.....heeft er nu niemand meer oog voor wat er om hem heen gebeurd?
Je kent het wel, die jongen in de bus met dat rugzakje.
Staat gezellig te praten met een medestudent.
En dat rugzakje bungelt daar maar steeds voor en in het gezicht van
dat lieve oude dametje.
De jongen voelt iets, draait zich eens om en kijkt.
"Oh het is een oud dametje."draait zich weer om en vervolg zijn gesprek.
Zonder verder nog notie te slaan op het dametje of de tas in haar gezicht.
Ander voorbeeld.
Sta je gezellig aan de bar te kletsen met een maat.
Een eindje verder op is nog ruimte aan de bar.
Er komt iemand aan die wil bestellen.
Kijkt naar de bar, "ah, daar is nog plaats."
En prompt komt hij op je af gelopen en besteld doodleuk een biertje
tussen jullie door, en verstoort daarmee tevens het gesrpek.
Je kijkt hem eens aan.........Hij kijkt terug, lacht eens vriendelijk,
rekent vervolgens zijn biertje af en loopt weer weg.
En zo zullen er nog meer een biertje komen bestellen.......
En nog één.
Eerst was het nog hoogst onbeschoft als je mee stond te luisteren als er
iemand aan het telefoneren was.
Tegenwoordig loopt Karel al bellend de bus in, op zijn elfst en dertigst komt
er een strippenkaart tevoorschijn, zegt tijdens het gesprek ééns "vier,"
en praat weer verder.
De chauffeur kijkt hem niet begrijpend aan, en hij zegt nog ééns,
"Vier!.....strippen man!."
En dat allemaal luid in de telefoon sprekend, over de kat van tante Sjaan,
die met d'r krolse prut het hele bankstel had besmeurd.
Nou vraag ik je.......Wat bezielt iedereen toch?
Heeft er nu niemand meer het idee dat je met een beetje vriendelijkheid
en respect voor elkaars ruimte en gevoel het er voor jezelf heus niet
moeilijker op maakt?
Waarom heb ik het hierover?
Nou het zit zo.
Ik zit met een stoornis waardoor ik niet op een geheel normale manier met de
mensen om mij heen om kan gaan en me inleven in hun wereld.
Mijn hele denkpatroon en dus ook mijn manier van redeneren wijkt in sterke
mate af van die van de mensen om mij heen.
Hierdoor hebben veel dingen, en ook mensen om mijn heen, voor mij een heel
andere waarde dan voor andere mensen.
Hierdoor was het voor mij als kind ook erg moeilijk om een normale omgang te
hebben met mijn omgeving.
Maar aangezien ik wel kontakt wilde met de wereld om mij heen, was ik
genoodzaakt mij aan te passen en te leren omgaan met dingen die voor
anderen heel normaal zijn.
Wat hoofdzakelijk inhield dat ik moest leren rekening te houden met anderen
en hun gevoelens.
Hetgeen mij zeer veel moeite koste omdat ik dat niet op de manier aanvoel als
dat zou moeten.
Toch is het mij gelukt en heb ik een goede omgang met de wereld om mij heen.
Maar tegenwoordig gedraagt men zich als een stel oogkleppendragende wezens
die niets anders zien dan de mensen waar ze op dat moment mee zijn.
Als ik vanuit de auto mensen aankijk in hun eigen auto, valt het mij steeds vaker
op dat ze niet terug kijken.
Dat wil zeggen, ze houden hun blik strak en angstvallig op de weg, om maar geen
kontakt te hoeven maken met de andere weggebruikers.
Dat ligt écht niet aan mij, want ik zie ze het ook bij de andere weggebruikers doen.
Nu ik mij er altijd zo van bewust moet zijn dat ik rekening houd met mijn omgeving,
viel het mij op gegeven moment heel erg op dat andere mensen steeds meer hun
beleefdheidsnormen laten voor wat ze zijn, als ze zelf maar voor aan in de rij staan
of whatever.
De gene met het meeste lef of de grotste mond heeft het meeste aanzien.
Terwijl die gene die beleefd is en rekening houd met zijn omgeving nog steeds
ergens achter in een rij staat te wachten.
Wat vind de rest van de tweakers daar nou van?
Herken je dit en stoor je je er ook aan?
Of denk je..........,
"Kerel wat bazel je nou, ik sta te bellen hoor je dat soms niet?...Mafkees!"
Je kent het wel, die jongen in de bus met dat rugzakje.
Staat gezellig te praten met een medestudent.
En dat rugzakje bungelt daar maar steeds voor en in het gezicht van
dat lieve oude dametje.
De jongen voelt iets, draait zich eens om en kijkt.
"Oh het is een oud dametje."draait zich weer om en vervolg zijn gesprek.
Zonder verder nog notie te slaan op het dametje of de tas in haar gezicht.
Ander voorbeeld.
Sta je gezellig aan de bar te kletsen met een maat.
Een eindje verder op is nog ruimte aan de bar.
Er komt iemand aan die wil bestellen.
Kijkt naar de bar, "ah, daar is nog plaats."
En prompt komt hij op je af gelopen en besteld doodleuk een biertje
tussen jullie door, en verstoort daarmee tevens het gesrpek.
Je kijkt hem eens aan.........Hij kijkt terug, lacht eens vriendelijk,
rekent vervolgens zijn biertje af en loopt weer weg.
En zo zullen er nog meer een biertje komen bestellen.......
En nog één.
Eerst was het nog hoogst onbeschoft als je mee stond te luisteren als er
iemand aan het telefoneren was.
Tegenwoordig loopt Karel al bellend de bus in, op zijn elfst en dertigst komt
er een strippenkaart tevoorschijn, zegt tijdens het gesprek ééns "vier,"
en praat weer verder.
De chauffeur kijkt hem niet begrijpend aan, en hij zegt nog ééns,
"Vier!.....strippen man!."
En dat allemaal luid in de telefoon sprekend, over de kat van tante Sjaan,
die met d'r krolse prut het hele bankstel had besmeurd.
Nou vraag ik je.......Wat bezielt iedereen toch?
Heeft er nu niemand meer het idee dat je met een beetje vriendelijkheid
en respect voor elkaars ruimte en gevoel het er voor jezelf heus niet
moeilijker op maakt?
Waarom heb ik het hierover?
Nou het zit zo.
Ik zit met een stoornis waardoor ik niet op een geheel normale manier met de
mensen om mij heen om kan gaan en me inleven in hun wereld.
Mijn hele denkpatroon en dus ook mijn manier van redeneren wijkt in sterke
mate af van die van de mensen om mij heen.
Hierdoor hebben veel dingen, en ook mensen om mijn heen, voor mij een heel
andere waarde dan voor andere mensen.
Hierdoor was het voor mij als kind ook erg moeilijk om een normale omgang te
hebben met mijn omgeving.
Maar aangezien ik wel kontakt wilde met de wereld om mij heen, was ik
genoodzaakt mij aan te passen en te leren omgaan met dingen die voor
anderen heel normaal zijn.
Wat hoofdzakelijk inhield dat ik moest leren rekening te houden met anderen
en hun gevoelens.
Hetgeen mij zeer veel moeite koste omdat ik dat niet op de manier aanvoel als
dat zou moeten.
Toch is het mij gelukt en heb ik een goede omgang met de wereld om mij heen.
Maar tegenwoordig gedraagt men zich als een stel oogkleppendragende wezens
die niets anders zien dan de mensen waar ze op dat moment mee zijn.
Als ik vanuit de auto mensen aankijk in hun eigen auto, valt het mij steeds vaker
op dat ze niet terug kijken.
Dat wil zeggen, ze houden hun blik strak en angstvallig op de weg, om maar geen
kontakt te hoeven maken met de andere weggebruikers.
Dat ligt écht niet aan mij, want ik zie ze het ook bij de andere weggebruikers doen.
Nu ik mij er altijd zo van bewust moet zijn dat ik rekening houd met mijn omgeving,
viel het mij op gegeven moment heel erg op dat andere mensen steeds meer hun
beleefdheidsnormen laten voor wat ze zijn, als ze zelf maar voor aan in de rij staan
of whatever.
De gene met het meeste lef of de grotste mond heeft het meeste aanzien.
Terwijl die gene die beleefd is en rekening houd met zijn omgeving nog steeds
ergens achter in een rij staat te wachten.
Wat vind de rest van de tweakers daar nou van?
Herken je dit en stoor je je er ook aan?
Of denk je..........,
"Kerel wat bazel je nou, ik sta te bellen hoor je dat soms niet?...Mafkees!"
[ Voor 4% gewijzigd door Phaerion op 23-06-2003 23:02 ]
Snoep verstandig, lik m'n reet! :P