Moto-moi's vergelijking is een beetje slordig; vergelijk het met het weggooien van de bestand(en) waarin de registry opgeslagen staat in Windows. Dan kun je ook hoog en laag springen, maar je systeem gaat niet lekker echt meer booten
Aangezien je nieuw bent als linux-admin dan meteen een paar lessen over de indeling van het filesystem:
In /lib en /bin (evt. /sbin) staan alleen die dingen die absoluut nodig zijn om te booten (zoals init, mount, chkfs, etc.). In /usr/lib en /usr/bin staan de meeste programma's en libraries. De /usr-directory kan read-only zijn, en bv. voor het hele bedrijf hetzelfde zijn (bijvoorbeeld via NFS geshared). Omdat sommige mensen toch hun eigen progs moeten kunnen draaien, is /usr/local/ dan een lokale, beschrijfbare partitie. In /usr/local/bin/ en /usr/local/lib staan dus lokaal geinstalleerde programma's en libraries (tegenwoordig wordt hiervoor ook vaak /opt gebruikt).
In /etc staan configuratie-bestanden, die zelden tot nooit wijzigen. In /var staan alle bestanden die kunnen veranderen, zoals logs, databases (zowel MySQL etc. als ook de RPM database, die jij nu dus hebt weggegooid), de webroot, enz.
Waarom hiervoor een complete aparte directory (vaak zelfs: partitie)? Nou, het kan dus zijn dat je in /usr niet kunt schrijven....
Een beetje offtopic wel, maar als je met Linux bezig bent zul je je vroeg of laat toch wel afvragen waarom die dingen zo ingedeeld zijn.
Enne, als mosterd na de maaltijd nog zo'n belangrijke les: Gebruik als root nooit zomaar rm -rf! (ja, het overkomt iedereen minstens 1 keer)
Er zijn nog wel manieren om gewiste bestanden te redden, als het om erg belangrijke gegevens gaat. Voor ext2 (en dus ext3) bestaan er undelete tooltjes, en bij reiserfs kun je met de optie '--rebuild-tree' ook veel gewiste spullen terughalen (wel oppassen met dat commando!). Hier was pas nog een topic over.