Wat maakt mensen geestes-ziek?

[Christiaan]

Ik ben zelf altijd al geinteresseerd geweest in allerlei mentale aandoeningen. Wat me vooral fascineert is de complexiteit van het ontstaan. Nu is er eigenlijk bar weinig bekend over het ontstaan van mentale stoornissen, en ik ben eigenlijk wel benieuwd wat jullie mening is. Is het volledig genetisch aangelegd, zijn het factoren uit de omgeving (zoals opvoeding), of is het een combinatie van die twee en nog andere factoren, zoals gebeurtenissen die je meemaakt in je leven? Een tweede vraag is wat jullie mening is over mensen die bijvoorbeeld depressief zijn, mensen die schizofreen zijn of mensen die angst-stoornissen of fobieen hebben. Wat vind je van hen? En jijzelf? Vind jij dat je zelf ook een bepaalde stoornis hebt, en hoe is dat zo gekomen?

Een geestes-ziekte is overigens iedere mentale stoornis. De klinische definitie zit vol met professionele termen, dus die plaats ik hier maar niet. Waar het op neer komt is dat men iets een stoornis noemt als het voor significant ongemak zorgt bij de persoon die het heeft en zijn functioneren hindert.

Ik wil mezelf nog even van een mening onthouden, dus je vindt in deze startpost geen mening van mijzelf terug.

[ Voor 21% gewijzigd door Christiaan op 23-09-2003 10:27 ]

[Verwijderd]

Ik denk dat het een juiste combinatie van toeval, slechte opvoeding, omgeving en de persoonlijkheid van de persoon zelf is.

Er valt gewoon niet veel over te zeggen.. ben ik bang.
Het is niet nets als vekouden worden, je loopt buiten in je t-shirt, bezweet, de volgende dag ben je verkouden. (is wat ik bedoel dus).

[ Voor 28% gewijzigd door Verwijderd op 23-09-2003 10:30 ]

[sybian]

psygische problemen ontstaan meestal door een aantal facktoren, meestal is er een chemische misballans in de hersenen die er voor zorgt day mensen gevoelig zijn voor psygische aan doeningen. hiernaast zijn het vaak nare gebeurtnissen in het leven die er voor zorgen dat iemand door draait. opvoeding en omgeving hebben hier maar weinig invloed op.

[Verwijderd]

sybian schreef op 23 september 2003 @ 10:32:
psygische problemen ontstaan meestal door een aantal facktoren, meestal is er een chemische misballans in de hersenen die er voor zorgt day mensen gevoelig zijn voor psygische aan doeningen. hiernaast zijn het vaak nare gebeurtnissen in het leven die er voor zorgen dat iemand door draait. opvoeding en omgeving hebben hier maar weinig invloed op.

Iemand die daar dus vatbaar voor is, en heel zijn leven (bij wijze van) veelvuldig geslagen wordt door zijn ouders, geef jij dus evenveel kans geestens ziek te worden als iemand die een wat 'normalere' opvoeding genoten heeft?

I begg to differ

[Eelke Spaak]

Mentale aandoeningen kunnen verschillende oorzaken hebben: trauma's, tumoren en infecties bijvoorbeeld. Een grappig opmerkelijk geval van een trauma is dat van Phineas Gage, die een metalen staaf door z'n hoofd geramd kreeg. Voor het ongeluk was hij een sociaal begaande, vriendelijke man en na het ongeluk was hij asociaal, onverantwoordelijk en vloekte hij constant. Ook genetische defecten kunnen mentale aandoeningen tot gevolg hebben; denk aan het syndroom van Down.

Of een 'echte' mentale aandoening ook puur veroorzaakt kan worden door de gedachten van een persoon (burn-out etc.) ben ik nog niet helemaal uit, dus misschien dat dat een leuke stelling is om in dit topic over te discussiëren.

Over mezelf: ik heb geen aanwijsbare mentale aandoening .

offtopic:
Christiaan, je gebruikt wel vaak startposts die niet aan de W&L topic-startregels voldoen zeg...

[ Voor 7% gewijzigd door Eelke Spaak op 23-09-2003 10:43 ]

[4of9]

Is een beetje te genraliserend. Je hebt zoveel verschillende aandoeningen en ook zoveel oorzaken. Ik denk dat de topic starter doelt op depressie, schizofrenie en andere vaak misbegrepen aandoeningen. Het syndroom van down is niet per defenitie alleen een mentale aandoening aangezien er ook duidelijk lichamelijke afwijkingen onder de symptomen vallen.

Ik denk dat je specifiek een bepaalde aandoening zult moeten nemen en die onder de loep nemen. Dan kun je bepalen (als dat al niet gebeurd is) of het een lichamelijke of psychische aard heeft.

[soepkip]

geestes-ziek, mwa gewoon een andere interpretatie van de omgeving

[Lord Daemon]

ChristiaanVerwijs schreef op 23 September 2003 @ 10:26:
Een tweede vraag is wat jullie mening is over mensen die bijvoorbeeld depressief zijn, mensen die schizofreen zijn of mensen die angst-stoornissen of fobieen hebben. Wat vind je van hen?

Nogal een generalisatie, waar je hier naar vraagt. Tegen mensen die claustrofobie hebben kijk je natuurlijk nogal anders aan dan tegen mensen die homicidaal manisch zijn; om maar eens een dwarsstraat te noemen. Naar wat voor soort antwoord was je op zoek?

[Christiaan]

Wel, mijn doel is eigenlijk vrij eenvoudig. Er bestaan, ten nadele van de mensen die er last van hebben, enorm veel mythen en vooroordelen met betrekking tot mensen die depressief zijn (bijvoorbeeld). Ze worden bijvoorbeeld zwak gevonden, en men stelt wel eens dat ze wat meer mans moeten worden en moeten stoppen met zeuren. Schizofrenen vind men gevaarlijk omdat ze zo onvoorspelbaar zijn. Dat soort dingen zijn gewoon onwaar, en ik wilde het daar eigenlijk over hebben. Een behandeling van de oorzaken is daarbij een eerste stap. Waarom wordt iemand depressief? Omdat ik een zeikerd is? Welnee.

Maar ik moet hier duidelijk nog wat meer over gaan schrijven, nu ben ik toevallig bezig met de samenvatting van een hoofdstuk over schizofrenie.

[Verwijderd]

In veel gevallen gaat het wel om aandachttrekkerij, oftewel aanstelleritis. Iedereen is vatbaar voor fobien wanneer er geen sociale controle is. Ik ben het wel mee eens dat er veel mythes zijn rond aandoeningen als schizofrenie. Zoals dat het om een meervoudige persoonlijkheid gaat, wat niet waar is.

[Confusion]

Jånnis schreef op 23 September 2003 @ 13:42:
In veel gevallen gaat het wel om aandachttrekkerij, oftewel aanstelleritis.

Kan je dit beargumenteren? Ik geloof er namelijk niets van.

[ Voor 8% gewijzigd door Confusion op 23-09-2003 13:59 ]

[JayVee]

Ik doe toevallig een minor Psychologie aan de UT (minor = een trimester lang iets compleet anders studeren) en vind dit ook erg interessant.

Over je vraag zelf: Het is idd een combinatie van genetisch factoren en je omgeving. Mensen met een slecht sociaal net zijn veel sneller depri. Wil je dat genezen dan is het belangrijk mensen werk te verschaffen en vrienden in te lichten, zodat de patient weer goede contacten heeft.

Schizofrenen kan je ook makkelijk helpen, meestal ben je een paar weken in behandeling (en niet opgesloten zoals sommigen denken) en dan kan je er weer gewoon verder met je leven. Moet je alleen op veel dingen letten zodat het niet weer gebeurt.

Veel mensen denken helaas dat mensen die depri zijn of aanstellers zijn of gewoon meer leuke dingen moeten doen. Of dat schizofrenen mensen zijn die twee characters hebben. Klopt allemaal niet, zo zijn er veel meer verkeerde beelden en opvattingen. Zorgt er helaas wel voor dat je raar aangekeken wordt als zo zo een ziekte hebt, dat in tegenstelling tot "normale" ligaamelijke klachten.
Dat terwijl veel ziektes redelijk makkelijk te behandelen zijn en de kans om het te krijgen gedeeltelijk voor een groot deel genetisch bepaald zijn (en je er dus niets / weinig aan kan doen).

Het boek dat ik nu lees voor het vak Inleiding Psychologie is misschien wel interessant voor jou. Het heet Psychologie en is van Ard Heuvelman en Jan Gutteling, ISBN 90-5352-678-1.
Toevallig had ik vorige week een lezing van iemand die veel te maken heeft met dat soort ziektes. Helaas heb je niets aan de sheets, die zijn nogal nutteloos zonder het verhaal.

[Christiaan]

JayVee schreef op 23 September 2003 @ 14:05:
Het boek dat ik nu lees voor het vak Inleiding Psychologie is misschien wel interessant voor jou. Het heet Psychologie en is van Ard Heuvelman en Jan Gutteling, ISBN 90-5352-678-1.
Toevallig had ik vorige week een lezing van iemand die veel te maken heeft met dat soort ziektes. Helaas heb je niets aan de sheets, die zijn nogal nutteloos zonder het verhaal.

Bedankt, maar ik studeer zelf ook psychologie (vandaar de interesse ). Ben intussen tweedejaars, en in het kader van het vak psychopathologie (wat komt met een vet dik boek van Barlow en Durand) is mijn interesse helemaal gewekt. Ik kom later terug op je reactie, ben nu zelf nog bezig met samenvatten. Misschien is het boek dat je noemt wel interessant voor anderen. Zelf ken ik het niet - wij hebben aan de UU alleen maar engelse boeken.

[ Voor 3% gewijzigd door Christiaan op 23-09-2003 14:23 ]

[Christiaan]

Jånnis schreef op 23 september 2003 @ 13:42:
In veel gevallen gaat het wel om aandachttrekkerij, oftewel aanstelleritis. Iedereen is vatbaar voor fobien wanneer er geen sociale controle is. Ik ben het wel mee eens dat er veel mythes zijn rond aandoeningen als schizofrenie. Zoals dat het om een meervoudige persoonlijkheid gaat, wat niet waar is.

Precies de misvatting die volgens mij bij zovelen leeft. Kun je dit beargumenteren? Je hebt overigens gelijk wat schizofrenie betreft; een meervoudige persoonlijkheid is een heel ander soort stoornis. De misvatting is ontstaan omdat 'schizofrenie' letterlijk 'split brain' betekent. De man die dat verzon, Bleuler, bedoelde daar echter mee dat schizofrenen symptomen kennen die doen vermoeden dat er sprake is van dissociatieve verstoring van functies. In gewoon nederlands; de natuurlijke banden tussen allerlei functies is verstoord geraakt.

[Verwijderd]

* In Nederland hebben bijna 1 miljoen een wao uitkering. Dit is relatief gezien 4x zoveel als in Frankrijk. Leven wij soms in een maatschappij waar de kans op arbeidsongeschiktheid vier keer zo hoog is dan in Frankrijk? Ik geloof daar namelijk niets van.
* Mensen die een mentale ziekte als diagnose hebben gekregen krijgen eerder de neiging dit stigma als ambitie na te streven dan om er tegen te vechten. Mijn zus is schizofreen en die is uiterst manipulatief daarin.

[Yoozer]

Jånnis schreef op 23 September 2003 @ 14:54:
* In Nederland hebben bijna 1 miljoen een wao uitkering. Dit is relatief gezien 4x zoveel als in Frankrijk. Leven wij soms in een maatschappij waar de kans op arbeidsongeschiktheid vier keer zo hoog is dan in Frankrijk? Ik geloof daar namelijk niets van.

Zijn alle mensen in de WAO geestesziek?

* Mensen die een mentale ziekte als diagnose hebben gekregen krijgen eerder de neiging dit stigma als ambitie na te streven dan om er tegen te vechten. Mijn zus is schizofreen en die is uiterst manipulatief daarin.

Enkel voorbeeld op miljoenen mensen, dus vrijwel niet als relevant te tellen. Natuurlijk zullen er mensen tussenzitten die het uitbuiten, maar er zijn er meer die er echt onder lijden.

Ken ik iemand met een dergelijke fobie? Hm, nee. Heb ik zelf iets vreemds? Hoogstens een soort tic, en ik weet ook waar die door komt; ik heb ooit een busongeluk gehad (niet ernstig). Ik zat toen voorin de bus en kon precies zien wat er gebeurde en belangrijker, hoe hard de chauffeur reed. Sinds die tijd zit ik voorin als 't even kan, als ik achterin zit voel ik me toch wat ongemakkelijker. Maar dat kan natuurlijk net zo verklaard worden dat 't achterin gewoon meer hobbelt (en daarom dus lastiger lezen is - ik verslind wat bladzijden in een busrit als 't even kan.)

[ Voor 26% gewijzigd door Yoozer op 23-09-2003 15:11 ]

[Confusion]

Jånnis schreef op 23 September 2003 @ 14:54:
* In Nederland hebben bijna 1 miljoen een wao uitkering.

Zie Yoozer.

* Mensen die een mentale ziekte als diagnose hebben gekregen krijgen eerder de neiging dit stigma als ambitie na te streven dan om er tegen te vechten. Mijn zus is schizofreen en die is uiterst manipulatief daarin.

Je baseert je conclusie over een hele groep dus op welgeteld één voorbeeld. Bovendien zeg je zelf: ze *is* schizofreen. Inderdaad, veel mensen misbruiken een ziekte om aandacht te krijgen, maar dat betekent niet dat ze niet ziek zijn.

Mensen met een echte geestelijke afwijking zijn er niet zoveel en het is ook best moeilijk dat voor te wenden. Geestelijke afwijkingen zijn nog steeds taboe; veel mensen durven niet te erkennen dat ze een psycholoog bezoeken of dat ze depressief zijn, terwijl die laatste twee (helaas) de normaalste zaak van de wereld zijn. Vaak wordt beweerd dat veel mensen die een psycholoog bezoeken maar wat veinzen, omdat de toehoorder hun klachten niet serieus neemt. Het zijn ook juist de simpele geestelijke conflicten waar psychologen heel veel goed werk kunnen verrichten. Ik denk dat de wereld beter zou zijn als iedereen maandelijks eens een sessie met een psych had. Iedereen heeft namelijk wel geestelijke problemen, alleen zijn de meeste niet dusdanig erg dat ze het functioneren belemmeren. Toch zouden mensen zonder die problemen gelukkiger zijn en beter functioneren dan 'voldoende'.

[Verwijderd]

Yoozer schreef op 23 September 2003 @ 15:07:Zijn alle mensen in de WAO geestesziek?

Nee, dat hoor je mij ook niet zeggen. Maar ik neem aan de kans op lichamelijke aandoeningen in ieder land rond Nederland hetzelfde is en daarmee de misschien hardklinkende conclusie dat er een heleboel mensen zich aanstellen. Achteraf gezien is het ook niet een erg sterk argument omdat elk land een ander sociaal net heeft.

Enkel voorbeeld op miljoenen mensen, dus vrijwel niet als relevant te tellen. Natuurlijk zullen er mensen tussenzitten die het uitbuiten, maar er zijn er meer die er echt onder lijden.

Het ligt dus volgens jou aan het karakter en niet aan de kwaal op zich. Ik ben wel benieuwd wat jij of CV dan vind van Borderliner, de aandachtsstoornis bij uitstek.

[mystic]

ik denk dat het zoveel oorzaken kan hebben, de persoon zelf ( hoe denk hij, is hij een bv een pessimist? ) z'n omgeving ( word hij bv negeert of erger ) en nog wel meer denk ik.

ik denk wel dat het serieuze gevallen zijn, zeker dingen als depressie etc, maar eigenlijk allen, verdienen veel aandacht en naar mijn mening geen opsluiting zoals vaak word gedaan.

ik ben zelf vaak depresief, heb ook vaak gedacht aan zelfmoord, maar ben er samen met m'n vriendin redelijk uitgekomen, al eb ik nog wel eens een slecht moment, maar verder weet niemand dit eigenlijk.
het heefter wel voor gezorgt dat ik absoluut niet meer bang ben voor de dood ( alleen nog de manier waarop ) en weinig contact heb met m'n ouders.

[sybian]

Verwijderd schreef op 23 September 2003 @ 10:34:
[...]


Iemand die daar dus vatbaar voor is, en heel zijn leven (bij wijze van) veelvuldig geslagen wordt door zijn ouders, geef jij dus evenveel kans geestens ziek te worden als iemand die een wat 'normalere' opvoeding genoten heeft?

I begg to differ

nee, ik zeg dat de persoon er gevoelig voor moet zijn, mensen die er niet gevoelig voor zijn zullen een minder grote kans hebben om er psygische problemen aan over te houden. met ander woorden, de mensen die er geen aanleg voor hebben zullen niet door draaien(dit is er kort door de bocht)
nb. 'normale' opvoeding is een zeer relatief begrip, het is maar net wat je gewend bent(of hoe je zelf bent opgegroeit/opgevoed)

[Verwijderd]

Confusion schreef op 23 september 2003 @ 15:12:
[...]Bovendien zeg je zelf: ze *is* schizofreen.

Ik ontken ook niet dat ze niet schizofreen is. Ik verwijt haar slechts "zielig" gedrag omdat ze ondanks haar ziekte wel een baan kan krijgen en vriendschappelijke relaties kan aangaan. Zij weigert dat en geeft de ziekte de schuld. En ik meen dat "zielig" aka aanstellerig gedrag eveneens een oorzaak kan zijn voor allerlei fobien.

Ik denk dat de wereld beter zou zijn als iedereen maandelijks eens een sessie met een psych had.

Ieder zijn eigen psychotherapeut. Dit lijkt mij verschrikkelijk. Dit is juist waar vriendschappen voor dienen. Hiermee vernietig je het nut van de platonische vriendschap.

[Confusion]

Jånnis schreef op 23 September 2003 @ 16:01:
Ik ontken ook niet dat ze niet schizofreen is. Ik verwijt haar slechts "zielig" gedrag omdat ze ondanks haar ziekte wel een baan kan krijgen en vriendschappelijke relaties kan aangaan. Zij weigert dat en geeft de ziekte de schuld. En ik meen dat "zielig" aka aanstellerig gedrag eveneens een oorzaak kan zijn voor allerlei fobien.

Dus uit het feit dat bij je zus zielig gedrag het gevolg is van haar ziekte (of althans, ze haar ziekte daarvoor kan misbruiken), concludeer je dat aanstellerig gedrag de oorzaak is van allerlei fobieën? Bedoel je nu dat de meeste mensen slechts een fobie voorwenden, een fobie voorwenden, maar hem ook echt krijgen doordat ze er zelf in geloven, of bedoel je dat, net als bij je zus, mensen met fobieën daar vaak misbruik van maken?

Ieder zijn eigen psychotherapeut. Dit lijkt mij verschrikkelijk. Dit is juist waar vriendschappen voor dienen. Hiermee vernietig je het nut van de platonische vriendschap.

Vriendschappen kunnen een hoop psychische problemen helpen voorkomen en oplossen, maar niet alle en het is mijn stellige overtuiging dat iedereen er wel een paar heeft die door professionele hulp in een mum van tijd opgelost kunnen worden.

[Verwijderd]

Confusion schreef op 23 september 2003 @ 16:14:
[...]Dus uit het feit dat bij je zus zielig gedrag het gevolg is van haar ziekte (of althans, ze haar ziekte daarvoor kan misbruiken), concludeer je dat aanstellerig gedrag de oorzaak is van allerlei fobieën? Bedoel je nu dat de meeste mensen slechts een fobie voorwenden, een fobie voorwenden, maar hem ook echt krijgen doordat ze er zelf in geloven, of bedoel je dat, net als bij je zus, mensen met fobieën daar vaak misbruik van maken?

Dat voorbeeld van mijn zus staat los van dat ze schizofreen is. Maar idd mijn stelling is dat aanstellerig gedrag de oorzaak is van allerlei fobieen. Ik geloof niet dat pleinvrees of spinnenvrees genetisch is aangelegt maar juist onstaat door overdreven reacties zonder dat daar in de beginperiode correcties kwamen van buitenaf.

Vriendschappen kunnen een hoop psychische problemen helpen voorkomen en oplossen, maar niet alle [..]

Dit lijkt mij juist een signaal om je vriendenkring uit te breiden ipv professionele hulp te zoeken. Daarnaast kan zoiets als negativiteit ook een nuttig functie hebben zoals prikkel voor creativiteit.

[Verwijderd]

Ik denk dat dingen als schizofrenie niet bepaald wordt door je vriendenkring, zeker niet in grote mate. Ik twijfel eraan of opvoeding er iets mee te maken zou kunnen hebben, het zou kunnen dat je door je hele jeugd onderdrukt te zijn geweest, bang te zijn geweest hier makkelijker vatbaar voor bent, maar ook dit betwijfel ik.

Ik heb namelijk het idee dat het grootendeels 'genetisch' bepaald is, hier ben toe gekomen doordat een vriend van mij een korte tijd terug schizofrenie heeft gekregen.
Aangezien ik van de interesse heb om later psychiatire/neurlogie te gaan studeren, heb ik daar wat boeken over staan. Dus ik ben het is gaan opzoeken, uit dat verhaal bleek al een beetje dat het inderdaad weinig met je vriendenkring te maken had.
Toen las ik een stukje over een onderzoek van een zekere meneer Kretschmer over de lichaamsbouw van mensen die psychose kregen. Hieruit bleek dat bepaalde types er duidelijk uit sprongen, bij schizofrenie de leptosomen, dit zijn mensen met een in de lengte uitgerekt hoofd en heeft een beetje een eivorm. Hierin woorden vervolgens weer 2 types onderscheden, het asthenische type, lang, scherpe gelaatstrekken, scherpe neus, en het atletische type met sterk ontwikkelde spieren.
Wat bleek nou, die vriend van mij voldeed PRECIES aan de astetische leptosoom, echt precies gewoon.

nou is er ook nog iets anders wat ik hier nog niet voorbij heb zien komen; drugs (en alcohol?).
Men vermoed, en het is volgens mij ook onderzocht dat de meeste drugs 'mee helpt' aan het krijgen van een psychose, en wat is dan het geval.. hij blowde...
Maar hier kan ik dus niks mee, het zou net zo goed kunnen dat het zonder het blowen ook gewoon gebeurt was, vanwege zijn genetische aanleg.

[4of9]

Ik zelf heb last van een depressie (of had maar aangezien ik nog niet genezen ben ga ik er maar voor het gemak van uit dat ik het nog heb).

Bij mij was het duidelijk een combinatie van factoren die het veroorzaakte.

1) genetische aanleg, het komt in de familie voor
2) "trauma's" uit mijn jeugd (heb het nooit zo ervaren en een super jeugd gehad maar het schijnen trauma's te zijn. Zal hier verder niet op in gaan.
3) Drugs gebruik. Door het gebruik van xtc heb ik een tekort aan serotonine gekregen en kreeg dus een sluimerende depressie.

Ik heb nu serotonine heropname remmers (nieuwe generatie anti depressiva seroxat oftwel paroxetine) en deze vullen mijn serotonine levels weer aan. Ik zal dan ook over een poosje in staat zijn zonder medicijnen door het leven te gaan en mijn lichaam zal dan weer een normaal serotonine productie/levels hebben.

Dus ach zoveel mensen en kwalen zoveel oorzaken.

[Verwijderd]

heb jij het over een manish-depressieve psychose of een erge vorm van depressie?

want depressie kan imho wel sterk afhangen van omgeving, ik heb nu het dus ook nogal lastig met dingen waarvan je echt bijna direct gewoon depressief wordt, 1 daarvan, niet de ergste though, heb ik hierboven beschreven.

[Confusion]

Jånnis schreef op 23 September 2003 @ 16:32:
Maar idd mijn stelling is dat aanstellerig gedrag de oorzaak is van allerlei fobieen. Ik geloof niet dat pleinvrees of spinnenvrees genetisch is aangelegt maar juist onstaat door overdreven reacties zonder dat daar in de beginperiode correcties kwamen van buitenaf.

Het lijkt me dat je hier een kip-ei probleem over het hoofd ziet: zodra een fobie blijkt, heeft op die manier 'corrigeren' geen zin. De fobie is er al. Jij doet alsof een fobie groeit en je de 'beginperiode' kan identficeren, maar dat is maar sterk de vraag. Niemand beweert dat vrees genetisch is aangelegd, maar te beweren dat fobieën te voorkomen zijn door maar op tijd te vertellen dat het onzin is om bang te zijn, lijkt me enigszins te simpel. Het lijkt me dat dergelijke ideeën al lang en breed onderzocht zijn.

Dit lijkt mij juist een signaal om je vriendenkring uit te breiden ipv professionele hulp te zoeken.

Een leek kan een probleem niet pinpointen zoals een professional dat kan. Een vriend kan alleen zijn mening geven, maar hij kan je zelden overtuigen van zijn gelijk. Een professional laat jouw jezelf overtuigen van zijn gelijk.

[Verwijderd]

DrkKnight

Ik heb namelijk het idee dat het grootendeels 'genetisch' bepaald is,

Definieer "het". Mentale aandoeningen, schizofrenie? en in hoeverre genetisch? Iemand die introvert is, heeft meer aanleg voor mensenvrees?

hier ben toe gekomen doordat een vriend van mij een korte tijd terug schizofrenie heeft gekregen.

Meestal uit schizofrenie zich niet tijdens de jeugd maar is het wel aangeboren.

Toen las ik een stukje over een onderzoek van een zekere meneer Kretschmer over de lichaamsbouw van mensen die psychose kregen.

Uiterst curieus. Zolang mensen maar geen diagnose 'schizofrenie' vaststellen aan hand van fysieke kenmerken zie ik geen bezwaar. Mijn schizofrene zus voldoet aan geen van jou aangegeven kenmerken.
4of9

Bij mij was het duidelijk een combinatie van factoren die het veroorzaakte.

1) genetische aanleg, het komt in de familie voor

Akkoord, als je het maar niet als onomkeerbaar ziet, oftewel je lot.

2) "trauma's" uit mijn jeugd (heb het nooit zo ervaren en een super jeugd gehad maar het schijnen trauma's te zijn. Zal hier verder niet op in gaan.

Naar mijn mening, weegt eigen persoonlijke ervaring vele malen zwaarder dan wat anderen je vertellen.

3) Drugs gebruik. Door het gebruik van xtc heb ik een tekort aan serotonine gekregen en kreeg dus een sluimerende depressie.

Ik zou zeggen, beperk je niet tot chemische oplossingen. Probeer zelf oplossingen te bedenken dat je weer "happy" maakt zoals zonlicht en koffie.

[Verwijderd]

met dat 'het' bedoel ik dus echt alleen schizofrenie ja, en met schizofrenie bedoel ik dus echt dat dit is vastgesteld door een psychiater/psycholoog.

en schizofrenie treed meestal op tussen de 16 en 30 jaar dacht ik, kan het nog wel even na zoeken. Die vriend van mij was overigens dus ouder dan 16

[4of9]

Jånnis schreef op 23 September 2003 @ 17:51:
4of9

[...]

Akkoord, als je het maar niet als onomkeerbaar ziet, oftewel je lot.

[...]

Naar mijn mening, weegt eigen persoonlijke ervaring vele malen zwaarder dan wat anderen je vertellen.

[...]

Ik zou zeggen, beperk je niet tot chemische oplossingen. Probeer zelf oplossingen te bedenken dat je weer "happy" maakt zoals zonlicht en koffie.

1) ik zie het niet als onomkeerbaar, alleen een verklaring voor het "waarom ik" gevoel... Als er een diagnose word gesteld en je bent er ondanks dat je het eigenlijk al wel wist aardig kapot van kan ik je zeggen. Het voelde voor mij als een zwaar verlies in een strijd tegen mezelf waar ik in verwikkeld was.

2) Ik vertelde dat ik mijn jeugd als positief heb ervaren om niet het stempel "aansteller" opgedrukt te krijgen. Ik heb wel degelijk dingen ervaren die ik later blijkbaar niet verwerkt had. Dat gaat knagen en kan een katalysator zijn voor een depressie. Aangezien ik er aanleg voor had is dat ook wel een logisch gevolg.

3) Ik beperk me niet tot "chemische oplossingen" zoals jij het noemt. Dit is dan ook de grootste misvatting die de meeste mensen hebben. Ik ben niet vrolijker door mijn medicijnen (ja de eerste 4 weken wel). Het is een hulpmiddel waarbij je het grootste gedeelte zelf moet doen. Maar ik kan je vertellen dat een depressie als een zwarte wolk in je leven hangt. Ik kon nergens meer van genieten ook al dacht ik van wel. Medicijnen helpen je beter te relativeren en af en toe dingen eens van een andere kant te bekijken. Voor mij was het accepteren van medicijnen een van de moeilijkste keuzes die ik ooit in mijn 25 jaar ben tegen gekomen. En nog voelt het als een strijd die ik heb verloren en ik kijk dan ook uit naar het moment dat ik af kan gaan bouwen zonder het gevaar dat ik meteen terug val. (je mag niet zomaar stoppen en paroxetine word aangeraden om voor lange tijd +/- 1 jaar te gebruiken omdat dat je lichaam weer een balans kan vinden)

[Verwijderd]

Confusion schreef op 23 September 2003 @ 15:12:
Ik denk dat de wereld beter zou zijn als iedereen maandelijks eens een sessie met een psych had.

Wat Jannis al zegt: daar zijn vrienden nou juist voor. Dat is ook mijn mening. Het is een typische eigenschap van de westerse cultuur om het leven te lijf te gaan met behulp van psy's en dokters, in plaats van het leven te leven. Hiermee reageer ik overigens alleen op deze achteloze uitspraak; ik bedoel dus niet dat geestes-zieke mensen niet zo moeten zeuren en het zonder professionele hulp moeten fiksen.

Het beeld dat in onze maatschappij heerst mbt geestesziekte werkt wel in de hand wat Jannis signaleert: dat mensen met zo'n diagnose hun omgeving kunnen gaan manipuleren. Ik heb zoiets zelf meerdere malen zien gebeuren, en ik denk dat dat helemaal niet zo zeldzaam is, omdat geestes-ziek gediagnosticeerde mensen simpelweg door hun omgeving in dat hoekje gedrongen worden. Het is nog steeds zo dat een geestes-ziekte gezien wordt als een zwakte, iets dat je minder waard maakt dan 'gezonde mensen'. Stigmatisering dus, waardoor de geestes-zieke vaak weinig anders rest dan zijn voordeel te doen met de reden van zijn stigma.

Verwijderd schreef op 23 september 2003 @ 15:20:
Het ligt dus [volgens jou] aan het karakter en niet aan de kwaal op zich. Ik ben wel benieuwd wat jij of CV dan vind van Borderliner, de aandachtsstoornis bij uitstek.

Borderline is een goed voorbeeld. Borderline heeft ontzettend veel aandacht gehad de afgelopen jaren. Wat je altijd ziet in zo'n geval is dat er dan mensen zijn die de symptomen lezen in een vrouwenblad of een dagblad-bijlage en zichzelf daarin gaan herkennen. Dat doet het beeld van zo'n ziekte en ook de patienten van zo'n ziekte absoluut geen goed.
Ik vind het echter een erg slecht idee om daarmee Borderline te scharen in het rijtje 'fobieen om te kiezen als je aandacht wilt'. Borderline is een geestesziekte, er zijn mensen die ermee moeten leven. Het is grof, en de omgekeerde wereld, om die mensen af te doen als aanstellers, louter omdat er aanstellers zijn die zich verbeelden borderline te hebben.

Ik denk op grond van dit soort voorbeelden dat onze maatschappij in een spagaat zit wat betreft aandacht voor geestesziekten. Aan de ene kant willen we dat mensen weten van het bestaan van ziekten, in de heimelijke hoop dat met het geven van een naam aan iets de acceptatie ervan snel zal volgen. Aan de andere kant merken we dat het beeld van geestesziekten ook veel nadelen ondervindt van die aandacht: mensen gaan zich zaken verbeelden, stigmatisering is makkelijker en de echte patienten zijn er niet mee geholpen.

Verwijderd schreef op 23 September 2003 @ 16:32:
Maar idd mijn stelling is dat aanstellerig gedrag de oorzaak is van allerlei fobieen. Ik geloof niet dat pleinvrees of spinnenvrees genetisch is aangelegt maar juist onstaat door overdreven reacties zonder dat daar in de beginperiode correcties kwamen van buitenaf.

Pleinvrees is nog iets heel anders dan spinnenvrees (pleinen hebben in onze maatschappij niet de algemene negatieve associatie die spinnen wel hebben). Voor spinnenvrees zou ik dus minder snel genetische aanleg verwachten dan voor pleinvrees. Ik ben totaal geen psycholoog, maar pleinvrees komt me toch voor als vrees op een heel ander niveau dan spinnenvrees.

'Fobie' is ook een heel ander begrip dan 'geestes-ziekte'. Ongetwijfeld hebben ze wat overlap, maar de manier waarop je het hier gebruikt suggereert wel een veel 'lichtere' connotatie dan geestes-ziekte heeft. Spinnen-fobie en niets-van-de-grond-eten-fobie zou ik ook onder aanstelleritis scharen'; claustrofobie en mensenvrees echter niet. Je moet je dus preciezer uitdrukken om je stelling meer inhoud te geven.

[Verwijderd]

Confusion schreef op 23 september 2003 @ 17:40:
Een leek kan een probleem niet pinpointen zoals een professional dat kan. Een vriend kan alleen zijn mening geven, maar hij kan je zelden overtuigen van zijn gelijk. Een professional laat jouw jezelf overtuigen van zijn gelijk.

Klein beetje off-topic om hier op door te gaan, maar:

Dit voelt aan als een mij al te lievige, tolerante visie op vriendschap. Een visie die goed in onze maatschappij past van lief voor elkaar zijn, elkaar niet lastig vallen met al te harde meningen, 'je moet het zelf weten', en 'ik laat jou in je waarde'.

Een echte vriend is geen leek. Misschien een leek op het gebied van psychologie, maar o wat kan hij je probleem bij tijd en wijle goed pinpointen!
Er zijn weinig zaken die zo vormend en helend zijn als echte vriendschap. In zo'n relatie heb je wederzijds vertrouwen, genadeloze feedback en perfect op maat gemaakte adviezen omdat je elkaar tot op het bot kent. Ik wil niet zeggen dat een vriendschap in alle gevallen beter is dan een 'professional', maar ik verzet me tegen de visie dat we onze levensproblemen met professionals moeten oplossen, mensen die 'ervoor doorgeleerd hebben en het dus wel zullen weten'.

[Confusion]

Verwijderd schreef op 23 September 2003 @ 19:51:
Wat Jannis al zegt: daar zijn vrienden nou juist voor. Dat is ook mijn mening. Het is een typische eigenschap van de westerse cultuur om het leven te lijf te gaan met behulp van psy's en dokters, in plaats van het leven te leven. Hiermee reageer ik overigens alleen op deze achteloze uitspraak;

Hoe kom jij bij het idee dat die uitspraak achteloos was? Vind je dat niet een beetje denigrerend?

Vijf gesprekken met een psycholoog hebben voor mij een probleem opgelost dat vijftig uur met vrienden praten niet opgelost had. Waarom kon hij dat wel? Omdat een psycholoog tijdens zijn opleiding iets heeft geleerd. Als vrienden alles konden oplossen, hadden we geen psychologen nodig. Het heeft de maatschappij heel wat kosten bespaard dat ik dat probleem nu heb opgelost, in plaats van het erger te laten worden en me er tijdens m'n latere werk op stuk te laten lopen. Was het ernstig? Nee. Was het vervelend? Ja.

Een visie die goed in onze maatschappij past van lief voor elkaar zijn, elkaar niet lastig vallen met al te harde meningen, 'je moet het zelf weten', en 'ik laat jou in je waarde'.

Je kent mij en mijn vrienden niet, dus je weet niet waar je over hebt.

Een echte vriend is geen leek. Misschien een leek op het gebied van psychologie, maar o wat kan hij je probleem bij tijd en wijle goed pinpointen!

Het probleem analyseren kon ik prima zelf. Het gaat om oplossen. Een psycholoog laat je zelf de oplossing vinden; dat is de kracht.

Ik wil niet zeggen dat een vriendschap in alle gevallen beter is dan een 'professional', maar ik verzet me tegen de visie dat we onze levensproblemen met professionals moeten oplossen, mensen die 'ervoor doorgeleerd hebben en het dus wel zullen weten'.

Ik zeg toch ook niet dat je alle problemen met professionals op moet lossen? Ik schreef dat iedereen wel met 'een' probleem loopt dat vrienden niet op kunnen lossen. Het gros lost zichzelf op doordat je gewoon met vrienden ouwehoert over het bestaan, etc.

Het beeld dat in onze maatschappij heerst mbt geestesziekte werkt wel in de hand wat Jannis signaleert: dat mensen met zo'n diagnose hun omgeving kunnen gaan manipuleren. Ik heb zoiets zelf meerdere malen zien gebeuren, en ik denk dat dat helemaal niet zo zeldzaam is, omdat geestes-ziek gediagnosticeerde mensen simpelweg door hun omgeving in dat hoekje gedrongen worden.

En met dit hele stukje bevestig je dat alleen maar, door iedere geesteszieke verdacht te maken. Bovendien had ik het niet alleen over geesteszieken, want wat Jannis bedoelt zijn ook mensen met allerlei psychologische problemen. Het hebben van een psychisch probleem maakt je nog niet geestesziek.

Borderline is een goed voorbeeld. Borderline heeft ontzettend veel aandacht gehad de afgelopen jaren. Wat je altijd ziet in zo'n geval is dat er dan mensen zijn die de symptomen lezen in een vrouwenblad of een dagblad-bijlage en zichzelf daarin gaan herkennen. Dat doet het beeld van zo'n ziekte en ook de patienten van zo'n ziekte absoluut geen goed.

Ja, maar die worden niet gediagnoseerd met borderline. Net zoals ik niet met een autistische stoornis gediagnoseerd werd, hoewel ik verdacht veel eigenschappen vertoon. Psychologen zijn competent en trappen niet zomaar in iedere tiener die Borderline voorwend.

[ Voor 19% gewijzigd door Confusion op 23-09-2003 20:30 ]

[4of9]

Confusion schreef op 23 September 2003 @ 20:27:
[...]

Hoe kom jij bij het idee dat die uitspraak achteloos was? Vind je dat niet een beetje denigrerend?

Vijf gesprekken met een psycholoog hebben voor mij een probleem opgelost dat vijftig uur met vrienden praten niet opgelost had. Waarom kon hij dat wel? Omdat een psycholoog tijdens zijn opleiding iets heeft geleerd. Als vrienden alles konden oplossen, hadden we geen psychologen nodig. Het heeft de maatschappij heel wat kosten bespaard dat ik dat probleem nu heb opgelost, in plaats van het erger te laten worden en me er tijdens m'n latere werk op stuk te laten lopen. Was het ernstig? Nee. Was het vervelend? Ja.


[...]

Je kent mij en mijn vrienden niet, dus je weet niet waar je over hebt.


[...]

Het probleem analyseren kon ik prima zelf. Het gaat om oplossen. Een psycholoog laat je zelf de oplossing vinden; dat is de kracht.


[...]

Ik zeg toch ook niet dat je alle problemen met professionals op moet lossen? Ik schreef dat iedereen wel met 'een' probleem loopt dat vrienden niet op kunnen lossen. Het gros lost zichzelf op doordat je gewoon met vrienden ouwehoert over het bestaan, etc.


[...]

En met dit hele stukje bevestig je dat alleen maar, door iedere geesteszieke verdacht te maken. Bovendien had ik het niet alleen over geesteszieken, want wat Jannis bedoelt zijn ook mensen met allerlei psychologische problemen. Het hebben van een psychisch probleem maakt je nog niet geestesziek.


[...]

Ja, maar die worden niet gediagnoseerd met borderline. Net zoals ik niet met een autistische stoornis gediagnoseerd werd, hoewel ik verdacht veel eigenschappen vertoon. Psychologen zijn competent en trappen niet zomaar in iedere tiener die Borderline voorwend.

Ik ben het volledig met je eens.

De kracht van een psycholoog is het idd objectief zijn en jezelf een oplossing laten zoeken al dan niet met hulpmiddelen of geholpen door modellen.

Ik wist ook precies wat er met me aan de hand was en waardoor, alleen zocht ik mijn oplossing op een verkeerde plek waardoor ik in een cirkeltje bleef dolen, ondanks alle goede adviezen en steun van mijn vrienden.

Ik had nog jaren met vrienden kunnen babbelen maar mijn 5 bezoekjes aan een (in mijn ogen) goede psycholoog waren voldoende om mijn neus in de goede richting te krijgen.

[Verwijderd]

Confusion schreef op 23 September 2003 @ 20:27:
Hoe kom jij bij het idee dat die uitspraak achteloos was? Vind je dat niet een beetje denigrerend?

Ik heb je geen moment willen kwetsen of aanvallen. Achteloos is dan ook wellicht niet het goede woord, omdat dat jouw nadenken over wat je opschrijft in twijfel lijkt te trekken. Dat was niet de bedoeling. Zonder de context die je nu geeft klonk de uitspraak 'De wereld zou beter zijn als iedereen maandelijks eens een sessie met een psych had' echter op z'n minst wat ongenuanceerd en gemakkelijk.

Als vrienden alles konden oplossen, hadden we geen psychologen nodig.

Dat lees je inderdaad ook in mijn replies terug.

Het heeft de maatschappij heel wat kosten bespaard dat ik dat probleem nu heb opgelost, in plaats van het erger te laten worden en me er tijdens m'n latere werk op stuk te laten lopen. Was het ernstig? Nee. Was het vervelend? Ja.

OK.

Je kent mij en mijn vrienden niet, dus je weet niet waar je over hebt.

Nee, dat is het niet. Ik weet heel goed waar ik het over heb, ik heb het namelijk niet over jou en je vrienden. Je kunt in mijn replies lezen waar ik tegen ageer; en dat is nadrukkelijk niet tegen het an sich bestaan van situaties waarin de psycholoog beter werkt dan de vriendenkring.
Nogmaals, alle context geef je nu pas en in die context beoordeel jij mijn reply. Mijn reply was echter mijn mening over de algemene tendens die uit jouw algemene woorden te halen was. Om de kern van mijn reply te herhalen: 'Ik wil niet zeggen dat een vriendschap in alle gevallen beter is dan een 'professional', maar ik verzet me tegen de visie dat we onze levensproblemen met professionals moeten oplossen, mensen die 'ervoor doorgeleerd hebben en het dus wel zullen weten'.'

Ik zeg toch ook niet dat je alle problemen met professionals op moet lossen?

Een zo ongenuanceerde uitspraak wilde ik je niet in de mond leggen, zeker niet omdat je eerder al gezegd had dat 'vriendschappen een hoop psychische problemen kunnen helpen voorkomen en oplossen'.
Naar mijn mening leunde echter die andere uitspraak (iedereen één keer in de maand naar de psych) wel veel deze kant op. Ik vond dus, met andere woorden, dat je echte vriendschap onderwaardeerde terwijl ik je mening deelde mbt de professionaliteit en competentie van psychologen.

En met dit hele stukje bevestig je dat alleen maar, door iedere geesteszieke verdacht te maken.

Integendeel. Ik wijs naar de omgeving; ik wijs op het proces van stigmatisering, waardoor mensen in een bepaald hoekje gedrukt worden; en ik wijs op de consequentie die dat soms heeft. Dat hoort allemaal bij het signaleren van wat er gebeurt, en bij het zoeken naar een verklaring voor de zaken waarover we het in dit topic hebben. Dat is iets heel anders dan iedere geesteszieke verdacht maken.
Bovendien kun je in mijn reply lezen dat ik het juist de omgeving, de media-aandacht en mensen die het in hun bol krijgen van symptoombeschrijvingen verwijt dat de positie van werkelijke patienten er niet beter op wordt.

Bovendien had ik het niet alleen over geesteszieken, want wat Jannis bedoelt zijn ook mensen met allerlei psychologische problemen. Het hebben van een psychisch probleem maakt je nog niet geestesziek.

Eens.

Ja, maar die worden niet gediagnoseerd met borderline. Net zoals ik niet met een autistische stoornis gediagnoseerd werd, hoewel ik verdacht veel eigenschappen vertoon. Psychologen zijn competent en trappen niet zomaar in iedere tiener die Borderline voorwend.

Dat is niet wat ik probeer te zeggen. Ik verkeer niet in de veronderstelling dat psychologen erin trappen als een tiener zomaar Borderline voorwendt. Ik had het ook niet over mensen die Borderline voorwenden.

[Confusion]

Verwijderd schreef op 23 September 2003 @ 21:20:
Zonder de context die je nu geeft klonk de uitspraak 'De wereld zou beter zijn als iedereen maandelijks eens een sessie met een psych had' echter op z'n minst wat ongenuanceerd en gemakkelijk.

OK, ik dacht dat ik voldoende context gegeven had, maar ik dacht meer dan ik opschreef denk ik.

Om de kern van mijn reply te herhalen: 'Ik wil niet zeggen dat een vriendschap in alle gevallen beter is dan een 'professional', maar ik verzet me tegen de visie dat we onze levensproblemen met professionals moeten oplossen, mensen die 'ervoor doorgeleerd hebben en het dus wel zullen weten'.'

Dan zijn we het eens.

Ik vond dus, met andere woorden, dat je echte vriendschap onderwaardeerde terwijl ik je mening deelde mbt de professionaliteit en competentie van psychologen.

Misschien accepteer ik dat ook als iets te vanzelfsprekend; ik heb alleen al zestien huisgenoten en het wordt vaak laat en dan ouwehoer je over veel, dus daarmee heb je automatisch een hoop reflectie op problemen die we allemaal ervaren.

Integendeel. Ik wijs naar de omgeving; ik wijs op het proces van stigmatisering, waardoor mensen in een bepaald hoekje gedrukt worden; en ik wijs op de consequentie die dat soms heeft. Dat hoort allemaal bij het signaleren van wat er gebeurt, en bij het zoeken naar een verklaring voor de zaken waarover we het in dit topic hebben.

Ik ervaar helemaal niet dat geesteszieken gestigmatiseerd zijn. Ik vind het net zoiets als een gebroken been of maar één arm hebben. Afwijkend van de meerderheid, je moet er rekening mee houden, maar verder niets bijzonders.

Ik had het ook niet over mensen die Borderline voorwenden.

Ik dacht dat je in het verlengde van Jannis ook bedoelde dat mensen het krijgen doordat ze het voor gaan wenden.

[Verwijderd]

sybian schreef op 23 september 2003 @ 15:39:
[...]

nee, ik zeg dat de persoon er gevoelig voor moet zijn, mensen die er niet gevoelig voor zijn zullen een minder grote kans hebben om er psygische problemen aan over te houden. met ander woorden, de mensen die er geen aanleg voor hebben zullen niet door draaien(dit is er kort door de bocht)
nb. 'normale' opvoeding is een zeer relatief begrip, het is maar net wat je gewend bent(of hoe je zelf bent opgegroeit/opgevoed)

Ik sluit me aan bij de mening van Sybian. Psychische kwetsbaarheid, daar gaat het om in deze discussie, denk ik. m.a.w. sommige mensen zijn vatbaarder voor mentale stoornissen dan anderen.
Als het een 'perfecte' wereld zou zijn, zouden de psychisch kwetsbaren ook 'normaal' functioneren. Maar als de psychische kwetsbaren dingen meemaken (denk aan trauma, stressvolle levensgebeurtenissen, chemisch misbalansen in de hersenen door erfelijkheid of door pillen etc) dan is de kans bij deze mensen op het ontwikkelen van een mentale stoornis groter dan bij de mensen die er minder vatbaar voor zijn.

Maar een 'perfecte' wereld bestaat niet en 'normaal' functioneren ook niet. Normaal betekent hetzelfde gedrag vertonen als het grootste gedeelte van de bevolking. Dus als 99% van de bevolking schizofreen is, dan is die andere 1% mentaal gestoord......

[Q]

Ik vind de toppicstart erg warrig/ongeordend. Strict genomen voldoet hij volgens mij niet echt aan de FAQ maar vooruit, we zijn geen fascisten.

Eigenlijk is onze mening niet zozeer relevant, als wel enig gedegen wetenschappelijk onderzoek...

Christiaan Verwijs

Over het onstaan van mentale stoornissen:

1. Is het volledig genetisch aangelegd

Nee. Het kan genetisch bepaald zijn, kan er ook niets mee te maken hebben.

2. zijn het factoren uit de omgeving

Kan, hoeft niet.

3. of is het een combinatie van die twee

Sterk ziekte afhankelijk, per geval bekijken. maar ze kunnen elkaar versterken.

4. Zijn er nog andere factoren zoals gebeurtenissen die je meemaakt in je leven?

Tuurlijk. Traumatische belevenis?

5. Een tweede (nee 5e) vraag is wat jullie mening is over mensen die bijvoorbeeld depressief zijn?

Heb ik niet. Ik snap de vraag echt niet. Wat vind je van zwarte mensen? Erm......

6. mensen die schizofreen zijn

Dito

7. mensen die angst-stoornissen of fobieen hebben?

En nog eens.

8. vind jij dat je zelf ook een bepaalde stoornis hebt, en hoe is dat zo gekomen?

Nope.

[Verwijderd]

strangeloop

Je moet je dus preciezer uitdrukken om je stelling meer inhoud te geven.

Ok er zullen vast fobien zijn die dieper geworteld zijn dan door aanstellerij alleen. Ik zal proberen precieser te zijn in mijn stelling. Onder aanstellers zie ik de neuroot die vastklamt aan wat hij nog heeft aan eigenwaarde, geen verantwoording wil afleggen, een niet te geringschatte zelfhaat koestert terwijl hij zichzelf als volmaakt voorwendt. Fobien die daaruit voortkomen (en verder geen diepliggende achtergrond hebben) schaar ik achter aanstelleritis.

[ Voor 12% gewijzigd door Verwijderd op 24-09-2003 00:05 ]

[Verwijderd]

Q, je vergeet de topic-titel:
Wat maakt mensen geestes-ziek? en volgens mij is dat de vraag waar CV naar doelt en heeft hij het vervolgens ingedeelt in sub-vragen.

[Christiaan]

Q schreef op 23 september 2003 @ 23:49:
Ik vind de toppicstart erg warrig/ongeordend. Strict genomen voldoet hij volgens mij niet echt aan de FAQ maar vooruit, we zijn geen fascisten.

Nope.

Als je nou inderdaad eens niet begint te hakken omdat het een topic van mij is, maar eerst leest wat er staat, dan snap je wel waarom het er uberhaupt staat. Dit soort reacties is dan nogal overbodig. Ik denk helemaal niet dat je een fascist bent, maar de posts die ik tot nu toe heb gezien laten zien dat de reden voor dit topic zeer gegrond is. Als je nu eens op die reden ingaat..... voordat je begint met reageren.

[ Voor 6% gewijzigd door Christiaan op 24-09-2003 00:46 ]

[Christiaan]

Jånnis schreef op 23 September 2003 @ 23:51:
Ok er zullen vast fobien zijn die dieper geworteld zijn dan door aanstellerij alleen. Ik zal proberen precieser te zijn in mijn stelling. Onder aanstellers zie ik de neuroot die vastklamt aan wat hij nog heeft aan eigenwaarde, geen verantwoording wil afleggen, een niet te geringschatte zelfhaat koestert terwijl hij zichzelf als volmaakt voorwendt. Fobien die daaruit voortkomen (en verder geen diepliggende achtergrond hebben) schaar ik achter aanstelleritis.

Wanneer en hoe is voor jou sprake van geen diepliggende oorzaak? Fobieen zijn meestal het gevolg van een bepaalde mate van 'angst' voor objecten. Ieder mens heeft een aanleg bang te worden voor kleine dieren. Evolutionair is dat handig geweest. Bij sommigen ontwikkelt zich een fobie, bij anderen niet. Waarom? Waarschijnlijk omdat mensen met een fobie ook een bepaalde, hogere, mate van angst en ongerustheid hebben. Ze maken namelijk de additionele denkstap dat het object van hun angst gevaarlijk is en hen kan verwonden. Zelfs als ze rationeel weten dat dat onzin is.

De manier waarop je post bevordert juist het stigma tegenover mensen met mentale stoornissen. Er is vrijwel geen stoornis die alleen bestaat door psychologische factoren. Iedere stoornis ontstaat ergens uit een biologische (en later psychologische) kwetsbaarheid. Het stigma tegenover geesteszieken is niet erg verwonderlijk overigens. Mensen begrijpen wel, en zeker als je de materie leest, dat ieder mens getroffen kan worden. Mentale stoornissen zijn niet exclusief voor mensen die dakloos zijn en op straat leven. Mentale stoornissen kennen een hoge prevalentie onder de gehele populatie, en bovendien verhoogt het feit dat jouw zus schizofreen is de kans dat hij de aanleg ook hebt aanzienlijk. Mensen willen echter graag het gevoel hebben dat de wereld 'eerlijk' is, en dat dit soort aandoeningen mensen treffen die er eigenlijk (bewust of niet) om vragen. Dit merk je ook bij verkrachtingen waarbij mensen roepen dat het meisje zich maar niet zo sexy moet kleden. Bizar! Dat is gewoon een soort smoes om maar niet aan de gedachte te hoeven dat het iedereen kan overkomen. Zo onstaan stigmas, en daar leiden de mensen die mentale stoornissen hebben gigantisch onder. En zeker bij schizofrenie, waarvoor geen enkele afdoende psychologische behandeling bestaat, maar het is wel uiterst belangrijk is dat omstanders steun bieden en niet kritiek leveren.

[Christiaan]

4of9 schreef op 23 September 2003 @ 17:29:
Ik zelf heb last van een depressie (of had maar aangezien ik nog niet genezen ben ga ik er maar voor het gemak van uit dat ik het nog heb).

Bij mij was het duidelijk een combinatie van factoren die het veroorzaakte.

1) genetische aanleg, het komt in de familie voor
2) "trauma's" uit mijn jeugd (heb het nooit zo ervaren en een super jeugd gehad maar het schijnen trauma's te zijn. Zal hier verder niet op in gaan.
3) Drugs gebruik. Door het gebruik van xtc heb ik een tekort aan serotonine gekregen en kreeg dus een sluimerende depressie.

Ik heb nu serotonine heropname remmers (nieuwe generatie anti depressiva seroxat oftwel paroxetine) en deze vullen mijn serotonine levels weer aan. Ik zal dan ook over een poosje in staat zijn zonder medicijnen door het leven te gaan en mijn lichaam zal dan weer een normaal serotonine productie/levels hebben.

Dus ach zoveel mensen en kwalen zoveel oorzaken.

Het is niet zo simpel dat mentale stoornissen ontstaan door disbalans van bepaalde neurotransmitter groepen in het brein (als serotonine, dopamine, enz). Dit soort conclusies lees je wel vaak in de krant, en ze zijn gewoon fout. Waarom? Omdat je alleen een correlatie meet. Het kan ook dat:
1] bepaalde disbalanzen ontstaan door de aandoening
2] bepaalde disbalanzen de aandoening veroorzaken (de conclusie)
3] een onderliggende variabele beiden veroorzaakt

Het komt erop neer dat men, tegenwoordig, stelt dat het een combinatie is van alle factoren. De genen leggen bij bepaalde individueen een biologische kwetsbaarheid aan die, afhankelijk van het leven dat men leeft, wel of niet tot uitting kan komen. Mensen die depressief zijn blijken bijvoorbeeld altijd al een negatiever gedachtenpatroon te hebben, en mensen die schizofrenie hebben blijken dat al vroeg te laten zien omdat ze als kind moeite hebben met het uitdrukken van positieve affect.

Bij de meeste stoornissen, schizofrenie excluis, helpt psychologische behandeling vaak net zo goed, of zelfs beter, dan biologische behandelingen. Dit maakt al duidelijk dat het zeker niet puur lichamelijk is. Bovendien blijken deze behandelingen zelfs veranderingen in het lichaam te bewerkstelligen die genezing bespoedigen.

Naast de biologische kwetsbaarheid is er vaak ook een psychologische kwetsbaarheid. Mensen kunnen een aanleg hebben voor een fobie (wat je kan meten bij tweelingen), maar het toch niet ontwikkelen. Er is dus nog een andere factor nodig, en dat is bijvoorbeeld de opvoeding. Als ik het gevoel heb dat ik mijn leven niet erg onder controle heb, dan kan ik daardoor meer angstig zijn. Dit maakt mij ook kwetsbaarder voor een fobie, omdat ik eveneens niet het gevoel heb die spin waar ik bang voor ben onder controle te hebben.

Het is dus inderdaad een samenspel, maar mensen met stoornissen zijn zeker geen aanstellers.

[Q]

ChristiaanVerwijs schreef op 24 September 2003 @ 00:37:
[...]


Als je nou inderdaad eens niet begint te hakken omdat het een topic van mij is, maar eerst leest wat er staat, dan snap je wel waarom het er uberhaupt staat. Dit soort reacties is dan nogal overbodig. Ik denk helemaal niet dat je een fascist bent, maar de posts die ik tot nu toe heb gezien laten zien dat de reden voor dit topic zeer gegrond is. Als je nu eens op die reden ingaat..... voordat je begint met reageren.

- Het is geen persoonlijke aanval maar kritiek op de beginpost. Meer niet.

- Ik analyseer de beginpost en trek een conclusie. Om dan wel even naar jou te kijken: ik heb betere startposts gezien van je.

- Tuurlijk denk ik niet dat jij denkt dat ik een fascist ben en ik beweer ook niet dat jij dat over mij beweerde ik bedoelde het alleen als grapje om niet als strenge w&L topickwaliteitspolitie agent te doen overkomen.

Uiteindelijk begrijp ik best de intentie van je post, maar ik zie dat het topic nu een beetje rondslingert langs allerlei verschillende aspecten.

Ik begrijp dat je eventuele fabeltjes over de oorzaak en over de patienten graag wilt wegnemen. Maar met een vraag als " Wat vinden jullie van depressieve mensen" tja, wat moet je daar nu op antwoorden? LD vroeg zich dit ook af zie ik nu.

Ik begrijp dat je wat mythen omtrend geestes-ziek(t)en wilt verzamelen en vervolgens tegen het licht houden. Misschien is het in dat geval handiger om eens zo'n soort test op te zetten zoals toen met die etische niveau's?

[merlin_33]

Vladimir G. schreef op 23 September 2003 @ 10:42:
Mentale aandoeningen kunnen verschillende oorzaken hebben: trauma's, tumoren en infecties bijvoorbeeld. Een grappig opmerkelijk geval van een trauma is dat van Phineas Gage, die een metalen staaf door z'n hoofd geramd kreeg. Voor het ongeluk was hij een sociaal begaande, vriendelijke man en na het ongeluk was hij asociaal, onverantwoordelijk en vloekte hij constant. Ook genetische defecten kunnen mentale aandoeningen tot gevolg hebben; denk aan het syndroom van Down.

Of een 'echte' mentale aandoening ook puur veroorzaakt kan worden door de gedachten van een persoon (burn-out etc.) ben ik nog niet helemaal uit, dus misschien dat dat een leuke stelling is om in dit topic over te discussiëren.

Over mezelf: ik heb geen aanwijsbare mentale aandoening .

offtopic:
Christiaan, je gebruikt wel vaak startposts die niet aan de W&L topic-startregels voldoen zeg...

Was dat niet andersom met die ijzeren staaf? Volgens mij werd hij daarna erg aardig. Was dit niet een aanleiding om later lobotomie bij patiënten uit te voeren?
Helaas staat het verhaal me niet helemaal meer bij.

Ik ben beroepshalve met veel mensen in aanraking gekomen die aan depressies leden. Veel depressies werden veroorzaakt door gebrek aan zelfvertrouwen welke weer veroorzaakt werd door de omgeving die misbruik maakte van de naïviteit van deze personen.
Bij geestesziekten zoals borderline en psychose licht dat natuurlijk weer anders.
Een vriend van mij raakt om de zoveel tijd in een psychose. Meestal komt dit omdat hij zijn medicijnen dan niet meer slikt. Wanneer hij blowt denkt hij dat dit het medicijn vervangt. Hij raakt dan snel in een ander wereldje en is niet langer voor rede vatbaar. Hij vertelde me dat zijn bewustzijn dan verandert en hij in een andere realiteit leeft. Naar zijn zeggen is zijn ziekte veroorzaakt door excessief extasy gebruik.
Hoewel de chemische huishouding in de hersenen genetisch aangelegd kan zijn zie je in vele gevallen dat er een trigger nodig is om in een geestesziekte te geraken.

[merlin_33]

Verwijderd schreef op 23 September 2003 @ 17:09:
Ik denk dat dingen als schizofrenie niet bepaald wordt door je vriendenkring, zeker niet in grote mate. Ik twijfel eraan of opvoeding er iets mee te maken zou kunnen hebben, het zou kunnen dat je door je hele jeugd onderdrukt te zijn geweest, bang te zijn geweest hier makkelijker vatbaar voor bent, maar ook dit betwijfel ik.

Ik heb namelijk het idee dat het grootendeels 'genetisch' bepaald is, hier ben toe gekomen doordat een vriend van mij een korte tijd terug schizofrenie heeft gekregen.
Aangezien ik van de interesse heb om later psychiatire/neurlogie te gaan studeren, heb ik daar wat boeken over staan. Dus ik ben het is gaan opzoeken, uit dat verhaal bleek al een beetje dat het inderdaad weinig met je vriendenkring te maken had.
Toen las ik een stukje over een onderzoek van een zekere meneer Kretschmer over de lichaamsbouw van mensen die psychose kregen. Hieruit bleek dat bepaalde types er duidelijk uit sprongen, bij schizofrenie de leptosomen, dit zijn mensen met een in de lengte uitgerekt hoofd en heeft een beetje een eivorm. Hierin woorden vervolgens weer 2 types onderscheden, het asthenische type, lang, scherpe gelaatstrekken, scherpe neus, en het atletische type met sterk ontwikkelde spieren.
Wat bleek nou, die vriend van mij voldeed PRECIES aan de astetische leptosoom, echt precies gewoon.

nou is er ook nog iets anders wat ik hier nog niet voorbij heb zien komen; drugs (en alcohol?).
Men vermoed, en het is volgens mij ook onderzocht dat de meeste drugs 'mee helpt' aan het krijgen van een psychose, en wat is dan het geval.. hij blowde...
Maar hier kan ik dus niks mee, het zou net zo goed kunnen dat het zonder het blowen ook gewoon gebeurt was, vanwege zijn genetische aanleg.

Ik denk dat je met blowen een punt hebt. Ik had vroeger een vriendengroep waar veel geblowd werd. We kwamen natuurlijk ook veel in aanraking met andere blowers. Van de gene die zijn blijven blowen (en dat zijn er tientallen die ik ken)leid 100 % op zijn minst een teruggetrokken bestaan. Allen die ik wat beter ken hebben last van depressies. Of dit nu komt doordat je vanzelf in een sociaal isolement raakt als je voortdurend stoned bent of door het blowen of allebei weet ik niet.
Wel is aangetoond dat blowen paranoïde verschijnselen kan veroorzaken zoals angstaanvallen. Of je daarvoor genetische aanleg hebt is weer een vraag. Wel heb ik bij verscheidene personen die zeggen angstaanvallen door blowen te hebben gehad opgemerkt dat ze een gebrek aan zelfvertrouwen hadden of uitermate slecht met kritiek om konden gaan.

[4of9]

ChristiaanVerwijs schreef op 24 September 2003 @ 00:53:
[...]


Het is niet zo simpel dat mentale stoornissen ontstaan door disbalans van bepaalde neurotransmitter groepen in het brein (als serotonine, dopamine, enz). Dit soort conclusies lees je wel vaak in de krant, en ze zijn gewoon fout. Waarom? Omdat je alleen een correlatie meet. Het kan ook dat:
1] bepaalde disbalanzen ontstaan door de aandoening
2] bepaalde disbalanzen de aandoening veroorzaken (de conclusie)
3] een onderliggende variabele beiden veroorzaakt

Het komt erop neer dat men, tegenwoordig, stelt dat het een combinatie is van alle factoren. De genen leggen bij bepaalde individueen een biologische kwetsbaarheid aan die, afhankelijk van het leven dat men leeft, wel of niet tot uitting kan komen. Mensen die depressief zijn blijken bijvoorbeeld altijd al een negatiever gedachtenpatroon te hebben, en mensen die schizofrenie hebben blijken dat al vroeg te laten zien omdat ze als kind moeite hebben met het uitdrukken van positieve affect.

Bij de meeste stoornissen, schizofrenie excluis, helpt psychologische behandeling vaak net zo goed, of zelfs beter, dan biologische behandelingen. Dit maakt al duidelijk dat het zeker niet puur lichamelijk is. Bovendien blijken deze behandelingen zelfs veranderingen in het lichaam te bewerkstelligen die genezing bespoedigen.

Naast de biologische kwetsbaarheid is er vaak ook een psychologische kwetsbaarheid. Mensen kunnen een aanleg hebben voor een fobie (wat je kan meten bij tweelingen), maar het toch niet ontwikkelen. Er is dus nog een andere factor nodig, en dat is bijvoorbeeld de opvoeding. Als ik het gevoel heb dat ik mijn leven niet erg onder controle heb, dan kan ik daardoor meer angstig zijn. Dit maakt mij ook kwetsbaarder voor een fobie, omdat ik eveneens niet het gevoel heb die spin waar ik bang voor ben onder controle te hebben.

Het is dus inderdaad een samenspel, maar mensen met stoornissen zijn zeker geen aanstellers.

Ben het met je eens dat het vaak een samenspel is.
Maar om even door te gaan over een depressie is het wel degelijk zo dat het een disbalans is van de neurotransmitter serotonine.

Dit is bevestigd door mijn huisarts, mijn psycholoog en mijn ex-vriendin die laatste jaars pharmacie studente is (is dus bijna apotheker).

Ook heb ik er zelf aardig wat literatuur op nageslagen (geen internet of kranten maar de studie boeken van mijn ex) er ook daar staat dat een depressie een tekort aan serotonine is.

_waar_ dat tekort door onstaan is kan verschillende oorzaken hebben.

1) traumatische ervaring
2) aanleg
3) drugs gebruik
4) ...

En een depressie is in principe niet te genezen door alleen therapie, aangezien de kans op verslechtering dan erg groot is, en vaak later een terug val plaats vind. Er zijn mensen die er mee leren leven, maar ook die hebben regelmatig een verslechtering van de situatie en terug vallen.

Hoe het met andere aandoeningen zit weet ik niet, hoewel ik weet dat er ook afwijkingen zijn die puur erfelijk zijn, neurologisch te verklaren zijn, aangeboren, puur psychisch etc.

neem bijvoorbeeld fobien , schizofrenie, zwakzinnigheid (aangeboren), het savant syndroom, Gilles de la tourette, Alzheimer , parkinson, MPS syndroom, psychose, borderline, Manische depressie, Depressie.

Allemaal geestes ziekten, maar allemaal een andere oorzaak. Dus nogamaals denk ik dat het op 1 grote hoop gooien van al deze aandoeningen niet veel zin heeft. Er onstaan dan al snel misvattingen en verwarringen.

[Christiaan]

4of9 schreef op 24 September 2003 @ 09:53:
Ben het met je eens dat het vaak een samenspel is.
Maar om even door te gaan over een depressie is het wel degelijk zo dat het een disbalans is van de neurotransmitter serotonine.

Dit is bevestigd door mijn huisarts, mijn psycholoog en mijn ex-vriendin die laatste jaars pharmacie studente is (is dus bijna apotheker).

Ook heb ik er zelf aardig wat literatuur op nageslagen (geen internet of kranten maar de studie boeken van mijn ex) er ook daar staat dat een depressie een tekort aan serotonine is.

Die boeken zijn schijnbaar meer dan twee jaar oud, want nu kijkt men er toch anders naar. In het boek dat hier ligt, dat dit jaar uitgegeven is (en geschreven is door de auteurs van het boek waarmee vastgesteld wordt welke aandoening je uberhaupt hebt - DSM IV. niet de eerste de besten dus) staat dat de theorie dat serotonine de oorzaak is veel te simplistisch is, en die conclusie wordt getrokken op basis van een aantal studies. Dit is ook niet zo raar, want de conclusie dat een disbalans depressie veroorzaakt is onmogelijk te toetsen. Je moet eigenlijk een disbalans van serotonine veroorzaken en kijken of iemand depressief wordt. Dat is echter zo on-ethisch dat dat nooit goedgekeurd zal worden. Bovendien is er een ander probleem. Je moet je voorstellen dat deze conclusies getrokken worden op basis van de afvalproducten van neurotransmittergroepen, en dat men het niet direct waarneemt. Kortom; de conclusie dat het een disbalans is is niet gerechtvaardigd gezien de feiten. Bovendien reageert lang niet iedere patient op stoffen die serotonine inbrengen of beinvloeden (zoals tricycliden, SSRIs of MAO remmers). Als het werkelijk een disbalans is, zouden alle mensen plots beter moeten worden, en dat dat niet gebeurt laat wel zien dat het helaas niet zo eenvoudig is.

Overigens kan het best dat een disbalans de oorzaak is, maar op basis van de feiten kan men die conclusie niet trekken. Dat huisartsen en pharmacie-studenten dat wel doen is duidelijk; die moeten toch iets? De mensen die depressief zijn moeten toch behandeld worden. Maar als wetenschapper mag je de conclusie iig niet trekken.

En een depressie is in principe niet te genezen door alleen therapie, aangezien de kans op verslechtering dan erg groot is, en vaak later een terug val plaats vind. Er zijn mensen die er mee leren leven, maar ook die hebben regelmatig een verslechtering van de situatie en terug vallen.

Medicatie werkt snel, maar zorgt voor veel terugval als men stopt (50%). Bij therapie wordt ervoor gezorgd dat deze terugval aanzienlijk afneemt. Na een gecombineerde behandeling valt 15% terug. Het denken dat het toedienen van medicijnen de problemen wel oplost is gelukkig op zijn retour. Alle studies naar therapie laten zien dat zij vaak beter zijn in de behandeling van depressies en andere stoornissen. Alleen schizofrenie is onbehandelbaar. De psycholoog Aaron T Beck heeft een methode ontwikkelt, Cognitieve Therapie, waarbij 79% 'geneest'. Helaas is de nederlandse zorgsector nog niet helemaal doordrongen van dit feit, want hier wordt nog snel naar Prozac of Lithium gegrepen. In de VS is het kredo dat men begint met therapie, en medicijnen toedient als dat niet werkt.

Het probleem met een pilletje is dat het te eenvoudig wordt gemaakt mensen te zien als lui. Als ze nog ziek zijn, dan nemen ze kennelijk geen pilletjes. De oplossing is (helaas voor ons, gelukkig voor hen) niet zo simpel. De kennis omtrent zaken is enorm gegroeid de laatste jaren, maar we zijn er nog lang niet. Iedere voorstelling dat we de oorzaak van een stoornis kennen is, kortweg, valse hoop.

[ Voor 7% gewijzigd door Christiaan op 24-09-2003 10:25 ]

[4of9]

Kan het met je eens zijn dat het niet alleen een disbalans van serotonine zal zijn en dat de andere oorzaken zeker ook mespelen. Dit geloof ik vanuit de optiek dat de mens de geest en ook de werking van het lichaam als een geheel nog niet begrijpt. Als voorbeeld te noemen dat nog zeer recentelijk een soort van paralel zenuwstelsel is ontdekt dat een rol zou spelen in het verschijnsel jeuk (iets waarvan de functie ook nog niet bekend is).

Ook de grote rol die o.a serotonine speelt in het menselijk lichaam en brein is nog lang niet volledig begrepen. Dus ja ik zal het zeker niet tegenspreken dat het te simplistisch is om te denken dat alle gevallen verklaard kunnen worden door die disbalans.

Maar in mijn geval zou de kans erg groot zijn gezien mijn gebruik van xtc en aanleg.

Wat ik alleen aan wil geven is dat je het gewoon niet op een hoop kunt gooien. Zoveel aandoeningen en mensen zoveel oorzaken. ik persoonlijk ben van mening dat wij het brein/lichaam nooit geheel zullen doorgronden.

PS: lithium word voorgeschreven voor manische depressie (iets totaal anders) en idd worden er vaak antidepressiva voorgeschreven zonder dat het echt nodig is.

[ Voor 8% gewijzigd door 4of9 op 24-09-2003 10:46 ]

[Christiaan]

4of9 schreef op 24 september 2003 @ 10:40:
Kan het met je eens zijn dat het niet alleen een disbalans van serotonine zal zijn en dat de andere oorzaken zeker ook mespelen. Dit geloof ik vanuit de optiek dat de mens de geest en ook de werking van het lichaam als een geheel nog niet begrijpt. Als voorbeeld te noemen dat nog zeer recentelijk een soort van paralel zenuwstelsel is ontdekt dat een rol zou spelen in het verschijnsel jeuk (iets waarvan de functie ook nog niet bekend is).

Ook de grote rol die o.a serotonine speelt in het menselijk lichaam en brein is nog lang niet volledig begrepen. Dus ja ik zal het zeker niet tegenspreken dat het te simplistisch is om te denken dat alle gevallen verklaard kunnen worden door die disbalans.

Wat je natuurlijk wilt weten is wat de oorzaak is van een disbalans. Die ontstaat ook niet zomaar, want dan zou het bij kinderen al aanwezig moeten zijn. Is zo disbalans genetisch aangelegd of is zij ontstaan door factoren uit de omgeving? Het is uiterst complex.

Maar in mijn geval zou de kans erg groot zijn gezien mijn gebruik van xtc en aanleg.

Dat zou heel goed kunnen ja.

Wat ik alleen aan wil geven is dat je het gewoon niet op een hoop kunt gooien. Zoveel aandoeningen en mensen zoveel oorzaken. ik persoonlijk ben van mening dat wij het brein/lichaam nooit geheel zullen doorgronden.

Natuurlijk niet. Maar bij alle aandoeningen, en dat is dan het enige generieke, blijkt dat er geen duidelijke oorzaak bekend is. Dat wordt in de krant en de media vaak wel vermeld, en dat is gewoon incorrect. In onze cultuur is het lange tijd zo geweest dat alles op biologische oorzaken werd gegooid. Natuurlijk zie je effecten in je lichaam, want dat wat je voelt moet ergens door komen natuurlijk. De vraag is waar dat effect in je lichaam vandaan komt.

PS: lithium word voorgeschreven voor manische depressie (iets totaal anders) en idd worden er vaak antidepressiva voorgeschreven zonder dat het echt nodig is.

Het valt in dezelfde grote groep stoornissen; stemmings stoornissen. Vandaar dat ik het noemde. Bipolaire stoornissen zijn ook niet zo heel anders, het is een depressie plus manische episoden.

[Suffie]

Ik ben zelf ook depressief geweest.
Ik heb een gelukkige jeugd gehad, heb een vriendje (toen ook al), en genoeg vrienden om me heen. Geen ongewone dingen meegemaakt, in mijn familie heeft er voor de rest niemand last van een depressie. Ik was een "gewoon" gelukkig meisje qua ouders, vrienden, omgang, sociale contacten etc. (zo tot zover de eerste vooroordelen de deur uitgewerkt).

Toch is het er langzaam "ingesluimerd" ik voelde me eerst gewoon de hele tijd kl0te, en ging me steeds slechter en slechter voelen.... Tot het moment dat ik serieus aan de dood begon te denken wilde ik niet behandeld worden. Ik heb (mede door ervaringen in het verleden) een weerstand tegen hulpverleners en psychologen. Ik besefte me wel dat het zo niet meer verder kon en dat ik die weerstand naast me neer moest leggen, want ik WILDE niet depressief zijn.

Ik wilde ertegen vechten, ik was altijd een vrolijk meisje, altijd lachen. Op het laatst kon ik HELEMAAL niet meer lachen, alhoewel ik soms mn kleine oplevinkjes had. Maar hoe kan je ergens tegen vechten als je niet weet WAAR je tegen moet vechten?

Ik moest van mezelf gaan praten met een professioneel iemand, alhoewel ik niet wist waarover, want ik had geen idee waar mijn depressie vandaankwam.

helaas werd mijn beeld van psychologen en hulpverlenende instanties wederom bevestigd. Ze zette me gewoon op de wachtlijst, en 7 (!!!) maanden na mijn eerste aanmelding kreeg ik mijn eerste echte gesprek. En dat was nog na aanleiding van dat een vriend van me daarheen had gemaild dat het schandalig was dat ze me zo lang lieten wachten.
Zelf snap ik ook dat de dringende gevallen voorrang hebben, maar ik vind het niet normaal dat als iemand in het intake gesprek zegt zelfmoord neigingen te hebben, ehm vervolgens lekker op de wachtlijst te laten staan (die overigens volgens hun 3 maanden was)

Overigens ben ik al snel weer met die "therapie" gestopt (paar maanden) omdat er totaal geen vooruitgang inzat, en er was geen behandelplan, geen vooruitzichten, inzichten in mijn eigen leven, etc.

Gelukkig heb ik door veel te praten met vrienden, mn moeder en mn vriendje mezelf er weer een beetje bovenop gebracht, en stapje voor stapje ging het EINDELIJK een beetje beter met me. Ik merkte dat als ik maar druk bezig bleef met dingen, dan had ik geen tijd om erover te denken, en zo heb ik het naar "achteren" weten te drukken.

Ik ben nu niet "echt" meer depressief gelukkig. De oorzaak is voor mij nog steeds niet helemaal bekend. Ik voel me nog steeds soms niet goed, vooral de afgelopen tijd, maar de oorzaak daarvan weet ik, en dan kan ik er wel zo mee omgaan dat ik niet gelijk meer terugval in het oude "patroon".

[mystic]

Suffie schreef op 24 September 2003 @ 11:03:
.....
Toch is het er langzaam "ingesluimerd" ik voelde me eerst gewoon de hele tijd kl0te, en ging me steeds slechter en slechter voelen.... Tot het moment dat ik serieus aan de dood begon te denken wilde ik niet behandeld worden. Ik heb (mede door ervaringen in het verleden) een weerstand tegen hulpverleners en psychologen. Ik besefte me wel dat het zo niet meer verder kon en dat ik die weerstand naast me neer moest leggen, want ik WILDE niet depressief zijn.
.....

ik was opzich ook wel gelukkig als kind, maar ik had eigenlijk nooit vriendjes en weinig contact met mensen, nu eigenlijk ook niet, maar dat is een ander verhaal.

op dat moment beseft ik dat eigenlijk niet, maar hoe ouder ik werd, hoe meer ik het begon te beseffen, en op de mavo rond de 2e klas begon ik ook echt aan de dood te denken.

ik ben ook vanaf groep 8 van de basisschool echt helemaal hopeloos geweest op een meisje, maar soms had ik het gevoel dat ze ook wat voor mij voelde, en soms juist weer niet, maar ik kon altijd wel goed met haar praten, en was ook vaak op haar verjaardag enzo.
ze was net als ik een buitenbeentje, ikdenk dat dat ook hielp, we werden alle 2 ook wel gepest, ik denk daarom dat we goed op konden schieten.

maar hoelanger dat duurde hoe gekker ik mezelf maakt, ik werd echt helemaal mensen vreemd.
ik maakte nog maar moeilijk contact met mensen, al liet ik het nooit zo merken, maar was heel negatief over alles en mezelf, ik moest gewoon dood en dat was beter voor iedereen en dat merkte toch niemand.

op internet kon ik wel m'n draai vinden, zeker op ICQ en later msn, ik praate veel met meiden, want daar kon ik beter mee opschieten, die waren rustiger en kon je ook fatsoenlijk mee praten, iet met die oversexte puber jongens.
ik kan nog steeds beter opschieten met meiden trouwens.
maar ik merkte dat ze me vooral als uitlaatklep gebruikte, ik kan goed luisteren en mensen steunen, en ik schijn ook goede adviezen te geven, maar als ik iets had, kon ik het niet bij ze kwijt, dat wouden ze dan niet, en al die verhalen, die echt ver gingen, bleven maar in m'n hoofd zitten, en werd meer en meer, en het deed steeds meer pijn, geestelijk pijn.

ik trok mezelf ook steeds meer terug, kwam haast niet meer buiten, zat alleen nog maar op m'n slaapkamer te janken, elke dag weer, het was soms ook gewoon op.
tegen m'n ouders deed ik normaal, die merkten niets, die laten hun gevoelens ook nooit zien, dat hoort volgens hun denk ik niet.

op een gegeven moment was ik zover dat ik de afscheids brieven al klaar had, en precies wist hoe ik het wou doen, met de ns, mischien niet leuk voor die mensen in de trein, maar dat maakte me allemaal niet meer uit, wat wouden ze doen dan?

maar toen ontmoete ik m'n vriendin op chatpoint, en daar voelde ik me rustig bij als ik met har sprak, en op een gegeven moment kregen we dus iets, en dat maakt me wel gelukkiger.

maar jah, we woonen 120 km uit elkaar, en thuis was ik nog steeds alleen, en werd ik weer depri, maar op een gegeven moment heb ik het bij haar uitgegooit, en ze schrok natuurlijk, maar ze heeft me enorm gesteund, em heefter voor gezorgt dat het een beetje in de ijskast staat.

ik ben nog vaak depri, en wil ook nog wel eens dood, want thuis is er weinig verandert, ik ben bestwel mensenschuw, trek me heel erg terug op m'n kamer, en als ik echt weg moet, trek ik me heel diep terug in m'n jas, en loop ik snel, terwijl ik naar beneden kijk.

ik vertrouw psychiaters en andere hulpverleners niet ik bedoel, als ik de deur dichttrek bij ze, komt de volgende weer, en die krijgt ook weer zo iets te horen, ze hebben er gewoon te voor geleerd.

ik geloof dat m'verhaal nogal slordig is geschreven, dat spijt me, dit is ook niet alles, ik kan het niet allemaal neer zetten, dat lukt gewoon niet.

[Verwijderd]

Het lijkt me toch erg verstandig als je het er toch een keer met je ouders over hebt, als ze het er echt niet over willen hebben, dan moeten ze dat maar heel duidelijk zeggen, en dan beseffen ze zelf misschien ook wel dat het niet klopt.


begin jij overigens niet een beetje vroeg?

[Fr0zenFlame]

Ik denk dat het vooral komt door het toegeven aan alles wat fout gaat. Ik heb zoveel dingen gehad die tegen zaten, allemaal kleine dingetjes en dus geen ernstige dingen wara je kapot aan gaat. maar die kleine irritaties kunnen wel leiden tot een "mental break down". Ik verzet me er altijd maar tegen door er om te lachen en "tuurlijk" te roepen

Soms heb ik het idee dat er zoveel toeval is dat het gewoon niet kan. Dan zou je dus bij de conclusie komen dat er een hogere macht is. Nou geloof ik niet in got dus kom je eerder bij het idee van een Matrix, wat eigenlijk toch wel weer heel onwaarschijnlijk is.. maarja wie weet....

[mystic]

Verwijderd schreef op 24 September 2003 @ 16:04:
Het lijkt me toch erg verstandig als je het er toch een keer met je ouders over hebt, als ze het er echt niet over willen hebben, dan moeten ze dat maar heel duidelijk zeggen, en dan beseffen ze zelf misschien ook wel dat het niet klopt.


begin jij overigens niet een beetje vroeg?

ik heb m'n hard 2 jaar terug uitgestort bij m'n ouders, samen met m'n vriendin, ze waren de hele avond goed stil, maar toen m'n moeder de volgende dag kwam dat ik het me waarschijnlijk allemaal verbeeld had, ben ik alle vertrouwen in ze verloren, en ik vertel ze eigenlijk nooit meer iets.

ik weet niet of het vroeg is, ik ben nu 19, wie weet wat er nog komt.....

[Suffie]

Fr0zenFlame schreef op 24 September 2003 @ 16:08:
Ik denk dat het vooral komt door het toegeven aan alles wat fout gaat.

wat komt "vooral" door toegeven?

Ik heb zoveel dingen gehad die tegen zaten, allemaal kleine dingetjes en dus geen ernstige dingen wara je kapot aan gaat. maar die kleine irritaties kunnen wel leiden tot een "mental break down". Ik verzet me er altijd maar tegen door er om te lachen en "tuurlijk" te roepen

lachen en tuurlijk roepen is je niet echt verzetten tegen iets he. want dan onbewust blijft het toch aan je vreten. maar je heb wel gelijk dat alle kleine dingen ook kunnen leiden tot dat je je niet gelukkig voelt met jezelf

Soms heb ik het idee dat er zoveel toeval is dat het gewoon niet kan. Dan zou je dus bij de conclusie komen dat er een hogere macht is. Nou geloof ik niet in got

ik geloof wel in GoT, maar niet in god _{sorry, moest er ff uit}

dus kom je eerder bij het idee van een Matrix, wat eigenlijk toch wel weer heel onwaarschijnlijk is.. maarja wie weet....

dat we in een matrix leven dat geloof ik niet

[Q]

Interessant, deze verhalen van mensen die zelf last hebben (gehad) van een depressie.

Maar ik heb een vraag, voor diegenen zelf en/of Christiaan (aangezien je je er professioneel mee bezighoudt): Ik mis in de twee bovenstaande openhartige verhalen toch iets belangrijks: oorzaken.

Vraag is: zijn die er soms werkelijk niet en komt een depressie echt zomaar ergens vandaan?

Valt er bij een depressie, mits we diep genoeg graven, altijd wel een oorzaak aan te wijzen die aangepakt moet worden om de depressie te overwinnen?

Hoe wordt een depressie meestal behandeld, mochten mensen er voor naar de psychiater gaan? Praten om die oorzaak te achterhalen?

[Suffie]

Q schreef op 24 september 2003 @ 18:51:
Interessant, deze verhalen van mensen die zelf last hebben (gehad) van een depressie.

Maar ik heb een vraag, voor diegenen zelf en/of Christiaan (aangezien je je er professioneel mee bezighoudt): Ik mis in de twee bovenstaande openhartige verhalen toch iets belangrijks: oorzaken.

Vraag is: zijn die er soms werkelijk niet en komt een depressie echt zomaar ergens vandaan?

Valt er bij een depressie, mits we diep genoeg graven, altijd wel een oorzaak aan te wijzen die aangepakt moet worden om de depressie te overwinnen?

Hoe wordt een depressie meestal behandeld, mochten mensen er voor naar de psychiater gaan? Praten om die oorzaak te achterhalen?

tot het punt "ignorance is bliss" was er geen vooruitgang. Zolang ik niet serieus onder ogen zag wat er aan de hand was (het altijd afdoen met "ach, valt wel mee") en het aan mijn directe omgeving vertelde, bleef ik diep in de put zitten. Het is heel moeilijk om aan je familie en vrienden te vertellen dat je ECHT depressief bent, maar in mijn ogen heeft het toch wel geholpen om het ook aan hun te vertellen. Dat met 2 uitzonderingen: Mijn vriendje wist het wel al een hele tijd eerder, mijn vader weet het nog steeds niet dat ik het ooit was.

maar in mijn geval was er dus niet duidelijk een oorzaak. Ik heb het gevoel dat als er een oorzaak was geweest dat ik dan misschien wel niet depressief was geweest. Ik heb het nu namelijk ook behoorlijk moeilijk in mn leven op het moment, maar toch neig ik niet naar het depressieve. Voel me wel kut, en af en toe roep ik in een huilbui nog wel is dat ik dood wil (en dat meen ik dan, maar de gedachte om het werkelijk te doen is er niet), maar omdat ik WEET wat het is en waar het vandaan komt, kan ik er op een of andere manier mee omgaan.

Depressie wordt bij mijn weten normaal behandeld door praten en pillen. Ook kan het veranderen van leefpatroon enigszins helpen (maar 8 uur in je bed liggen, sporten, actief dingen ondernemen ook al heb je er geen zin in). Bij mij heeft het actief dingen ondernemen NIET geholpen, de andere 2 toch wel een beetje. Ik heb ook anti-depressiva geslikt, maar dat was van korte duur. Ik werd slaperig ervan (gaat langzaam weg na een paar weken vol slaap) en het sloeg bij mij niet aan. Het praten met een "professioneel" iemand heeft mij dus ook niet geholpen, mede door de ONprofessionele aanpak van de instellingen.

Ik ben er uiteindelijk uitgekomen door met mn vriendje, vrienden en moeder te praten, en mezelf bezig houden. En dan niet zelfstandig, maar iets waar een beetje dwang achter zit. Dus school of werk. Zelfstudie heeft in mijn geval niet geholpen, je blijft het toch uitstellen, en je hebt genoeg tijd om overal over na te denken.

Bang ben ik nog steeds voor grote periodes waarin ik nix te doen heb, een weekje vrij vind ik lekker, wintersport was geweldig. Maar ik ben bang dat het gevoel terugkomt als ik te lang heb om ergens over te denken. Van de zomer heb ik 3 weken vrij gehad. De eerste week heb ik er echt van genoten, omdat ik daarvoor behoorlijk gestressed had en teveel gewerkt. de tweede en derde week waren moeilijker, vooral omdat mn vriendje gewoon moest werken, en mijn vriendinnen zomerwerk deden (ik niet omdat ik stage ging lopen daarna). Ik heb me er echt doorheengetrokken. Maar actief bang zijn is geen oplossing, want dan gebeurd het juist. Je moet voorkomen dat je bang word. Dus druk bezig blijven en veel afleiding zoeken

[Verwijderd]

mystic: ik had niet in de gaten dat er al zon tijd tussen die groep 8 en nu zit

De enige echte manier om me uit een depressieve bui te halen zelf, is door de dingen waarvan ik depressief wordt (gelukkig zijn het bij mij aanwijsbare dingen) echt te accepteren. Helaas lukt dat niet altijd.. dan is vaak de enige oplossing lezen (stripjs vooral, lekker makkelijk en leuk) totdat ik is slaap val, hoewel erover praten ook wel helpt, maar dat kan niet altijd, en ik kan niet alles vertellen.

Het is overigens altijd 's avonds als ik depressief ben, 's ochtends heb ik er bijna totaal geen last van, zeker als ik naar werk of school moet.

[Q]

Suffie

In eerste instantie meende ik iets in je post te herkennnen, namelijk dat verveling een zeer netagieve invloed heeft op je gemoedsrust. Vervelen is vervelend en als je niets hebt om naar uit te zien is verveling helemaal een ramp. Maar ik begrijp door kleine zinnetjes dat het bezig zijn toch meer als doel heeft om het "ergens over te gaan denken" te voorkomen. Wat dat 'ergens' is, is mogelijk erg persoonlijk, maar toch stel ik de vraag: wat is de aard van dit 'ergens'? Zijn dat de momenten dat je jezelf onder de loep neemt?

offtopic:
P.S. aan welke instelling in welke stad studeer jij Informatica?

DrkKnight

Wat jij schrijft sluit volgens mij aan bij wat Suffie schrijft, hou je zelf bezig, zoek verstrooing. Het zijn meestal de momenten dat je eigenlijk geconfronteert wordt met jezelf dat het 'mis' gaat. Dat er niets anders is om de aandacht op te richten, als ik dit goed begrijp.

Maar in jouw geval is er dus inderdaad een oorzaak aan te wijzen, alleen begrijp ik dat je zelf niets aan deze oorzaak kan doen, behalve dan het proberen te accepteren.

[Suffie]

Q schreef op 24 september 2003 @ 21:10:
Suffie

In eerste instantie meende ik iets in je post te herkennnen, namelijk dat verveling een zeer netagieve invloed heeft op je gemoedsrust. Vervelen is vervelend en als je niets hebt om naar uit te zien is verveling helemaal een ramp. Maar ik begrijp door kleine zinnetjes dat het bezig zijn toch meer als doel heeft om het "ergens over te gaan denken" te voorkomen. Wat dat 'ergens' is, is mogelijk erg persoonlijk, maar toch stel ik de vraag: wat is de aard van dit 'ergens'? Zijn dat de momenten dat je jezelf onder de loep neemt?

offtopic:
P.S. aan welke instelling in welke stad studeer jij Informatica?

van mij mag je het vragen, geen probleem. Het antwoord is echter moeilijker. Wist ik het maar wat het was. misschien is "ergens" niet het goede woord en denken ook niet, en is het meer bij verveling is er kans dat dat depressieve gevoel wat ik zo mooi weggemoffeld heb weer naar boven kan komen borrelen. Zo lang ik dat gevoel geen kans krijg om terug te komen, wordt ik niet depressief. (nu niet gaan denken dat ik als een of andere gestoorde altijd ergens mee bezig moet zijn hoor, ik kan ook gewoon een avond op de bank hangen en nix doen)

offtopic:
als je het wil weten ff via mail svp

[ Voor 4% gewijzigd door Suffie op 24-09-2003 22:01 ]

[Christiaan]

Alhoewel de posts als antwoord op Q ongeveer wel het belangrijkste gemeld hebben, verzamel ik hier ook nog even dat wat ik ervan weet. Meteen een oefening voor mijn tentamen voor over een paar weken

Depressies, want daar hebben we het over, behoren tot een grotere groep van stoornissen die ‘stemmings stoornissen’ genoemd worden. Kenmerkend voor deze groep is dat zij ervoor dat ze de stemming van een individu beinvloeden. De groep valt grofweg uiteen in twee klassen; unipolaire en bipolaire stoornissen. Bij unipolaire stoornissen wordt de stemming in één richting beinvloed gedurende één of meer episoden (want de stoornis komt en gaat). De meest ernstige variant is de ‘depressieve stoornis’ en een minder ernstige is ‘dysthymia’. Een combinatie tussen de twee is ook mogelijk, in welk geval gesproken wordt van een ‘dubbele depressie’. Bij bipolaire stoornissen wordt diepe depressie afgewisseld met wat men een manie noemt; een staat van euforie en verukking. Manisch zijn klinkt leuk, en de patienten vinden dat vaak ook, maar het zorgt er voor dat ze werkelijk alles fantastisch vinden en zichzelf in allerlei gevaren brengen omdat ze het gevoel hebben alles aan te kunnen. De meest ernstige vorm van is een ‘bipolaire stoornis I’ waarbij een volle depressie afgewisseld met een volle manie. Iets minder ernstig is de ‘bipolaire stoornis II’ waarbij de volle depressie afgewisseld met een zwakke manie (of hypomanie). Een milde vorm is ‘cyclothemia’, waarbij zowel de depressie als de mania mild zijn. Deze vorm is echter wel chronisch, wat betekent dat genezing moeilijk is en de stoornis vaak meer dan 30 jaar duurt. Andere vormen leven vaak op, maar duren maximaal 9 maanden waarna ze weer afnemen. Dit zijn de zogenaamde ‘episoden’.

De eerste episode wordt meestal opgewekt door een bepaalde stressvolle gebeurtenis, zoals het overlijden van een ouder of het verbreken van een relatie. Dit gebeurt natuurlijk lang niet bij iedereen, alhoewel de meeste vormen van rauw voelen als een depressie (zij het dat zij meestal binnen jaar weer weg is). Wil een depressie, of een andere stoornis, zich ontwikkelen, dat moet die persoon er in de eerste plaats een kwetsbaarheid voor hebben.

Die kwetsbaarheid is niet makkelijk in een hokje te plaatsen. Zij kan biologisch, psychologisch of sociologisch zijn. Het is in alle gevallen een combinatie van factoren die uiteindelijk leiden tot een depressie, maar de precieze combinatie verschilt bij iedere persoon.

Biologische kwetsbaarheden bestaan uit een genetische aanleg. Als binnen je familie mensen depressief zijn, loop jij ook een verhoogde kans. Deze invloed is echter klein, niet meer dan 15%. Andere niet-genetische factoren hebben te maken met je slaapritme, de werking van het endocriene systeem of bepaalde neurotransmitters. Uiteindelijk zijn dit waarschijnlijk uittingen van bepaalde gen-combinaties, maar het is ook mogelijk dat deze biologische invloeden ontstaan door een dieet.

Psychologische kwetsbaarheden bestaan vooral uit bepaalde denkwijzen die mensen vatbaar maken. Mensen die depressief worden blijken altijd al een wat pessimistischere kijk op de wereld te hebben. Ze hebben een zogenaamde ‘pessimistische attributionele sijl’, wat betekent dat de dingen die fout gaan in hun leven:
1] komen door hen zelf
2] zullen blijven komen in de toekomst
3] overal optreden, dus niet alleen op school, maar ook in relaties

In feite komt het erop neer dat ‘een gevoel van hopeloosheid’ en gebrek aan controle (ingebeeld of niet) over dat wat er gebeurt in je leven centraal staat in de psychologische kwetsbaarheid. Dit kan ingebracht zijn tijdens je opvoeding, bijvoorbeeld door een moeder die haar kinderen nergens in vrijlaat en ze nooit een kans geeft zichzelf te ontwikkelen.

Sociale kwetsbaarheden hebben vooral te maken met rolpatronen. ¾ van de mensen met depressies zijn vrouwen, en dat komt mogelijk omdat bij mannen vanaf de geboorte aangedrongen wordt op een bepaalde mate van assertiviteit en zelfstandigheid. Dit leidt tot een groter gevoel van controle dan dat van sommige vrouwen – die daardoor kwetsbaar worden voor depressies. Ook problemen in relaties leiden vaak tot depressies, in dat geval voornamelijk bij mannen. Mogelijk omdat relaties emotioneel belangrijker zijn voor mannen dan voor vrouwen. Dat blijft slechts speculatie. Het meest belangrijk is sociale steun. Mensen die een rijke sociale omgeving hebben, bezitten een enorm krachtig schild tegen iedere vorm van depressie (net als de meeste andere stoornissen). Sociale contacten geven een gevoel van zelfwaarde, zelfvertrouwen en ze kunnen je helpen. Dit is zo belangrijk, dat veel therapie zich daar ook op richt.

[Verwijderd]

Je moet wel een duidelijk onderscheid maken tussen die soorten depressies die jij noemt, die zogenaamde 'bipolaire depressie', zoals jij het beschrijft beter bekend als manisch-depressief, is gewoon een vorm van een psychose, terwijl die andere vormen dat niet zijn.

[ Voor 8% gewijzigd door Verwijderd op 24-09-2003 23:20 ]

[Christiaan]

Verwijderd schreef op 24 September 2003 @ 23:16:
Je moet wel een duidelijk onderscheid maken tussen die soorten depressies die jij noemt, die zogenaamde 'dubbele depressie', zoals jij het beschrijft beter bekend als manish-depressief, is gewoon een vorm van een psychose, terwijl die andere vormen dat niet zijn.

Manisch depressief is geen officiele term meer. Dat is overigens een andere term voor een bipolaire stoornis, niet voor een dubbele depressie. Al een aantal jaren niet. Psychoses behoren tot een geheel andere klasse; die van schizofrenie (en overige psychotische stoornissen). Psychoses zijn, grofweg, uittingen van vreemd gedrag, hallucinaties en dillusies. Niet te verwarren met stemmings-stoornissen.

[ Voor 7% gewijzigd door Christiaan op 24-09-2003 23:33 ]

[Q]

Suffie schreef op 24 september 2003 @ 21:19:
[...]

van mij mag je het vragen, geen probleem. Het antwoord is echter moeilijker. Wist ik het maar wat het was. misschien is "ergens" niet het goede woord en denken ook niet, en is het meer bij verveling is er kans dat dat depressieve gevoel wat ik zo mooi weggemoffeld heb weer naar boven kan komen borrelen. Zo lang ik dat gevoel geen kans krijg om terug te komen, wordt ik niet depressief. (nu niet gaan denken dat ik als een of andere gestoorde altijd ergens mee bezig moet zijn hoor, ik kan ook gewoon een avond op de bank hangen en nix doen)

offtopic:
als je het wil weten ff via mail svp

Hmm. Het is moeilijk om mij hierbij iets voor te kunnen stellen (van een kant: gelukkig maar) omdat ik ondanks dat ik jaren geleden ook zo mijn 'slechte momenten' kende (misschien heeft iedere puber er min of meer wel eens last van maar dat is een gok in het wilde weg en is hier minder relevant) er eigenlijk altijd wel een duidelijke oorzaak bij kon aanwijzen.

Om niet te blijven doorzagen/zeuren nog 1 vraag: wat voor soort depresief gevoel hebben we het hier over? Ik bedoel: is het ergens op gericht?: op jezelf als persoon, of je toekomst, (huidige) situatie, of valt het niet te typeren?

[4of9]

Vaak word er te snel het woord depressie gebruikt. Voor je over een Depressie spreekt zijn er een aantal symptomen/verschijnselen waar je aan voldoet. Bijv. Lichamelijke klachten, slapeloosheid, continu neerslachtig zijn.

In mijn mening word er vaak verkeerd tegen een depressie aan gekeken omdat mensen die zich neerslachtig voelen al snel "ik ben depressief of ik word depressief" gebruiken.

Het is natuurlijk een vaag gebied, omdat vaak een derpessie OF niet herkend word door de hulpverlener / arts OF te snel naar middelen als antidepressiva gegerepen word.

Dit verhaal slaat niet op de bovenstaande verhalen maar is gewoon een visie die ik er zelf op na houd door de ervaringen die ik heb meegemaakt.

Q schreef op 24 september 2003 @ 23:33:
[...]


Hmm. Het is moeilijk om mij hierbij iets voor te kunnen stellen (van een kant: gelukkig maar) omdat ik ondanks dat ik jaren geleden ook zo mijn 'slechte momenten' kende (misschien heeft iedere puber er min of meer wel eens last van maar dat is een gok in het wilde weg en is hier minder relevant) er eigenlijk altijd wel een duidelijke oorzaak bij kon aanwijzen.

Om niet te blijven doorzagen/zeuren nog 1 vraag: wat voor soort depresief gevoel hebben we het hier over? Ik bedoel: is het ergens op gericht?: op jezelf als persoon, of je toekomst, (huidige) situatie, of valt het niet te typeren?

mijn omschrijving van het gevoel dat ik heb/had is dat je echt een donkere wolk om alles heen ziet. je kunt slecht relativeren, en ziet overal het negatieve van in.

Een simpel voorbeeld. Een depressief iemand heeft een half leeg glas bier, een gezond iemand een half vol. Dit soort kleine nuance verschillen in waarneming en gedachten gaan na verloop van tijd erger en erger worden. Je komt in een cirkel terecht die moeilijk te doorbreken is met als gevolg een neerwaartse spiraal.

Je hebt nergens zin in want je voelt je niet lekker in je vel, je bent negatief, vrienden worden moe van je gezeur, je voelt je nog minder relaxed, je hebt nog minder zin om dingen te onder nemen, vrienden laten je vallen, je word negatief over hen, waardoor je je helemaal ellendig voelt, je hebt geen zin om je bed meer uit te komen, je word neerslachtig van het heledag niets doen etc etc.

Mijn psycholoog vertelde mij dan ook dat juist dingen ondernemen en een goed ritme erg belangrijk zijn. Ik ging iedere dag een half uur wandelen en dwong mezelf om contacten te leggen en dingen te ondernemen. Dit werkte erg positief.

[ Voor 57% gewijzigd door 4of9 op 25-09-2003 10:07 ]

[merlin_33]

4of9 schreef op 25 September 2003 @ 10:01:
Vaak word er te snel het woord depressie gebruikt. Voor je over een Depressie spreekt zijn er een aantal symptomen/verschijnselen waar je aan voldoet. Bijv. Lichamelijke klachten, slapeloosheid, continu neerslachtig zijn.

In mijn mening word er vaak verkeerd tegen een depressie aan gekeken omdat mensen die zich neerslachtig voelen al snel "ik ben depressief of ik word depressief" gebruiken.

Het is natuurlijk een vaag gebied, omdat vaak een derpessie OF niet herkend word door de hulpverlener / arts OF te snel naar middelen als antidepressiva gegerepen word.

Dit verhaal slaat niet op de bovenstaande verhalen maar is gewoon een visie die ik er zelf op na houd door de ervaringen die ik heb meegemaakt.


[...]


mijn omschrijving van het gevoel dat ik heb/had is dat je echt een donkere wolk om alles heen ziet. je kunt slecht relativeren, en ziet overal het negatieve van in.

Een simpel voorbeeld. Een depressief iemand heeft een half leeg glas bier, een gezond iemand een half vol. Dit soort kleine nuance verschillen in waarneming en gedachten gaan na verloop van tijd erger en erger worden. Je komt in een cirkel terecht die moeilijk te doorbreken is met als gevolg een neerwaartse spiraal.

Je hebt nergens zin in want je voelt je niet lekker in je vel, je bent negatief, vrienden worden moe van je gezeur, je voelt je nog minder relaxed, je hebt nog minder zin om dingen te onder nemen, vrienden laten je vallen, je word negatief over hen, waardoor je je helemaal ellendig voelt, je hebt geen zin om je bed meer uit te komen, je word neerslachtig van het heledag niets doen etc etc.

Mijn psycholoog vertelde mij dan ook dat juist dingen ondernemen en een goed ritme erg belangrijk zijn. Ik ging iedere dag een half uur wandelen en dwong mezelf om contacten te leggen en dingen te ondernemen. Dit werkte erg positief.

Ik zie hier wat je bedoelt, uit de negatieve spiraal klimmen door aan het positieve vast te klampen. Mijn levensmotto is ook aan elk probleem komt een eind.
Ik heb in mijn jeugd genoeg problemen gehad en kan me niet eens meer herinneren wat deze problemen waren. Als ik geen directe oplossingen voor een probleem kan vinden leg ik het even naast mij neer. Ik wil geen problemen om een probleem krijgen. Ik ben nu in conflict met mijn werkgever en heb alle reden om woedend of neerslachtig te worden. Toch stap ik niet in de dreigende negatieve spiraal. Waarschijnlijk omdat ik relativeer en het negatieve in positieve omzet. Maar dit waarschijnlijk weer omdat ik en rijke sociale omgeving heb zoals Christiaan stelde.

Ik vraag me af hoe de depressieve gevoelens van Suffie aanvoelen.
Voelt zij zich onbegrepen?
Voelt zij zich geïsoleerd van andere mensen?
Voelt zij slechts een gevoel van lusteloosheid?
Hoe omschrijf jij dat depressieve gevoel wat aan je knaagt Suffie?

Heb je jezelf vragen gesteld als, heb ik zelfvertrouwen, maak ik makkelijk contact,
ben ik assertief, vind ik mijzelf een compleet mens, hoe kijken andere mensen naar mij, heb ik het gevoel dat ik dingen bereik die ik wil bereiken, heb ik eigenlijk wel doelen, weet ik wat ik wil en weet ik wie ik wil zijn?

Op deze vragen kan je een antwoord geven en wanneer het antwoord negatief is kan je er wat aan doen.

Ik stel deze vragen zo af en toe aan mijzelf en kom er vaak achter dat mensen niet altijd positief over mij denken. Als ik wil dat bepaald mensen positief tegen mij aankijken probeer ik mijzelf te veranderen. Dat ik daarvoor soms moet acteren maakt mij niet uit. Wanneer ik mijzelf lang genoeg in een rol inleef wordt het vanzelf een deel van mijzelf. Wanneer het publiek voor mij klapt ervaar ik voldoening en het sterkt mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld.

Maar ook dit werkt natuurlijk niet bij iedereen.
Ik heb genoeg mensen meegemaakt die depressief werden zonder aanwijsbare reden. Bij een paar bleek probleem uiteindelijk bij ziekte te liggen. Bij een goede vriendin bleek er iets met de lymfe klieren mis te zijn. Na een ingreep en medicatie, zie ik haar nu steeds meer lachen, ze krijgt weer zin in het leven.

[Christiaan]

Het moet overigens wel vermeld worden dat ieder mens wel eens momenten heeft waarop hij of zij depressief is. Zoals eerder vermeld is rouw een vorm van natuurlijke depressie. Zolang je gevoel van 'down-heid' echter meer dan enkele maanden duurt, en er geen verbetering is, dan kan er sprake zijn van een ernstigere vorm waarvoor je hulp moet inschakelen.

Jezelf herkennen in wat mensen hier beschrijven kan natuurlijk, maar dat gebeurt ook bij de regelmatige 'over autisme' topics hier op W&L. In dat soort topics herkend steevast 60% van de posters zich in de kenmerken, terwijl de stoornis in werkelijkheid uiterst zeldzaam is en 3/4 van de autisten niet eens op GoT zou kunnen komen omdat IQ meestal ook uiterst laag is. Het gaat er dus niet om of je dingen herkend, maar hoe ernstig ze voor je zijn. Als je dagelijks leven er ernstig door verstoord wordt, dan is het zinvol om er eens over te gaan praten.

[Verwijderd]

ChristiaanVerwijs schreef op 24 September 2003 @ 23:21:
[...]


Manisch depressief is geen officiele term meer. Dat is overigens een andere term voor een bipolaire stoornis, niet voor een dubbele depressie. Al een aantal jaren niet. Psychoses behoren tot een geheel andere klasse; die van schizofrenie (en overige psychotische stoornissen). Psychoses zijn, grofweg, uittingen van vreemd gedrag, hallucinaties en dillusies. Niet te verwarren met stemmings-stoornissen.

Ik had mezelf al verbeterd wat betreft dat bipolaire depressie gebeuren, en jij maakt precies het verschil wat ik wou maken. zon bipolaire depressie is dus iets heel anders dan die andere, want het valt gewoon onder de psychose, die vaak een andere oorzaak hebben (meer genetisch imho).

[swampy]

Chemische imbalances in de hersens en lichaam. Verstoringen in de neuronen...ach ja...zelf straling op het werk kan geestes ziektes veroorzaken.

Het grootste probleem hier is dat we mensen niet weten WAT balans is.....dus doctors schrijven wel medicijnen uit en die helpen wel maar...in hoeverre het helpt om de natuurlijke balans te herstellen........

[Christiaan]

Verwijderd schreef op 25 September 2003 @ 12:55:
Ik had mezelf al verbeterd wat betreft dat bipolaire depressie gebeuren, en jij maakt precies het verschil wat ik wou maken. zon bipolaire depressie is dus iets heel anders dan die andere, want het valt gewoon onder de psychose, die vaak een andere oorzaak hebben (meer genetisch imho).

Ik snap niet helemaal wat jouw definitie van 'psychose' is. Voor zover ik bekend ben met dit vakgebied betekent het toch echt het zien, horen, voelen of denken van dingen die niet realistisch zijn. Psychotisch gedrag wordt duidelijk zichtbaar bij schizofrenen; die dingen zien, horen, ruiken en denken die er niet zijn. Gebruik van drugs als LSD leidt ook tot psychotisch gedrag in sommige gevallen.

Het lijkt inderdaad wel uiterst aannemelijk dat dergelijk gedrag meer in de genen, of in ieder geval ergens in het lichaam, ligt dan bijvoorbeeld een slechte opvoeding.

[Fr0zenFlame]

Dat iets toevalig gebeurd kan ik me wel in denken, maar soms gebeurd iets TE toevalig Zoals je bijvoorbeeld nieuwe dingen hebt geleerd en ze vervolgends de zelfde dag nog tegen komt of op tv/radio hoort oergens leest etc. En dan bijvoorbeel de dingen die zich in eens tegen je keren allemaal te gelijk. Dit soort dingen leiden bij een hoop mensen tot een dipressie & dan vooral het laatste Maargoed zoals ik al zei, ik kan er om lachen en ooit zal ik het andwoord vinden

P.S

Sorry En ja ik gelloof in GoT & niet in god

[mystic]

Verwijderd schreef op 24 September 2003 @ 20:02:
mystic: ik had niet in de gaten dat er al zon tijd tussen die groep 8 en nu zit

De enige echte manier om me uit een depressieve bui te halen zelf, is door de dingen waarvan ik depressief wordt (gelukkig zijn het bij mij aanwijsbare dingen) echt te accepteren. Helaas lukt dat niet altijd.. dan is vaak de enige oplossing lezen (stripjs vooral, lekker makkelijk en leuk) totdat ik is slaap val, hoewel erover praten ook wel helpt, maar dat kan niet altijd, en ik kan niet alles vertellen.

Het is overigens altijd 's avonds als ik depressief ben, 's ochtends heb ik er bijna totaal geen last van, zeker als ik naar werk of school moet.

time flies...... geeft niet hoor, ik kijk ook niet hoe oud iedereen is.

ik probeer dan altijd ook dingen te doen ie me vrolijk maken, maar eigenlijk boeit het me dan gewoon niet meer, ik vind dan gewoon niets meer leuk eigenlijk.

het maakt bij mij niet uit waneer ik depri ben, 's ochtends, 's middags of 's avonds, al voel ik me 's avonds fijner in het donker, omdat niemand me dan kan zien.

sommige mensen merken hetwel een beetje, want als ikdan met ze praat, haal ik mezelf onderuit, en als ze een grap maken over wat dan ook, geef ik ze altijd gelijk en kan daar de hele dag op terugkomen, maar vaak vinden mensen dat ook gewoon grappig, maar jah.

[4of9]

Het grootste probleem hier is dat we mensen niet weten WAT balans is.....dus doctors schrijven wel medicijnen uit en die helpen wel maar...in hoeverre het helpt om de natuurlijke balans te herstellen........

van bijvoorbeeld de nieuwe generatie antidepressiva (bij. Seroxat) is bekend dat de mits juist voorgeschreven, de natuurlijke balans wel degelijk in veel gevallen (altijd uitzonderingen) herstellen.

[Suffie]

Q schreef op 24 September 2003 @ 23:33:
Om niet te blijven doorzagen/zeuren nog 1 vraag: wat voor soort depresief gevoel hebben we het hier over? Ik bedoel: is het ergens op gericht?: op jezelf als persoon, of je toekomst, (huidige) situatie, of valt het niet te typeren?

je mag wel meer vragen stellen hoor, geen probleem

het "gevoel" was dat ik nix meer positief kon zien. ALLES was zwart. ik haatte mn leven, mn school, en ik kon nix meer positief zien. Ik was een mislukkeling, met school werd het toch nooit wat, en waar mn toekomst heenmoest kon ik terugvinden in de NS-dienstregeling. Ik had nergens zin in, en zelfs lowlands was alleen maar een groot drama voor mn gevoel. Ook op mn vriendje was ik zelfs niet meer verliefd. Met mn verstand wist ik dat ik van hem hield (nog steeds hou), maar zelfs dat gevoel is er een tijdje niet geweest.

Nu weet ik ook nog niet wat ik moet met mn toekomst, maar dat zie ik wel. Ik zie het niet meer zwart, en weet vanmezelf dat ik een leuk meisje ben, die spontaan is en goeie vrienden heeft (ze hebben me toen ook niet laten vallen overigens). En ik probeer er het beste van te maken

ik kan nog wel veel meer typen maar helaas word ik over 2 minuten opgehaald

[Verwijderd]

Ik zie dat we hier nu al bij minstens 3 echt verschillende vormen van depressie zijn gekomen:
Ten eerste de vorm van Suffie, uit het niets, geen aanwijsbare reden, geen slechte opvoeding en goede vrienden. Dit zou je dus echt kunnen 'bestempelen' als een genetisch bepaalde depressie.
Ten tweede, mystic, hier zien we dat de omgeving een grote invloed had op zijn depressie, gepest, 'liefdesverdriet', ouders die er niet over willen praten, etc. Hier lijkt het dus meer op een door de omgeving en misschien wel opvoeding bepaalde depressie.
Ten derde, niet zo ernstig, maar een goed apart voorbeeld, dat van mezelf, meer tijdelijk ook; Ik ben in korte tijd één vriend verloren, en de ander heeft schizofrenie, we hebben geen idee of dat weer goed komt. Ik hoorde deze dingen binnen een week, en daar veranderd je beeld van de wereld toch echt wel van kan ik je vertellen. Daarbij heb ik nog wat problemen, aanwijsbaar maar niet oplosbaar en waar ik niet over kan praten, met niemand. Ook dit zou je dus kunnen beschouwen als een depressie bepaald door de omgeving, doch door heel andere oorzaken dan die van mystic.

Ik neem overigens wel aan dat het in alle drie gevallen niet puur genen en omgeving is, het suffie zal af en toe toch ook wat probleempjes hebben gehad waardoor het even echt erg werd, en ik en mystic zullen het toch ook een beetje in de genen hebben zitten.


Christiaan: Jij legt precies uit wat ik met psychose bedoel, en ik zeg dus dat dat nogal een verschil is met die andere depressies, buiten de bipolaire.

[Q]

Suffie schreef op 25 September 2003 @ 18:12:
[...]

je mag wel meer vragen stellen hoor, geen probleem

het "gevoel" was dat ik nix meer positief kon zien. ALLES was zwart. ik haatte mn leven, mn school, en ik kon nix meer positief zien. Ik was een mislukkeling, met school werd het toch nooit wat, en waar mn toekomst heenmoest kon ik terugvinden in de NS-dienstregeling. Ik had nergens zin in, en zelfs lowlands was alleen maar een groot drama voor mn gevoel. Ook op mn vriendje was ik zelfs niet meer verliefd. Met mn verstand wist ik dat ik van hem hield (nog steeds hou), maar zelfs dat gevoel is er een tijdje niet geweest.

Nu weet ik ook nog niet wat ik moet met mn toekomst, maar dat zie ik wel. Ik zie het niet meer zwart, en weet vanmezelf dat ik een leuk meisje ben, die spontaan is en goeie vrienden heeft (ze hebben me toen ook niet laten vallen overigens). En ik probeer er het beste van te maken

ik kan nog wel veel meer typen maar helaas word ik over 2 minuten opgehaald

Dit verschaft inzicht, ik herken er wel iets in vanuit de periode op de middelbare school. Die omslag kwam dus door te praten en door 'dingen te doen/bezig te zijn'. Maar wat veranderde er dus feitelijk: het glas werd halfvol inplaats van halfleeg? Hadden de gesprekken en het voortschreidende inzicht tot gevolg dat je tot het besef kwam dat het eigenlijk wel "mee viel" met jou? Is relativeren misschien een toverwoord?

Om aan te sluiten op wat Merlin schrijft, alhoewel ik niet weet of het op je situatie aansloot: "aan elk probleem komt een eind." Dat is iets wat ik zelf heb en waarom ik mij nooit ergens zo druk meer over kan maken dat het mijn gemoedsrust vergald.

4of9

Ben ik mijn reactie aan het typen richting Suffie, steelt iemand hier de bekende metafoor. Grr..

Mijn psycholoog vertelde mij dan ook dat juist dingen ondernemen en een goed ritme erg belangrijk zijn. Ik ging iedere dag een half uur wandelen en dwong mezelf om contacten te leggen en dingen te ondernemen. Dit werkte erg positief.

Een vergelijkbare ervaring heb ik met problemen: nooit laten liggen, hoe groter het probleem, des te sneller reageren, handelen, dan is het snel weg voordat het groeid. Zeker op de middelbare school deed ik dat niet, wat je ernstig uitput.

Maar meer algemeen: een dag hard werken is vaak minder vermoeiend dan een dag niets doen, zo is mijn ervaring, bovendien ben je wel moe, maar op een andere manier, veel meer voldaan, wat opzich vaak weer voldoende energie geeft om thuis ook nog e.e.a te ondernemen. Het gevoel iets gedaan te hebben is iets wat mensen als prettig ervaren. Het is soms lekker om even bij te komen maar vaak geeft een dag nietsdoen eerder een negatief gevoel, hoe langer je zit te nietsen, hoe meer moeite het kost om motivatie te vinden om iets te gaan doen.

[mystic]

Suffie schreef op 25 September 2003 @ 18:12:
[...]

je mag wel meer vragen stellen hoor, geen probleem

het "gevoel" was dat ik nix meer positief kon zien. ALLES was zwart. ik haatte mn leven, mn school, en ik kon nix meer positief zien. Ik was een mislukkeling, met school werd het toch nooit wat, en waar mn toekomst heenmoest kon ik terugvinden in de NS-dienstregeling. Ik had nergens zin in, en zelfs lowlands was alleen maar een groot drama voor mn gevoel. Ook op mn vriendje was ik zelfs niet meer verliefd. Met mn verstand wist ik dat ik van hem hield (nog steeds hou), maar zelfs dat gevoel is er een tijdje niet geweest.

ik heb/had hetzelfde gevoel, ik vond het geluid van treinen zowel positief als negatief klinken, het klonk zo enorm bevrijdend, maar aan de andere kant maakte het me ook wel wat bang.

ik woon dicht bij het spoor ( ca 150 meter ) dus je kunt de trein hier goed horen, en ik wist precies waar hij naartoe ging, intercity apeldoorn - amersfoort, en net buiten apeldoorn zit een plek, waar de trein door een talluut gaat, dus aan beide kanten omgeven door een heuvel, die net boven de hoogspanning lijnen komt, ik ben er als kind veel langsgefietst, en die plek leek me zo enorm bevrijdend, als ik zou gaan, had ik m'n plek al uitgezocht, en de afscheidsvrieven had ik ook al gemaakt, ik had al muziek uitgezocht, alles, maar wat me nu eigenlijk precies tegenhield, weet ik niet.

maar eigenlijk het hele verhaal wat suffie schrijft qua gevoel, lijkt op mij, alleen was voor haar het gevoel van dood te willen de druppel, voor mij dus niet.

Nu weet ik ook nog niet wat ik moet met mn toekomst, maar dat zie ik wel. Ik zie het niet meer zwart, en weet vanmezelf dat ik een leuk meisje ben, die spontaan is en goeie vrienden heeft (ze hebben me toen ook niet laten vallen overigens). En ik probeer er het beste van te maken

ik weet ook nog niet wat ik moet, ik zie het allemaal nog steeds zwart eigenlijk, vind mezelf nog steeds niet, en m'n instelling is ook heel anders geworden, ik ben gewoon niet bang meer voor de dood, als ik nu aangereden zou worden door een vrachtwagen, is het gewoon jammer. punt. ik ga wel gewoon verder met leven, en probeer er voor m'n vriendin en mischien ook voor anderen ( als ik zou weten voor wie, maar ok ) er gewoon maar het beste van te maken.

ik weet niet op ik interresant genoeg ben, maar als je vragen hebt, just ask.

ik weet ook niet waarom ik precies vertel waar ik mezelf van kant wou maken, of waarom ik alles vertel, nou ja, veel iig, maar toen ik dit topic las, voelde ik me aangesproken, en het voelt eigenlijk ook wel bevrijdend om alles te vertellen, waarschijnlijk maar voor even, maar toch.

[merlin_33]

Suffie schreef op 25 September 2003 @ 18:12:
[...]

je mag wel meer vragen stellen hoor, geen probleem

het "gevoel" was dat ik nix meer positief kon zien. ALLES was zwart. ik haatte mn leven, mn school, en ik kon nix meer positief zien. Ik was een mislukkeling, met school werd het toch nooit wat, en waar mn toekomst heenmoest kon ik terugvinden in de NS-dienstregeling. Ik had nergens zin in, en zelfs lowlands was alleen maar een groot drama voor mn gevoel. Ook op mn vriendje was ik zelfs niet meer verliefd. Met mn verstand wist ik dat ik van hem hield (nog steeds hou), maar zelfs dat gevoel is er een tijdje niet geweest.

Nu weet ik ook nog niet wat ik moet met mn toekomst, maar dat zie ik wel. Ik zie het niet meer zwart, en weet vanmezelf dat ik een leuk meisje ben, die spontaan is en goeie vrienden heeft (ze hebben me toen ook niet laten vallen overigens). En ik probeer er het beste van te maken

ik kan nog wel veel meer typen maar helaas word ik over 2 minuten opgehaald

Ik wil even een voorzichtige inschatting maken.
Ik lees dat je naar Lowlands bent geweest en redeneer dat je van alternatieve muziek houd. Naar mijn ervaring zijn mensen die van alternatieve muziek houden eerder denkers dan meelopers dus meer individu. Dit uit zich meestal in een andere kledingsstijl als de massa en een meer uitgesproken eigen mening.
Vanwege de grote sociale druk op school door haantjes gedrag en de vrouwelijke variant daarvan loop je extra risico als je buiten de massa valt. Juist omdat je meer over dingen denkt loop je risico negatief te worden. Je kunt dat gedoe op school niet begrijpen maar het ook niet veranderen. Dan heb je nog de prestatie druk op school. Je prestatie kan beinvloed worden doordat je op school te veel met je sociale rol bezig bent of dat je school zo gaat haten dat je je concentratie vermogen verliest en je motivatie. Natuurlijk kan de lesstof ook te zwaar zijn of gewoonweg niet interessant. Wanneer je op school ondermaats of bovenmaats presteerd heb je ook weer een probleem, je hoort alweer niet bij de massa.

Of jij jezelf hier in herkent weet ik niet maar je zegt school te haten je ziet jezelf als een mislukkeling en je ziet voor jezelf geen toekomst.
Het is voor iedereen moeilijk om een redelijk doel te vinden. Je hoort kinderen op de basisschool wel zeggen ik wil piloot worden of filmster etc. etc. De maatschappij verlangt dat je zo hoog mogelijke doelen stelt en carrière moet maken. Naar mate je ouder wordt kom je erachter dat je op die manier steeds tegen muren aanloopt.
Je komt steeds meer tegenslagen tegen en denkt en mislukkeling te zijn.
Het is belangrijker om ergens voldoening uit te halen dan naar het hoogste te streven. Iemand die heel simpel werk doet en dit simpele werk als een kunst bedrijft is gelukkiger als een manager die keer op keer het onmogelijke moet bereiken en altijd bekritiseert word.

Mag ik een suggestie doen waar je misschien iets aan kunt hebben?

Probeer vrijwilligers werk te gaan doen bij een jongerencentrum of poppodium bij jou in de buurt. Het voordeel is dat ze daar blij zijn met mensen die mee willen helpen je wordt dan gewaardeerd. Je kunt daar op korte termijn doelen behalen. Bijvoorbeeld het organiseren en begeleiden van een concert. In deze centra heb je vaak een diversiteit aan taken, bijvoorbeeld de programmering van activiteiten, het decor verzorgen, lichttechniek, geluidstechniek, stagemanagement, floormanagement, flyers ontwerpen, websites maken en facilitaire zaken als barmedewerker, garderobe, kassa, gastheer/gastvrouw en noem maar op. Al deze teken richten zich steeds opnieuw op 1 avond of middag en als die voorbij is begin je weer aan je volgende doel. Op deze manier kun je veel leren en veel voldoening krijgen. Bovendien kun je vaak van taken switchen en onderzoeken wat je het leukste vind of je het beste ligt. In al deze taken vind je ervaring die je in de maatschappij ook verder kunt gebruiken. Je leert er organisatorische, economische, facilitaire, creatieve en technische vaardigheden. Hiermee kun je dan meer het doel bepalen waarvoor je gaat leren. En misschien doet het wisselen van school dan ook wonderen.
Ook ervaar je natuurlijk berg aan sociale contacten. Je zult zien dat je telkens een variateit aan subculturen tegen komt en dat mensen in zon poppodium/jongerencentrum veel minder massa gedrag vertonen.
Als je bijvoorbeeld helpt activiteiten te organiseren zul je gerust ook mislukte activiteiten ervaren maar ook positieve, hierdoor leer je met mislukkingen om te gaan en van je fouten te leren.
Ik heb een tijd als sociaal cultureel werker gewerkt en legio mensen met fobieën, depressiviteit, en psychische aandoeningen als vrijwilligers gehad. Zij voelden zich allen aanvaard en zover als de aandoening kon worden genezen werd er voor hun gevoel en grote vooruitgang geboekt.

Ik kan me voorstellen dat je denkt ik ga niet bij zon suffe kinderachtige tent werken (want sommige tenten zijn dat inderdaad) maar besef je dat jij hier wat aan kan veranderen, niets geeft zoveel voldoening en zelfvertrouwen als vooruitgang boeken.

[peter_the_hobbit]

Om even mijn verhaal te doen, ik ben dus al 3 jaar bezig met een "depressie". Het begon allemaal toen ik in het 5de zat, en wat probleemkes kreeg op school. Leerkracht die de pest aan mij had, goede vriend had een ongeluk, in coma geraakt, andere vriend zelfmoord gepleegd. Kben toen van school verandert en alles op alles gezet om mijn jaar uit te kunnen doen. Is mij gelukt, maar naar de grote vakantie is het begonnen. Eerst was het een chronische vermoeidheid volgens mijn dokter. Daarna verwees hij me door naar een jongere-psycholoog en pyschiater. Om alle vooroordelen even uit de wereld te helpen, nen psychiater schrijft meestal enkel medicatie uit, het is de psycholoog die met u gesprekken heeft.
Dat heb ik dus een jaar volgehouden, en dan gewoon gestopt. Het hielp niets. Elke keer hetzelfde,
"oe ist ermee". "Wa is er allemaal gebeurt" en de rest. Na een tijdje was het routine, en het heeft mij niets geholpen. Nooit hebben ze de oorzaken kunnen vaststellen, of mij zeggen wat ik best deed.
Nu zijn we 2 jaar later, ik heb ondertussen een jaar als arbeider gewerkt. Dit heeft mij zeer veel geholpen.
Ik ben geen depressief persoon meer. Maar ik heb nog mijn "momenten." Het zijn momenten waarop ik alles eerder zwart zie. Ik leg dan meestal muziek op, toestanden gelijk Goldie, couting crows, switchfoot, enz. Het rare is, als ik zo een "moment" heb, kan ik zeer goed gedichten schrijven, creatieve dingen maken, enz.
HEt is gelijk of ik ineens alleen nog gevoel heb, geen verstand meer. Of dit gezond is weet ik niet maar ik vindt deze "momenten" niet echt slecht, maar nu ook niet om te zeggen wenselijk.

Misschien heb ik:

ChristiaanVerwijs schreef op 24 September 2003 @ 22:19:
Een milde vorm is ‘cyclothemia’, waarbij zowel de depressie als de mania mild zijn. Deze vorm is echter wel chronisch, wat betekent dat genezing moeilijk is en de stoornis vaak meer dan 30 jaar duurt.

Ik kan mij bijna volledig aansluiten bij het verhaal van suffie. En hulpverleners helpen niets. Echt niet. Wat ik geleerd heb is dat er dingen zijn, in jezelf, dat je niet kan verwoorden. Het is enkel jijzelf die ze kan voelen en er iets aan doen. Mij lukt het beetje bij beetje, mezelf te ontdekken.
Wat ik ook geleerd heb is zelfkritiek. Ik durf mezelf wel eens te berispen. Als andere mensen dit doen sla ik direct dicht. Maar bij mezelf durf ik dit te doen, en dat helpt wel.
En elke dag opnieuw beginnen. Lukt het een dag niet, niet erg, volgende dag weer opnieuw. Ik leef echt van dag tot dag. Mijn vriendin maakte onlangs de opmerking dat ik elke dag anders ben. Maar dan in positief zin meestal.

[ Voor 17% gewijzigd door peter_the_hobbit op 26-09-2003 15:14 ]

[4of9]

Naar mijn ervaring zijn mensen die van alternatieve muziek houden eerder denkers dan meelopers dus meer individu.

dit is dus gewoon super onzin, echt de hokjes denk geest, en mensen die zich alternatief kleden horen ook weer bij een groep etc etc... onzin dus.

En hulpverleners helpen niets. Echt niet.

Bij mij wel, en velen met mij, niet iedere hulpverlener maar de laatste zeker wel. Met dit soort uitspraken moedig je mensen zeker niet aan om hulp te zoeken terwijl ik van mening ben dat iemand pas kan oordelen nadat ze geprobeerd hebben, iig geprobeerd.

Laat mensen het zelf ontdekken ook al heb je zelf geen goede ervaringen. Ik had ze zelf ook niet en was ook super sceptisch, maar mijn laatste ervaring was juist erg positief (mischien dat het ook komt dat ik niet meer aan het puberen was en me niet meer af zet tegen authoriteiten.)

[merlin_33]

4of9 schreef op 26 September 2003 @ 15:31:
[...]


dit is dus gewoon super onzin, echt de hokjes denk geest, en mensen die zich alternatief kleden horen ook weer bij een groep etc etc... onzin dus.

Als je bewust ontkent dat er op scholen niet in hokjes gedacht wordt en er geen groepsvorming ontstaat kan je die hokjesdenkgeest ook niet begrijpen. Je loopt dan bij voorbaat al risico om de pispaal te worden.
Ik snap dat je de bewuste zin negatief interpreteert maar zie even de context.
Uiteindelijk draag ik een oplossing aan die dicht tegen jou oplossing aanligt.
Met een frase uit mijn tekst de hele tekst afbranden is wel heel erg gemakkelijk.

quote:
--------------------------------------------------------------------------------
En hulpverleners helpen niets. Echt niet.

--------------------------------------------------------------------------------

dit wekt de suggestie dat ik dat geschreven heb. Ik neem aan dat dit niet je bedoeling was. Geef alsjeblieft even aan van wie de tekst komt volgende keer.
Het gaat anders op een flame lijken.

[ Voor 24% gewijzigd door merlin_33 op 26-09-2003 16:28 ]

[Suffie]

ff een korte reactie, het is laat, ik heb net de KUTSTE dag uit mn leven gehad, dus ik zal het kort houden.

ik ben geen "alto" zoals merlin dat dacht af te leiden uit het feit dat ik naar Lowlands ben geweest. Hoe ik mezelf wel moet omschrijven weet ik niet.

oh en mijn depressie speelde NA de puberteit

ik ben inmiddels klaar voor mn volgende depressie, want na vandaag heb ik zonder hysterie al meerdere malen gedacht aan zelfmoord. Ik doe het niet, omdat dat egoistisch zou zijn. Maar ik moet maar ff denken dat ik nu op het diepste punt zit en dat het over een tijdje wel weer beter gaat

[mystic]

Suffie: heel veel sterkte meid, komt allemaal wel weer goed hoor, ik weet niet wat er zo kut was aan vandaag, en dat gaat ons ook niets aan, maar alles kan wel opgelost worden, just keep on going !

[ratsja]

Xx

[ Voor 99% gewijzigd door ratsja op 04-04-2016 08:45 ]

[peter_the_hobbit]

hey ratsja, hoe hebben ze gevonden waar je aan lijdt? Bij mijzelf hebben ze mij nooit kunnen zeggen wat het was. Moest je tests ondergaan?
Ikzelf heb er ook veel gedaan. Je kent ze waarschijnlijk wel. Vragenlijsten met constant bijna dezelfde vragen, maar ik mocht ze maar invullen na een zware fysieke inspanning. Vraag mij nie waarom.

[ratsja]

Xxx

[ Voor 100% gewijzigd door ratsja op 04-04-2016 08:46 ]