faraway>>>Het ging mij er meer om dat er nogal gemakkelijk vanuit wordt gegaan dat de computer 'alles' kan, zonder dat men er bij stil staat wat 'denken' nu precies inhoud. Ik ben ervan overtuigd dat de computer nog een groot potentieel heeft, maar dan zullen er structureel nog heel wat zaken moeten worden aangepakt. Bewustzijn, creativiteit en emoties zijn nu nog nagenoeg abstracte begrippen. Hoe kun je dan van een product van de exacte wetenschap beweren dat het deze eigenschappen spoedig zal hebben? Dan zul je toch eerst bewustzijn en creativiteit moeten doorgronden en daar stapt men te gemakkelijk overheen. Als argument hiervoor is de wet van Moore al aangedragen. Dit komt op mij over als ervan uitgaan dat als je maar hard genoeg trapt je fiets vanzelf een scooter wordt.
Je hebt gelijk faraway; om die zelfde reden kan ik niet zeggen dat het niet mogelijk is. misschien ben ik te gebonden aan het feit dat op dit moment er nog geen emoties te programeren zijn...
Maar het nut van het programeren van emoties snap ik ook niet. Een robot/computer zou naar mijn inzicht het beste functioneren als het compleet rationaliseert. maar misschien is dat een misvatting. zou een pogramma ook de "wil" kunnen bevatten om alles te kunnen weten of om plezier te hebben? bij mij reist dan altijd nog de vraag van wat is het nut van het "alles weten" of het "plezier"
Je hebt inderdaad gelijk dat het op dit moment nog koffiefik kijken is. Maar is dat met de meeste vraagstukken niet zo? alle vraagstukken waar het antwoord algemeen geaccepteerd werd (bv: is de aarde plat?), zijn geen vraagstukken meer.
AxiMaxi>>>Als dat zo is, waarom raken wij dan niet in een oneindige loop?
dat vraag ik mij dus o.a. af. waarschijnlijk is er een deel van ons denkproces waar wij geen enkele twijfel aan trekken. of dat er één of ander mechanistme is dat een soort beveiliging maakt, dat er voor zorgt dat we er niet altijd gaan afvragen of we gelijk hebben, en of die gedachte wel klopt, en of die welk klopt, etc. het denktproces waar wij dus gene twijfel aan stellen IS waarschijnlijk het bewustzijn, maar het is te simpel gedacht dat daar geen fouten in zitten.
En daar aan gekoppeld; kan een mens dan een programma maken dat zaken bedenkt die tegen ons bewustzijn ingaat? dat tegen al onze brgippen van tijd, afstand, gewicht, etc ingaat? terwijl wij er absoluut niet van uit kunnen gaan dat onze waarnemingen de echte waarheid is.
Ik ben ervan overtuigd dat de computer nog een groot potentieel heeft, maar dan zullen er structureel nog heel wat zaken moeten worden aangepakt. Bewustzijn, creativiteit en emoties zijn nu nog nagenoeg abstracte begrippen. Hoe kun je dan van een product van de exacte wetenschap beweren dat het deze eigenschappen spoedig zal hebben? Dan zul je toch eerst bewustzijn en creativiteit moeten doorgronden en daar stapt men te gemakkelijk overheen. Als argument hiervoor is de wet van Moore al aangedragen. Dit komt op mij over als ervan uitgaan dat als je maar hard genoeg trapt je fiets vanzelf een scooter wordt.
zeker die laatste zin is sterk

misschien is het enige antwoor dop deze vraag wel dat "de tijd het ons leren zal". maar dat is toch het minst boeiende antwoord wat ik me kan voorstellen.
dus idd kunnen we slechts een vermoeden uitspreken, maar dat geldt voor _alles_ als je het mij vraagt.
AxiMaxi>>>Kijk, het feit dat je uit moet gaan van de gegevens die de mens erin stopt, is alleen om snelheid te winnen. Je kan je computertje ook in het stenen tijdperk plaatsen, maar eer dat hij voldoende gegevens heeft vergaart (en ze ook 'snapt') om de regels van de quantum-mechanica op te zetten, zijn we 15.000 jaar verder
ja, stel dat een programma zelflerend zou zijn. Dan moet er toch één of andere fout tolerantie in aanwezig zijn die toestaat dat er andere mogelijkheden zijn dan de huidige theorien, en daarnaast een feature die het programma “in leven houdt” door te zeggen dat er noot genoeg te weten is.
om nog even terug te komen op het vierkante-wiel-verhaal: je uitgangspunt is al 'menselijk', namelijk "hoe verplaats ik voorwerp X van punt A naar punt B?".
Wat ik duidelijk probeer te maken, is dat de computer er misschien helemaal niet in geïnteresseerd is om dat voorwerp te verplaatsen. Het is weer een cocktail-robot-verschijnsel... De mens verlangt iets van de machine en beperkt hem daarmee al in de mogelijkheden. Je zou haast kunnen zeggen dat die vraag een belediging is van de AI, omdat je een mens die die vraag alleen kan beantwoorden, ook niet erg intelligent acht.
dat vraag ik me dus inderdaad ook af. Hoe kun je nou
interesse programmeren zonder dat er invloed van de mens op is? Want een programma dat kompleet self-learning is, zal van af de grond ontstaan moeten zijn uit iets anders dan mensen. Want als het gelimiteerd is aan de gedachte gangen van de mensen zal het nooit verder kunnen komen dan dat de mens zou kunnen (alleen sneller).
Om nog eens een vraagstuk in de groep te gooien (mbt tot dit onderwerp natuurlijk):
Waarom zou een computer/programma überhaupt het nut van overleven/voortbestaan inzien? Mijn rationele gedachte gang is dat het voor mij de rest van de wereld niet zou uitmaken als het nu meteen zou ophouden allemaal; we zouden er toch niks van merken. Zou een programma/computer dat uit zichzelf ook hebben, of zou dat er door de mens zijn ingebouwd? Ik denk het laatste. En als de computers een doel voor ogen hadden, zou het dan ook niet door de gelimiteerde gedachtegang van de mens zijn bedacht, en dat daardoor het bereik van de informatie verwerking van de computers dus ook gelimiteerd is?
En gelimiteerde info beperkte de creativiteit. (back to topic

)
Mijn statement voorspelling voor de toekomst met AI is; als de mensen geen gevoelens als “de overlevings drang” en “altijd meer willen weten” als regels stellen aan de AI (die dus deze grondbeginselen ook niet gaat beoordelen!) , dan zal de mens altijd in controle blijven. Is iemand het daar mee eens?