Christiaan schreef op 20 november 2003 @ 16:18:
Ik had gisteren met vrienden een interessante, maar lastige, discussie over goed en kwaad. Deze discussie was ontstaan naar aanleiding van het meesterwerk (in mijn ogen) 'Siegfried' van Harry Mulisch waarin de auteur probeert door te dringen in de geest van Hitler. Nu kun je Hitler een kwaadaardig persoon noemen, maar ik wil eigenlijk zover niet gaan. In zijn ogen deed Hitler het juiste, want hij leidde zijn volk naar heerschappij en zuiverde het van de joodse bezetting. Nu ben ik het uiteraard niet eens met deze benadering, maar het neemt niet weg dat Hitler het deed omdat hij dacht dat het het juiste was.
In feite komt het erop neer dat ik niet geloof dat mensen ooit kwaad doen om het kwaad zelf. Hitler deed geen kwaad omdat hij kwaad wilde doen, maar omdat hij iets goeds wilde doen voor zijn volk. Hij had een ultiem doel voor ogen dat de middelen die hij gebruikte om dat te bereiken in zijn ogen heiligde. Ook al zal hij geweten hebben, zeker naarmate de oorlog vorderde, dat die middelen wel degelijk kwaadaardig waren, maar dat dat nodig was om het ultieme doel te bereiken.
Meer algemeen geloof ik niet dat er mensen zijn die werkelijk kwaad zijn. Dit betekent niet dat alle mensen dus goed zijn, maar wel dat mensen nooit kwaad doen om het kwaad zelf. Als ik iemand zo vermoorden, zou ik daar een verdomd goede reden voor hebben. Hoe kwaad het vermoorden van iemand ook gevonden kan worden in de ogen van een ander, ik heb er waarschijnlijk een goede reden voor gehad. En hoe ziek die reden ook mag zijn in jouw ogen, in mijn ogen was het goed. Als mensen een keuze moeten maken, kiezen ze voor datgene wat het beste is. Als de keuze uit twee kwaden bestaat, dan kiest iemand de minst kwade. De bepaling van wat het minst kwade is zal afhangen van iemands denkbeelden. Maar ik geloof niet dat iemand willens en wetens het meest kwade kiest van de tweede keuzen die hij kan maken.
In het kort; ik geloof niet dat de typische bad guy uit de gemiddelde Hollywood film werkelijk bestaat.
Dit is een hele verderfelijke theorie.
Bij een moreel oordeel gaat men uit van de intentie van de dader. Bij rechtspraak gaat men uit van het handelen naast de intentie in zoverre men die kan achterhalen. Het verschil tussen Heldendom, legitieme moord, dodelijk ongeluk, moord door schuld, doodslag en moord heeft alles met intentie te maken. Maar er speelt nog een ander element mee dat vaak wordt vergeten, namelijk: macht.
Wat ik in jouw stuk proef is wat ik bij veel Christenen tegenkom, ze lezen de bijbel maar begrijpen hem niet en slaan dan door in de andere richting.. Jij zegt eigenlijk: als iemand uit goede intenties handelt dan kan mag je hem niet veroordelen. En daar wij de intenties niet kunnen weten, moeten wij een oordeel nalaten. Zegt immers niet Christus: oordeelt en gij zult geoordeeld worden. Moeten wij het oordeel niet overlaten aan God?
Ja, dat staat er allemaal in, maar dan zie je even later diezelfde Christus het ene ongenadig negatieve oordeel na het andere uitspreken over de Farizeeërs, die hij werkelijk helemaal tot de grond afbreekt. Spreekt Jezus met twee tongen? Kan hij zijn eigen raad niet in praktijk brengen?
Christus onderscheidt terecht twee groepen mensen/situaties. De gewone mensen die vaak in onmacht leven, die in hun poging het beste ervan te maken soms dingen doen die de wetten afkeuren. Jezus verwerpt elk oordeel over zulke mensen. Ga zelf eerst maar eens in hun schoenen staan, zou hij zeggen.
Aan de andere kant heb je de machthebbers, de mensen die anderen aan zich onderwerpen, manipuleren, vernederen en zonder mededogen veroordelen. Deze mensen handelen niet uit onmacht of overmacht. Het is hun ego dat hun drijft. Voor zulke mensen heeft Christus geen goed woord over:
33 ‘Stel dat een boom goed is, dan zijn zijn vruchten
het ook; of, stel dat een boom slecht is, dan zijn
zijn vruchten het ook. Want aan de vruchten kent
men de boom.
34 O jullie adders, hoe kunt u die slecht bent, iets
goeds zeggen? Want waar het hart vol van is, daar
loopt de mond van over.
35 Iemand die goed is, haalt uit zijn goede
voorraadkamer goede dingen tevoorschijn; iemand
die slecht is, haalt uit zijn slechte voorraadkamer
slechte dingen tevoorschijn.
De mensen die jij hier loopt vrij te pleiten Christiaan behoren tot deze groep. Zeggen dat Hitler goede bedoelingen had, vind ik bijna een criminele daad. Ik weet dat je intenties goed zijn, maar jij zou beter moeten weten. Misschien is het beroepsdeformatie, mensen zien als personen met stoornissen, ziektebeelden, en niet meer naar motieven kunnen kijken.
Ik heb ze op de werkvloer meegemaakt, mensen die hun macht gebruikten om ondergeschikten te jennen en te vernederen. Het begint al op het schoolplein. Het is macht uitoefenen over anderen. Kijk eens naar Bush als hij zijn toespraken houdt over hoe Amerika de terroristen zal uitroeien. Kijk hoe hij zichtbaar geniet van zijn vertoon van macht. Hij bestrijdt ze, niet door de oorzaken weg te nemen, maar door ze aan te vallen, door ze te laten martelen door bevriende Arabische regimes.
Hitler genoot van zijn macht, als er ooit een monster is geweest, dan was het Hitler. Zonder Hitler waren die 6 miljoen Joden niet vermoordt. Zelfs Eichmann vond het onnodig, maar Hitler drukte door, want hij wilde een onuitwisbare afdruk in de geschiedenis maken. En Mengele die wetenschappelijke onderzoek deed op tweelingen vaak nog kinderen. Hoe vaak kan je iemands been breken, voordat het niet meer geneest? Idealistisch wetenschappelijk onderzoek om het eigen volk verder te helpen? Hoe kun je zoiets maar suggereren?
Slechtheid is niet wetenschappelijk meetbaar, maar het bestaat en het bestaat in ieder mens. Het is het misbruik van macht ten bate van zichzelf en ten koste van anderen. Het is de bron van onnoemelijk leed bij de medemens. Ieder mens heeft macht, ook de arme slaaf heeft weer macht over zijn kinderen. De ergste slechtheid is de slechtheid die voorkomt bij mensen met veel macht. Want waar macht en slechte intenties elkaar ontmoeten, daar vermenigvuldigt zich het kwaad. Bovendien is Macht een krachtig en verslavend genotsmiddel. In het derde rijk veranderden kleine onbetekenende burgermannetjes in beulen van ongekende omvang. Ze leefden zich helemaal uit op hun slachtoffers.
Christus walgde van deze mensen. Hij verafschuwde de Romeinse machtswellustelingen net zo zeer als de priesterkaste die het volk er met leugens onderhield. Christus wordt gezien als een pacifist die niet tot opstand opriep. Maar Christus leefde in een tijd dat opstand tegen het Romeinse gezag niet alleen kansloos was, maar leidde tot het uitmoorden van het hele volk. Daarom predikte Christus een geestelijke revolutie. Maar Christus is niet de man die zijn wang toekeert naar het kwaad, Hij bevecht het kwaad met alle kracht. Het meest verafschuwt hij de priesterkaste. De halve waarheden die zij rondstrooien zijn nog veel verderfelijker dan botte leugens en machtsmisbruik van het wereldlijke gezag. Ik vermoedt dat hij in deze tijd zijn afschuw evenzeer zou uitspreken over het soort wetenschappers die verschrikkelijke dingen ontwikkelen, niet voor het nobele kennisdoeleinden, maar om net als Hitler hun afdruk te maken in de geschiedenis.
Onder slechteriken heb je verschillen. Je hebt erbij die geheel geen schaamte kennen, die zich geheel overgeven aan hun machtswellust, die hun slechte daden afschilderen als kunstuitingen, zelfrealisatie. De Hannibal Lectors, die geen verontschuldiging zoeken, maar gewoon genieten, zoals de huisarts in Engeland die vijftig patiënten vermoordde. Een pedofiel als Dutroux die een martelkamertje bouwde om zich helemaal te kunnen overgeven aan zijn genot. Je zou dit de zwarte schapen van Nietzsche kunnen noemen.
Maar de meeste zijn zwak en zoeken toch een vorm van zelfrechtvaardiging voor hun zelfzucht. Ik doe het voor het land, voor de onderneming, voor de kerk, voor mijn gezin etc. Maakt dat hun intenties zuiver. Is het een kwestie van je zelf overtuigen van je goede bedoelingen. Voor de dader werkt het vaak wel zo. Men steelt vijf euro met de bedoeling het terug te betalen, het worden er honderd en duizend. En dan begint het idee op te komen dat de baas onderbetaalt en dat je slechts dingen rechtzet. Niet zelden worden mensen steeds dieper gezogen in het moeras van hun eigen leugens.
Maar moeten wij als samenleving daarin meegaan en ons oordeel opschorten zoals Christiaan voorstelt. Wel om de dooie dood niet. In de het topic
Wat moet je doen als een oude vriend een moordenaar wordt? bleek dat mensen niet meer weten waar beschaving op rust. Mensen die met opzet en uit berekening een ander van het leven beroven moeten volgens velen een warme arm om de schouder krijgen.
Wat houdt een beschaafde samenleving in? Dat houdt in dat wij onze medemens niet beoordelen op zijn uiterlijk, niet meer op afkomst, niet meer op zijn welstand, niet meer op zijn ras, niet meer op zijn geloof, etc. Het enige waar een beschaafd volk zijn medemens op beoordeeld zijn zijn daden. (en zijn intenties als hij die duidelijk maakt). Maar laten we dat dan wel ook alsjeblieft doen. Want als we moordenaars en misdadigers, laat staan massamoordenaars niet meer willen veroordelen op hun daden dan zijn we barbaren, goede bedoelingen of niet.
[
Voor 6% gewijzigd door
Verwijderd op 28-11-2003 18:30
]