Vrije wil. Het is een veelgehoorde kreet van filosofen, gelovigen en niet-gelovigen in discussies over hoe zij de wereld zien. Maar wat is nu vrije wil? De determinist zou beweren dat er niet zoiets bestaat en dat alles in feite al vastligt voordat het gebeurt. Ik wil in deze discussie een zich ontwikkelende wereldvisie voorleggen in de hoop dat dit tot een constructieve discussie (en niet tot een ja/nee wedstrijd) kan leiden. Dit is een visie - geen concreet feit - wat hier gepresenteerd wordt.
Vrije wil is het vermogen om te kunnen kiezen tussen opties. Nu lijkt dat een redelijke definitie, maar de vraag of zij werkelijk geldig is. Is een IF-THEN algoritme een voorbeeld van vrije wil? Op basis van bepaalde variabelen kan zo'n algoritme kiezen voor een bepaalde optie, maar zouden we dat vrije wil willen noemen? Het lijkt me niet erg redelijk om te concluderen dat mijn computer een vrije wil heeft. Het is ook de vraag of je dit wel 'kiezen' mag noemen. Kan een logisch algoritme kiezen tussen twee opties? Eigenlijk niet, want de keuze ligt al vast. Een dermate rationeel en logisch mechanisme kan niet leiden vrije wil (neem ik even aan).
Maar wat maakt dan dat de mens vrije wil heeft (ik kom zo toe aan de vraag of dat uberhaupt zo is)? De essentie daarvan ligt volgens mij bij het gegeven dat de mens een emotioneel wezen is en beschikt over het vermogen om valenties toe te kennen aan opties. Dit is dus van nature geen logisch of rationeel proces. Binnen de sociale psychologie ziet men emoties dan ook als iets wat een latency time inbouwt in keuze processen zodat gekozen kan worden voor de beste optie (Frijda, 1986; Plutchik, 1980; Buck, 1985). Maar het kunnen ervaren van emoties vereist iets dat ervaren toestaat, en daar komt het menselijke bewustzijn in spel. Het hebben van een emotie impliciteert bewustzijn. Emoties, vrije wil en bewustzijn gaan dus hand in hand, en bij het kiezen wat we willen maken we onder andere gebruik van een emotioneel wegingsproces. Ben ik verliefd op haar of niet? Ben ik moe of niet? Krijg ik het wel op tijd af of niet? Durf ik dit of niet? Natuurlijk gebruiken we niet alleen deze emoties, maar ook ons verstand. Ik denk echter dat het veilig is om te concluderen dat vrije wil, emoties en bewustzijn sterk samenhangen en het hebben van emoties leidt tot het werkelijk kunnen kiezen.
Maar wat is nu ‘werkelijk kiezen’? De determinist, zoals gezegd, zou beweren dat al onze handelingen al vastliggen omdat het universum volledig gedetermineerd is. Ik ben het ten dele eens met de determinist, maar niet op het niveau waarop hij redeneert. Het lijkt me zeer logisch dat ons handelen nooit vrij is van variabelen uit de context of uit het verleden. We worden in ons handelen nu beinvloedt door wat we vroeger hebben meegemaakt, wat we hebben geleerd en hoe de omgeving op ons overkomt. Maar het is wel stug om te beweren dat de mens daarom helemaal geen vrije wil meer heeft. Binnen bepaalde kaders, zou ik stellen, heeft de mens wel degelijk een keuze om te kiezen.
Het is de vraag of vrije wil er was voor emoties of andersom. Misschien kwam het tegelijk of is vrije wil enkel iets dat mogelijk is geworden door emoties. Die vraag doet er op zich niet zo toe. Waar onze vrije wil, en het hebben van emoties, toe leidt is dat wij als mensen kunnen lijden maar ook geluk kunnen ervaren. Is dat niet heel bijzonder? Men is soms geneigd om dat lijden, en alle oorlog die volgt uit onze emoties, te vervloeken. Op zich terecht, maar zonder oorlog geloof ik niet dat we ooit vrede kunnen kennen. Zonder haat kunnen we ook geen liefde kennen. Juist dit soort dichotomieen maakt dat we het ene kunnen kennen door het andere ook te kennen. Het wegnemen van emoties zou dan wellicht leiden tot een wereld zonder lijden en oorlog, maar het zou ook leiden tot een wereld die lijkt op die van de film Equilibrium. Een wereld zonder vrije wil is een wereld zonder emoties is een wereld als Equilibrium. Een interessante gedachte.
Vrije wil is het vermogen om te kunnen kiezen tussen opties. Nu lijkt dat een redelijke definitie, maar de vraag of zij werkelijk geldig is. Is een IF-THEN algoritme een voorbeeld van vrije wil? Op basis van bepaalde variabelen kan zo'n algoritme kiezen voor een bepaalde optie, maar zouden we dat vrije wil willen noemen? Het lijkt me niet erg redelijk om te concluderen dat mijn computer een vrije wil heeft. Het is ook de vraag of je dit wel 'kiezen' mag noemen. Kan een logisch algoritme kiezen tussen twee opties? Eigenlijk niet, want de keuze ligt al vast. Een dermate rationeel en logisch mechanisme kan niet leiden vrije wil (neem ik even aan).
Maar wat maakt dan dat de mens vrije wil heeft (ik kom zo toe aan de vraag of dat uberhaupt zo is)? De essentie daarvan ligt volgens mij bij het gegeven dat de mens een emotioneel wezen is en beschikt over het vermogen om valenties toe te kennen aan opties. Dit is dus van nature geen logisch of rationeel proces. Binnen de sociale psychologie ziet men emoties dan ook als iets wat een latency time inbouwt in keuze processen zodat gekozen kan worden voor de beste optie (Frijda, 1986; Plutchik, 1980; Buck, 1985). Maar het kunnen ervaren van emoties vereist iets dat ervaren toestaat, en daar komt het menselijke bewustzijn in spel. Het hebben van een emotie impliciteert bewustzijn. Emoties, vrije wil en bewustzijn gaan dus hand in hand, en bij het kiezen wat we willen maken we onder andere gebruik van een emotioneel wegingsproces. Ben ik verliefd op haar of niet? Ben ik moe of niet? Krijg ik het wel op tijd af of niet? Durf ik dit of niet? Natuurlijk gebruiken we niet alleen deze emoties, maar ook ons verstand. Ik denk echter dat het veilig is om te concluderen dat vrije wil, emoties en bewustzijn sterk samenhangen en het hebben van emoties leidt tot het werkelijk kunnen kiezen.
Maar wat is nu ‘werkelijk kiezen’? De determinist, zoals gezegd, zou beweren dat al onze handelingen al vastliggen omdat het universum volledig gedetermineerd is. Ik ben het ten dele eens met de determinist, maar niet op het niveau waarop hij redeneert. Het lijkt me zeer logisch dat ons handelen nooit vrij is van variabelen uit de context of uit het verleden. We worden in ons handelen nu beinvloedt door wat we vroeger hebben meegemaakt, wat we hebben geleerd en hoe de omgeving op ons overkomt. Maar het is wel stug om te beweren dat de mens daarom helemaal geen vrije wil meer heeft. Binnen bepaalde kaders, zou ik stellen, heeft de mens wel degelijk een keuze om te kiezen.
Het is de vraag of vrije wil er was voor emoties of andersom. Misschien kwam het tegelijk of is vrije wil enkel iets dat mogelijk is geworden door emoties. Die vraag doet er op zich niet zo toe. Waar onze vrije wil, en het hebben van emoties, toe leidt is dat wij als mensen kunnen lijden maar ook geluk kunnen ervaren. Is dat niet heel bijzonder? Men is soms geneigd om dat lijden, en alle oorlog die volgt uit onze emoties, te vervloeken. Op zich terecht, maar zonder oorlog geloof ik niet dat we ooit vrede kunnen kennen. Zonder haat kunnen we ook geen liefde kennen. Juist dit soort dichotomieen maakt dat we het ene kunnen kennen door het andere ook te kennen. Het wegnemen van emoties zou dan wellicht leiden tot een wereld zonder lijden en oorlog, maar het zou ook leiden tot een wereld die lijkt op die van de film Equilibrium. Een wereld zonder vrije wil is een wereld zonder emoties is een wereld als Equilibrium. Een interessante gedachte.