Oke laat ik ook eens wat posten, ik schrijf hier maar wat hoor, het is geen mening gewoon een invalshoek
Ik had dit gepost in Kan je binnen een groep jezelf nog zijn ? maar het wijkt zo erg van het onderwerp af dat ik er maar even een nieuw topic voor maak.
Ik leef, ik ga dood, maar wij leven voort!
Het ondergeschikt maken van de eigen identiteit aan de groep, tegenwoordig gezien als een zwakte, in de romantische middeleeuwen als het hoogste platform waar een individu naar toe kon stijgen. Verhalen, epossen en overlevering vertellen alle over de dappere strijder die zijn leven gaf voor de gemeenschap, deze heldendaden leven voort totaan vandaag: Films, boeken, gedichten; het ondergeschikt maken van de eigen identiteit wordt nog steeds geïdealiseerd en spreekt tot ieders verbeelding.
Vandaag heerst de lafheid, het egoïsme wint aan kracht, de individualiteit neemt toe.Toch, kinderen spelen op de speelplaatsen nog de epossen van vroeger na: wie is als klein jongetje al niet honderdenkeer gestorven tijdens het oorlogje en ridder spelen? Waarom raken mensen deze gedachte dan kwijt? Wat maakt ons tegenwoordig laf? In de voorchristelijktijd was het voor onze voorvaderen een schande om in het bed te sterven, wanneer de dood dreigde in het ziektebed werd er gesmeekt om gedood te worden. Mannen moesten op het slagveld sterven, pas dan zouden zij zich bij Wodan kunnen voegen.
Is het christendom dan aan te wijzen als de bron van het egoïsme? De slagkracht van het christendom is alleen maar verzwakt met de jaren die zich tussen de natuurgodsdiensten en het christendom voegden.
Ergens diep in het oerwoud baant zich op het moment een colonne mieren de weg, niets houdt hun tegen, elke hindernis wordt overwonnen: riveren worden overgestoken doordat zichzelf opofferende mieren een brug vormen met hun dode lichamen, de mieren zijn niet te stoppen! Geen één mier denkt: "als ik nou even wacht dan kan ik straks zelf de brug oversteken inplaats van deze te vormen, laat die sukkels zich maar ondergeschikt maken aan de groep, ik zal blijven leven". Mocht dit wel gebeuren dan zal de colonne vast lopen, onenigheid zal voortkomen, anarchie wordt geboren. En de colonne zal uit elkaar vallen, het beschermen van het individu zal boven het 'bloed' geplaatst worden: het voortbestaan van mieren komt in gevaar.
Toch is het tegenwoordig heel normaal wanneer een mens "ikke ikke ikke en de rest kan stikke" denkt, waarom wordt dit geaccepteerd, waarom wordt er neer gekeken om het groepsgevoel? Waarom wordt tegenwoordig lijfsbehoud boven voorbestaan geplaatst?
Ik leef, ik ga dood, maar wij leven voort!
Het ondergeschikt maken van de eigen identiteit aan de groep, tegenwoordig gezien als een zwakte, in de romantische middeleeuwen als het hoogste platform waar een individu naar toe kon stijgen. Verhalen, epossen en overlevering vertellen alle over de dappere strijder die zijn leven gaf voor de gemeenschap, deze heldendaden leven voort totaan vandaag: Films, boeken, gedichten; het ondergeschikt maken van de eigen identiteit wordt nog steeds geïdealiseerd en spreekt tot ieders verbeelding.
Vandaag heerst de lafheid, het egoïsme wint aan kracht, de individualiteit neemt toe.Toch, kinderen spelen op de speelplaatsen nog de epossen van vroeger na: wie is als klein jongetje al niet honderdenkeer gestorven tijdens het oorlogje en ridder spelen? Waarom raken mensen deze gedachte dan kwijt? Wat maakt ons tegenwoordig laf? In de voorchristelijktijd was het voor onze voorvaderen een schande om in het bed te sterven, wanneer de dood dreigde in het ziektebed werd er gesmeekt om gedood te worden. Mannen moesten op het slagveld sterven, pas dan zouden zij zich bij Wodan kunnen voegen.
Is het christendom dan aan te wijzen als de bron van het egoïsme? De slagkracht van het christendom is alleen maar verzwakt met de jaren die zich tussen de natuurgodsdiensten en het christendom voegden.
Ergens diep in het oerwoud baant zich op het moment een colonne mieren de weg, niets houdt hun tegen, elke hindernis wordt overwonnen: riveren worden overgestoken doordat zichzelf opofferende mieren een brug vormen met hun dode lichamen, de mieren zijn niet te stoppen! Geen één mier denkt: "als ik nou even wacht dan kan ik straks zelf de brug oversteken inplaats van deze te vormen, laat die sukkels zich maar ondergeschikt maken aan de groep, ik zal blijven leven". Mocht dit wel gebeuren dan zal de colonne vast lopen, onenigheid zal voortkomen, anarchie wordt geboren. En de colonne zal uit elkaar vallen, het beschermen van het individu zal boven het 'bloed' geplaatst worden: het voortbestaan van mieren komt in gevaar.
Toch is het tegenwoordig heel normaal wanneer een mens "ikke ikke ikke en de rest kan stikke" denkt, waarom wordt dit geaccepteerd, waarom wordt er neer gekeken om het groepsgevoel? Waarom wordt tegenwoordig lijfsbehoud boven voorbestaan geplaatst?
[ Voor 3% gewijzigd door Verwijderd op 30-01-2004 06:15 ]