Is dit nou het leven ? ik bedoel de maatschappij, de maatstaven ? is dat nou het leven zoals het is ?
Ja, dat is in ieder geval het grootste deel van het leven zoals het is. Natuurlijk is er binnen de maatschappij en de maatstaven die algemeen aanvaard worden zeer veel ruimte tot individuele expressie, zodat het een beetje te ver gaat om deze aan het leven gelijk te stellen.
Laten zij dan ruimte aan individuele expressie? Ja, zeker. Het is natuurlijk zo dat de meeste mensen werken voor hun geld, maar het gaat veel te ver om te stellen dat a) zij dit moeten en b) al dit werk hetzelfde is. Ik ken veel mensen die plezier hebben in wat zij doen, en als plezier hebben niet een van de doelen van het leven is dan weet ik het ook niet meer.
Is de maatschappij zoals hij nu is ideaal? Welnee. Absoluut niet. In de verste verte niet. Integendeel. Mensen zijn vaak evil, onverschillig, dom, gemeen, egocentrisch, kortzichtig, etc. etc. Is de wereld dus een kutwereld? Nou nee, dat nu ook weer niet. Er is veel goeds tussen al het kwaad, er zijn veel aardige mensen, er zijn veel momenten waarop een mens plezier ken hebben. Dit alles samen, plus het feit dat het leven ons een kans geeft om de wereld iets dichter naar ons ideaalbeeld te brengen, is genoeg om in ieder geval mij iedere dag met plezier tegemoet te doen zien.
Maar al die normen en waarden van ons, daar worden we toch door gebonden? Gedeeltelijk. Sommige normen en waarden zijn inderdaad enigszins verstikkend te noemen, maar dit zijn dan ook degene die je kunt verwerpen. Als je het niet eens bent met "Als je slim bent beleg je je geld zo dat je het meeste geld verdient, zij het over de ruggen van kindertjes in de Fillipijnen" dan hoef je dat niet te doen. Andere normen en waarden zijn daarentegen ethisch verantwoord, dwz. zij verhogen de hoeveelheid geluk in deze wereld. En hoewel ook deze genegeerd kunnen worden is het beter om te besluiten dat moraliteit een waardig doel is, zodat deze regels niet langer als externe beperkingen worden gevoeld.
"Je mag geen andere mensen doden" is een morele wet, aangezien het naleven van deze wet het geluk in de wereld verhoogt. En nu het leuke. Omdat het een morele wet is WIL ik deze ook naleven. Ik zie het dus niet als een verstikkende regel die ik graag zou willen overtreden.
Waarom leeft iedereen rechtdoor en kijkt niet om zich heen? Ik weet het niet. Maar waar het om gaat is de vraag: kijk JIJ om je heen? Meer kan je niet doen, maar meer hoef je ook niet te doen. Laat slechte acties van anderen jou niet aantasten; hoe zou hun gedrag de waarde van jouw leven kunnen aantasten? De enige die ervoor kan zorgen dat jouw leven de moeite waard is, die er voor kan zorgen dat jij een doel hebt ben jij zelf: en het is niet zo moeilijk als je in je meest duistere momenten misschien denkt. Plezier kun je putten uit hobbies, vrienden, etcetera; en als doel is leven zoals jij wil dat anderen leven misschien wel genoeg.
Om te eindigen met een citaat uit Richard Robinson's <a href="http://www.positiveatheism.org/hist/athval0.htm">An Atheist's Values</a>:
<Blockquote>The human situation is this.
Each one of us dies. He ceases to pulse or breathe or move or think. He decays and loses his identity. His mind or soul or spirit ends with the ending of his body, because it is entirely dependent on his body.
The human species too will die one day, like all species of life. One day there will be no more men. This is not quite so probable as that each individual man will die; but it is overwhelmingly probable all the same. It seems very unlikely that we could keep the race going for ever by hopping from planet to planet as each in turn cooled down. Only in times of extraordinary prosperity like the present could we ever travel to another planet at all.
We are permanently insecure. We are permanently in danger of loss, damage, misery, and death.
Our insecurity is due partly to our ignorance. There is a vast amount that we do not know, and some of it is very relevant to our survival and happiness. It is not just one important thing that we do not know. If it were, we might hope to discover that one important thing and live secure ever after. That one important thing would then deserve to be called 'the secret of the universe'. But there is no one secret of the universe. On the contrary, there are inexhaustibly many things about the universe that we need to know but do not know. There is no possibility of 'making sense of the universe', if that means discovering one truth about it which explains everything else about it and also explains itself. Our ignorance grows progressively less, at least during periods of enormous prosperity like the present time; but it cannot disappear, and must always leave us liable to unforeseen disasters.
The main cause of our insecurity is the limitedness of our power. What happens to us depends largely on forces we cannot always control. This will remain so throughout the life of our species, although our power will probably greatly increase.
There is no god to make up for the limitations of our power, to rescue us whenever the forces affecting us get beyond our control, or provide us hereafter with an incorruptible haven of absolute security. We have no superhuman father who is perfectly competent and benevolent as we perhaps once supposed our actual father to be.
What attitude ought we to take up, in view of this situation?
It would be senseless to be rebellious, since there is no god to rebel against. It would be wrong to let disappointment or terror or apathy or folly overcome us. It would be wrong to be sad or sarcastic or cynical or indignant.
[...]
Cheerfulness is part of courage, and courage is an essential part of the right attitude. Let us not tell ourselves a comforting tale of a father in heaven because we are afraid to be alone, but bravely and cheerfully face whatever appears to be the truth.
The theist sometimes rebukes the pleasure-seeker by saying: 'We were not put here to enjoy ourselves; man has a sterner and nobler purpose than that.' The atheist's conception of man is, however, still sterner and nobler than that of the theist. According to the theist we were put here by an all-powerful and all-benevolent god who will give us eternal victory and happiness if we only obey him. According to the atheist our situation is far sterner than that. There is no one to look after us but ourselves, and we shall certainly be defeated.
As our situation is far sterner than the theist dares to think, so our possible attitude towards it is far nobler than he conceives. When we contemplate the friendless position of man in the universe, as it is right sometimes to do, our attitude should be the tragic poet's affirmation of man's ideals of behaviour. Our dignity, and our finest occupation, is to assert and maintain our own selfchosen goods as long as we can, those great goods of beauty and truth and virtue. And among the virtues it is proper to mention in this connexion above all the virtues of courage and love. There is no person in this universe to love us except ourselves; therefore let us love one another. The human race is alone; but individual men need not be alone, because we have each other. We are brothers without a father; let us all the more for that behave brotherly to each other. The finest achievement for humanity is to recognize our predicament, including our insecurity and our coming extinction, and to maintain our cheerfulness and love and decency in spite of it, to prosecute our ideals in spite of it. We have good things to contemplate and high things to do. Let us do them.</Blockquote>
Lord Daemon
/u/3670/tweakerslogo.png?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/3095/nietzsche.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/2032/rorty2.jpg?f=community)
