Samenwerken of alleen doen

[Verwijderd]

Om een doel te kunnen bereiken, moet er vaak samengewerkt worden. Samen zijn we sterk is een veel gebruikte uitdrukking. Maar wanneer je dat doel bereikt hebt, wil je natuurlijk niet dat een ander op jou plekje gaat zitten. Als resultaat worden mensen dan vaak hebberig, vijandig of zelfs egoistisch.

Een voorbeeld: Als kleine jongen liep ik kranten en omstreeks de jaarwisseling mochten we kaartjes lopen met nieuwjaars wensen erop. Een altijd leuke bijverdienste. Het viel me op dat het zeer vaak voorkwam dat de wat minder bedeelde mensen meer fooi gaven dan de rijkere mensen.

Waar ik nu nieuwsgierig naar ben is, waar ligt de grens tussen IK en WIJ? Wanneer gaan mensen toch meer aan hun eigen hachje denken? Wanneer treed het gevoel van natuurlijke selectie in (de sterkste overwint)? En hoelang houd deze stand? Want als alleen de sterkste kan overwinnen, hou je er telkens maar 1 van een soort over en is de overleving van de soort niet gegarandeerd. Er zal dus ergens een evenwicht liggen tussen IK en WIJ. Ik ben nu nieuwsgierig wat mensen op dit forum daarover denken. Zelf zit ik te denken aan een cyclisch karakter van IK en WIJ. Dus IK WIJ IK WIJ IK etc.

Deze vraag houd mij bezig, want ik vind het vreemd dat ook mensen die de top hebben bereikt of hun doelen, er niet zelden achter komen dat het uiteindelijke genot van de verworven rijkdom in samenwerking met anderen pas te beleven valt. Wat moet je immers met een zak met geld op een onbewoond eiland.

Ik ben benieuwd.

[Rey Nemaattori]

Verwijderd schreef op 18 maart 2004 @ 00:44:
Wat moet je immers met een zak met geld op een onbewoond eiland.

Ik ben benieuwd.

Met een zak geld op een onbewoond eiland kun je idd niet veel maar in de grote stad kun je best genieten van allerlei luxe.


Mensen zijn van nature egoistisch. Ik geloof dat er al een topic was over altruïsme:
Je helpt anderen om de soort te helpen en daarmee help je jezelf weer. Uiteindelijk ben je dus niet altruïstisch bezig maar egocentrisch...

[ Voor 73% gewijzigd door Rey Nemaattori op 18-03-2004 01:04 ]

[Verwijderd]

Dit topic gaat juist NIET over egoisme en altruisme. Het wil een discussie starten over IK of WIJ. Het gaat er hier niet om bij het WIJ jezelf als individu achterop te stellen. Juist ook binnen het WIJ kan elk individu juist datgene betekenen om het doel uberhaupt te bereiken.

[Verwijderd]

Ik snap niet wat je voorbeeld van fooien aan een krantenjongen te maken heeft met je vraag (die ik overigens ook uiterst vaag geformuleerd vind).

[Verwijderd]

denk dat mensen uit een LSK (lage sociale Klasse) eerder een "wij" groep vormen, omdat je minder hebt ben je wel eens afhankelijk van een ander en diegene op zijn tijd weer van jou. Dan deel je veel meer, en kan je ook makkelijker wat krijgen.
Mensen uit een HSK (hoge sociale Klasse) die hun rijkdommen alleen maar aan 'zichzelf' te danken hebben, redden het prima alleen en willen dus ook minder delen omdat het van hun is omdat zij het zelf gedaan hebben.
Zolang er rijk en arm zal bestaan, zal het ík'en 'wij' ook bestaan.
Daarnaast heb je bv oorlogssituaties of extreme armoede, tja dan is het wel wie de sterkste is overwint. Dat gaat echt puur om het overleven en de dierlijke instincten van mensen komen dan boven.

[Verwijderd]

Alleen mensen die van elkaar houden hebben een wij gevoel.

Dat de rijken minder geven is de hele reden dat ze rijk zijn, ze houden meer van het geld dan van anderen

Uiteraard bestaan er uitzonderingen, maar de uitzondering bevestigd de regel

[Rey Nemaattori]

Verwijderd schreef op 18 maart 2004 @ 20:10:
Alleen mensen die van elkaar houden hebben een wij gevoel.

Dat de rijken minder geven is de hele reden dat ze rijk zijn, ze houden meer van het geld dan van anderen

Uiteraard bestaan er uitzonderingen, maar de uitzondering bevestigd de regel

Door minder te geven word je idd rijker, maar ik denk dat het verschil niet zo significant is dat je meteen een paar belastingsschijven omhoogschiet.

[Verwijderd]

Nog zoiets waar mensen aan hun hachje denken. Neem nu 10.000 demonstranten op een willekeurige namiddag in denhaag. Op een gegeven moment loopt het uit de hand. Een rel ontstaat en plots komt de koffiedrinkende ME in actie. Laten we zeggen zon 500 man (en das ruim genomen). Het resultaat is bekend, de ME wint en gaat naar huis. Dit voorbeeld lijkt vaag, maar als je er wat langer bij stilstaat zeer releant. De strategie van de ME is erop gericht het WIJ gevoel te ondermijnen. Ook zij weten dat je het van een blok van 10.000 man niet kunt winnen. De groep uiteen drijven en individualistisch maken zorgt voor de overwinning. De groep demonstranten laat dit ook toe, zelfs nog terwijl iedereen weet dat je met 10.000 man zo over die 500 heen marcheerd. De groep is niet bereid enkele leden op te offeren voor de overwinning. Het redden van hun eigen hachje staat voorop.

In de groep ME heerst wel het WIJ. Zij helpen elkaar en laten zich niet uiteen drijven. Met de overwinning als gevolg. Maar ook daar zul je denk ik zien dat als de demonstranten een aanvalsstrategie zouden kiezen de groep snel uiteen zal vallen omdat op een gegeven moment iemand van de groep ME voor zijn eigen hachje kiest. Nogmaals ik weet het zelf niet, maar ben erg benieuwd naar het moment dat het IK overgaat in het WIJ en andersom.

Dit ME voorbeeld kan nog verder worden geanalyseerd, maar das denk ik weer voor later

[Christiaan]

[b][message=20291814,noline]ukkie001 schreef op 19 maart 2004 @ 11:55
In de groep ME heerst wel het WIJ. Zij helpen elkaar en laten zich niet uiteen drijven. Met de overwinning als gevolg. Maar ook daar zul je denk ik zien dat als de demonstranten een aanvalsstrategie zouden kiezen de groep snel uiteen zal vallen omdat op een gegeven moment iemand van de groep ME voor zijn eigen hachje kiest. Nogmaals ik weet het zelf niet, maar ben erg benieuwd naar het moment dat het IK overgaat in het WIJ en andersom.

Volgens de sociaal psycholoog Tajfel is er sprake van een dimensie waarop je twee polen kunt onderscheiden; groepsgedrag aan de ene kant (wij) en interpersoonlijke gedrag (ik) aan de andere kant. Hij onderkent drie factoren die bepalen welke kant het gedrag opgaat. Er is sprake van groepsgedrag als:

1] er stereotypen gebruikt worden door de leden jegens de andere 'groep'
2] het eigen gedrag ook onderhevig is aan stereotypen over de eigen 'groep'
3] attituden binnen de groep sterk gelijkmatig worden

Bij interpersoonlijk gedrag wordt het gedrag beinvloedt door de eigen persoonlijkheid, eigen opvattingen, enzovoorts en bij groepsgedrag wordt gedrag beinvloedt door groepsnormen, attituden, enz. Op dat moment kun je zeggen dat de individuele identiteit naar de achtergrond gaat en plaatsmaakt voor wat door de sociaal psycholoog Turner de sociale identiteit wordt genoemd. De individuele identiteit bestaat uit beschrijvingen als 'ik ben slim', 'ik ben vriendelijk', maar de sociale identiteit bestaat uit beschrijvingen als 'ik ben christelijk', 'ik ben hooligan', enz. Gedrag kan ineens omslaan van interpersoonlijk gedrag naar intergroep gedrag, bijvoorbeeld als op de een of andere wijze ineens de lidmaatschappen van twee groepen benadrukt wordt. Een voorbeeld. Stel dat ik met iemand spreek die ik niet ken. Onze individuele identiteiten liggen op de voorgrond, dus de inhoud van het gesprek wordt gevormd door onze eigen persoonlijkheid en onze eigen opvattingen (interpersoonlijk gedrag dus). Het kan zijn dat het onderwerp ineens over religieuze zaken gaat en blijkt dat ik christelijk ben en hij atheist. Op dat moment kan de groepsidentiteit ineens 'salient' (zichtbaar) worden en dan kan het gedrag ineens intergroepgedrag worden. Dit zal alleen zo zijn als wij beiden heel veel waarde hechten aan de groep waar we zelf lid van zijn. Ik denk dat dit je vraag wel beantwoordt.

[Karel V]

Verwijderd schreef op 19 maart 2004 @ 11:55:
[...]
Nogmaals ik weet het zelf niet, maar ben erg benieuwd naar het moment dat het IK overgaat in het WIJ en andersom.

Dit hangt o.a. af van de persoonlijkheid, situatie, omgeving, ervaringen en kennis.
Iemand die terug getrokken is, en daarom ook heeft geleerd veel zelf te doen zal eerder de neiging hebben om zich enkel te richten op zijn eigen problemen dan er aan te denken dit samen op te lossen met een ander. Dat iemand voor het ik kiest kan te maken hebben met het feit dat hij bijvoorbeeld nooit geaccepteerd werd/wordt door een groep in zijn omgeving, het kan ook zijn dat zo'n persoon een negatief zelfbeeld heeft of het juist heel moeilijk vindt om met anderen in contact te komen. Voor zo iemand is een op zichzelf gericht beleid naar zijn idee de beste oplossing. Terwijl iemand die juist behoefte heeft aan mensen om zich heen eerder zal kiezen voor een wij vorm.
Wanneer gaat ik dan over in wij?
Meestal als iemand iets zelf niet meer kan oplossen en anderen met eenzelfde probleem zitten, dan hebben ze elkaar nodig en verandert de ik vorm in een jij vorm. In de politiek bijvoorbeeld kun je weinig bereiken als je alleen staat, maar als je je organiseert met mensen met de zelfde ideen dan kun je een machtsblok vormen en je ideeen vorm geven en of je problemen oplossen.
De ik vorm gaat ook over in een wij vorm als mensen problemen hebben waarover ze moeten praten om een opgelucht gevoel te krijgen, een soort van problemen of intense gebeurtenissen met anderen te delen en zo de eigen lasten wat lichter te maken. Denk bijvoorbeeld aan mensen die drugsverslaafd zijn, kanker hebben, rugklachten etc. Je ziet vaak dat zulke mensen elkaar opzoeken om steun te krijgen.
De band die er b.v. in een gezin kan zijn, en waarbij de leden van het gezin elkaar helpen en een wij-blok vormen heeft te maken met het feit dat ze elkaar gewoon nodig hebben.
Ik denk dat de ik vorm over gaat in de wij vorm als mensen elkaar nodig hebben, om welke reden dan ook.
Kijk maar naar rijke mensen, die hebben veel geldt waardoor ze veel meer problemen zelf kunnen oplossen, en waardoor ze ook minder snel geneigd zijn om contact te zoeken met andere mensen(van welk niveau dan ook). Ze zoeken echter weer wel contact met andere rijke mensen, dat om de simpele reden omdat ieder mens gewoon sociale contacten nodig heeft, omdat praten ook een soort menselijke behoefte is (je verhaal kwijt kunnen), en waar is dat makkelijker dan bij mensen met hetzelfde levens niveau/stijl? Zij hebben toch dezelfde problemen en behoeften, er is niet voor niets het spreekwoord: soort zoekt soort.