Gevoelig verhaal:
25 Juni jongstleden is mijn grote broer van 24 met zijn auto verongelukt. Midden in de nacht van de weg geraakt en over de kop geslagen. Waarschijnlijk heeft hij te hard gereden. Dit is inmiddels bijna 5 maanden geleden, maar het voelt als gisteren. Met m'n verstand weet ik het donders goed, maar m'n gevoel en m'n hart lijken het weleens vergeten te zijn. Ik droom minstens 1x in de week wel over hem. Toch heb ik er, voor zover dat uberhaupt kan, wel vrede mee.
Nu had mijn broer een paar maanden voor zijn dood een meisje leren kennen, waar hij heel veel mee optrok, maar nog geen echte relatie mee had. Dit meisje heeft er nu heel erg moeilijk mee, en is onlangs, min of meer uit nieuwsgierigheid ook, naar een paragnost geweest. Wat ze daar gehoord heeft, heeft ze ook aan mij verteld, en ik weet niet wat ik er van moet vinden.
Zoals zij het vertelde, heeft ze de vragen zo open mogelijk verteld, zonder dus zomaar iets los te laten. De paragnost wist haar zoveel te vertellen, dat dat echt niet zomaar verzonnen kan zijn. Koosnaampjes, de situatie van mijn moeder (ziek), het feit dat mijn zusje zich schuldig voelde over bepaalde dingen (wat dus absoluut niet hoeft), en nog wel meerdere details die je echt niet zomaar kan verzinnen. Ook wist de paragnost te vertellen dat hij regelmatig contact probeert te maken.
Ergens had ik wel verwacht zo'n verhaal te horen, maar ergens kan ik het bijna niet geloven. Misschien is het gewoon mijn eigenwijsheid, want om deze feiten kan ik toch echt niet heen. Het is uitgesloten dat die vriendin dit alles verzonnen heeft, en de paragnost kan het ook niet uit haar verhaal opgemaakt hebben. Ergens zou dit natuurlijk als een opluchting moeten zijn, maar het voelt toch niet helemaal zo. Ik vind het behoorlijk griezelig. Best eng dat mijn broer nu mee zou kunnen kijken terwijl ik dit aan het typen ben.
De paragnost wist ook te vertellen dat geboortedatum en sterftedatum vast liggen. Dit kan ik echt niet geloven, maar dat is weer een hele andere discussie denk ik.
Oke, voor jullie is dit natuurlijk het "zoveelste" verhaal, maar hoe denken jullie hierover? Zou er nog ooit een wetenschappelijk onderbouwing voor komen? Het ontbreken daarvan weerhoudt mij van het geloven erin denk ik.
Voor de duidelijkheid, dit verhaal is absoluut bloedserieus, denk ervan wat je wilt, maar houd ajb rekening met het feit dat dit behoorlijk gevoelig ligt.
25 Juni jongstleden is mijn grote broer van 24 met zijn auto verongelukt. Midden in de nacht van de weg geraakt en over de kop geslagen. Waarschijnlijk heeft hij te hard gereden. Dit is inmiddels bijna 5 maanden geleden, maar het voelt als gisteren. Met m'n verstand weet ik het donders goed, maar m'n gevoel en m'n hart lijken het weleens vergeten te zijn. Ik droom minstens 1x in de week wel over hem. Toch heb ik er, voor zover dat uberhaupt kan, wel vrede mee.
Nu had mijn broer een paar maanden voor zijn dood een meisje leren kennen, waar hij heel veel mee optrok, maar nog geen echte relatie mee had. Dit meisje heeft er nu heel erg moeilijk mee, en is onlangs, min of meer uit nieuwsgierigheid ook, naar een paragnost geweest. Wat ze daar gehoord heeft, heeft ze ook aan mij verteld, en ik weet niet wat ik er van moet vinden.
Zoals zij het vertelde, heeft ze de vragen zo open mogelijk verteld, zonder dus zomaar iets los te laten. De paragnost wist haar zoveel te vertellen, dat dat echt niet zomaar verzonnen kan zijn. Koosnaampjes, de situatie van mijn moeder (ziek), het feit dat mijn zusje zich schuldig voelde over bepaalde dingen (wat dus absoluut niet hoeft), en nog wel meerdere details die je echt niet zomaar kan verzinnen. Ook wist de paragnost te vertellen dat hij regelmatig contact probeert te maken.
Ergens had ik wel verwacht zo'n verhaal te horen, maar ergens kan ik het bijna niet geloven. Misschien is het gewoon mijn eigenwijsheid, want om deze feiten kan ik toch echt niet heen. Het is uitgesloten dat die vriendin dit alles verzonnen heeft, en de paragnost kan het ook niet uit haar verhaal opgemaakt hebben. Ergens zou dit natuurlijk als een opluchting moeten zijn, maar het voelt toch niet helemaal zo. Ik vind het behoorlijk griezelig. Best eng dat mijn broer nu mee zou kunnen kijken terwijl ik dit aan het typen ben.
De paragnost wist ook te vertellen dat geboortedatum en sterftedatum vast liggen. Dit kan ik echt niet geloven, maar dat is weer een hele andere discussie denk ik.
Oke, voor jullie is dit natuurlijk het "zoveelste" verhaal, maar hoe denken jullie hierover? Zou er nog ooit een wetenschappelijk onderbouwing voor komen? Het ontbreken daarvan weerhoudt mij van het geloven erin denk ik.
Voor de duidelijkheid, dit verhaal is absoluut bloedserieus, denk ervan wat je wilt, maar houd ajb rekening met het feit dat dit behoorlijk gevoelig ligt.