Sinds korte tijd ben ik erg geinterreseerd geraakt in het Boeddhisme. Nu heb ik net een boek uit over het Zen boeddhisme (de schriften van Huang Po) waarin als eerste stap richting de verlichting wordt aangegeven het oordeel uit te bannen.
Oftewel niet meer te oordelen. Hier ben ik mee aan de slag gegaan. In het begin was dit nog vrij lastig (vooral als ik bij vrienden was) maar het gaat me steeds beter af.
Mijn vraag is nu, waarom iedereen zo vol zit met oordelen. Het valt hier opzich nog wel mee maar kijk maar eens op Fok, het staat er daar echt vol mee. Mensen die niet in Tarot geloven dus een reply geven in de zin van 'Tarot is fout' of 'Tarot is onzin'. Mensen die geen drugs gebruiken die het gebruik van wiet fout vinden enzovoorts.
Als je dan eens goed gaat kijken naar wat een oordeel is kom ik op het volgende uit:
Iemand heeft een bepaalde gedachten gang, wat ik altijd een levensfilosofie noem. Als diegene iets of iemand tegen komt reflecteerd hij/zij bepaalde eigenschappen/elementen van dat/die gene aan zijn eigen gedachtengang. Vanuit deze positie geeft diegene een oordeel.
Als voorbeeld dus iemand die geen softdrugs gebruikt, hij of zij heeft daar een gedachte over (slecht voor gezondheid, risico's, verslaving, wat dan ook) en besluit om te zeggen dat het gebruikt van softdrugs verkeerd of slecht is.
Op het moment dat hij/zij dit zegt gaat diegene ervan uit dat hij/zij de waarheid verkondigt namelijk dat softdrugs per definitie slecht zijn.
Dit terwijl die ander een hele andere gedachtengang heeft en in zijn gedachtes een andere afweging tegen over softdrugs heeft genomen en dus wel heeft besloten om het te gebruiken.
Hetgene wat ik nu echt niet begrijp is hoe iemand ook maar kan denken dat hij/zij de absolute waarheid verkondigt. Wat ik dan graag zou willen weten is of je echt er van overtuigd bent dat je de waarheid weet. Vind het namelijk raar dat je daarvan overtuigd kan zijn er is namelijk gewoon heel veel wat niemand nog weet.
Een mening ben ik absoluut niet tegen. Een constatering van een feit is ook geen probleem, maar het uitbannen van een ander mans gedachte puur omdat jij anders er tegenaan kijkt stoort mij (wordt zelf ingeperkt in mijn denk/leef ruimte hierdoor).
Is het anno 2003 in de westerse wereld gewoon bijna niet meer mogelijk om open te staan voor een ander zijn gedachten en ander gedrag ??
Ik zeg, ban al het oordeel uit, de maatschappij zal hierdoor een stuk beschaafder worden. Natuurlijk is het uitbannen van oordeel niet de enige stap die gezet moet worden, het loslaten van je ego hoort daar ook bij maar ik denk dat dat voor veel mensen nog onmogelijker is dan het loslaten van al het oordeel...
(natuurlijk is het nu makkelijk om mij aan te vallen op het feit dat ik oordeel over oordelen enz. maar daar is dit topic niet echt voor bedoelt...)
Oftewel niet meer te oordelen. Hier ben ik mee aan de slag gegaan. In het begin was dit nog vrij lastig (vooral als ik bij vrienden was) maar het gaat me steeds beter af.
Mijn vraag is nu, waarom iedereen zo vol zit met oordelen. Het valt hier opzich nog wel mee maar kijk maar eens op Fok, het staat er daar echt vol mee. Mensen die niet in Tarot geloven dus een reply geven in de zin van 'Tarot is fout' of 'Tarot is onzin'. Mensen die geen drugs gebruiken die het gebruik van wiet fout vinden enzovoorts.
Als je dan eens goed gaat kijken naar wat een oordeel is kom ik op het volgende uit:
Iemand heeft een bepaalde gedachten gang, wat ik altijd een levensfilosofie noem. Als diegene iets of iemand tegen komt reflecteerd hij/zij bepaalde eigenschappen/elementen van dat/die gene aan zijn eigen gedachtengang. Vanuit deze positie geeft diegene een oordeel.
Als voorbeeld dus iemand die geen softdrugs gebruikt, hij of zij heeft daar een gedachte over (slecht voor gezondheid, risico's, verslaving, wat dan ook) en besluit om te zeggen dat het gebruikt van softdrugs verkeerd of slecht is.
Op het moment dat hij/zij dit zegt gaat diegene ervan uit dat hij/zij de waarheid verkondigt namelijk dat softdrugs per definitie slecht zijn.
Dit terwijl die ander een hele andere gedachtengang heeft en in zijn gedachtes een andere afweging tegen over softdrugs heeft genomen en dus wel heeft besloten om het te gebruiken.
Hetgene wat ik nu echt niet begrijp is hoe iemand ook maar kan denken dat hij/zij de absolute waarheid verkondigt. Wat ik dan graag zou willen weten is of je echt er van overtuigd bent dat je de waarheid weet. Vind het namelijk raar dat je daarvan overtuigd kan zijn er is namelijk gewoon heel veel wat niemand nog weet.
Een mening ben ik absoluut niet tegen. Een constatering van een feit is ook geen probleem, maar het uitbannen van een ander mans gedachte puur omdat jij anders er tegenaan kijkt stoort mij (wordt zelf ingeperkt in mijn denk/leef ruimte hierdoor).
Is het anno 2003 in de westerse wereld gewoon bijna niet meer mogelijk om open te staan voor een ander zijn gedachten en ander gedrag ??
Ik zeg, ban al het oordeel uit, de maatschappij zal hierdoor een stuk beschaafder worden. Natuurlijk is het uitbannen van oordeel niet de enige stap die gezet moet worden, het loslaten van je ego hoort daar ook bij maar ik denk dat dat voor veel mensen nog onmogelijker is dan het loslaten van al het oordeel...
(natuurlijk is het nu makkelijk om mij aan te vallen op het feit dat ik oordeel over oordelen enz. maar daar is dit topic niet echt voor bedoelt...)