeit. Dit betekent overigens nog niet dat mensen per definitie een eigen bewuste keuze hebben in hun sexuele voorkeur. Bij veel niet-westerse culturen is homofilie volstrekt normaal, een voorbeeld zijn de romeinen van voorheen.

[Verwijderd]

Christiaan schreef op 24 april 2004 @ 15:00:
[...]


Dat is de vraag. Er zijn theorieen die zeggen dat de sexuele voorkeur vooral bepaald wordt door de cultuur waarin een kind opgroeit. Dit betekent overigens nog niet dat mensen per definitie een eigen bewuste keuze hebben in hun sexuele voorkeur. Bij veel niet-westerse culturen is homofilie volstrekt normaal, een voorbeeld zijn de romeinen van voorheen.

als mensen een bewuste keuze zouden kunnen maken zouden er volgens mij veel minder homo's zijn, namelijk het enige logische argument dat ik zou kunnen verzinnen voor de keuze van het 'homo zijn' is dat je 'het nu eenmaal bent'. Dat betekend dus dat het helemaal geen keuze is... Voor 'hetero-zijn' is er bijvoorbeeld het argument van homofobie van anderen.

[Verwijderd]

Christiaan schreef op 24 april 2004 @ 14:38:
[...]

Het lastige is is dat fascinatie/interesse niet echt een treffende beschrijving is. Ik weet ook geen ander woord. Het is, misschien, een vorm van verliefdheid zonder sexuele aantrekking. Maar dat is misschien ook weer sterker dan ik het bedoel. Dat gevoel heb ik zelf iig niet gehad, maar sommige mensen die meededen aan die discussie hadden dat wel gehad.

Wat about "houden van"
Ik houd (platonisch) van een aantal mensen, of dat nu toevallig een mans-mens of een vrouw-mens is, daar is qua houden van voor mij geen verschil in.

In onze westerse cultuur is het blijkbaar al ongewoon als mannen elkaar a-sexueel aanraken. Dit is bij vrouwen een stuk geaccepteerder, vrouwen mogen gearmd, hand in hand whatever over straat zonder dat daar direkt conclusies aan verbonden worden.
Bij mannen is dit alleen in zeer select gezelschap acceptabel, voetballers die elkaar omhelzen na een doelpunt, even als voorbeeld. Dit gebeurt dan veelal als een soort ontlading (en dan is het stoer dus mag het )
Vrouwen kunnen zich al veel sneller geaccepteerd uiten in woord en "gebaar" wanneer ze zich tot hetzelfde geslacht aangetrokken voelen (even je eigen woorden gebruikend). Hierdoor is het elkaar knuffelen bij verdriet of blijdschap ook normaal.

Daarnaast heeft het ook te maken volgens mij met de waarde die er wordt toegekend aan sex. De beleving (en tolerantie) van de "daad" varieert enorm. Van vele wisselende one-night's tot het "bewaren tot na het huwelijk" voor die ene speciale partner. Als je sexualiteit (in welke vorm dan ook) ziet als een verdergaande intimiteit tussen twee mensen wordt de scheidslijn al diffuser.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 24 april 2004 @ 14:44:
Een onderscheid tussen geestelijke en lichamelijke aantrekkingskracht acht ik hier niet rendabel - het woord 'aantrekking' gebruikt men volgens mij vooral voor (potentieel) seksuele relaties, en bovendien kan het taboe ervoor zorgen dat de aantrekkingskracht alleen op geestelijk niveau gevoeld mag worden

Hoe noem je dan het gevoel dan een doorsnee ouder voor zijn/haar kind ervaart? Ik denk dat er wel degelijk een gevoel van aantrekkingskracht kan zijn dat niet gebaseerd is op seks, anders moet je ook accepteren dat ouders die van hun kinderen houden onderdrukte seksuele verlangens t.o.v. die kinderen koesteren; verlangens die meteen bij de geboorte of zelfs al daarvoor ontstaan.

Natuurlijk spelen seksuele motivaties mee in alle tussenpersoonlijke relaties, de mens is per slot van rekening het dier dat het gebruik van allerlei impliciete en expliciete vormen van seks als sociaal smeermiddel het verst heeft doorgevoerd; maar dat wil nog niet zeggen dat seks ook altijd de primaire motivator voor tussenpersoonlijke relaties is. In kinderen zie je bijvoorbeeld dat hun seksuele ontwikkeling ertoe bijdraagt dat ze tot hun puberteit voornamelijk vriend(innet)jes van gelijk geslacht kiezen, maar die individuele keuzes ook te baseren op seksuele voorkeur lijkt mij nogal (Freudiaans) overdreven, je ziet toch dat vooral gekozen wordt op basis van gemeenschappelijke interesses op andere gebieden.

Ik denk dat dit soort "pre-puberale" relatievormen gewoon mogelijk blijven voor volwassenen en dat je ze ook inderdaad terugvindt in "sportvrienden", "kroegvrienden", "GoT-vrienden", e.d. Naar mijn mening zullen er zo lang als de mens andere interesses heeft dan alleen maar seks, er ook vriendschappelijke relaties ontstaan die primair gebaseerd zijn op die andere interesses.

[ Voor 3% gewijzigd door Verwijderd op 24-04-2004 16:23 ]

[Xymox]

Resistor schreef op 24 april 2004 @ 14:53:
[...]
Afwijkend seksueel gedrag beschouw ik als aangeboren.

Volgens mij is dat reeds bewezen. Ik kan mij herinneren dat jaren geleden er een grote ophef ontstond doordat een wetenschapper onderzocht of er verschillen bestaan tussen de hersenen van homo's en hetero's. Ik weet niet meer precies wat de uitslag was, maar er waren verschillen gevonden.

De ophef werd veroorzaakt omdat men vond dat het ethisch niet aanvaardbaar was fysische verschillen tussen homo's en hetero's te onderzoeken. Men dacht dat dan een reden zou kunnen ontstaan om te denken dat homofilie een 'ziekte' of een 'afwijking' zou zijn.

Ik kan me trouwens ook nog herinneren dat er een tijd was dat er krampachtig gezocht werd naar manieren om het taboe over homo's te verbreken. Opeens was het 'in' om homo films op TV te vertonen, want dat moest ! Wie heeft toen de film 'Taxi zum klo' gezien ? Hetero porno mocht echt niet, de pinup-club was echt het maximale en dat ging nog net. Maar een homo porno film moest kunnen.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 24 april 2004 @ 16:23:
Hoe noem je dan het gevoel dan een doorsnee ouder voor zijn/haar kind ervaart? Ik denk dat er wel degelijk een gevoel van aantrekkingskracht kan zijn dat niet gebaseerd is op seks, anders moet je ook accepteren dat ouders die van hun kinderen houden onderdrukte seksuele verlangens t.o.v. die kinderen koesteren; verlangens die meteen bij de geboorte of zelfs al daarvoor ontstaan.

Ik meende tot voor kort dat het wel handig was, een woord waarmee we de seksueel getinte, overmatige belangstelling die sommige, vaak compleet onbekende en ongerelateerde leden van het tegengestelde of zelfde geslacht bij ons soms plegen op te wekken, aanduidden. Nu blijkt dat de betekenis van aantrekking zich ook uitstrekt tot al dan niet prenatale ouderlijke liefde.

OK, dan noem je dat ook aantrekking. "De moeder voelde zich sterk aangetrokken tot haar pasgeboren kind" of De aantrekkingskracht die zijn oma op Jeffrey (modern voorbeeld) uitoefende was onweerstaanbaar". Het klinkt vreemd, ik zou het niet schrijven en een redactie zou het veranderen - als jij het correct interpreteert, fine with me. Maar er ontstaat wel een probleem wanneer ik door dit idiosyncratische woordgebruik jouwerzijds ineens gedwongen ben toe te geven "dat ouders die van hun kinderen houden onderdrukte seksuele verlangens t.o.v. die kinderen koesteren". Aantrekkingskracht is zonder enige kennisgeving gesubstitueerd door (ouderlijke) liefde, en liefde met seksuele gevoelens.

Wanneer we dit wat vreemde gebruik beamen, en er bovendien van uitgaan dat kinderen aantrekkingskracht uitoefenen op hun ouders, dan zouden we inderdaad moeten toegeven dat de liefde van een ouder voor het kind seksueel is. Maar ik stel mezelf niet beschikbaar als aanhanger van deze bizarre redenering

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 24 april 2004 @ 22:33:
Ik meende tot voor kort dat het wel handig was, een woord waarmee we de seksueel getinte, overmatige belangstelling die sommige, vaak compleet onbekende en ongerelateerde leden van het tegengestelde of zelfde geslacht bij ons soms plegen op te wekken, aanduidden. Nu blijkt dat de betekenis van aantrekking zich ook uitstrekt tot al dan niet prenatale ouderlijke liefde.

Heel juist, maar het argument ging toch in de eerste plaats juist over de kwestie of alle aantrekkingskracht een seksuele oorzaak kent? Als we het enkel over seksuele aantrekkingskracht hebben verwatert de discussie om redenen die ik in mijn vorige post al heb aangegeven, seks is een sociaal smeermiddel dat in allerlei soorten relaties bewust of onbewust gebruikt wordt. Vaker ontstaat er in een bestaande relatie gebaseerd op gemeenschappelijke interesses een kortstondige seksuele aantrekkingskracht, maar dat is (naar mijn mening) meestal een instinctieve respons die op het "olieen" van de relatie doelt (hoe ver ga je b.v. in iemand troosten, dat levert vaak aardig wat seksueel vuurwerk op, ongeacht het geslacht).

OK, dan noem je dat ook aantrekking. "De moeder voelde zich sterk aangetrokken tot haar pasgeboren kind" of De aantrekkingskracht die zijn oma op Jeffrey (modern voorbeeld) uitoefende was onweerstaanbaar". Het klinkt vreemd, ik zou het niet schrijven en een redactie zou het veranderen - als jij het correct interpreteert, fine with me.

Wat denk je dan van zinnen als "drugs bleven een onweerstaanbare aantrekkingskracht op junkie Jim uitoefenen" of "formele disputen oefenen een grote aantrekkingskracht uit op DrStrange" om ook maar eens wat actuele voorbeelden te noemen? Aantrekkingskracht als woord lees ik dus normalerwijze in een bredere context dan alleen een seksuele, maar dat zal dan wel aan mij liggen.

Maar er ontstaat wel een probleem wanneer ik door dit idiosyncratische woordgebruik jouwerzijds ineens gedwongen ben toe te geven "dat ouders die van hun kinderen houden onderdrukte seksuele verlangens t.o.v. die kinderen koesteren". Aantrekkingskracht is zonder enige kennisgeving gesubstitueerd door (ouderlijke) liefde, en liefde met seksuele gevoelens.

Ik dacht dat jij impliceerde dat er geen "houden van" of "passie" bestaat zonder onderliggende seksuele aantrekkingskracht en wilde je de consequenties van die bewering demonstreren. Het is dan ook helemaal niet zo uit de lucht gegrepen om mijnerzijds te veronderstellen dat jij die substituties gemaakt had; Freud deed dat destijds ook.

[MSalters]

Christiaan schreef op 24 april 2004 @ 13:04:
... In dit topic wil ik aandacht besteden aan de culturele opvattingen over homo- en heterosexualiteit en wat voor gevolgen dat heeft.

Mijn stelling is dat veel heterosexuele mannen (en vrouwen) zich ook wel eens aangetrokken voelen tot een andere man, maar dat dat een geestelijke vorm van aantrekking is - niet een sexuele aantrekking.

Ongetwijfeld. Dat is dus geen homosexualiteit, wegens de afwezigheid van een sexuele component. Elke goede partner-relatie is gebaseerd op een aantal factoren zoals sex, liefde, vriendschap, interesse in de ander. Sommigen daarvan zijn in principe exclusief/uniek, maar vriendschap is dat niet. Je herkent dus iets uit je primaire relatie in andere relaties. Omdat dat de niet-sexuele factor is, kun je dus als man gevoelens uit je heterosexuele relatie terugvinden in vriendschappen.

Dit betekent overigens niet dat je dan verliefd wordt op iemand van hetzelfde geslacht, want mijns insziens is dat een te vage term en suggereert ook sexuele aantrekking. Deze stelling kan ik onderbouwen met de gesprekken die ik met diverse vrienden over dit onderwerp heb gehad. Zo bleek dat wij vrijwel allemaal wel eens in aanraking gekomen zijn met mannen jegens wie wij toch wel enige aantrekking voelde. Je zou kunnen zeggen dat die aantrekking vooral bestond uit fascinatie en interesse. Ik heb dat zelf 1 keer gehad, maar ik weet (ook uit een college over dit onderwerp dat ik recentelijk heb bijgewoond) dat dit regelmatig voorkomt bij zowel mannen als vrouwen. Maar waarom zeggen zo weinig mensen dit?

Open deur? Natuurlijk is er vriendschap in vriendschappen. Sommige vriendschappen zijn hechter dan anderen, dat is ook een open deur. Verliefd lijkt me onwaarschijnlijk; liefde is iets wat primair met de familie samenhangt. Bovendien ontstaat het alleen waar beide partijen het laten ontstaan. In een vriendschap is daar typisch bij beide partijen geen belangstelling voor, dus het gebeurt daarom al niet.

En daaruit vloeit ook het volgende punt van dit topic. Alhoewel er een redelijk grote tolerantie is jegens homofilie, is er een soort dogma onder heterosexuelen dat iedere vorm van aantrekking jegens iemand van hetzelfde geslacht een vorm van homosexualiteit zou kunnen zijn. Volgens mij zorgt dit dogma ervoor dat zo weinig mensen dit toegeven en het zorgt er ook voor dat ik een grote drang voel om toch te benadrukken dat ik heterosexueel ben, maar waarom zou ik dat moeten doen? Schijnbaar ben ik me bewust van dat dogma.

Op hele eerlijk te zijn, het lijkt me een kwestie van woorden. Er is een grote groep mensen die aantrekking associeren met liefde/sex; als je als man een vrouw aantrekkelijk noemt, dan heb je het meestal over het uiterlijk. Als jij het breder wil definieren dan krijg je daardoor verwarring en ontkenning.

Ik zou haast een test willen afnemen om vast te stellen in hoeverre mensen die dit lezen nu denken dat ik toch homofiel ben of denken dat ik twijfelend ben. Beide gedachten zouden onwaar zijn, maar als mijn stelling klopt en er inderdaad een dogma heerst, dan zou die beeldvorming er bij lezers wel moeten zijn. Ga dit eens voor jezelf na en wees er vooral eerlijk over in dit topic.

Poll!

Zonder geintjes, ik zou er niet door gaan twijfelen. Ten eerste besef ik dat de termen niet exclusief zijn, dus als ik al iets zou denken dan is het dat je bisexueel bent. Ten tweede denk ik niet dat iedereen die nadenkt over homosexualiteit daardoor zelf homosexueel is.

[Spheroid]

Christiaan schreef op 24 april 2004 @ 13:04:
Mijn stelling is dat veel heterosexuele mannen (en vrouwen) zich ook wel eens aangetrokken voelen tot een andere man, maar dat dat een geestelijke vorm van aantrekking is - niet een sexuele aantrekking. Dit betekent overigens niet dat je dan verliefd wordt op iemand van hetzelfde geslacht, want mijns insziens is dat een te vage term en suggereert ook sexuele aantrekking. Deze stelling kan ik onderbouwen met de gesprekken die ik met diverse vrienden over dit onderwerp heb gehad. Zo bleek dat wij vrijwel allemaal wel eens in aanraking gekomen zijn met mannen jegens wie wij toch wel enige aantrekking voelde. Je zou kunnen zeggen dat die aantrekking vooral bestond uit fascinatie en interesse. Ik heb dat zelf 1 keer gehad, maar ik weet (ook uit een college over dit onderwerp dat ik recentelijk heb bijgewoond) dat dit regelmatig voorkomt bij zowel mannen als vrouwen. Maar waarom zeggen zo weinig mensen dit?

In Peacemaking among Primates schrijft Frans de Waal dat het in de natuur helemaal niet vreemd is om sex te hebben met hetzelfde geslacht. Wat in de natuur echter veel minder voorkomt is de menselijke obsessie met maar 1 geslacht. Waarom zijn mensen of homo, of hetero, maar bijna nooit bi? Volgens De Waal is dit een cultureel verschijnsel. Doordat er een taboe op homofilie ligt worden mensen vaak gedwongen expliciet een keuze te maken.

Ik denk dat hier wel wat inzit. Zo waren vrijwel alle Romeinse keizers getrouwd, maar voor het christendom zijn intrede deed hadden zij vrijwel allemaal ook een mannelijke geliefde. In veel niet westerse culturen is de scheiding tussen de geslachten ook veel minder expliciet dan hier. Zo leven Sjamanen vaak als mensen van het tegenovergestelde geslacht. Wij hebben helaas nogal een Victoriaanse angst voor sex in het algemeen en zeker sex met mensen van het zelfde geslacht geerfd.

_{Voor een korte beschrijving van leven en dood van alle romeinse keizers zie Fik Meijer: Keizers sterven niet in bed.}

[Verwijderd]

Zo waren vrijwel alle Romeinse keizers getrouwd, maar voor het christendom zijn intrede deed hadden zij vrijwel allemaal ook een mannelijke geliefde.

Als je het nu over grieken had zou ik je gelijk kunnen geven, maar als er ergens een afkeer jegens homosexualiteit bestond, was het wel in het rome ten tijde van de republiek, en daarna ook nog...

[Rey Nemaattori]

Christiaan schreef op 24 april 2004 @ 14:04:

Nee, ik probeer juist niet in hokjes in te delen . Het topic heeft namelijk niets te maken met sexualiteit zelf, want daarbij gelden de hokjes bi/homo/hetero alleen. Ik heb het niet over sexuele aantrekking, dat heb ik expliciet vermeld, maar over een ander soort aantrekking. Ik hoef niets in hokjes te duwen, ik wil alleen weten hoe het komt dat mensen het zelf zo snel in hokjes duwen (want dat is mijn constatering).

Overigens zie ik nog wel iets interessants, namelijk dat mensen (maar dat moeten jullie zelf bevestigen) de gedachte hebben dat ik over mijzelf schrijf (je laatste zin lijkt dat namelijk te bevestigen). Waarom eigenlijk?

Mensen stoppen alles graag in hokjes, daarmee is het makkelijker te herkennen en afgebakend. Eigenlijk is iedereen een controle freak. Als we het niet zouden ndoen zouden we het univerusm als geheel moeten zien, en ik denk dat niemadn dat aan kan geestelijk.

En waarom iedereen denkt dat je over jezelf praat? Iedereen praat liever over zich zelf. Mensen zijn duizend keer meer geïnteresserd in zichzelf dan enig ander mens. Ze denken er graag over, ze praten er graag over. Vaak zie je ook dat mensen graag over zichzelf praten, hun werk, hun hobbies etc. etc. als ze nieuwe mensen ontmoeten...

Resistor schreef op 24 april 2004 @ 14:53:
Condooms zijn het gevolg van nadenken of je kinderen wilt of niet.

Mee eens, als iemand condooms oid zou gebruiken zouden we nu waarschijnlijk met 10miljard op deze bonk klei zitten...

Resistor schreef op 24 april 2004 @ 14:53:
Afwijkend seksueel gedrag beschouw ik als aangeboren.
Ik betrap mijzelf er ook wel eens op de gedachte 'hoe zal dat meisje er over 10 jaar uitzien?', maar bij mannen/jongetjes heb ik die gedachten helemaal niet 'hoe zou die er als vrouw uitzien?'

* Rey Nemaattori is with stupid ^^

Xymox schreef op 24 april 2004 @ 19:28:
Volgens mij is dat reeds bewezen. Ik kan mij herinneren dat jaren geleden er een grote ophef ontstond doordat een wetenschapper onderzocht of er verschillen bestaan tussen de hersenen van homo's en hetero's. Ik weet niet meer precies wat de uitslag was, maar er waren verschillen gevonden.

De ophef werd veroorzaakt omdat men vond dat het ethisch niet aanvaardbaar was fysische verschillen tussen homo's en hetero's te onderzoeken. Men dacht dat dan een reden zou kunnen ontstaan om te denken dat homofilie een 'ziekte' of een 'afwijking' zou zijn.

Zelfs al was het een ziekte of afwijkeng, die mensen moet er maar mee leren leven, het etisch niet verantwoord vinden omdat het antwoord je neit aanstaat is belachelijk....

[Christiaan]

Spheroid schreef op 26 april 2004 @ 12:30:
In Peacemaking among Primates schrijft Frans de Waal dat het in de natuur helemaal niet vreemd is om sex te hebben met hetzelfde geslacht. Wat in de natuur echter veel minder voorkomt is de menselijke obsessie met maar 1 geslacht. Waarom zijn mensen of homo, of hetero, maar bijna nooit bi? Volgens De Waal is dit een cultureel verschijnsel. Doordat er een taboe op homofilie ligt worden mensen vaak gedwongen expliciet een keuze te maken.

Ik denk dat hier wel wat inzit. Zo waren vrijwel alle Romeinse keizers getrouwd, maar voor het christendom zijn intrede deed hadden zij vrijwel allemaal ook een mannelijke geliefde. In veel niet westerse culturen is de scheiding tussen de geslachten ook veel minder expliciet dan hier. Zo leven Sjamanen vaak als mensen van het tegenovergestelde geslacht. Wij hebben helaas nogal een Victoriaanse angst voor sex in het algemeen en zeker sex met mensen van het zelfde geslacht geerfd.

Dit is alleen geen discussie over seksuele aantrekking. Het is duidelijk dat dat in allerlei vormen komt en het lijkt erop dat mensen een aanleg hebben voor een bepaalde voorkeur, of dat nu biologisch of cultureel bepaald is - ze kunnen er in elk geval weinig aan veranderen. Maar ik wil zeer nadrukkelijk een onderscheid maken tussen seksuele aantrekking en andere vormen van aantrekking. Homo[sexualiteit] betekent vrij letterlijk dat je je seksueel aangetrokken voelt tot iemand van het andere geslacht.

Spheroid schreef op 26 april 2004 @ 12:30:
Mensen stoppen alles graag in hokjes, daarmee is het makkelijker te herkennen en afgebakend. Eigenlijk is iedereen een controle freak. Als we het niet zouden ndoen zouden we het univerusm als geheel moeten zien, en ik denk dat niemadn dat aan kan geestelijk.

Het is helemaal niet erg om in te delen in hokjes. Sterker nog, dat is een hele gewone en gezonde menselijke eigenschap. Ik heb het alleen niet over hokjes .

En waarom iedereen denkt dat je over jezelf praat? Iedereen praat liever over zich zelf. Mensen zijn duizend keer meer geïnteresserd in zichzelf dan enig ander mens. Ze denken er graag over, ze praten er graag over. Vaak zie je ook dat mensen graag over zichzelf praten, hun werk, hun hobbies etc. etc. als ze nieuwe mensen ontmoeten...

Dat is dus een foutieve gedachtengang, want hoe vaak verdedigen mensen hier een stelling waar ze zelf niet achter staan? Op zich is dit een topic op zichzelf waard, want het gebeurt zo vaak dat ik (bijvoorbeeld) wat zeg en dat iedereen meteen denkt dat ik dat zelf ook vind. Soms kun je in een discussie dingen opperen voor de discussie, niet omdat je het er zelf mee eens bent. Het vereist een bepaalde mate van abstractie om uit jezelf te kunnen stappen.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 25 april 2004 @ 00:22:
Wat denk je dan van zinnen als "drugs bleven een onweerstaanbare aantrekkingskracht op junkie Jim uitoefenen" of "formele disputen oefenen een grote aantrekkingskracht uit op DrStrange" om ook maar eens wat actuele voorbeelden te noemen? Aantrekkingskracht als woord lees ik dus normalerwijze in een bredere context dan alleen een seksuele, maar dat zal dan wel aan mij liggen.

Dat kan, niemand zal bestrijden dat woorden verschillende betekenissen kunnen krijgen die elkaar onderling al dan niet overlappen. Maar het feit dat we 'aantrekking' kunnen gebruiken voor bijvoorbeeld verslaving of voor de kracht die massa's op elkaar uitoefenen, verheldert m.i. op geen enkele wijze de 'aantrekking' die hier ter discussie staat.

Ik dacht dat jij impliceerde dat er geen "houden van" of "passie" bestaat zonder onderliggende seksuele aantrekkingskracht en wilde je de consequenties van die bewering demonstreren. Het is dan ook helemaal niet zo uit de lucht gegrepen om mijnerzijds te veronderstellen dat jij die substituties gemaakt had; Freud deed dat destijds ook.

Dat Freud het deed is natuurlijk geen garantie dat het niet uit de lucht is gegrepen . Maar afgezien daarvan heeft Freud ook nooit iets van deze aard beweerd. Dat de relatie van het kind tot de ouder een seksuele component heeft, betekent niet dat dit per se omgekeerd ook geldt, of dat - zoals veel mensen Freud nog altijd ten onrechte interpreteren - alle relaties seksueel getint zouden zijn. Overigens was Freud wel van mening dat alle mensen in meer of mindere mate biseksueel zijn. Maar meer dan een mening is dat nooit geweest.

Ik acht het trouwens allemaal enigszins scholastiek, deze discussie. Iemand van hetzelfde geslacht kan mij fascineren, intrigeren, boeien enz. Maar 'aantrekken' doen mij vooral leden van het andere geslacht, en het gevoel dat daarmee gepaard gaat is duidelijk onderscheiden van voornoemde en andere ervaringen. Een onderscheid tussen geestelijke en seksuele aantrekking is in mijn ervaring dus overbodig, onnodig complicerend en inherent dualistisch, waarbij het seksuele, zoals vanouds, dreigt te worden verwezen naar het gedegenereerde rijk der materie en verdorvenheid, terwijl het geestelijke de exclusieve zetel wordt van pure, platonische (in beide betekenissen) en onbevlekte gevoelens.

[Christiaan]

Verwijderd schreef op 26 april 2004 @ 13:48:
Ik acht het trouwens allemaal enigszins scholastiek, deze discussie. Iemand van hetzelfde geslacht kan mij fascineren, intrigeren, boeien enz. Maar 'aantrekken' doen mij vooral leden van het andere geslacht, en het gevoel dat daarmee gepaard gaat is duidelijk onderscheiden van voornoemde en andere ervaringen. Een onderscheid tussen geestelijke en seksuele aantrekking is in mijn ervaring dus overbodig, onnodig complicerend en inherent dualistisch, waarbij het seksuele, zoals vanouds, dreigt te worden verwezen naar het gedegenereerde rijk der materie en verdorvenheid, terwijl het geestelijke de exclusieve zetel wordt van pure, platonische (in beide betekenissen) en onbevlekte gevoelens.

Hmm. Dat laatste is toch een waardenoordeel dat je zelf maakt, want ik beweer dat niet. Ik denk dat de term 'aantrekken' wel te vaag is, want ik kan beamen dat de aantrekking van een vrouw anders is dan die van een man. Is aantrekken niet precies dat; de neiging om iemand steeds weer op te zoeken. In dat geval is de term wel terecht, maar ik denk dat jij met 'aantrekking' iets bedoeld dat verder gaat dan dat. Ik heb het idee dat wat ik bedoelde een beetje uit zijn verband getrokken wordt.

[ Voor 4% gewijzigd door Christiaan op 26-04-2004 14:13 ]