swampy schreef op 20 September 2003 @ 14:35:
[...]
2,25 kilometer...mmm...hoeveel kernkoppen "nodig" zijn hangt af van de soort astroide en het "gewicht" er van. En natuurlijk de snelheid.
Maar zelf dit brokje zou zo ongeveer onmogelijk moeten zijn om te stoppen!
Een asteroïde van 2,25 km in diameter blaas je gemakkelijk uit zijn baan met 1 of 2 nucleaire wapens, lijkt veel, 2,25 km, maar het valt op zich best mee, als je naar gaat dat een beetje zware waterstofbom 40km² een ander aangezicht kan geven.
Het blok hoeft niet vernietigd te worden, hoogstens uit zijn baan zodat ie de aarde mist, of uitelkaar valt door de zwaartekracht wisselwerking...
Brons schreef op 20 September 2003 @ 14:46:
Een paar kernkoppen erop af schieten is zeker niet een handige methode omdat er altijd een paar stukken overblijven.
Handig om een groot rotsblok in stukken te schieten als er opeens 5 kleinere stukken op de aarde afkomen (outpost anyone?

)
Lol outpost, het mooiste vond ik de Panic button, brilliant idee!!
5 kleinere blokken hebben een veel groter oppervlak en dus meer verdamping/verbranding....
xtreme_lunatic schreef op 20 september 2003 @ 14:46:
OK, niet lachen. Ik ben geen specialist in dit gebied.
Hoe kunnen kernbommen nou ontploffen in de ruimte? Daar is toch geen zuurstof? Of niks?
Een leraar zei eerst: We komen de kernrotzooi nergens meer kwijt. Toen zei ik: Hoezo schieten ze het niet de ruimte in? Hij zei dat straling een tussenstof nodig heeft en dan waarschijnelijk de straling dan gewoon weer op aarde terechtkomt.
Maar hoezo zou er opeens iets inslaan? Het is duizenden jaren goed gegaan! Het loopt volgens mij écht niet zo'n vaard hoor. Er zou eerst ook een Rusisch ruimteschip op aarde neerkomen. Daar hoor ik ook niks meer van.
Nog beetje duidelijk, mijn lapzwans verhaal?

Dat is het meest belachelijke dat ok ooit gehoord heb, op de verhalen van Baron von Muchausaen na...
Kernbommen hebben geen zuurstof nodig, dus dat maakt niks uit. De Gamma straling(verreweg de belangrijkste aangezien beta & alpha straling de aard oppervlakte niet eens raken vanuit de ruimte) is net al licht in staat door het luchtledige te reizen, de afstand zal zo groot zijn dat de effecten niet dodelij kzullen zijn...
Het is duizenden jaren goed gegaan, dat is juist het probleem, hoe langer hoe groter de kans....
Het russische ruimteschip is een ruimtestation(wereld van verschil) en die is gecontroleerd neergestort in de grote oceaan, het merendeel however, is verbrand/verdampt tijdens de trugkeer in de atmosfeer, je hoort er niks meer van omdat ie op een paar kilometer diepte onder water ligt

Je kunt dezelfde hoeveelheid energie vrijmaken met bijvoorbeeld TNT of C4. het nadeel is vaak wel dat je vele duizenden kilo moet laten ontploffen..
Neen dat doen ze niet. En dat is maar goed ook, bij het laatste Ariane V ongeluk werd de raket en zijn lading verspereid over een kleine 10km². Tjernobyl zou kinderspel zijn vergelijken met het laten ontploffen van enkele vaten vol nucleair afval zo hoog in de lucht.
De russen hebben wel plannen een kerncentrale op mars te bouwen, hoe ze ooit hun brandstof veilig omhoog krijgen lijkt me best interessant. Kleine hoeveelheden bijvoorbeeld. Een paar honderd gram zou voldoende moeten zijn voor enige weken van energie leverantie....
swampy schreef op 20 september 2003 @ 15:28:
[...]
....mmmmm...omdat er al veel te veel afval rond de aarde hangt!
Historisch detail: Er zijn zelf vuilniszakken in de ruimte rond de aarde die nauwkeurig in de gaten gehouden worden!
Ook het rondzwervende ruimte afval is een pain in the ass, de MIR is eens zwaar beschadigd door een stuk afval van enkele kilo's, je zou niet geraakt willen worden door een vat nucleair afval....
Verwijderd schreef op 20 September 2003 @ 18:13:
Nou nee... Ik vermoed dat een dergelijke kernbom een klein kratertje in zo'n astroide slaat. Een kernbom van 20 megaton verbrandt misschien tot op een paar kilometer alles aan het oppervlak, maar slaat echt geen gat van kilometers diep en breed in de aarde. En dat zal hij met een meteoriet dus ook niet doen.
Maar als je de raket aan de zijkant laat inslaan, word ie wel degelijk uit zijn baan geschoten.
Een andere oplossing zou een keten van(kleine) atoom wapens kunnen zijn die ieder een klein kratertje slaan met een korte tussenpose(say 1-2 minuten) en zo langzaam een tunnelachtig gebeuren maken. Vervolgens ram je d'r zo'n 50 megaton wapen in het midden en je heb de rest van de avond een schitterend schouwspel

Ik denk dat in het middelpunt de temperatuur tot luttlele duizenden graden op kan lopen, zelfs IJzer gaat dan over tot gas..
Wildfire schreef op 21 September 2003 @ 10:26:
[...]
Ik heb dit gezien op Discovery. Gemiddeld wordt de aarde eens in de zoveel jaar (kan me het exacte aantal helaas niet herinneren, maar betreft hier wel tienduizenden jaren) getroffen door een asteroïde van zo'n omvang dat het leven op aarde grotendeels wordt uitgevaagd...
Wat betreft die ijstijd: uit onderzoek bleek dat ijstijden ook zeer regelmatig terugkeerden. Ook wat dat betreft hebben we onze "afspraak" alweer gemist, we zouden alweer lang in een ijstijd hebben moeten zitten.
Asteroïden zoals die toen de dinosaurussen wegvaagde komen eens in de zoveel tien miljoenen jaren voor. Het lijkt me frappant dat zo'n asteroïde elke zoveel duizend jaar langs komt, dan zou er zeker geen intelligent leven zijn op de planeet! D'r zullen er tientallen zijn die een een half continent een ander klimaat geven, maar echt veel die het leven op aarde geheel uitwissen :-S......
Snowwie schreef op 21 September 2003 @ 22:11:
Nog even terugkomend op de H-Bom, het zou toch wel mogelijk zijn, als de astroide zich nog op een aantal maanden van de aarde bevind er een team astronauten op af te sturen en de kernbom een aantal honderden meters in de astroide te plaatsen. Oke dit is echt een beetje Bruce Willes idee, maar het is nog niet eens zo'n slecht idee. Over het algemeen bestaan astroiden uit ijs en gesteende, dus boren moet geen probleem zijn.
Met de huidige technologieen moet het mogelijk zijn een veel zwaarde kernbom te maken dan de grootste van 50 megaton die ooit is afgegaan. Zo'n nucleaire explosie moet zo'n astroide toch wel kunnen verdampen.
Overigens mocht het steentje in de oceaan plonzen dan hebben we in elk geval geen nucleaire winter (het stof blijft dan uit), alleen wel natte voeten.
Ach, anders monteren we gewoon wat raketten op Australie, duwen we de aarde gewoon een paar kilometer opzij

Het prbleem van armageddon is dat je:
A. Nooit 2 space shuttles zo dicht bij elkaar kutn lanceren, de duwen elkaar uit hun maar en zouden kunnen botsen.
B. De meteorie vliegt met tientallen kilometers..per seconde. Nu denk je, als ze een space shuttle aan een ruimtestation koppelen doen ze dat toch ook op zulke snelheden? Idd, maar het ruimtestation en speceshuttle bewegen ten opzichte van elkaar enkele cm per seconden. Zo'n asteroide is vergeven van stof en gruis dat allemaal een andere sneheid heeft, een kiezelsteen die met 1 km/s reist is een dodelijker projectiel dan een kogel.
C Landen op een asteroïde met een spaceshutlle, mja, we hebben al moeite zo'n karretje op de maan neer te pleuren en een spaceshuttle trug te laten komen op aarde, laat staat op een asteroïde die draait en waarschijnlijk geen mooie openplekken heeft zoals in de film...
Als hij in zee plonst verdampt er een paar miljard liter water, het geen het broeikas effect zal versterken of zal condenseren en voor een lichte tot middelmatige klimaatsverandering zal zorgen.(of ut word gloeiend heet of de temp daalt een paar graden, beide zijn slecht voor nederland

)
Daarbij krijg je een tsunami waar je, zeker in nederland, meer dan aleen nattevoeten van krijgt....