Emotie vs. verstand...

[Verwijderd]

Een voorbeeldje dat ik hiervoor ga aanhalen is het verschijnsel 'een relatie tussen twee partners'. Het is persoonlijk of je al dan niet behoefte hebt aan een relatie naargelang je de voordelen afweegt tegen de nadelen op een bepaald moment in je leven. Maar het kan nogal verontrustend zijn hoe de emoties hierin de bovenhand kunnen nemen ten opzichte van je gezond verstand.

Wanneer je verliefd bent of echt van iemand houdt vind je het belangrijk dat diegene trouw is aan jou. Maar als je nu écht van diegene zou houden, waarom zou je het dan niet fijn vinden als die partner op een bepaald ogenblik gelukkiger zou zijn met iemand anders ipv met jou?

Ik weet dat het allemaal puur biologisch te verklaren is en dat een levend wezen erop uit is om te overleven en zijn genen zo goed mogelijk te verspreiden. Maar ik denk dat het leven nu toch op een punt gekomen is (met de evolutie van de mens) en verstandig genoeg is dat het zich niet zou mogen laten leiden door zijn emoties als het op zulke dingen aankomt.

De meeste wezens hier op aarde zijn polygaam (verschillende partners tegelijk) of serieel monogaam (verschillende partners na elkaar), zo ook de mens. Toch is onze cultuur hierin een hinderpaal (men verwacht trouw te zijn aan een partner en het is zelfs wettelijk zo bepaald bij een huwelijk).

Het zou toch algemeen aanvaard moeten worden dat een mens weinig tot niets kan doen aan zijn instinctieve drang?

_{Disclaimer: hierbij moet vermeld worden dat de drang om bvb. te vechten met anderen geen instinctieve drang is maar een emotionele reactie, dit om te vermijden dat alle menselijke zwakheden aan het instinct zouden kunnen worden toegeschreven. Het is wel zo dat sommige emotionele reacties resulteren uit instinctieve drang maar hier kan de mens wél een stokje voorsteken.}

Wat ik ook nogal een duistere kant vind aan de mens is het feit dat liefde en haat zo dicht bij elkaar kunnen liggen. Wanneer je een punt zet achter een relatie kan dat bij de partner nogal eens tot slechte emotionele reacties leiden, vooral als diegene die ermee wilt stoppen een andere partner heeft. Zulke situaties zijn al aanleiding geweest tot menig ruzies, machtspelletjes en zelfs moorden.

Het punt dat ik nu wil maken: Een mens is een mens; we zijn vastgekluisterd aan ons lichaam, ons instinct, ons verstand en onze emoties en we moeten roeien met de riemen die we hebben. Maar het zou toch verstandiger zijn als mensen eens leren begrijpen hoe zij zelf en hun medemens werkelijk in mekaar zitten en het zou beter zijn als mensen zich niet laten verleiden tot emotionele reacties die schade kunnen toebrengen aan anderen. Dit geldt voor veel aspecten in het leven.

Ik zou hier nog veel dieper kunnen op ingaan, maar ik zou eerst willen weten hoe jullie denken over deze duistere kantjes van onszelf en de mens in het algemeen. Dit topic heb ik deels geschreven uit wetenschappelijke nieuwsgierigheid maar ook omdat ik zelf nogal vaak te maken heb met emotionele gedachten die in strijd zijn met mijn gezond verstand, ware het niet dat ik een heel goede zelfbeheersing heb.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 28 november 2003 @ 16:45:
Een voorbeeldje dat ik hiervoor ga aanhalen is het verschijnsel 'een relatie tussen twee partners'. Het is persoonlijk of je al dan niet behoefte hebt aan een relatie naargelang je de voordelen afweegt tegen de nadelen op een bepaald moment in je leven. Maar het kan nogal verontrustend zijn hoe de emoties hierin de bovenhand kunnen nemen ten opzichte van je gezond verstand.

Wanneer je verliefd bent of echt van iemand houdt vind je het belangrijk dat diegene trouw is aan jou. Maar als je nu écht van diegene zou houden, waarom zou je het dan niet fijn vinden als die partner op een bepaald ogenblik gelukkiger zou zijn met iemand anders ipv met jou?

Ik weet dat het allemaal puur biologisch te verklaren is en dat een levend wezen erop uit is om te overleven en zijn genen zo goed mogelijk te verspreiden. Maar ik denk dat het leven nu toch op een punt gekomen is (met de evolutie van de mens) en verstandig genoeg is dat het zich niet zou mogen laten leiden door zijn emoties als het op zulke dingen aankomt.

Ik denk dat er 2 nauw met elkaar verbonden emotie's zijn die een stokje hiervoor steken: jaloezie en egoïsme.

Wanneer je van iemand houdt en om iemand geeft, wil je niets anders dan dat die persoon van jou houdt en om jou geeft. Wanneer je gevoelens niet langer worden beantwoord (je partner geeft aan gelukkiger te zijn met een ander en bedankt je voor de mooie tijd), kan je het meestal niet accepteren.
Het grote "waarom" gaat opspelen. Waarom ben ik aan de kant gezet? Waarom is die ander leuker? Waarom, waarom, waarom!

Ook al komt de ex-partner met een goede uitleg (die meestal neerkomt op "het ligt niet aan jou, het ligt volkomen aan mij"), deze wordt over het algemeen niet geaccepteerd.

Je bent jaloers op de nieuwe partner van je ex, en je wilt je ex terug.

De meeste wezens hier op aarde zijn polygaam (verschillende partners tegelijk) of serieel monogaam (verschillende partners na elkaar), zo ook de mens. Toch is onze cultuur hierin een hinderpaal (men verwacht trouw te zijn aan een partner en het is zelfs wettelijk zo bepaald bij een huwelijk).

Het zou toch algemeen aanvaard moeten worden dat een mens weinig tot niets kan doen aan zijn instinctieve drang?

Ik denk dat het antwoord hierop gevonden kan worden in het waarom van het huwelijk. Het huwelijk is er met een rede gekomen. Misschien om orde te brengen in het liefdesleven van de mensen, misschien om een stabiele omgeving voor kinderen te voorzien. _{als iemand het hoe en waarom van het huwelijk weet, graag reactie}

Je moet niet vergeten dat (als je de statistieken mag geloven) meer dan 70% van de bevolking het niet zo nauw neemt met trouw zijn. De mens volgt dus wel degelijk zijn instinct (alleen komt men er niet openlijk voor uit).

Wat ik ook nogal een duistere kant vind aan de mens is het feit dat liefde en haat zo dicht bij elkaar kunnen liggen. Wanneer je een punt zet achter een relatie kan dat bij de partner nogal eens tot slechte emotionele reacties leiden, vooral als diegene die ermee wilt stoppen een andere partner heeft. Zulke situaties zijn al aanleiding geweest tot menig ruzies, machtspelletjes en zelfs moorden.

Dat komt door jaloezie, egoïsme en het gevoel verraaden te zijn. Achter je rug om heeft je partner iemand anders leren kennen, weet jij veel met dat mens uitgespookt zonder dat je het wist, en nu verteld hij je doodleuk dat hij maar haar verder gaat (of zij met hem). Dat is nogal iets om 's avonds op de bank te horen.
Ik weet niet hoe ik zou reageren als mijn vriendin mij zoiets zou vertellen, maar ik denk dat de eerst gedachten die ik in mij op zou komen in de trant van "must....kill....the....other....guy" zou zijn.

Of ik het in praktijk zou brengen is natuurlijk een tweede......

Het punt dat ik nu wil maken: Een mens is een mens; we zijn vastgekluisterd aan ons lichaam, ons instinct, ons verstand en onze emoties en we moeten roeien met de riemen die we hebben. Maar het zou toch verstandiger zijn als mensen eens leren begrijpen hoe zij zelf en hun medemens werkelijk in mekaar zitten en het zou beter zijn als mensen zich niet laten verleiden tot emotionele reacties die schade kunnen toebrengen aan anderen. Dit geldt voor veel aspecten in het leven.

Het vervelende van 'mens' zijn is dat je aan je emoties vast zit. Je emoties bepalen hoe je je voelt en (tot op zekere hoogte) wat je doet. Je kan hoogstens de zaak bijsturen. Maar vooral bij zulke sterke emoties als liefde en haat is het heel moeilijk om geen gehoor te geven aan de innerlijke oproep om die andere vent kapot te maken.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 28 november 2003 @ 17:15:
Ik denk dat het antwoord hierop gevonden kan worden in het waarom van het huwelijk. Het huwelijk is er met een rede gekomen. Misschien om orde te brengen in het liefdesleven van de mensen, misschien om een stabiele omgeving voor kinderen te voorzien. _{als iemand het hoe en waarom van het huwelijk weet, graag reactie}

Het huwelijk is er gekomen uit gevoelens zoals jaloezie en egoïsme, deze twee emoties komen op hun beurt uit de drang om je nakomelingen succesvol te kunnen laten opgroeien, want zonder ouders is een jong verloren. Daarbij is het bewezen dat de meeste huwelijken na 4-5 jaar op de klippen lopen en dat stamt nog uit de tijd van de primaten. Bij primaten kan een jong na deze termijn zelfstandig overleven en aangezien dat de (oer)mens betrekkelijk jong is tov primaten zit dat er nog steeds ingebakken, ook al zijn kinderen nu maar na 12-18 jaar zelfstandig (hangt af van de cultuur).

Het vervelende van 'mens' zijn is dat je aan je emoties vast zit. Je emoties bepalen hoe je je voelt en (tot op zekere hoogte) wat je doet. Je kan hoogstens de zaak bijsturen. Maar vooral bij zulke sterke emoties als liefde en haat is het heel moeilijk om geen gehoor te geven aan de innerlijke oproep om die andere vent kapot te maken.

Weer een voorbeeld van een menselijke denkfout, die andere kan er niets aan doen dat hij/zij met jouw partner 'aan de haal' gaat, maar biologisch is het goed te verklaren omdat als je een rivaal uitschakelt jij weer meer kans hebt, dus in dat opzicht is het voordelig voor een mens of dier om zo te handelen. Nogmaals een bewijs dat ondanks de kennis en het verstand van een mens, het instinct nog steeds het grootste deel van het doen en laten in een mensenleven bepaalt.

[Spheroid]

Verwijderd schreef op 28 november 2003 @ 17:15:
Ik denk dat het antwoord hierop gevonden kan worden in het waarom van het huwelijk. Het huwelijk is er met een rede gekomen. Misschien om orde te brengen in het liefdesleven van de mensen, misschien om een stabiele omgeving voor kinderen te voorzien. _{als iemand het hoe en waarom van het huwelijk weet, graag reactie}

Je moet niet vergeten dat (als je de statistieken mag geloven) meer dan 70% van de bevolking het niet zo nauw neemt met trouw zijn. De mens volgt dus wel degelijk zijn instinct (alleen komt men er niet openlijk voor uit).

Tijdens de evolutie is de sexuele dimorfie in de menselijke lijn enorm teruggelopen. Vroeger waren mannetjes veel groter dan vrouwtjes, nu zijn ze bijna even groot. Hieruit volgt dat de dominantie van de man ook is afgenomen. De vrouw kan gaan eisen dat de man niet langer in het rond neukt.

Verder zijn onze hersenen in grootte toegenomen. Dit geeft problemen bij de bevalling, maar ook tijdens de zwangerschap en opvoeding. De energiebehoefte van de hersenen is simpelweg zo groot dat de vrouw het kind niet meer alleen kon verzorgen. Om dus te zorgen dat d een kind overleefde was hulp van de man nodig. Voor de man is dit alleen evolutionair interessant als hij zeker is van het feit dat hij de vader is, anders steekt hij zijn energie in andermans kind. Hieruit volgt dat de vrouw niet meer (openlijk) in het rond kon neuken. Omdat de vrouw echter zeker moest zijn van de investering van de man zijn er in de vrouwelijke vruchtbaarheidscyclus veranderingen optgetreden. De ovulatie is verborgen, de man weet dus niet wanneer hij zijn leuter erin moet steken om haar zwanger te maken, hierdoor is het voor de man ook interessant om zijn aandacht fulltime op 1 vrouwtje te richten en haar zwanger te maken, ipv. op goed geluk maar vrouwen versieren, zonder zekerheid van vaderschap en met maar een zeer kleine kans dat een evt. kind overlijdt. Dus de oplossing voor succesvolle voortplanting werd monogamie.

Echter, om het voorgaande te relativeren. Bij cultureel-antropologische surveys blijkt dat de meeste samenlevingen polygyn (1 man - meerdere vrouwen) zijn, terwijl er ook een paar polyandrisch zijn (1 vrouw - meerdere mannen). Natuurlijk zijn er ook een heleboel samenlevingen die monogaam ingericht zijn, maar het is zeker niet de standaard.