Oude mapmakers noemden Antartica ‘het onbekende zuiderlijke contintent’ omdat ze dachten dat het de rest van de wereld in balans hield met zijn massa. Het continent werd zelf pas in 1818 door westerlingen ontdekt, en de vorm van de landmassa van onder het ijs pas in 1958.
In 1929 werd de Piri Reis kaart ontdekt in een bibliotheek in Constantinopel. De kaart was geschilderd op de huid van een gazelle en bevatte een overzicht van de ‘wereld’ zoals die tot op dat moment bekend was. Vreemd genoeg bevatte de kaart ook de kustlijn van amerika en antartica. Piri Reis was een turkse admiraal die voor zijn kaart gebruik maakte van ongeveer 20 ‘source maps’ die hij uit andere bronnen had verkregen. Zijn kaart was in 1513 voltooid. Een online versie is hier te vinden:
http://www.dataxinfo.com/hormuz/icons/pirireis.jpg
Charles Hapgood heeft er een levenstaak van gemaakt deze kaart, maar ook andere oude kaarten, te onderzoeken.
Op het eerste gezicht ziet de kaart eruit als getekend door mensen met weinig verstand van het tekenen van kaarten. De kustlijn van amerika ziet er erg vervormd uit. Toch is de kaart niet zonder reden zo getekend. Er is namelijk gebruik gemaakt van een andere ‘projectiemethode’. Het vereist namelijk een hoop wiskunde om iets wat rond is te plaatsen op een vierkante of rechthoekige kaart. Er is gebruik gemaakt van de zogenaamde ‘equidistant’ projectiemethode. Het bijzondere aan de kaart is ook dat antartica erop lijkt te staan. Bovendien zijn de latitude en longitude locaties van kenmerken van de afrikaanse, noord en zuid-amerikaanse kusten uiterst accuraat weergegeven. Hetzelfde geldt voor Antartica. Leggen de kaart van Piri Reis op onze eigen kaarten, dan zien we dat de kaart van Piri Reis laat zien:
http://www.wwatching.net/map_piri_equa_lg
Momenteel is er sprake van een debat of de Piri Reis kaart wel of niet Antartica laat zien. Hapgood werd eerder out-of-context gequote door zijn uitspraak dat ook hij het niet zeker weet of het wel antartica is. Wat Hapgood zegt is dat als de Piri Reis kaart het enige bewijs was, de discussie snel over zou zijn. Naast de Piri Reis kaart zijn er namelijk nog veel oudere en veel accuratere kaarten.
Een bekende map die Antartica laat zien is die van Oronteus Finaeus uit 1532:
http://www.wwatching.net/map_oro_lg
Op deze kaart zien we duidelijk Antartica. Let er wel op dat de projectiemethode ook hier anders is dan die nu gebruikt wordt – de vorm van het contintent is dus anders dan de vorm die je op onze kaarten zult vinden. Het is natuurlijk interessant de kaart van Fineaus om te rekenen naar een huidige projectiemethode. Het resultaat is:
Vergelijken we dit met wat we nu weten van Antartica dan zien we dit:
De kaarten zijn duidelijk niet helemaal gelijk, maar het is wel belangrijk dat de vorm zonder meer goed is. Laat er geen twijfel over bestaan dan Finaeus Antartica vereeuwigd heeft op zijn kaart. Het lijkt uiterst sterk dat enkel door toeval de beide kaarten zo goed gelijken.
Op zichzelf bewijzen deze kaarten natuurlijk niet alles. Maar kunnen meerdere kaarten die ook Antartica laten zien even gemakkelijk genegeerd worden? Philip Buache, een achtiende-eeuwse franse geoloog, maakte een kaart van antartica, gebaseerd op kaarten die antartica laten zien zonder ijs (kon alleen kleine versie vinden):
De kaart van Buache laat de subglaciale gesteldheid van het gehele contintent zien, die zelfs in 1958 nog niet bekend was. Pas in dat jaar werd bevestigd wat al op de kaart uit 1737 staat; de kustlijn van een ijsvrij antartica. Het meest treffend is de vaarweg die Buache tekent door het continent heen. In tegenstelling tot meer recente kaarten laat Buache zien dat Antartica bestaat uit twee losse eilanden met daartussen een vaarweg. Een dergelijke vaarweg zou inderdaad bestaatn als antartica ijsvrij was geweest, zoals het onderzoek van 1958 aantoont. Het contintent bestaat uit een archipel van grote eilanden aaneengesmeden door ijs. Cartografische experts van de US Navy en Air Force hebben de kaarten onafhankelijk gecontroleerd en geconcludeerd dat het autenthieke weergaven zijn van de subglaciale kenmerken van Antartica.
Maar hoe zit het met andere contintenten? Hier keren we terug naar de Piri Reis kaart. Deze laat namelijk uiterst treffend de amerikaanse kustlijn zien. Zelfs het toen nog niet bekende Andes-gebergte wordt op de kaart zichtbaar en het laat correct zien waar de amazone start. Ook de in 1592 ontdekte Falkland-eilanden staan op de kaart uit 1513, en wel op de juiste breedtegraad. Dit betekent overigens niet dat de kaart ook zijn onnauwkeurigheden heeft. De amazone wordt namelijk twee keer op de kaart gevonden. Wellicht als gevolg van een verkeerde overlapping van twee van de door Piri Reis gebruikte kaarten.
Interessant is ook de landbrug die wordt gevonden op de kaart van Hadji Ahmed uit 1559. Helaas kon ik van deze kaart geen versie vinden, maar hij is te vinden in het boek van Hapgood (pp 99) – heeft iemand dat boek toevallig? Deze kaart lijkt een accurate weergave van de periode toen alaska nog één was met siberie. Tussen deze contintenten lag toen een eiland genaamd Beringia. De kaart van Ahmed laat dit eiland, of deze ‘landbrug’ zien. Zij verdween toen de waterspiegel rond 10.000 BC begon te stijgen.
Er zijn nog meer kaarten, zoals die van Iehudi Ibn Ben Zara en de kaart van Zeno en Ptolmeus. Maar die laat ik even rusten. Met name omdat ik er geen plaatjes van kan vinden.
Het grootste probleem met de oude kaarten is dat een grote kjennis laten zien van de geheimen van meridianen. Deze werden pas in de achtiende eeuw ‘ontdekt’ en pas toen was men in staat om met enige precies meridianen te bepalen. Tot op dat moment kon men slechts gissingen doen, en die zaten vaak honderden kilometers naast de werkelijke meridiaan. Noorder- en zuiderbreedte kon men meestal vrij gemakkelijk bepalen met instrumenten om de hoek tot sterren of de zon te bepalen. Maar de lengte was een veel groter probleem. Wat bovenal nodig was, was een instrument waarmee men de tijd kon meten, een zogenaamde chronometer. Deze klok moest de tijd kunnen bijhouden, ongeacht de bewegingen van het schip. Pas in 1761 verliet het eerste schip met goede chronometer Engeland.
Toch laten oude kaarten een enorme kennis van breedte- en lengtegraden zien. De kaart van Piri Reis plaatst zuid-amerika en afrika op de juiste lengtegraad, theoretisch een onmogelijk kunststuk voor de wetenschap van toen. Eenzelfde nauwkeurigheid wordt gevonden op de kaart van Dulcert uit 1339. De afstand tussen amerika en europa wordt hier tot op een halve graad nauwkeurig weergegeven. Zeno’s kaart van het noorden is een ander raadsel, want de vele eilanden die hij laat zien en de lengte- en breedtegraden kloppen verbluffend goed (Hapgood, 1996, pp. 152).
Deze nauwkeurigheid vereist overigens geen arcane magie, maar simpele wiskunde. Althans, voor ons. De benodigde wiskunde werd pas veel later ontdekt. Richard Strachan, een professor in de wiskunde, concludeerde dat er een zeer hoog wiskundig niveau vereist moest zijn voor de kaarten. De meeste oude kaarten vereisen trigonometrische transformaties van coordinaten. Het wordt nog interessanter nu op een chinese pilaar uit 1137 een kaart is gevonden met uitstekende informatie over geografische lengten. Ze was getekend met behulp van trigonometrische transformaties.
En zo eindig ik een lijst met zaken die tenminste interessant zijn. Ik wil benadrukken dat ik verklaringen niet zoek in de hoek van nazi’s, aliens of wat dan ook. Ik geloof dat wij de kunde van ons eigen ras zwaar onderschatten, en dat ook ver voor ons al veel kennis aanwezig was. Ik heb nog niet al dit materiaal zelf grondig kunnen verifieren, dus het kan best dat er geen hout van bovenstaande klopt