Ik probeer iets voor mezelf op een rijtje te krijgen, maar ik loop wat vast.
Ik heb vaak een gevoel van Deja-Vu. Dus dat ik als iets is gebeurt ik het idee heb dat ik dat al wist vantevoren. En dan dus niet van een soortgelijke ervaring, maar echt uniek.
Nou ben ik eens gaan denken en ik kwam tot de conclusie dat je hersenen zoiets dan waarschijnlijk 'invoegen' in een eerder tijdsbesef dan dat het daadwerkelijk is gebeurd. Zodoende dat je achteraf DENKT dat je het al eerder wist.
Maar ik heb de laatste jaren juist dat ik al tijdens een Deja-Vu of echt vantevoren al weet dat er iets gaat gebeuren.
Nou, wederom kan dat 'ingevoegd' zijn vantevoren. Net vantevoren in dat geval dus.
Maar nu komt het dus : vroeger was ik zeg maar alleen 'toeschouwer'. Dus dat ik een auto voorbij zie komen en naderhand dacht van "hee, dat wist ik al". Maar nu heb ik dus dat ik vantevoren al weet dat die auto er aan gaat komen. Nog steeds kan dat achteraf zijn 'ingevoegd'. MAAR .. wat de laatste tijd speelt is dat ik acties onderneem op basis van die kennis. Dus dat ik al naar de hoek van de straat kijk, omdat ik WEET dat die auto er aan komt (als voorbeeld dus).
En daar loopt mijn redenatie vast. Want dat KAN niet ingevoegd zijn, want die acties zijn een gevolg van de kennis, en die kennis MOET dus al voor de gebeurtenis bekend zijn, anders kan ik die acties niet ondernemen.
Nou ben ik een man van de wetenschap, in de zin dat ik nergens echt in geloof behalve de wetenschap en zo. Dus geen god of wat dan ook.
Maar ik kan dit dus niet verklaren. Waar ik dus naar zoek is een wetenschappelijke verklaring van het feit dat er daadwerkelijk kennisoverdracht is in een non-lineare wijze. Van een later tijdstip, naar een eerder. Dat, of dat een nog niet linear gebeurt feit exact door mij voorspeld is. Maar de kans dat dat elke keer weer gebeurt, en zo exact, met zulke willekeurige gebeurtenissen, is nog vele malen kleiner dan de kans dat non-linear informatie teruglekt, naar een eerder punt in de tijd.
Kijk, ik kan dus naderhand denken dat ik het eerder wist, terwijl dat niet zo was, maar als ik bv. opzij stap voor die auto omdat ik WEET dat hij er aankomt (Deja Vu vóórdat het feit gebeurd), dan KAN dat simpelweg niet naderhand door mij 'bedacht' zijn.
Zou het kunnen zijn dat de mens zo ver is geëvolueert dat non-lineare gedachtenprocessen mogelijk zijn? Dat de natuurwetten herschreven moeten worden ooit omdat blijkt dat tijd niet linear is. Dat is de enige verklaring die ik kan bedenken.
Dit laatste klink als een Star-Trek aflevering, maar een beter antwoord heb ik er zo snel niet voor.
Ik zou graag van jullie een verse invalshoek zien.
HlpDsK
Ik heb vaak een gevoel van Deja-Vu. Dus dat ik als iets is gebeurt ik het idee heb dat ik dat al wist vantevoren. En dan dus niet van een soortgelijke ervaring, maar echt uniek.
Nou ben ik eens gaan denken en ik kwam tot de conclusie dat je hersenen zoiets dan waarschijnlijk 'invoegen' in een eerder tijdsbesef dan dat het daadwerkelijk is gebeurd. Zodoende dat je achteraf DENKT dat je het al eerder wist.
Maar ik heb de laatste jaren juist dat ik al tijdens een Deja-Vu of echt vantevoren al weet dat er iets gaat gebeuren.
Nou, wederom kan dat 'ingevoegd' zijn vantevoren. Net vantevoren in dat geval dus.
Maar nu komt het dus : vroeger was ik zeg maar alleen 'toeschouwer'. Dus dat ik een auto voorbij zie komen en naderhand dacht van "hee, dat wist ik al". Maar nu heb ik dus dat ik vantevoren al weet dat die auto er aan gaat komen. Nog steeds kan dat achteraf zijn 'ingevoegd'. MAAR .. wat de laatste tijd speelt is dat ik acties onderneem op basis van die kennis. Dus dat ik al naar de hoek van de straat kijk, omdat ik WEET dat die auto er aan komt (als voorbeeld dus).
En daar loopt mijn redenatie vast. Want dat KAN niet ingevoegd zijn, want die acties zijn een gevolg van de kennis, en die kennis MOET dus al voor de gebeurtenis bekend zijn, anders kan ik die acties niet ondernemen.
Nou ben ik een man van de wetenschap, in de zin dat ik nergens echt in geloof behalve de wetenschap en zo. Dus geen god of wat dan ook.
Maar ik kan dit dus niet verklaren. Waar ik dus naar zoek is een wetenschappelijke verklaring van het feit dat er daadwerkelijk kennisoverdracht is in een non-lineare wijze. Van een later tijdstip, naar een eerder. Dat, of dat een nog niet linear gebeurt feit exact door mij voorspeld is. Maar de kans dat dat elke keer weer gebeurt, en zo exact, met zulke willekeurige gebeurtenissen, is nog vele malen kleiner dan de kans dat non-linear informatie teruglekt, naar een eerder punt in de tijd.
Kijk, ik kan dus naderhand denken dat ik het eerder wist, terwijl dat niet zo was, maar als ik bv. opzij stap voor die auto omdat ik WEET dat hij er aankomt (Deja Vu vóórdat het feit gebeurd), dan KAN dat simpelweg niet naderhand door mij 'bedacht' zijn.
Zou het kunnen zijn dat de mens zo ver is geëvolueert dat non-lineare gedachtenprocessen mogelijk zijn? Dat de natuurwetten herschreven moeten worden ooit omdat blijkt dat tijd niet linear is. Dat is de enige verklaring die ik kan bedenken.
Dit laatste klink als een Star-Trek aflevering, maar een beter antwoord heb ik er zo snel niet voor.
Ik zou graag van jullie een verse invalshoek zien.
HlpDsK