Taal is iets dat (bijna)iedereen gebruikt. Vanaf je geboorte leer je het gebruiken. Eerst herkennen, dan spreken, dan lezen, dan schrijven. Spreken en luisteren was er als eerste, en daarna kwam het schrift. Over dit laatste wil ik het graag hebben.
De moderne taal gebruikt veel tekens. Wij kennen het alfabet, van a tot en met z, en dan ook nog eens in hoofdletters. We kennen accenten, umlauten, en nog meer tekentjes. Waarom gebruiken we deze, wat is de diepere zin hiervan?
Hoofdletters
Deze gebruiken we erg vaak. Nederlands, Duits, Frans, Engels gebruiken allemaal hoofdletters.
We gebruiken een hoofdletter aan het begin van een zin. Maar waarom doen we dat? De punt wordt immers al gebruikt voor het einde van een zin, waarom dan nog het begin aangeven.
Ook kennen we ze in afkortingen. Hier is het handig, ter herkenning van een afkorting. WYSIWYG is een afkorting, dat is duidelijk. Hier wordt zeven keer aangegeven dat het om een afkorting gaat. Een keer moet toch voldoende zijn?
De Duitse taal gebruikt hoofdletters bij ieder zelfstandig naamwoord. Waarom weet ik niet, ik gok op herkenbaarheid. Hier moet de schrijver, een beoefenaar der Duitse taal dus, weten of een woord een zelfstandig naamwoord is. De lezer, ook een beoefenaar van deze taal, die dus tot hetzelfde in staat is of moet zijn, krijgt dus die hoofdletter door. Deze zou zelf ook al uit de zin moeten kunnen opmaken of het een zelfstandig naamwoord is of niet.
In het Nederlands gebruiken we ook hoofdletters, bij talen, landen, en zelfstandige naamwoorden die een eigennaam representeren. Hier geldt hetzelfde als bij de Duitse taal, de lezer weet het allemaal al, dus het is ‘overhead’.
Umlauten, accenten e.d.
In talen als Frans wordt hier rijkelijk gebruik van gemaakt. Het argument voor het gebruik van deze dingen is de uitspraak. De lezer moet weten hoe je het uitspreekt.
Als we uitgaan van een ‘native’ gebruiker, dan heeft deze eerst leren spreken voordat deze kon lezen en schrijven. Zodoende moet hij een woord wat geschreven staat kunnen koppelen aan een betekenis, die weer gekoppeld staat aan een uitspraak.
Een beoefenaar met een andere moedertaal zal snel struikelen over accenten. Bij het lezen zijn ze handig ja, dan kan je de uitspraak afleiden. Maar bij het schrijven zijn ze ellende. Je weet de uitspraak (meestal) niet. Omdat een groot deel van de mensen die een tweede taal leren als Frans het op school of via een schriftelijke cursus doen, kennen ze de uitspraak niet al te goed. Zo weet je dus ook niet waar die accenten thuis horen.
Geslachten
Ook ben ik van mening dat Duits en Frans last hebben van een gigantisch overbodig gedeelte; de altijd aanwezige geslachten. In deze talen heeft zowat alles een geslacht, en moet dat dan ook duidelijk naar voren komen. Waarom dit is, is voor mij echt een raadsel. Hoeveel mensen geven er iets om of een tafel mannelijk of vrouwelijk of misschien wel onzijdig is? Bij mensen lijkt het ook wat overbodig. In plaats van tientallen keren het geslacht impliciet aan te geven, kan je ook een keer expliciet zeggen of deze persoon een man of een vrouw is.
Is er iemand het met mij eens over deze standpunten? Ik wil hier graag discussiëren over nutteloze of minder efficiënte delen van taal. Waar fouten zitten, of wat nu juist een erg sterk punt is. Ik hoop dat er gaten genoeg zij om op in te haken; zo niet, maak er gerust een.
Hoofdletters en umlauten heb ik nu gewoon gebruikt, omdat mensen het anders misschien niet serieus nemen en mij aan zien voor een rebelse puber die alles fout vindt of die niet een taal kan beheersen. Dit is overigens ook een mooi punt, is taal een eerder een kwalificatie- dan een communicatiemethode?
De moderne taal gebruikt veel tekens. Wij kennen het alfabet, van a tot en met z, en dan ook nog eens in hoofdletters. We kennen accenten, umlauten, en nog meer tekentjes. Waarom gebruiken we deze, wat is de diepere zin hiervan?
Hoofdletters
Deze gebruiken we erg vaak. Nederlands, Duits, Frans, Engels gebruiken allemaal hoofdletters.
We gebruiken een hoofdletter aan het begin van een zin. Maar waarom doen we dat? De punt wordt immers al gebruikt voor het einde van een zin, waarom dan nog het begin aangeven.
Ook kennen we ze in afkortingen. Hier is het handig, ter herkenning van een afkorting. WYSIWYG is een afkorting, dat is duidelijk. Hier wordt zeven keer aangegeven dat het om een afkorting gaat. Een keer moet toch voldoende zijn?
De Duitse taal gebruikt hoofdletters bij ieder zelfstandig naamwoord. Waarom weet ik niet, ik gok op herkenbaarheid. Hier moet de schrijver, een beoefenaar der Duitse taal dus, weten of een woord een zelfstandig naamwoord is. De lezer, ook een beoefenaar van deze taal, die dus tot hetzelfde in staat is of moet zijn, krijgt dus die hoofdletter door. Deze zou zelf ook al uit de zin moeten kunnen opmaken of het een zelfstandig naamwoord is of niet.
In het Nederlands gebruiken we ook hoofdletters, bij talen, landen, en zelfstandige naamwoorden die een eigennaam representeren. Hier geldt hetzelfde als bij de Duitse taal, de lezer weet het allemaal al, dus het is ‘overhead’.
Umlauten, accenten e.d.
In talen als Frans wordt hier rijkelijk gebruik van gemaakt. Het argument voor het gebruik van deze dingen is de uitspraak. De lezer moet weten hoe je het uitspreekt.
Als we uitgaan van een ‘native’ gebruiker, dan heeft deze eerst leren spreken voordat deze kon lezen en schrijven. Zodoende moet hij een woord wat geschreven staat kunnen koppelen aan een betekenis, die weer gekoppeld staat aan een uitspraak.
Een beoefenaar met een andere moedertaal zal snel struikelen over accenten. Bij het lezen zijn ze handig ja, dan kan je de uitspraak afleiden. Maar bij het schrijven zijn ze ellende. Je weet de uitspraak (meestal) niet. Omdat een groot deel van de mensen die een tweede taal leren als Frans het op school of via een schriftelijke cursus doen, kennen ze de uitspraak niet al te goed. Zo weet je dus ook niet waar die accenten thuis horen.
Geslachten
Ook ben ik van mening dat Duits en Frans last hebben van een gigantisch overbodig gedeelte; de altijd aanwezige geslachten. In deze talen heeft zowat alles een geslacht, en moet dat dan ook duidelijk naar voren komen. Waarom dit is, is voor mij echt een raadsel. Hoeveel mensen geven er iets om of een tafel mannelijk of vrouwelijk of misschien wel onzijdig is? Bij mensen lijkt het ook wat overbodig. In plaats van tientallen keren het geslacht impliciet aan te geven, kan je ook een keer expliciet zeggen of deze persoon een man of een vrouw is.
Is er iemand het met mij eens over deze standpunten? Ik wil hier graag discussiëren over nutteloze of minder efficiënte delen van taal. Waar fouten zitten, of wat nu juist een erg sterk punt is. Ik hoop dat er gaten genoeg zij om op in te haken; zo niet, maak er gerust een.
Hoofdletters en umlauten heb ik nu gewoon gebruikt, omdat mensen het anders misschien niet serieus nemen en mij aan zien voor een rebelse puber die alles fout vindt of die niet een taal kan beheersen. Dit is overigens ook een mooi punt, is taal een eerder een kwalificatie- dan een communicatiemethode?
[ Voor 1% gewijzigd door Verwijderd op 28-07-2003 00:54 . Reden: Wat en dat, wat is het verschil :) ]
