Waarom file sharing het enige alternatief is
Geplaatst op Zondag 02 maart @ 20:59:46 CET door tom de bruyne
SFX: De naam zegt u waarschijnlijk niet zoveel. Wanneer ik u vertel dat dit de sloebers zijn waaraan Herman Schuermans Rock Werchter verkocht heeft, gaat er misschien wel een lichtje branden. Dankzij SFX kunnen we af en toe nog grote sterren op Belgische weiden gaan bewonderen. Niet omwille van de goedheid van dit bedrijf, maar omdat SFX en het moederbedrijf Clear Channel de volledige (rock-)muziekindustrie in de knip heeft.
Het moederbedrijf Clear Channels Communications bezit meer dan 1200 Radiostations in Amerika. Voeg daar het monopolie van SFX bij voor wat betreft het organiseren van concerten en grote tours, en je hebt één van de machtigste mediabedrijven ter wereld.
Het effect van deze monopoliepositie laat zich raden: een totale pervertering van de radiostations. Radiostations worden niets meer en niets minder dan dingen die veel geld moeten opbrengen. We moeten daar niet moeilijk over doen. Dat is in het voetbal niet anders. Op Sportweekend was ooit eens een interim manager aan het woord, die aan het hoofd gezet was van de toen noodlijdende eersteklasser RWD Molenbeek. De man sprak over de club als een bedrijf dat gereorganiseerd moest worden, een product dat verkocht diende te worden,… Geen greintje passie voor het voetbal, geen hart voor de club, wellicht zelfs geen notie verstand van het spelletje. Voetbal is datgene wat investeerders uitwisselen met sponsors in ruil voor oogballen. De rest is bullshit.
Zo dus ook met de muziekbusiness. Je hebt twee spelers. Aan de ene kant de radiostations. Er zijn 10.000 radiostations in de VS. Daarvan is meer dan 60% in handen van drie bedrijven. Aan de andere kant heb je de platenlabels, waarvan ook hier een klein aantal labels instaan voor het grootste deel van de artiesten. Zowel de mediabedrijven die de radiostations controleren, als de platenlabels hebben hetzelfde doel: winst. Ze vinden elkaar doordat platenlabels er een arm vol Rolex uurwerken voor veil hebben om hun plaatjes met garantie op succes op de radio te krijgen. Hoe meer men deze plaatjes draait, hoe meer mensen de CD’s kopen. En dus krijg je playlists van liedjes waar stuk voor stuk voor betaald is om deze op de playlists te krijgen. Daar zorgen zogenaamde “Indies” of “Independent Record Promotors” voor.
Clear Channel heeft vrij recentelijk een alliantie aangegaan met Tri State, het grootste Indie Promotion bedrijf van de VS. Deze alliantie houdt in dat Clear Channel nu zelf de Indies in handen heeft, zodat zij nu zelf kunnen beslissen hoeveel ze vragen aan platenmaatschappijen om hun nieuwe platen op de radio te krijgen. Platenmaatschappijen kunnen immers geen enkele hit meer maken, zonder de medewerking van Clear Channel. Het omgekeerde geldt echter ook: als je genoeg geld op tafel kunt leggen, dan krijg je serieuze garanties op top-40 hits en daaruit volgende inkomsten uit platenverkoop.
En dus krijgen we het antwoord op de vraag die in het aanstekelijk liedje “Funk Dat!” gesteld werd: “Question: why is it that every time I turn on the radio, I hear the same f*cking song, 5 times a day, for 12 weeks?”.
Dit is de reden waarom de muziekindustrie nooit moeilijk doet over gewone radiostations, maar als de dood is voor Internet Radio. Internet Radiostations zijn immers volledig onafhankelijk, werken bijna kosteloos, blijven in de lucht door passionele muziekliefhebbers en zijn dus niet te manipuleren. Wat er op het spel staat voor een zeer machtige industrie (waarde: 600 miljard dollar) is het verlies over een zorgvuldig opgebouwde controle. Het effect van deze controle is een complete nivellering van wat consumenten nog te horen krijgen.
Het probleem met file sharing programma’s is niet alleen het kunnen downloaden van mp3’s. Het probleem zit hem in de vaststelling dat mensen terug de vrijheid hebben om nieuwe zaken te downloaden. Het zijn immers niet de Britneys en de Christina’s van deze wereld die file sharers met elkaar uitwisselen, maar muziek die door vrienden of op hun favoriete nieuwsgroepen of websites aangeraden wordt.
Ik heb zelf op deze manier al verschillende muziekgenres en groepen ontdekt, waarvan ik na het beluisteren van enkele gedownloade liedjes, de CD online ben gaan kopen. Muziek die ik nooit op de radio hoor of nooit in de winkelrekken zou gevonden hebben.
De muziekindustrie wil nog liever alle toekomstige innovatie op het Internet tegenhouden dan het zelf aanwezig zijn met een volwaardig alternatief voor file sharing. Hiervoor stoppen bedrijven zoals Disney zelfs behoorlijk wat geld in de handen of de campagne van een aantal Amerikaanse senatoren.
File sharing gaat niet alleen om “gratis”. Het gaat om een gebrek aan volwaardige alternatieven tegenover belachelijk dure CD’s en zwaar gesponsorde radiostations en muziekzenders. Het downloaden van flms is daar een mooi voorbeeld van. Je zal misschien een paar keer een volledige film downloaden in Divx-formaat, maar na het drie dagen wachten tot de 700MB volledig binnengeladen is, en het afspelen van de film op je computerscherm, ga je met heel veel plezier de volgende keer naar de videotheek om een nieuwe DVD te huren.
Tom De Bruyne
Memori, onderzoeksbureau verbonden aan de KHMechelen.
Geplaatst op Zondag 02 maart @ 20:59:46 CET door tom de bruyne
SFX: De naam zegt u waarschijnlijk niet zoveel. Wanneer ik u vertel dat dit de sloebers zijn waaraan Herman Schuermans Rock Werchter verkocht heeft, gaat er misschien wel een lichtje branden. Dankzij SFX kunnen we af en toe nog grote sterren op Belgische weiden gaan bewonderen. Niet omwille van de goedheid van dit bedrijf, maar omdat SFX en het moederbedrijf Clear Channel de volledige (rock-)muziekindustrie in de knip heeft.
Het moederbedrijf Clear Channels Communications bezit meer dan 1200 Radiostations in Amerika. Voeg daar het monopolie van SFX bij voor wat betreft het organiseren van concerten en grote tours, en je hebt één van de machtigste mediabedrijven ter wereld.
Het effect van deze monopoliepositie laat zich raden: een totale pervertering van de radiostations. Radiostations worden niets meer en niets minder dan dingen die veel geld moeten opbrengen. We moeten daar niet moeilijk over doen. Dat is in het voetbal niet anders. Op Sportweekend was ooit eens een interim manager aan het woord, die aan het hoofd gezet was van de toen noodlijdende eersteklasser RWD Molenbeek. De man sprak over de club als een bedrijf dat gereorganiseerd moest worden, een product dat verkocht diende te worden,… Geen greintje passie voor het voetbal, geen hart voor de club, wellicht zelfs geen notie verstand van het spelletje. Voetbal is datgene wat investeerders uitwisselen met sponsors in ruil voor oogballen. De rest is bullshit.
Zo dus ook met de muziekbusiness. Je hebt twee spelers. Aan de ene kant de radiostations. Er zijn 10.000 radiostations in de VS. Daarvan is meer dan 60% in handen van drie bedrijven. Aan de andere kant heb je de platenlabels, waarvan ook hier een klein aantal labels instaan voor het grootste deel van de artiesten. Zowel de mediabedrijven die de radiostations controleren, als de platenlabels hebben hetzelfde doel: winst. Ze vinden elkaar doordat platenlabels er een arm vol Rolex uurwerken voor veil hebben om hun plaatjes met garantie op succes op de radio te krijgen. Hoe meer men deze plaatjes draait, hoe meer mensen de CD’s kopen. En dus krijg je playlists van liedjes waar stuk voor stuk voor betaald is om deze op de playlists te krijgen. Daar zorgen zogenaamde “Indies” of “Independent Record Promotors” voor.
Clear Channel heeft vrij recentelijk een alliantie aangegaan met Tri State, het grootste Indie Promotion bedrijf van de VS. Deze alliantie houdt in dat Clear Channel nu zelf de Indies in handen heeft, zodat zij nu zelf kunnen beslissen hoeveel ze vragen aan platenmaatschappijen om hun nieuwe platen op de radio te krijgen. Platenmaatschappijen kunnen immers geen enkele hit meer maken, zonder de medewerking van Clear Channel. Het omgekeerde geldt echter ook: als je genoeg geld op tafel kunt leggen, dan krijg je serieuze garanties op top-40 hits en daaruit volgende inkomsten uit platenverkoop.
En dus krijgen we het antwoord op de vraag die in het aanstekelijk liedje “Funk Dat!” gesteld werd: “Question: why is it that every time I turn on the radio, I hear the same f*cking song, 5 times a day, for 12 weeks?”.
Dit is de reden waarom de muziekindustrie nooit moeilijk doet over gewone radiostations, maar als de dood is voor Internet Radio. Internet Radiostations zijn immers volledig onafhankelijk, werken bijna kosteloos, blijven in de lucht door passionele muziekliefhebbers en zijn dus niet te manipuleren. Wat er op het spel staat voor een zeer machtige industrie (waarde: 600 miljard dollar) is het verlies over een zorgvuldig opgebouwde controle. Het effect van deze controle is een complete nivellering van wat consumenten nog te horen krijgen.
Het probleem met file sharing programma’s is niet alleen het kunnen downloaden van mp3’s. Het probleem zit hem in de vaststelling dat mensen terug de vrijheid hebben om nieuwe zaken te downloaden. Het zijn immers niet de Britneys en de Christina’s van deze wereld die file sharers met elkaar uitwisselen, maar muziek die door vrienden of op hun favoriete nieuwsgroepen of websites aangeraden wordt.
Ik heb zelf op deze manier al verschillende muziekgenres en groepen ontdekt, waarvan ik na het beluisteren van enkele gedownloade liedjes, de CD online ben gaan kopen. Muziek die ik nooit op de radio hoor of nooit in de winkelrekken zou gevonden hebben.
De muziekindustrie wil nog liever alle toekomstige innovatie op het Internet tegenhouden dan het zelf aanwezig zijn met een volwaardig alternatief voor file sharing. Hiervoor stoppen bedrijven zoals Disney zelfs behoorlijk wat geld in de handen of de campagne van een aantal Amerikaanse senatoren.
File sharing gaat niet alleen om “gratis”. Het gaat om een gebrek aan volwaardige alternatieven tegenover belachelijk dure CD’s en zwaar gesponsorde radiostations en muziekzenders. Het downloaden van flms is daar een mooi voorbeeld van. Je zal misschien een paar keer een volledige film downloaden in Divx-formaat, maar na het drie dagen wachten tot de 700MB volledig binnengeladen is, en het afspelen van de film op je computerscherm, ga je met heel veel plezier de volgende keer naar de videotheek om een nieuwe DVD te huren.
Tom De Bruyne
Memori, onderzoeksbureau verbonden aan de KHMechelen.