Perspectief van quotaties

[Opi]

Aanhalingen, quotaties of kortweg quotes worden vaak in teksten gebruikt om de naburige tekst kracht bij te zetten. Mij lijkt het duidelijk dat de schrijver van het stuk de quote gebruikt om de tekst waarvan de quote afkomstig is aan te halen, evenals de bijbehorende denkbeelden. Het probleem is dat in veel gevallen de lezer niet bekend is met de oorspronkelijke tekst noch met de bijbehorende denkbeelden, waardoor de lezer de quote zelf zal trachten te interpreteren. Dit kan succesvol zijn of niet, hierbij succesvol beschouwend als conform de ideeën van de oorspronkelijke schrijver.

Het punt van discussie is of de schrijver van het stuk waarin de quote aangehaald wordt, er in bepaalde gevallen van uit moet gaan dat de lezer niet bekend is met de context waar de quote van afkomstig is, of dat de schrijver zich strikt moet houden aan de intentie van het oorspronkelijke stuk. Voor beide standpunten zijn pro's en contra's te vinden. Een pro voor eerstgenoemde en contra voor laatstgenoemde is dat de schrijver schrijft voor de lezer die niet van alles op de hoogte hoeft te zijn en zeker niet als dit geen vakliteratuur is. Anderzijds kan men beargumenteren dat de schrijver een quote enkel en alleen hoeft aan te halen indien de quote iets veel compacter maar vooral duidelijker kan beschrijven.

Persoonlijk vind ik dat een schrijver alleen een quote kan gebruiken wanneer hij van mening is dat het merendeel van de lezers van zijn stuk bekend is met de context waar de quote van afkomstig is, vakliteratuur buiten beschouwing gelaten.

[paknaald]

Vakliteratuur buiten beschouwing gelaten.

Ik schrok al bij het begin Quoten is voor de wetenschapsontwikkeling volgens mij nl. redelijk belangrijk omdat je weet waar ze iets vandaan halen.

Maar quoten in andere gevallen? Bedoel je mensen die in hun vrije tijd in discussies filosofen gaan aanhalen? Dat doe ik zelf ook wel eens maar nooit anders dan voor de grap. In een discussie mag je vind ik andermans argumenten gebruiken zonder naar die persoon te verwijzen (jatten van goede argumenten is niet jatten).

Een leuk voorbeeld van het uit het verband trekken van quotes is te vinden in Plato's dialoog over de wet (de Minos). Hij verwijst naar Homerus die volgens hem Koning Minos een goed wetgever zou noemen terwijl bij nazoeking van de paragraaf Minos er een stuk minder goed vanaf kwam.

Ik denk dat je gelijk hebt wat betreft de eis van bekendheid die je aan een quote mag stellen. In een verhaal over logica Alice in Wonderland quoten is leuk (Lewis Carroll was een logicus), Jan Pieter Fluitjes de grootgrutter uit Ammers aanhalen is minder.

[Lord Daemon]

OpifexMaximus schreef op 04 May 2003 @ 19:39:
Persoonlijk vind ik dat een schrijver alleen een quote kan gebruiken wanneer hij van mening is dat het merendeel van de lezers van zijn stuk bekend is met de context waar de quote van afkomstig is, vakliteratuur buiten beschouwing gelaten.

Dat vind ik niet - en laat ik als voorbeeld een essay nemen dat ik laatst geschreven heb. Het begint met een quote; daarvan is het doel om het onderwerp in te leiden.

Ja, beste vrienden! Wat al dat morele gezwets van de ene groep over de andere betreft, is het tijd voor walging! De morele rechter spelen, dat hoort tegen onze smaak in te druisen!

Welnu, ga ik er vanuit dat iedereen dit meteen kan praten? Neen - maar dat licht ik dan ook verder toe in het vervolg. Eerste conclusie: de schrijver kan de context ook toelichten, in plaats van er van uitgaan dat zijn lezers er bekend mee zijn. Dit lijkt me niet verkeerd.

In het midden van het essay worden vijf typen 'goede wetenschapper' beschreven; elke paragraaf hierover begint met een quote. In dit geval is het zelfs zo dat de context van de quote volkomen irrelevant is - in sommige gevallen zou hij zelfs het doel van de quote, namelijk het creeren van een sfeer, tegen kunnen werken. Tweede conclusie: het doel van een quote kan ook zijn om een bepaalde sfeer te creeren, en niet om de denkbeelden van de oorspronkelijke auteur aan te halen. Daarbij is context niet van belang.

Het essay eindigt ook weer met een quote, en dit is in principe alleen een poetische herhaling van de conclusie; hierbij is de quote dus eerder een esthetisch object geworden, en - derde conclusie - ook daar is context niet belangrijk.

Vanuit mijn eigen ervaring zou ik dus zeggen dat jouw stelling onhoudbaar is.

[Nemrah]

Mmm, volgens mij is er nog een andere optie voor een quote.

Iemand anders kan soms dingen beter verwoorden dan jij. Als het nou een bekende tekst is, is het goed aan te geven dat deze van een anders is en niet van jou. Dat voorkomt rare blikken zullen we maar zeggen.
De context van de oorspronkelijke tekst hoeft daarbij niet altijd relevant te zijn als de tekst maar goed verwoord wat je op dat moment wil zeggen. Het gaat in dit geval om de zinssnede en niet om de complete ervenis.

Okay, ik geef toe dat het niet altijd logisch is, maar het is een optie.

In het ridicule getrokken:
ik sta vaak op met een tekst van Martin Luther King: "I had a dream..."

[Opi]

Na je werk zowel inhoudelijk als op esthetisch vlak beschouwd te hebben, kan ik niet anders melden dan dat ik het met je eerste conclusie eens ben en dat daarmee mijn stelling al onhoudbaar is. Betreffende je andere conclusies had ik er een slecht gevoel over. Maar alle argumenten die ik tegen het gebruik van quotes enkel en alleen om esthetische redenen heb aan willen voeren, werden direct door mij verworpen daar het gebruik van quotes omwille van hun inhoud ook niet langer geldig was. Of men daarmee kan zeggen dat quotes hun bestaansrecht primair ontlenen aan hun uiterlijk, wil ik niet direct suggereren.

offtopic:
Tevens wil ik er melding van maken dat dit essay evenals dat van de W&L-wedstrijd zeer plezierig leest. Vrezend dat ik offtopic ga, wil ik je toch niet onthouden van enkele puntjes van kritiek. Ten eerste vraag ik mij af in hoeverre waarden en smaak van elkaar verschillen; naar mijn idee zijn beiden persoonlijk waardoor ikzelf het gebruik van 'waarden' boven 'smaak' zou verkiezen. Verder ben ik van mening dat het verwerpen van deontologische ethiek zoals dat in hoofdstuk 2 gebeurd niet op de juiste gronden gedaan wordt. Om de mogelijkheid te verwerpen primair omdat het aan jou onnatuurlijk schijnt, vind ik onjuist. In het begin van je betoog schijnt de deugdethiek, bestaande uit deugden die het individu moeten leiden in zijn handelen, niet meer dan een tussenvorm te zijn van enerzijds de consequentialistische en anderzijds de deontologische ethiek. Later blijkt het essentiële verschil pas, al beschouw ik de deugdethiek afgaande op dit werk als zijnde een verzameling van naast elkaar bestaande deontologische ethieken. Nogmaals wil ik opmerken dat ik het een zeer interessant stuk vond en dat het zeker heeft bijgedragen aan mijn huidige kennis (ook leuke woordjes btw, HK-waardig).

[Confusion]

offtopic: Goed ABN is 'citaten', niet 'quotaties'.